What do you think?
Rate this book
Honingeter
Sibel wacht in de luchthaven van Istanboel. Elke dag opnieuw mist ze haar vlucht naar Brussel. Een zieke piloot, een zonderlinge veiligheidsagent en een drugshond vergezellen haar op haar dwaaltocht.
Binnen de muren van de luchthaven zoeken ze naar manieren om de zwarte gaten in hun geheugen op te vullen. Buiten woedt een sneeuwstorm.
Honingeter roept een verstilde sfeer op waarin moedertaal en vaderland elkaar overlappen tot het botst. Turkse folklore en klassieke mythologie versmelten tot een bevreemdend, surrealistisch kluwen. Iedereen is in transit.
Binnen de muren van de luchthaven zoeken ze naar manieren om de zwarte gaten in hun geheugen op te vullen. Buiten woedt een sneeuwstorm.
Honingeter roept een verstilde sfeer op waarin moedertaal en vaderland elkaar overlappen tot het botst. Turkse folklore en klassieke mythologie versmelten tot een bevreemdend, surrealistisch kluwen. Iedereen is in transit.
208 pages, Paperback
First published November 9, 2021
25 people are currently reading
943 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 135 reviews
December 20, 2022
Na drie maanden detectiveromans te hebben gelezen heb ik het gevoel met deze mooie en ontroerende roman opnieuw ‘thuis’ te komen. Ik bots op woorden en zinnen die ik zelf betekenis moet geven in plaats van alle details van a tot z voorgekauwd te krijgen. Intrigerend debuut van een dame met de Turks-Belgische identiteit. Het boek gaat in essentie over taal, over de 26 letters in het Belgische alfabet en de 29 in het Turkse (wist ik niet) als basis van alle problemen. Hoe leer je taal aan, hoe gebruik en verlies je haar? Origineel gestructureerd verhaal gelokaliseerd op het vliegveld van Istanboel. Je leest de gedachten en acties van Sibel die daar blijft rondhangen in plaats van het vliegtuig naar België te nemen. Vervolgens lees je hoe beveiligingsagent Omar haar en haar ontmoetingen met de zieke ex-piloot Wernicke op de camerabeelden volgt. De bewakingshond is de kers op de taart.
May 26, 2023
Lichte bevreemding, dat was het gevoel dat me bekroop terwijl ik dit boekje las. Drie personages (en een oude hond) die de hele tijd door de luchthaven van Istanboel dwalen, zich verliezen in mijmeringen en herinneringen, elkaar ontmoeten en weer kwijt geraken. Het heeft iets van een Franse ‘nouvelle vague’-film, met een opeenvolging van scenes, zonder echte verhaallijn, alsof de tijd lijkt stil te staan. Een doosje Turks fruit is wat alles bijeen lijkt te houden. Mondjesmaat krijgen de personages iets meer inhoud: Sibel, Ömer en Wernicke blijken tegelijk op de vlucht en zoekende; ze delen bepaalde ervaringen en verlangens, zoeken elkaar op en stoten elkaar af, maar veel blijft onuitgesproken en hangende. Misschien net iets te veel.
Niet slecht voor een debuut, zeker qua compositie en stijl. Ik ben benieuwd wat Erkan nog meer in haar mars heeft.
Niet slecht voor een debuut, zeker qua compositie en stijl. Ik ben benieuwd wat Erkan nog meer in haar mars heeft.
November 16, 2021
Top debuut! Wat een krachtige sfeer. Een haast filmische beleving met een experimentele toets. Mooi hoe taal in dit boek als een haperende motor tot het uiterste wordt gedreven.
January 12, 2022
Wat een mooi, zintuiglijk verhaal. Met zinnen die zo secuur en verfijnd zijn dat ik ze wil kunnen proeven. Het zindert na!
February 25, 2023
Er zit iets ontwrichtends aan het uitgangspunt van deze kleine, sfeervolle roman: een jonge vrouw, Sibel, besluit haar vlucht van Istanbul naar Brussel niet te nemen en voor onbepaalde tijd te wachten in de luchthaven. Ze maakt er zielsgenoten: Ömer, een luchthavenbewaker die haar volgt op zijn schermpjes, vervolgens met haar aan de praat geraakt en een ersatzvader wordt; Wernicke, een Duitse, zieke oud-piloot die elke dag in uniform opduikt om zogezegd een vliegtuig te gaan besturen; en een drugshond.
Die ontwrichting doet je verlangen naar het waarom van haar wachten en dat zet je lezen op scherp. Sibel is van Belgisch-Turkse origine en doorheen het verhaal krijg je – eigenlijk uitsluitend Turkse – herinneringen van haar mee. Zoals het Turks fruit op de cover die Sibel met zich meedraagt en hier en daar uitdeelt, krijg je als lezer nu en dan zo'n zoet en verrassend snoepje dat je een beetje inkijk geeft in het alledaagse leven op het platteland in Cappadocië en op plaatselijke gebruiken van medemenselijkheid. Op die manier sluipt er veel warmte in de cleane luchthavensetting en het winterse ogenblik van gebeuren.
Ik zie een enkele keer op Goodreads iemand dit boek 'hermetisch' noemen, maar zelf vond ik het mooi en gepast dat je als lezer zelf ook een stap moet/mag zetten om dichter bij Sibel te komen. Je krijgt haar verhaal, maar de motivatie voor haar wachten blijft tussen de woorden hangen en daar houd ik wel van. Voor mijn part had dat zelfs met de andere personages Ömer en Wernicke ook zo mogen gebeuren. Nu zit er voor mij één hoofdstuk, één alinea en één zin uitleg in het boek (samen ocharme zo'n 3 bladzijden) die ik niet nodig heb. Maar dat zegt vooral iets over de soort lezer die ik ben. Velen zullen net heel blij zijn dat de auteur toch even als seingever optreedt om bij het taxiën de juiste richting uit te gaan.
Uiteindelijk klopt het verhaal. Sibel treedt op als katalysator en de drie andere personages maken een verandering door voor zij haar katharsis kan doormaken. Dat levert een mooi kleinood op.
Die ontwrichting doet je verlangen naar het waarom van haar wachten en dat zet je lezen op scherp. Sibel is van Belgisch-Turkse origine en doorheen het verhaal krijg je – eigenlijk uitsluitend Turkse – herinneringen van haar mee. Zoals het Turks fruit op de cover die Sibel met zich meedraagt en hier en daar uitdeelt, krijg je als lezer nu en dan zo'n zoet en verrassend snoepje dat je een beetje inkijk geeft in het alledaagse leven op het platteland in Cappadocië en op plaatselijke gebruiken van medemenselijkheid. Op die manier sluipt er veel warmte in de cleane luchthavensetting en het winterse ogenblik van gebeuren.
Ik zie een enkele keer op Goodreads iemand dit boek 'hermetisch' noemen, maar zelf vond ik het mooi en gepast dat je als lezer zelf ook een stap moet/mag zetten om dichter bij Sibel te komen. Je krijgt haar verhaal, maar de motivatie voor haar wachten blijft tussen de woorden hangen en daar houd ik wel van. Voor mijn part had dat zelfs met de andere personages Ömer en Wernicke ook zo mogen gebeuren. Nu zit er voor mij één hoofdstuk, één alinea en één zin uitleg in het boek (samen ocharme zo'n 3 bladzijden) die ik niet nodig heb. Maar dat zegt vooral iets over de soort lezer die ik ben. Velen zullen net heel blij zijn dat de auteur toch even als seingever optreedt om bij het taxiën de juiste richting uit te gaan.
Uiteindelijk klopt het verhaal. Sibel treedt op als katalysator en de drie andere personages maken een verandering door voor zij haar katharsis kan doormaken. Dat levert een mooi kleinood op.
November 18, 2021
Nee. Als alleen vaagheid (of het experiment) inhoud wordt, dan haak ik af. Been there, done that, got the lousy t-shirt.
February 11, 2022
Wat een bijzonder debuut. Tülin Erkan slaagt erin om van bij de aanvang een buitengewone, bijna beklemmende sfeer te scheppen waarin je net als haar personages verstrikt raakt. Net als Sibel, Ömer en Wernicke voel je je soms wat verloren zonder dat je helemaal het noorden kwijt raakt. De schrijfster slaagt erin je telkens verder te stuwen dankzij de vloeiende en ritmische cadans van haar bijzondere en rake beschrijvingen. In tegenstelling tot haar personages die vaak worstelen met hun taal, lijkt de schrijfster daar absoluut geen moeite mee te hebben. Honingeter voelt als een ode aan taal en een liefdesverklaring aan zoekende zielen. Haar personages verliezen dan wel woorden en letters, Erkan lijkt telkens hun taal opnieuw uit te vinden. Absolute aanrader voor iedereen met een liefde voor taal en la condition humaine.
March 8, 2022
in transit zijn en ontdekken dat meerdere, fluide identiteiten ook bestaan 💜 (en natuurlijk ook lokum 💜)
December 4, 2024
Ik heb dit boek op 2 dagen gelezen om een les over te maken die ik niet ga kunnen geven. Als het ooit kan zou ik hier heel graag toch les over geven, want het was eeecht mooi en het verhaal heeft meerdere betekenislagen waardoor het interessant zou zijn voor een literair gesprek in de klas. Ook de personages zijn prachtig en de structuur van het verhaal veelbetekend.
April 2, 2023
Ik kreeg dit boek bijna een jaar geleden op het bookstabreakfast tijdens Druk in Leuven en ik kan niet geloven dat ik zo lang heb gewacht om het te lezen!!
Voor mij was dit boek een ode aan taal.
De schrijfstijl was absoluut prachtig en hoe er werd gespeeld met taal deed mijn logopedistenhart (en liefhebber van het Nederlands) sneller kloppen.
In dit boek gebeurt zo weinig en toch ook veel tegelijkertijd.
We volgen drie personages die zich allemaal bevinden op de luchthaven van Istanboel. We hebben Sibel, die elke dag haar vlucht richting België mist en lijdt aan een vorm van selectief mutisme. Daarnaast hebben we Wernicke, een zieke (ex-)piloot (wiens naam ongetwijfeld een mooie verwijzing is naar het taalgebied van Wernicke, wat ook een verwijzing is naar zijn aandoening) en Ömer, een beveilingsagent die hen in de gaten houdt. Een drugshond maakt het hele plaatje compleet.
Ik kan niet zo goed uitleggen wat er allemaal gebeurt in het boek, maar ik heb het in één ruk uitgelezen. Het is zo bijzonder en sfeervol. Sibel verbindt alle personages op een mooie manier. Ze is zo geduldig en begripvol tegenover Wernicke. Ze begrijpt hem echt op een of andere manier, terwijl hij voor de rest van de wereld onbegrijpbaar is. Ömer is op zijn beurt heel begripvol naar Sibel toe en laat haar toe in zijn eenzame wereld.
Als hondenliefhebber was de aanwezigheid van de lieve hond ook alleen maar een pluspunt.
Langs de andere kant zijn er denk ik heel wat dingen die over mijn hoofd gingen, maar ik zat zo in het taalgebruik en het verhaal dat ik me er niks van aantrok en gewoon verder wilde lezen.
Ik raad dit boek aan aan liefhebbers van de Nederlandse taal, als je houdt van magisch realisme en boeken waar eigenlijk heel weinig in gebeurt maar die je toch kunnen vastgrijpen als je het toelaat.
Ik gaf het boek 4 sterren, maar ben aan het twijfelen om te verhogen, want ik blijf de hele tijd aan het boek denken.
Bedankt uitgeverij Pelckmans voor het recensie-exemplaar!
Voor mij was dit boek een ode aan taal.
De schrijfstijl was absoluut prachtig en hoe er werd gespeeld met taal deed mijn logopedistenhart (en liefhebber van het Nederlands) sneller kloppen.
In dit boek gebeurt zo weinig en toch ook veel tegelijkertijd.
We volgen drie personages die zich allemaal bevinden op de luchthaven van Istanboel. We hebben Sibel, die elke dag haar vlucht richting België mist en lijdt aan een vorm van selectief mutisme. Daarnaast hebben we Wernicke, een zieke (ex-)piloot (wiens naam ongetwijfeld een mooie verwijzing is naar het taalgebied van Wernicke, wat ook een verwijzing is naar zijn aandoening) en Ömer, een beveilingsagent die hen in de gaten houdt. Een drugshond maakt het hele plaatje compleet.
Ik kan niet zo goed uitleggen wat er allemaal gebeurt in het boek, maar ik heb het in één ruk uitgelezen. Het is zo bijzonder en sfeervol. Sibel verbindt alle personages op een mooie manier. Ze is zo geduldig en begripvol tegenover Wernicke. Ze begrijpt hem echt op een of andere manier, terwijl hij voor de rest van de wereld onbegrijpbaar is. Ömer is op zijn beurt heel begripvol naar Sibel toe en laat haar toe in zijn eenzame wereld.
Als hondenliefhebber was de aanwezigheid van de lieve hond ook alleen maar een pluspunt.
Langs de andere kant zijn er denk ik heel wat dingen die over mijn hoofd gingen, maar ik zat zo in het taalgebruik en het verhaal dat ik me er niks van aantrok en gewoon verder wilde lezen.
Ik raad dit boek aan aan liefhebbers van de Nederlandse taal, als je houdt van magisch realisme en boeken waar eigenlijk heel weinig in gebeurt maar die je toch kunnen vastgrijpen als je het toelaat.
Ik gaf het boek 4 sterren, maar ben aan het twijfelen om te verhogen, want ik blijf de hele tijd aan het boek denken.
Bedankt uitgeverij Pelckmans voor het recensie-exemplaar!
April 23, 2023
Al enkele maanden probeer ik me door Georges Perec’s legendarische roman La disparition te ploegen. In dat boek voltrok Perec de ultieme lipogram-tour de force door een hele roman te schrijven zonder ook maar een keer de letter “e” te gebruiken. Ik weet niet of Tülin Erkan die roman gelezen heeft, maar verscheidene details in haar debuutroman Honingeter en het feit dat ze Taal- en Letterkunde Nederlands-Frans studeerde doen me vermoeden van wel. In elk geval voelde ik een verwantschap tussen haar debuut en La disparition, al is dat gevoel mogelijk voornamelijk ingegeven door het feit dat ze zich op hetzelfde moment op mijn leesstapel bevonden.
Perec zocht in La disparition naar betekenis in een universum waarin de gebruikelijke 26 letters van het Franse alfabet arbitrair tot 25 gereduceerd werden. Het hield hem niet tegen om een explosief taalspektakel bijeen te schrijven. Erkan zoekt naar betekenis waar letters zich niet tot woorden kunnen vormen, waar talen strandden in onbegrip wanneer mensen hun aarding verliezen. Ze doet dat door het boek te situeren in een Turkse luchthaven—Torens van Babel van de moderniteit—in een land waar het alfabet dan wel herkenbaar is maar de grammatica en het lexicon van de landstaal mijlenver staan van het Nederlands of eender welke andere West-Europese taal. De gangen, trappen, winkels en terminals van een winterse luchthaven fungeren als een labyrinth waar enkele personages in min of meerdere mate van doelloosheid rondwaren, op zoek naar zichzelf. Ze vinden er vooral elkaar. Het resulteert in een trage meditatieve observatie van het komen en gaan en blijven in een luchthaven terwijl enkelingen de uitgang niet (willen) vinden. Waarom ze net daar belandden wordt in sommige gevallen—nota bene in het ongrijpbare hoofdpersonage Sibel—nooit echt uitgelegd.
Waar “Honingeter” en “La disparition” zich in essentie beide om bekommeren is verlies, gemis, afwezigheid, onthechting. Voor Perec is die leegte er letterlijk door een afwezige letter en een hoofdpersonage dat onverklaarbaar verdwijnt. Voor Erkan is de leegte er impliciet, in de verlorenheid van haar personages. Perec verhult het ontbrekende in een absurde detectiveroman en een explosief taalfestijn. Erkan situeert het in een zoektocht zonder cathartisch eindpunt die ze weergeeft in rijke maar nooit opschepperige metaforiek.
“Honingeter” moet het voornamelijk hebben van een verstilde sfeer en rake observaties. De toon van de roman doet eigenlijk meer denken aan Don DeLillo’s postmoderne beslommeringen dan Perec’s formalistische speeltuin. Over het algemeen leest het boek als een arthouse film waarin lange beeldopnames primeren boven plot en dialoog. Het soort slow cinema van de Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan bijvoorbeeld, of Antonioni’s baanbrekende L’avventura, waarin verdwijning en vervreemding eveneens centraal stonden. Het is in die arthouse-achtige observaties en beschrijvingen dat Erkan mij het meest overtuigde met haar sierlijk proza. In de wat gekunstelde dialogen overtuigde ze me minder. Misschien zijn de dialogen met opzet zo geschreven omdat Erkan daar het thema van de onmogelijkheid tot communicatie verder wou uitdiepen, maar voor mij werden sommige van die scènes net stoorzenders die de sfeer van de tekst braken. Ook de titelmetaforiek—nochtans mooi en toepasselijk—werd op een punt in het boek wat te uitleggerig toegelicht, wat me onnodig leek aangezien de epigraaf vooraan het boek dit al toelichtte.
Het is slechts detailkritiek, maar het verklaar wel de keuze voor vier sterren in plaats van vijf. In elk geval dient Erkan zich met “Honingeter” aan als een frisse nieuwe stem in de Nederlandstalige literatuur en kijk ik ernaar uit haar carrière verder te volgen.
[overigens blijk ik in deze recensie niet minder dan 593 keer de letter "e" gebruikt te hebben. + 21 keer in dit naschrift]
Perec zocht in La disparition naar betekenis in een universum waarin de gebruikelijke 26 letters van het Franse alfabet arbitrair tot 25 gereduceerd werden. Het hield hem niet tegen om een explosief taalspektakel bijeen te schrijven. Erkan zoekt naar betekenis waar letters zich niet tot woorden kunnen vormen, waar talen strandden in onbegrip wanneer mensen hun aarding verliezen. Ze doet dat door het boek te situeren in een Turkse luchthaven—Torens van Babel van de moderniteit—in een land waar het alfabet dan wel herkenbaar is maar de grammatica en het lexicon van de landstaal mijlenver staan van het Nederlands of eender welke andere West-Europese taal. De gangen, trappen, winkels en terminals van een winterse luchthaven fungeren als een labyrinth waar enkele personages in min of meerdere mate van doelloosheid rondwaren, op zoek naar zichzelf. Ze vinden er vooral elkaar. Het resulteert in een trage meditatieve observatie van het komen en gaan en blijven in een luchthaven terwijl enkelingen de uitgang niet (willen) vinden. Waarom ze net daar belandden wordt in sommige gevallen—nota bene in het ongrijpbare hoofdpersonage Sibel—nooit echt uitgelegd.
Waar “Honingeter” en “La disparition” zich in essentie beide om bekommeren is verlies, gemis, afwezigheid, onthechting. Voor Perec is die leegte er letterlijk door een afwezige letter en een hoofdpersonage dat onverklaarbaar verdwijnt. Voor Erkan is de leegte er impliciet, in de verlorenheid van haar personages. Perec verhult het ontbrekende in een absurde detectiveroman en een explosief taalfestijn. Erkan situeert het in een zoektocht zonder cathartisch eindpunt die ze weergeeft in rijke maar nooit opschepperige metaforiek.
“Honingeter” moet het voornamelijk hebben van een verstilde sfeer en rake observaties. De toon van de roman doet eigenlijk meer denken aan Don DeLillo’s postmoderne beslommeringen dan Perec’s formalistische speeltuin. Over het algemeen leest het boek als een arthouse film waarin lange beeldopnames primeren boven plot en dialoog. Het soort slow cinema van de Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan bijvoorbeeld, of Antonioni’s baanbrekende L’avventura, waarin verdwijning en vervreemding eveneens centraal stonden. Het is in die arthouse-achtige observaties en beschrijvingen dat Erkan mij het meest overtuigde met haar sierlijk proza. In de wat gekunstelde dialogen overtuigde ze me minder. Misschien zijn de dialogen met opzet zo geschreven omdat Erkan daar het thema van de onmogelijkheid tot communicatie verder wou uitdiepen, maar voor mij werden sommige van die scènes net stoorzenders die de sfeer van de tekst braken. Ook de titelmetaforiek—nochtans mooi en toepasselijk—werd op een punt in het boek wat te uitleggerig toegelicht, wat me onnodig leek aangezien de epigraaf vooraan het boek dit al toelichtte.
Het is slechts detailkritiek, maar het verklaar wel de keuze voor vier sterren in plaats van vijf. In elk geval dient Erkan zich met “Honingeter” aan als een frisse nieuwe stem in de Nederlandstalige literatuur en kijk ik ernaar uit haar carrière verder te volgen.
[overigens blijk ik in deze recensie niet minder dan 593 keer de letter "e" gebruikt te hebben. + 21 keer in dit naschrift]
August 8, 2024
een prachtige omgang taal en tegelijk een reflectie op taal als concept; over hoe woorden kunnen wegsmelten op tongen en in nevel opgaan, over hoe woorden van een auteur elke vezel van je lichaam kunnen inzinken en raken. prachtig doordrenkt van citroensap en flarden cultuur. een uniek pareltje rijk aan personages die zich moeiteloos van een luchthaven naar de gate van mijn hart hebben verplaatst. zoals turks fruit aan mijn gehemelte, plakt dit boek zich voor lang vast in mijn gedachten.
February 19, 2025
slechtste boek dat ik ooit heb gelezen
September 6, 2022
Wauw. Ik ben er zeker van dat ik niet de enige ben die na het lezen van Tülins debuut denkt “we want more!!” (of iets in die trant) Zalige schrijfstijl met de mooiste beschrijvingen, goeie personages en een setting/vibe die me wel kon bekoren.
December 30, 2021
Het boek leest super vlot, maar dat zet de lezer op het verkeerde spoor. Het verhaal laat zich fragment per fragment ontvouwen. Het boek af en toe wegleggen om de dialogen te laten sudderen, brengt de personages nog dichterbij. Gedurfd debuut, met wisselende perspectieven. Fan!
February 6, 2024
****1/2
February 20, 2025
wat is dit?
January 13, 2024
3.5 sterren.
December 12, 2021
Een bijzonder boek. Het is heel zintuiglijk geschreven, de zinnen zijn af; er staat geen woord te veel of te weinig.
De flashbacks blijven me bij. Nog nooit een
abrikozenboom gezien maar ik kon het me heel goed voorstellen (ik wil nu heel graag abrikozenconfituur eten. En Turks fruit). De sfeer is in dit boek belangrijker dan het verhaal en dat is ook wat ik ga onthouden. Soms deed het me aan David Lynch denken.
Aanrader dus, en een auteur om in de gaten te houden!
De flashbacks blijven me bij. Nog nooit een
abrikozenboom gezien maar ik kon het me heel goed voorstellen (ik wil nu heel graag abrikozenconfituur eten. En Turks fruit). De sfeer is in dit boek belangrijker dan het verhaal en dat is ook wat ik ga onthouden. Soms deed het me aan David Lynch denken.
Aanrader dus, en een auteur om in de gaten te houden!
September 20, 2022
Proficiat Tülin, je kompas staat op heel goed schrijven. Wat een mildheid, wat een knappe taal.
April 7, 2023
Het duurde even vooraleer ik in het verhaal zat. De finesse waarmee Erkan haar zinnen beeldhouwt maakt echter heel veel goed. Een bijzonder verhaal.
October 16, 2022
Slim gecomponeerde en verstilde poëtische debuutroman
In Honingeter, de debuutroman van Tülin Erkan (1988), die opgroeide in Oostende, volgen we de dwalende wegen van drie personages waarvan Sibel, een afgehaakte studente diergeneeskunde, de hoofdrol speelt en rond wie de twee anderen letterlijk ronddraaien.
Een motto van Jacques Brel trekt de aandacht en geeft al aan waarover het boek vooral zal gaan: hoe moeilijk het is om afscheid te nemen. ‘Ne me quitte pas’ en andere songs van deze grote Belg op de achtergrond van dit boek om de nostalgische sfeer te voltooien.
Sibel dwaalt rond op de luchthaven van Istanbul en zoekt er haar taal omdat zij haar woorden ‘heeft ingeslikt en ze niet meer op haar tong wonen’. Haar Turks is ze niet voldoende machtig en het Vlaamse Nederlands is uit haar gezogen. Ze wordt letterlijk in de gaten gehouden door de oudere bewaker Ömer vanachter zijn scherm waarop hij de beelden van alle camera’s op te zien krijgt. Hij bewaakt haar als een vader, en probeert erachter te komen wat haar tegenhoudt om te vertrekken. Hij zelf gaat ook niet meer naar huis, evenals een gepensioneerde beveiligingshond die eens zijn rechterhand was en nu in een ruimte naast hem haar nest heeft gemaakt. En dan is er nog een dwalende man, Wernicke, een piloot in ruste die ziek doorheen het luchthavengebouw wandelt maar nog steeds zijn uniform draagt. Sibel en Wernicke, een büyücü of een magiër, worden als magneten naar elkaar toegetrokken.
Erkan springt tussen de perspectieven van Ömer en Sibel wat ze aangeeft in de titels van de verschillende hoofdstukken. De roman is slim gecomponeerd en in een verstilde en poëtische stijl geschreven. Zo wordt de lezer uitgenodigd om traag te lezen en de vele details voldoende in zich op te nemen. Ömer wordt genoemd naar de honingeter, een zangvogel waarvan sommige ondersoorten met uitsterven bedreigd worden omdat ze hun eigen zang niet meer kennen. De lezer wordt geraakt door de zoektocht naar een moedertaal en een vaderland. Alle vier de personages, inclusief de hond, moeten op een of andere manier afscheid nemen maar slagen daar maar niet in en moeten elkaar dwingen om te springen.
Zelf groeide Erkan op bij een Franstalige moeder en een Engelstalige grootmoeder. Erkan beschrijft met beelden hoe Sibel verdeeld raakt tussen Belgïe en Turkije, zoals met de Leonidaspralines en het bepoederde Turks fruit maar ook de vergelijking van het schilderij van de Toren van Babel door Brueghel en de rots van Uçhisar. Haar vakantieherinneringen aan Turkije worden verweven met die aan haar moeder en grootmoeder in Vlaanderen. Deze debuutroman is nostalgisch en filosofisch gelaagd en is zeker de moeite voor literaire fijnproevers.
Debuut genomineerd voor de shortlist van de Bronzen Uil
In Honingeter, de debuutroman van Tülin Erkan (1988), die opgroeide in Oostende, volgen we de dwalende wegen van drie personages waarvan Sibel, een afgehaakte studente diergeneeskunde, de hoofdrol speelt en rond wie de twee anderen letterlijk ronddraaien.
Een motto van Jacques Brel trekt de aandacht en geeft al aan waarover het boek vooral zal gaan: hoe moeilijk het is om afscheid te nemen. ‘Ne me quitte pas’ en andere songs van deze grote Belg op de achtergrond van dit boek om de nostalgische sfeer te voltooien.
Sibel dwaalt rond op de luchthaven van Istanbul en zoekt er haar taal omdat zij haar woorden ‘heeft ingeslikt en ze niet meer op haar tong wonen’. Haar Turks is ze niet voldoende machtig en het Vlaamse Nederlands is uit haar gezogen. Ze wordt letterlijk in de gaten gehouden door de oudere bewaker Ömer vanachter zijn scherm waarop hij de beelden van alle camera’s op te zien krijgt. Hij bewaakt haar als een vader, en probeert erachter te komen wat haar tegenhoudt om te vertrekken. Hij zelf gaat ook niet meer naar huis, evenals een gepensioneerde beveiligingshond die eens zijn rechterhand was en nu in een ruimte naast hem haar nest heeft gemaakt. En dan is er nog een dwalende man, Wernicke, een piloot in ruste die ziek doorheen het luchthavengebouw wandelt maar nog steeds zijn uniform draagt. Sibel en Wernicke, een büyücü of een magiër, worden als magneten naar elkaar toegetrokken.
Erkan springt tussen de perspectieven van Ömer en Sibel wat ze aangeeft in de titels van de verschillende hoofdstukken. De roman is slim gecomponeerd en in een verstilde en poëtische stijl geschreven. Zo wordt de lezer uitgenodigd om traag te lezen en de vele details voldoende in zich op te nemen. Ömer wordt genoemd naar de honingeter, een zangvogel waarvan sommige ondersoorten met uitsterven bedreigd worden omdat ze hun eigen zang niet meer kennen. De lezer wordt geraakt door de zoektocht naar een moedertaal en een vaderland. Alle vier de personages, inclusief de hond, moeten op een of andere manier afscheid nemen maar slagen daar maar niet in en moeten elkaar dwingen om te springen.
Zelf groeide Erkan op bij een Franstalige moeder en een Engelstalige grootmoeder. Erkan beschrijft met beelden hoe Sibel verdeeld raakt tussen Belgïe en Turkije, zoals met de Leonidaspralines en het bepoederde Turks fruit maar ook de vergelijking van het schilderij van de Toren van Babel door Brueghel en de rots van Uçhisar. Haar vakantieherinneringen aan Turkije worden verweven met die aan haar moeder en grootmoeder in Vlaanderen. Deze debuutroman is nostalgisch en filosofisch gelaagd en is zeker de moeite voor literaire fijnproevers.
Debuut genomineerd voor de shortlist van de Bronzen Uil
May 20, 2023
Een man met een Wernicke-afasie, een eenzame vrouw en een bezorgde, jaloerse luchthavenbewaker komen samen in dit mooi geschreven boek. Een boek dat je 2 keer zou moeten lezen omdat er zoveel in zit...
May 4, 2024
Het boek liet mij proeven hoe herinneringen steevast zoet zijn en opborrelen op momenten van stil staan.
De schrijfster wou geen ronde personages, las ik ergens. Je weet inderdaad niet vanwaar ze komen of wie ze echt zijn. Je komt ze in dit boek tegen terwijl ze enkele dagen niets doen op een kleine plek. Eénmaal ik daaraan kon wennen, smaakte het boek.
De schrijfster wou geen ronde personages, las ik ergens. Je weet inderdaad niet vanwaar ze komen of wie ze echt zijn. Je komt ze in dit boek tegen terwijl ze enkele dagen niets doen op een kleine plek. Eénmaal ik daaraan kon wennen, smaakte het boek.
September 19, 2025
Warme zinnen, warme mensen, weinig bijzonders maar toch ook wel bijzonder mooi!!
June 9, 2023
Wat een wondermooi boek.
February 5, 2022
Kei mooi. Vrouw van de donderprot
March 2, 2022
“Dit hier is de plaats waar mensen smelten als kaarsvet.”
Dat is omschrijving die Tülin Erkan geeft van een luchthaven en daarmee de ongebruikelijke setting van de bijzondere debuutroman Honingeter introduceert.
Lees verder op www.booksandmacchiatos.com
Dat is omschrijving die Tülin Erkan geeft van een luchthaven en daarmee de ongebruikelijke setting van de bijzondere debuutroman Honingeter introduceert.
Lees verder op www.booksandmacchiatos.com
December 4, 2023
4 en 1/2 ster. Dit is een verfrissende en originele debuutroman. Werkelijk elke zin is een pareltje. Wondermooie beeldspraak. Drie mensen vinden op de luchthaven een tijdelijke thuis en een ogenschijnlijke pauze. De luchthaven als figuurlijke transitzone. Peronnages zoeken zichzelf en zoeken innerlijke rust, routine. De zo drukke luchthaven verstilt voor hen en ook voor mij als lezer. Dit is een auteur om te onthouden!
July 3, 2025
Niet zeker of ik begrijp waarover het boek uiteindelijk gaat, maar het is alleszins heel mooi geschreven
Displaying 1 - 30 of 135 reviews