What do you think?
Rate this book
VerpleegThuis: wat ik leer van mijn huisgenoten met dementie
'Een hartenkreet van een jonge zorgvernieuwer'
Op 21-jarige leeftijd maakte Teun Toebes de gedurfde keuze om op de gesloten afdeling van een verpleeghuis te gaan wonen. Niet alleen om te ervaren hoe de zorg voor mensen met dementie verbeterd kan worden, maar vooral om te laten zien dat wij als maatschappij ons beeld van dementie moeten aanpassen. Op ontwapenende en ontroerende wijze beschrijft hij de pijnlijke systemen die in de zorg en samenleving heersen en hoe wij deze kunnen veranderen.
VerpleegThuis is niet alleen een boek over de toekomst van dementie, maar vooral een boek over de toekomst van ons allemaal. Waarom? Omdat de kans dat dit boek ook over jouw toekomst gaat één op vijf is.
Op 21-jarige leeftijd maakte Teun Toebes de gedurfde keuze om op de gesloten afdeling van een verpleeghuis te gaan wonen. Niet alleen om te ervaren hoe de zorg voor mensen met dementie verbeterd kan worden, maar vooral om te laten zien dat wij als maatschappij ons beeld van dementie moeten aanpassen. Op ontwapenende en ontroerende wijze beschrijft hij de pijnlijke systemen die in de zorg en samenleving heersen en hoe wij deze kunnen veranderen.
VerpleegThuis is niet alleen een boek over de toekomst van dementie, maar vooral een boek over de toekomst van ons allemaal. Waarom? Omdat de kans dat dit boek ook over jouw toekomst gaat één op vijf is.
200 pages, Paperback
First published November 9, 2021
36 people are currently reading
683 people want to read
About the author
Teun Toebes
6 books7 followersTeun Toebes (Best, 1999) is a Dutch nurse, author, and speaker known for his work with people with dementia. He has set up several initiatives to improve awareness and care for people with dementia.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 161 reviews
April 9, 2024
4,5 Sterne
Ich finde dieses Buch bzw. diesen 21-jährigen, jungen Mann und seine Ansichten sehr beeindruckend! Es ist schön, dass er sich so für Menschen mit Demenz einsetzt, sich in sie hineinfühlen kann und ihnen Gutes tun möchte. Meine Oma hatte Demenz und ich habe sie über Jahre "gepflegt"/begleitet und kann daher vieles bestätigen 💜
Ein sehr wichtiges Buch! Ich hoffe, es findet noch viele Leser!
Ich finde dieses Buch bzw. diesen 21-jährigen, jungen Mann und seine Ansichten sehr beeindruckend! Es ist schön, dass er sich so für Menschen mit Demenz einsetzt, sich in sie hineinfühlen kann und ihnen Gutes tun möchte. Meine Oma hatte Demenz und ich habe sie über Jahre "gepflegt"/begleitet und kann daher vieles bestätigen 💜
Ein sehr wichtiges Buch! Ich hoffe, es findet noch viele Leser!
Read
November 29, 2021Tijdens het lezen van VerpleegThuis voelde ik opluchting en frustratie. Enerzijds ‘Hèhè, ik ben niet de enige die de dingen signaleert die hij beschrijft. Ik ben dus niet gek.’ Anderzijds werd ik na een paar hoofdstukjes soms zo bozig en moedeloos dat ik het boek maar even weglegde.
Ik herkende veel van wat hij heeft opgeschreven over zorg voor ouderen met dementie. Zelf kom ik nu al bijna vijf jaar meerdere keren per week bij oma op de gesloten afdeling over de vloer. Overigens, waar ik “ik” schrijf, kun je “wij” lezen, want we doen het samen, maar ik houd het nu even bij mezelf.
De boodschap uit VerpleegThuis is: behandel mensen met dementie volwaardig en stel je eigen sociaal kompas af. Wat zou jij voor je eigen moeder/vader/zus/broer willen als hij/zij in het verpleeghuis woont? Of beter gezegd: hoe wil je dat je eigen zorg er in de toekomst uitziet?
Het is ingewikkelde materie waar geen eenduidig antwoord op komt. Je hebt te maken met veel regelgeving, starre managers die je inderdaad letterlijk op het matje roepen (omdat je vragen stelt, zoals Teun beschrijft in het hoofdstuk ‘2017’), opleidingsniveau van verzorgers, verzorgers die maar half Nederlands spreken en niet in de laatste plaats bewoners die steeds zieker de afdeling binnenkomen.
Ja, soms worden ze zodanig een gevaar voor zichzelf en hebben ze op een gegeven moment 24-uurszorg nodig, dat ze moeten verhuizen naar een andere woonvorm: een groep op een gesloten afdeling. Wat Teun in dezen bedoelt met “volwaardig behandelen” is dat het belangrijk is voor de waardigheid van mensen met dementie dat ze niet zomaar weggestopt worden. Geen bezoek meer krijgen (hoeveel bewoners ken ik wel niet die pas familie hebben als ze overleden zijn), geen voedsel eten wat je lekker vindt (er wordt gekookt wat makkelijk is voor de zorg en bij diabetes krijg je wel een extra pilletje), überhaupt niet meer buiten komen. Dat vind ik nog wel het ergste: dat sommige bewoners niet eens meer buiten komen als ze eenmaal “daar” wonen. Kijk, de zorg heeft hier inderdaad geen tijd voor, maar het gaat hier dus om een maatschappelijke denkverandering: waarom zouden deze mensen niet meer buiten kunnen komen? Hoe vaak hoor ik de zin “goh, je gaat dus écht lópen met je oma?”! Ja natuurlijk, want ze zit niet permanent in een rolstoel en anders snuift ze minder vaak frisse lucht dan een gedetineerde – die heeft nog wettelijk recht op een uur buitenlucht per dag.
Ik heb een waslijst aan voorbeelden van dingen die niet goed gaan in de verpleeghuiszorg. Tegelijk ben ik ook ontzettend blij dat het bestaat en dat oma niet bij ons thuis hoeft te wonen. Want dan zouden we pas echt tot in detail onze tijd buitenshuis moeten afstemmen omdat ze niet alleen kan blijven. Er bestaan gelukkig fijne verzorgers die wel oog voor de mens hebben en aan tafel met de bewoners een spelletje durven doen in plaats van achter de computer registreren wie wat heeft gedaan op de wc. Want dat kenmerkt de Nederlandse zorg: enorme regeldwang waarbij de persoon verdwijnt.
Teun, je hebt het helder opgeschreven en ik heb al meerdere berichten gezien dat je boodschap overkomt. Maar het mag nog breder verspreid.
Ik herkende veel van wat hij heeft opgeschreven over zorg voor ouderen met dementie. Zelf kom ik nu al bijna vijf jaar meerdere keren per week bij oma op de gesloten afdeling over de vloer. Overigens, waar ik “ik” schrijf, kun je “wij” lezen, want we doen het samen, maar ik houd het nu even bij mezelf.
De boodschap uit VerpleegThuis is: behandel mensen met dementie volwaardig en stel je eigen sociaal kompas af. Wat zou jij voor je eigen moeder/vader/zus/broer willen als hij/zij in het verpleeghuis woont? Of beter gezegd: hoe wil je dat je eigen zorg er in de toekomst uitziet?
Het is ingewikkelde materie waar geen eenduidig antwoord op komt. Je hebt te maken met veel regelgeving, starre managers die je inderdaad letterlijk op het matje roepen (omdat je vragen stelt, zoals Teun beschrijft in het hoofdstuk ‘2017’), opleidingsniveau van verzorgers, verzorgers die maar half Nederlands spreken en niet in de laatste plaats bewoners die steeds zieker de afdeling binnenkomen.
Ja, soms worden ze zodanig een gevaar voor zichzelf en hebben ze op een gegeven moment 24-uurszorg nodig, dat ze moeten verhuizen naar een andere woonvorm: een groep op een gesloten afdeling. Wat Teun in dezen bedoelt met “volwaardig behandelen” is dat het belangrijk is voor de waardigheid van mensen met dementie dat ze niet zomaar weggestopt worden. Geen bezoek meer krijgen (hoeveel bewoners ken ik wel niet die pas familie hebben als ze overleden zijn), geen voedsel eten wat je lekker vindt (er wordt gekookt wat makkelijk is voor de zorg en bij diabetes krijg je wel een extra pilletje), überhaupt niet meer buiten komen. Dat vind ik nog wel het ergste: dat sommige bewoners niet eens meer buiten komen als ze eenmaal “daar” wonen. Kijk, de zorg heeft hier inderdaad geen tijd voor, maar het gaat hier dus om een maatschappelijke denkverandering: waarom zouden deze mensen niet meer buiten kunnen komen? Hoe vaak hoor ik de zin “goh, je gaat dus écht lópen met je oma?”! Ja natuurlijk, want ze zit niet permanent in een rolstoel en anders snuift ze minder vaak frisse lucht dan een gedetineerde – die heeft nog wettelijk recht op een uur buitenlucht per dag.
Ik heb een waslijst aan voorbeelden van dingen die niet goed gaan in de verpleeghuiszorg. Tegelijk ben ik ook ontzettend blij dat het bestaat en dat oma niet bij ons thuis hoeft te wonen. Want dan zouden we pas echt tot in detail onze tijd buitenshuis moeten afstemmen omdat ze niet alleen kan blijven. Er bestaan gelukkig fijne verzorgers die wel oog voor de mens hebben en aan tafel met de bewoners een spelletje durven doen in plaats van achter de computer registreren wie wat heeft gedaan op de wc. Want dat kenmerkt de Nederlandse zorg: enorme regeldwang waarbij de persoon verdwijnt.
Teun, je hebt het helder opgeschreven en ik heb al meerdere berichten gezien dat je boodschap overkomt. Maar het mag nog breder verspreid.
September 8, 2022
Hoewel ik het een bijzonder verhaal vind en de gedachtegang en intentie erachter begrijp, las het boek niet altijd gemakkelijk weg. Teun herhaalt zichzelf vaak en de schrijfstijl is wat houterig en soms zelfs wat drammerig. Dat is jammer, want hij deelt ook zeker waardevolle momenten. Hij geeft de bewoners echt een gezicht, een verhaal én een verleden. En hij heeft zeker ook op sommige punten gelijk! Meer beweging, meer aandacht voor de eigen identiteit en mét de bewoners blijven praten.
Lees verder op mijn blog :)
Lees verder op mijn blog :)
December 25, 2025
?Dit boek wilde ik al veel langer lezen, maar nu ik vrijwilliger bij mensen met dementie ben bij Vrijwilligerthuis was het een mooi moment om het uit te lezen.
🤔Meestal lees ik van te voren geen andere recensies over een boek, maar deze keer deed ik dat wel en besloot daarop dit boek steeds in kleine stukjes te lezen en dat werkte prima. Mijn vorige boek over dementie van broeder Joep was wel prettiger leesbaar maar dit boek had ook zeker zijn verdiensten.
MW14/12/25
🤔Meestal lees ik van te voren geen andere recensies over een boek, maar deze keer deed ik dat wel en besloot daarop dit boek steeds in kleine stukjes te lezen en dat werkte prima. Mijn vorige boek over dementie van broeder Joep was wel prettiger leesbaar maar dit boek had ook zeker zijn verdiensten.
MW14/12/25
April 21, 2025
De mens zien en daardoor mens kunnen blijven.
Hier en daar wat herhaling, maar de boodschap komt goed over. Hopelijk wordt dit door overheid en wie dan ook nog meer uitgedragen, maar ik heb er een hard hoofd in met de politiek van nu.
En ze zijn er, mensen die deze boodschap uitdragen en nastreven, ik weet het, maar helaas weet ik ook dat regels en taken binnen de zorgverlening het moeilijk maken om de mens (meer) te zien.
Ergens fijn dat zoveel herkenbaar was, van het nutteloos aanstaan van de tv tot muziek van André Rieu tot de indringende ontlastingsgeuren tot 'ga maar lekker zitten' (DIE MENSEN ZITTEN AL ZOVEEL) en nog zoveel meer, maar ook irritant dat ongeveer alles herkenbaar was. Het betekent dat nog zoveel meer mensen, als bezoeker/mantelzorger/familielid of als zorgverlener hier tegenaanlopen.
Conclusie voor mezelf: alle jaren dat ik in het verpleeghuis was als familielid/mantelzorger (ik ben uit de zeldzame categorie 'bewoner die elke dag bezoek krijgt is op 1 hand te tellen') heb ik mijn familielid gezíen. En de rest van de bewoners voor wie je automatisch ook komt.
Haar als mens gezien, vragen gesteld die 'simpel' lijken, haar zoveel als mogelijk deel laten nemen aan het leven buiten het verpleeghuis. Wat in mijn/ons geval ook hielp dat het verpleeghuis midden in een woonwijk staat. Haar kwaliteit van leven was beter dan vele anderen, wat oprecht triest is voor deze anderen.
Lees het, je zal er hoe dan ook iets uithalen. Die hoop heb ik.
Hier en daar wat herhaling, maar de boodschap komt goed over. Hopelijk wordt dit door overheid en wie dan ook nog meer uitgedragen, maar ik heb er een hard hoofd in met de politiek van nu.
En ze zijn er, mensen die deze boodschap uitdragen en nastreven, ik weet het, maar helaas weet ik ook dat regels en taken binnen de zorgverlening het moeilijk maken om de mens (meer) te zien.
Ergens fijn dat zoveel herkenbaar was, van het nutteloos aanstaan van de tv tot muziek van André Rieu tot de indringende ontlastingsgeuren tot 'ga maar lekker zitten' (DIE MENSEN ZITTEN AL ZOVEEL) en nog zoveel meer, maar ook irritant dat ongeveer alles herkenbaar was. Het betekent dat nog zoveel meer mensen, als bezoeker/mantelzorger/familielid of als zorgverlener hier tegenaanlopen.
Conclusie voor mezelf: alle jaren dat ik in het verpleeghuis was als familielid/mantelzorger (ik ben uit de zeldzame categorie 'bewoner die elke dag bezoek krijgt is op 1 hand te tellen') heb ik mijn familielid gezíen. En de rest van de bewoners voor wie je automatisch ook komt.
Haar als mens gezien, vragen gesteld die 'simpel' lijken, haar zoveel als mogelijk deel laten nemen aan het leven buiten het verpleeghuis. Wat in mijn/ons geval ook hielp dat het verpleeghuis midden in een woonwijk staat. Haar kwaliteit van leven was beter dan vele anderen, wat oprecht triest is voor deze anderen.
Lees het, je zal er hoe dan ook iets uithalen. Die hoop heb ik.
July 31, 2022
Ik wilde graag van dit boek houden en was heel benieuwd naar de verhalen van Teun in het verpleeghuis. Helaas door de schrijfstijl (spreektaal) en de vele herhalingen nogal afgeknapt.
Teun heeft goede ideeën, en ja er moet/mag best heel veel veranderen in verpleeghuizen, maar veel van zijn suggesties en zijn visie zijn ook niet realistisch. Daarnaast doet dit boek geen recht aan hoe hard er wordt gewerkt door zorgorganisaties met weinig mensen en weinig budget en hoe veel er al veranderd en verbeterd is als het gaat om mensen met dementie in tehuizen.
Teun heeft goede ideeën, en ja er moet/mag best heel veel veranderen in verpleeghuizen, maar veel van zijn suggesties en zijn visie zijn ook niet realistisch. Daarnaast doet dit boek geen recht aan hoe hard er wordt gewerkt door zorgorganisaties met weinig mensen en weinig budget en hoe veel er al veranderd en verbeterd is als het gaat om mensen met dementie in tehuizen.
February 26, 2022
VerpleegThuis is voor mij op sommige vlakken heel herkenbaar. Ik moest een beetje gniffelen om het stukje over de toiletten, want daar stond ik zelf ook van te kijken op mijn eerste stage dag. Teun verwoordt wat ik soms voel op mijn stageplek - het zoekende naar de menselijke maat en hoe snel je (onbewust) wordt meegesleurd in hoe het "altijd al wordt gedaan."
February 20, 2024
DER WAHNSINN!
Dieses Buch sollten ALLE lesen. Wirklich jeder, der jemals mit alten Leuten zutun gehabt hat oder zutun haben wird. Da wir das alle früher oder später werden, vielleicht sogar selbst betroffen sind, bleibt daher nur offen, ob ihr das wollt. Wer nicht lesen will, der kann es auch hören, da ist es noch beeindruckender, denn die Persönlichkeiten der Mitbewohner kommen noch viel besser zur Geltung.
Teun ist Altenpfleger und macht sich Gedanken darüber, ob die Pflege, die es gibt, ausreichend ist für unseren älteren Mitbürger. Vor allem die, die an Demenz erkrankt sind, sind unmittelbar davon betroffen.
"Die vergessen das sowieso wieder!" Diesen Satz kenne ich persönlich noch aus meiner Ausbildung im Krankenhaus. Ob das eine Bewältigungsstrategie der Schwester damals war oder einfach nur, weil es schon immer so war, kann ich heute nicht mehr sagen. Jedenfalls hat es mir damals schon zu denken gegeben. Dass es heute noch genauso sein soll, erschüttert mich nicht nur sehr, es bestätigt mir nur, dass meine Entscheidung damals für mich richtig war.
Ein beeindruckendes Buch von einem sehr beeindruckenden jungen Menschen, der hoffentlich das Pflegesystem verändern kann oder wenigstens andere anspornt, ihm dabei zu helfen. Demenz ist ein schleichender Prozess und jeder hat schon einmal mit einer erkrankten Person zu tun gehabt. Man kann diesen Prozess verlangsamen! Das sollten sich nicht nur Pflegekräfte, sondern auch Angehörige auf die Fahnen schreiben und niemals vergessen.
Teun Toebes zeigt in diesem Erfahrungsbericht, dass er es geschafft hat, diesen Prozess mit ein klein wenig mehr Aufmerksamkeit zu verlangsamen und seinen Mitbewohnern eine wunderschöne Zeit zu schenken. Ich war tief berührt von seinen Aussagen und den Statements der Bewohner am Ende.
Dieses Buch sollte als Lektüre sowohl in der Krankenpflege als auch in der Altenpflege zur Pflicht werden. Hier lernt man unglaublich viel Wichtiges über das Leben und das Miteinander!
Dieses Buch sollten ALLE lesen. Wirklich jeder, der jemals mit alten Leuten zutun gehabt hat oder zutun haben wird. Da wir das alle früher oder später werden, vielleicht sogar selbst betroffen sind, bleibt daher nur offen, ob ihr das wollt. Wer nicht lesen will, der kann es auch hören, da ist es noch beeindruckender, denn die Persönlichkeiten der Mitbewohner kommen noch viel besser zur Geltung.
Teun ist Altenpfleger und macht sich Gedanken darüber, ob die Pflege, die es gibt, ausreichend ist für unseren älteren Mitbürger. Vor allem die, die an Demenz erkrankt sind, sind unmittelbar davon betroffen.
"Die vergessen das sowieso wieder!" Diesen Satz kenne ich persönlich noch aus meiner Ausbildung im Krankenhaus. Ob das eine Bewältigungsstrategie der Schwester damals war oder einfach nur, weil es schon immer so war, kann ich heute nicht mehr sagen. Jedenfalls hat es mir damals schon zu denken gegeben. Dass es heute noch genauso sein soll, erschüttert mich nicht nur sehr, es bestätigt mir nur, dass meine Entscheidung damals für mich richtig war.
Ein beeindruckendes Buch von einem sehr beeindruckenden jungen Menschen, der hoffentlich das Pflegesystem verändern kann oder wenigstens andere anspornt, ihm dabei zu helfen. Demenz ist ein schleichender Prozess und jeder hat schon einmal mit einer erkrankten Person zu tun gehabt. Man kann diesen Prozess verlangsamen! Das sollten sich nicht nur Pflegekräfte, sondern auch Angehörige auf die Fahnen schreiben und niemals vergessen.
Teun Toebes zeigt in diesem Erfahrungsbericht, dass er es geschafft hat, diesen Prozess mit ein klein wenig mehr Aufmerksamkeit zu verlangsamen und seinen Mitbewohnern eine wunderschöne Zeit zu schenken. Ich war tief berührt von seinen Aussagen und den Statements der Bewohner am Ende.
Dieses Buch sollte als Lektüre sowohl in der Krankenpflege als auch in der Altenpflege zur Pflicht werden. Hier lernt man unglaublich viel Wichtiges über das Leben und das Miteinander!
October 27, 2023
Het was een bijzondere, gedurfde en zonder meer dappere stap die Teun Toebes, nog maar eenentwintig jaar oud, maakte door te besluiten een jaar lang op een gesloten afdeling van een verpleeghuis te gaan wonen. Want wie van zijn leeftijd doet hem dit na, sterker nog, wie doet hem dit sowieso na? De toenmalige student zorgethiek zette zich al langer in voor mensen met dementie en wilde nu zelf ervaren hoe de zorg voor deze gestaag groeiende groep verbeterd kan worden, maar ook om aan te tonen dat het heersende beeld over dementie aangepast moet worden. In zijn in 2021 verschenen boek VerpleegThuis vertelt hij over zijn ervaringen in de instelling en beschrijft hij tevens hoe de zorg veranderd kan worden waardoor het leven voor hen die met dementie moeten leven een stuk menselijker en aangenamer wordt.
‘Praat je met Teun, dan gaat het zeker over dementie.’ Met deze eerste zin – op het korte voorwoord en enkele feiten over de hersenaandoening na – begint Toebes zijn verhaal, waarvan hij overigens zegt dat het niet dé waarheid, maar zijn waarheid is. Die tien woorden zijn echter wel kenmerkend voor de persoon die hij is, want uit het boek blijkt overduidelijk dat hij zich het lot van mensen met dementie erg aantrekt, met de manier waarop er op dit moment met hen wordt omgegaan, met de starre regels waar de zorgverleners zich aan moeten houden en de onvrijheden waar zo goed als iedereen met dementie mee te maken heeft, zeker als ze op een gesloten afdeling verblijven. De auteur ziet deze pijnpunten, brengt ze haarfijn naar voren en komt ook met voorstellen hoe deze zorg veel menselijker gemaakt kan worden.
Tijdens zijn verblijf in het verpleeghuis had Toebes uiteraard veel contact met zijn huisgenoten, zoals hij zijn medebewoners consequent noemt. Met ieder van hen gaat hij bijzonder liefdevol en menselijk om. Veel gesprekken en situaties zijn daardoor ontroerend, hoewel enkele ook wel enigszins stuitend en confronterend zijn. Soms is de auteur erg openhartig en stelt hij zich kwetsbaar op, want op een bepaald moment bekent hij heel eerlijk dat hij zijn verblijf en de omstandigheden niet meer ziet zitten, maar met behulp van een vriend weet hij zich te herpakken. Dit is niet de enige emotionele situatie, er zijn er veel meer en die slaan voor een groot deel over op de lezer. Want hoe schrijnend sommige omstandigheden kunnen zijn, komt erg goed over.
Natuurlijk is het niet alleen een en al treurnis, want met zijn huisgenoten heeft Toebes ook veel fijne en mooie uren. Hieruit valt heel duidelijk op te maken dat hij iedereen – volkomen terecht – als gelijke ziet en ook zo met hen omgaat. Zijn liefde voor de mensen, hij lijkt echt een mensenmens te zijn, komt goed tot uiting. Aan het eind van het boek, wanneer de auteur met enkele conclusies komt, lijkt dit nog eens extra benadrukt te worden. In deze gevolgtrekkingen zet hij opnieuw de mens centraal. Want of je nu dementie hebt of niet, je bent en blijft iemand van vlees en bloed en dat lijkt in de huidige maatschappij nog weleens over het hoofd gezien te worden.
Een mooie aanvulling op het verhaal is het vriendenboek aan het eind. Van enkele huisgenoten geeft Toebes namelijk een inkijkje in hun leven. Diverse foto’s maken dit compleet en beide zorgen ervoor dat de lezer hierdoor een globale indruk krijgt van zijn verblijf in het verpleeghuis en zijn omgang met diens huisgenoten. VerpleegThuis is al met al een vlot en helder geschreven relaas over het leven van mensen met dementie, de hindernissen waar tegen aangelopen wordt en hoe er vaak tegen hen aangekeken wordt. Dit boek zou in feite verplichte leeskost moeten zijn voor iedereen in deze samenleving.
‘Praat je met Teun, dan gaat het zeker over dementie.’ Met deze eerste zin – op het korte voorwoord en enkele feiten over de hersenaandoening na – begint Toebes zijn verhaal, waarvan hij overigens zegt dat het niet dé waarheid, maar zijn waarheid is. Die tien woorden zijn echter wel kenmerkend voor de persoon die hij is, want uit het boek blijkt overduidelijk dat hij zich het lot van mensen met dementie erg aantrekt, met de manier waarop er op dit moment met hen wordt omgegaan, met de starre regels waar de zorgverleners zich aan moeten houden en de onvrijheden waar zo goed als iedereen met dementie mee te maken heeft, zeker als ze op een gesloten afdeling verblijven. De auteur ziet deze pijnpunten, brengt ze haarfijn naar voren en komt ook met voorstellen hoe deze zorg veel menselijker gemaakt kan worden.
Tijdens zijn verblijf in het verpleeghuis had Toebes uiteraard veel contact met zijn huisgenoten, zoals hij zijn medebewoners consequent noemt. Met ieder van hen gaat hij bijzonder liefdevol en menselijk om. Veel gesprekken en situaties zijn daardoor ontroerend, hoewel enkele ook wel enigszins stuitend en confronterend zijn. Soms is de auteur erg openhartig en stelt hij zich kwetsbaar op, want op een bepaald moment bekent hij heel eerlijk dat hij zijn verblijf en de omstandigheden niet meer ziet zitten, maar met behulp van een vriend weet hij zich te herpakken. Dit is niet de enige emotionele situatie, er zijn er veel meer en die slaan voor een groot deel over op de lezer. Want hoe schrijnend sommige omstandigheden kunnen zijn, komt erg goed over.
Natuurlijk is het niet alleen een en al treurnis, want met zijn huisgenoten heeft Toebes ook veel fijne en mooie uren. Hieruit valt heel duidelijk op te maken dat hij iedereen – volkomen terecht – als gelijke ziet en ook zo met hen omgaat. Zijn liefde voor de mensen, hij lijkt echt een mensenmens te zijn, komt goed tot uiting. Aan het eind van het boek, wanneer de auteur met enkele conclusies komt, lijkt dit nog eens extra benadrukt te worden. In deze gevolgtrekkingen zet hij opnieuw de mens centraal. Want of je nu dementie hebt of niet, je bent en blijft iemand van vlees en bloed en dat lijkt in de huidige maatschappij nog weleens over het hoofd gezien te worden.
Een mooie aanvulling op het verhaal is het vriendenboek aan het eind. Van enkele huisgenoten geeft Toebes namelijk een inkijkje in hun leven. Diverse foto’s maken dit compleet en beide zorgen ervoor dat de lezer hierdoor een globale indruk krijgt van zijn verblijf in het verpleeghuis en zijn omgang met diens huisgenoten. VerpleegThuis is al met al een vlot en helder geschreven relaas over het leven van mensen met dementie, de hindernissen waar tegen aangelopen wordt en hoe er vaak tegen hen aangekeken wordt. Dit boek zou in feite verplichte leeskost moeten zijn voor iedereen in deze samenleving.
Read
November 20, 2021Dit boek, ((nog) niet gelezen), zet het beroep verpleegkundige grandioos op de kaart.
De eerste publicatie kwam ik tegen in de DUIC van 12 november 2021 https://www.duic.nl/algemeen/teun-toe... . Vervolgens vandaag in De Volkskrant https://www.volkskrant.nl/mensen/teun... betaalmuur .
https://opc-kb.oclc.org/DB=1/CMD?&... KB.nl nog niet
https://www.singeluitgeverijen.nl/de-... uitgever
https://teuntoebes.com/ auteur
https://webreader.mytolino.com/reader... preview ebook
De eerste publicatie kwam ik tegen in de DUIC van 12 november 2021 https://www.duic.nl/algemeen/teun-toe... . Vervolgens vandaag in De Volkskrant https://www.volkskrant.nl/mensen/teun... betaalmuur .
https://opc-kb.oclc.org/DB=1/CMD?&... KB.nl nog niet
https://www.singeluitgeverijen.nl/de-... uitgever
https://teuntoebes.com/ auteur
https://webreader.mytolino.com/reader... preview ebook
March 17, 2022
(Geluisterd) Een heel goed boek, het is eerlijk en soms pijnlijk maar vooral heel echt. Mensen willen serieus genomen worden, houden van contact met anderen, de diagnose dementie haalt daar niks vanaf. Goed om te realiseren dat ‘dementie’ een ontzettend breed begrip is met veel verschillende stadia en uitwerkingen.
February 5, 2022
Wauw wat heeft Teun zijn ervaringen mooi beschreven! Je leeft helemaal mee met de bewoners in het huis en gunt ze in sommige gevallen zoveel beter! Hopelijk zorgt het boek van Teun dat er iets gaat veranderen!
February 28, 2022
Heel goed dat Teun Toebes zoveel aandacht heeft kunnen genereren voor de kwaliteit van zorg voor de dementerende medemens.
November 10, 2023
Hm. Kein schlechtes Buch, gar nicht - aber bei dem Titel hab ich mir irgendwie mehr erwartet. Mehr zu den Mitbewohner:innen, mehr zu ihrer Geschichte. Mir war es dann irgendwie zu knapp, sich in den Kernbotschaften zu wiederholend und insgesamt gesehen nicht ganz rund. Dennoch finde ich, dass das Thema Demenz ein sehr wichtiges ist, genau so wie der Umgang damit. Ich verstehe auch, dass Teun damit teilweise aneckt, ich nehme an, das ist ähnlich wie bei Inklusions-Aktivist:innen, ihnen geht es ja auch nicht darum, die Leute, die im System (also z.B. in Einrichtungen etc.) stecken zu kritisieren, sondern das System an sich. Trotzdem kann ich nicht mehr als zwei Sterne vergeben, so richtig abgeholt hat es mich nicht.
February 21, 2024
kann das hörbuch dazu auf spotify sehr empfehlen. Hörzeit lag round about bei 4 Stunden.
Der Autor beschreibt dabei seine Erfahrungen als Person im Pflegestudium in einem Pflegeheim zu leben. Dabei räumt er mit Vorurteilen gegenüber Menschen mit Demenz auf und bitte auch konkrete Lösungsansätze wie der Umgang besser stattfinden kann.
Was mir besonders gefallen hat, war wie der Autor mit den anderen Menschen auf Augenhöhe gelebt hat und diese eben als Menschen mit Erfahrungen, Ängsten erlebt hat und nicht nur als Menschen mit einer Krankheit. sehr zu empfehlen.
Der Autor beschreibt dabei seine Erfahrungen als Person im Pflegestudium in einem Pflegeheim zu leben. Dabei räumt er mit Vorurteilen gegenüber Menschen mit Demenz auf und bitte auch konkrete Lösungsansätze wie der Umgang besser stattfinden kann.
Was mir besonders gefallen hat, war wie der Autor mit den anderen Menschen auf Augenhöhe gelebt hat und diese eben als Menschen mit Erfahrungen, Ängsten erlebt hat und nicht nur als Menschen mit einer Krankheit. sehr zu empfehlen.
October 29, 2023
Ausführliche Rezension folgt.
December 6, 2023
Drie sterren plus eentje extra omdat ik de boodschap belangrijk vind
January 23, 2022
Gelezen voor een schoolopdracht en enorm van genoten. Geen tijd voor een volledige review maar hier was wat ik deelde met mijn docent;
Verpleegthuis is een boek dat ik zelf zou omschrijven als een betoog gecombineerd met persoonlijke, op waarheid gebaseerde verhalen. Teun Toebes besluit in een gesloten afdeling van een verpleeghuis te gaan wonen. Op deze manier wil hij de echte ervaring van een bewoner opdoen en laat hierbij zijn rol als verpleegkundige compleet achter wege.
Teun gaat in op verschillende dingen die hij identificeert als problemen binnen in het verpleeghuis. Zo wordt er gesproken over de steriele sfeer die in een verpleeghuis hangt, terwijl het een thuis moet worden. Ook gaat Teun in op de manier waarop veiligheid staat boven alles en hoe dat negatieve impact kan hebben op de kwaliteit van leven die een bewoner ervaart.
De verschillen tussen zorgverlener en zorgvrager worden ook diepgaand besproken; die hiërarchie, soms onbewust, en de manier waarop deze het leven voor een bewoner invloed. Maar ook hoe er hiërarchie is tussen zorgverleners (vast personeel vs flex werkers, verpleegkundigen vs arten en personeel op de vloer vs management en diegene daarboven) en hoe dit er soms toe maakt dat mensen hopeloos moeten toekijken terwijl ze meer willen en gewoon niet meer kunnen bieden.
Ik waardeer enorm hoe Teun zijn boek heeft geschreven maar nog meer waardeer ik hoe hij benadrukt hoe het niet dé waarheid is maar zijn waarheid. Enkele dingen die namelijk benoemd werden waren dingen die helemaal niet overeen kwamen met mijn ervaring met de gesloten afdeling voor mensen met dementie maar waarvan ik wel kon inzien waarom ze een probleem waren.
Het gehele boek was echt een eye opener voor mij, dit kan ik niet ontkennen. Ook ik heb mijn nodige uren gemaakt in een gesloten afdeling van een verpleeghuis en ik merkte dat ik vaak te maken had met situaties die Teun beschreef. Toen had ik nog niet genoeg ervaring om het te herkennen of het op te pakken maar als ik er nu op terug kijk, zeker na het lezen van dit boek, zou ik dingen anders doen.
Als ik in de toekomst nog een keer zou te komen werken in een verpleegafdeling voor mensen met dementie zou ik mij proberen te focussen op wat echt belangrijk is voor hun kwaliteit van leven en hoe ik daar, binnen de regels, zoveel mogelijk aan kan doen. Daarnaast denk ik dat de bond tussen bewoners voor mij nu een heel stuk belangrijker is geworden. Ik heb wel eens tegen vriendinnen gezegd dat de verpleegafdeling soms als een hotel voelde; in een bepaalde periode kwamen en gingen er zoveel mensen dat er niets geen vastigheid was. Dit was voor ons als personeel niet fijn maar nu realiseer ik me dat dat nog veel lastiger was voor de cliënten
Verpleegthuis is een boek dat ik zelf zou omschrijven als een betoog gecombineerd met persoonlijke, op waarheid gebaseerde verhalen. Teun Toebes besluit in een gesloten afdeling van een verpleeghuis te gaan wonen. Op deze manier wil hij de echte ervaring van een bewoner opdoen en laat hierbij zijn rol als verpleegkundige compleet achter wege.
Teun gaat in op verschillende dingen die hij identificeert als problemen binnen in het verpleeghuis. Zo wordt er gesproken over de steriele sfeer die in een verpleeghuis hangt, terwijl het een thuis moet worden. Ook gaat Teun in op de manier waarop veiligheid staat boven alles en hoe dat negatieve impact kan hebben op de kwaliteit van leven die een bewoner ervaart.
De verschillen tussen zorgverlener en zorgvrager worden ook diepgaand besproken; die hiërarchie, soms onbewust, en de manier waarop deze het leven voor een bewoner invloed. Maar ook hoe er hiërarchie is tussen zorgverleners (vast personeel vs flex werkers, verpleegkundigen vs arten en personeel op de vloer vs management en diegene daarboven) en hoe dit er soms toe maakt dat mensen hopeloos moeten toekijken terwijl ze meer willen en gewoon niet meer kunnen bieden.
Ik waardeer enorm hoe Teun zijn boek heeft geschreven maar nog meer waardeer ik hoe hij benadrukt hoe het niet dé waarheid is maar zijn waarheid. Enkele dingen die namelijk benoemd werden waren dingen die helemaal niet overeen kwamen met mijn ervaring met de gesloten afdeling voor mensen met dementie maar waarvan ik wel kon inzien waarom ze een probleem waren.
Het gehele boek was echt een eye opener voor mij, dit kan ik niet ontkennen. Ook ik heb mijn nodige uren gemaakt in een gesloten afdeling van een verpleeghuis en ik merkte dat ik vaak te maken had met situaties die Teun beschreef. Toen had ik nog niet genoeg ervaring om het te herkennen of het op te pakken maar als ik er nu op terug kijk, zeker na het lezen van dit boek, zou ik dingen anders doen.
Als ik in de toekomst nog een keer zou te komen werken in een verpleegafdeling voor mensen met dementie zou ik mij proberen te focussen op wat echt belangrijk is voor hun kwaliteit van leven en hoe ik daar, binnen de regels, zoveel mogelijk aan kan doen. Daarnaast denk ik dat de bond tussen bewoners voor mij nu een heel stuk belangrijker is geworden. Ik heb wel eens tegen vriendinnen gezegd dat de verpleegafdeling soms als een hotel voelde; in een bepaalde periode kwamen en gingen er zoveel mensen dat er niets geen vastigheid was. Dit was voor ons als personeel niet fijn maar nu realiseer ik me dat dat nog veel lastiger was voor de cliënten
June 14, 2023
Ein ganz tolles Buch über an Demenz erkrankte Meschen, was sie sich wünschen und wie man ihr Leben schöner, besser, angenehmer und würdevoller machen kann.
February 2, 2022
Ga dit lezen!!!
November 8, 2022
4.5 sterren. Wat een mooi boek. Het heeft mijn kijk op het werken met mensen die leven met dementie zeker veranderd. Dit verhaal en deze kijk op zorg verlenen ga ik zeker meenemen in mijn beroep.
November 9, 2022
Wat een geweldig mooi en goed geschreven boek. Dit boek is heel erg belangrijk in de huidige maatschappij. Ik hoop dat nog veel meer mensen dit boek in handen krijgen en er veel van leren!
July 13, 2023
Der Autor Teun Tobes ist gelernter Altenpfleger und gerade mal 22 Jahre alt. Eines Tages beschließt er, in ein Altenheim zu ziehen, nicht beruflich sondern als Bewohner. In diesem Buch beschreibt er den Alltag im Pflegeheim, das seine neue Heimat geworden ist. Er schließt Freundschaften und lernt die Menschen kennen wie kein anderer, denn es ist eine Sache, aus beruflicher Sicht Fürsorge für demenzkranke Menschen zu übernehmen, mit ihnen zusammen zu leben ist etwas völlig anderes. Er führt tiefgründige Gespräche mit seinen Mitbewohnern, teilt Freud und Leid mit ihnen, und er macht sich intensive Gedanken. Im Gegensatz zu ihm, der das Heim jederzeit verlassen kann, der außerhalb Freunde treffen und alles Mögliche unternehmen kann, sind die anderen Bewohner nicht frei. Sie müssen im Heim bleiben, ob sie wollen oder nicht. Klar, es ist einerseits zu ihrem Schutz, aber Teun Tobes stellt bald fest, dass zwischen Fürsorge und Bevormundung nur ein schmaler Grat besteht. Der Autor findet Mittel und Wege, die Situation seiner Mitbewohner zu verbessern. Sie schütten ihm ihr Herz aus und vertrauen ihm ihre Sorgen an. Was er hier an Schicksalen und menschlichem Leid erfährt, bringt den jungen Mann emotional oft an seine Grenzen. Aber er gibt nicht auf, sondern macht auf Missstände aufmerksam und bringt Verbesserungsvorschläge. Es sind oft nur die Kleinigkeiten, die man ändern müsste, um die Menschen glücklicher zu machen.
Diesem jungen Mann gehört meine ganze Hochachtung. Wie er sich für demenzkranke Menschen einsetzt, ist großartig. Er schreibt in seinem Buch, dass wir ja schließlich alle irgendwann davon betroffen sein könnten. Menschen, die im Alter an Demenz erkranken, standen viele Jahrzehnte mit beiden Beinen voll im Leben, haben ihren Beruf erfolgreich gemeistert, eine Familie gegründet und sich für vieles interessiert und eingesetzt. Der Einzug in ein Pflegeheim ist eine Art Selbstaufgabe, denn alles, was ihr Leben lebenswert gemacht hatte, gehört nun der Vergangenheit an.
Die Situationen und Zustände, die der Autor in seinem Buch schildert, haben mich betroffen gemacht und tief berührt.
Meine eigenen Erfahrungen mit einem Pflegeheim, die ich in den letzten Lebensjahren meiner Mutter machte, waren glücklicherweise nicht so dramatisch wie manches was der Autor schildert. Hier hatten wir wohl einfach Glück gehabt oder eine gute Wahl getroffen. Aber auch ich hatte in einigen Situationen das Gefühl, man könne manches besser, menschlicher lösen. Beim Lesen dieses Buches wurde ich von persönlichen Erinnerungen regelrecht überrannt, und ich habe immer wieder Vergleiche gezogen zu Situationen, wie ich sie erlebt habe.
Bücher wie dieses sind enorm wichtig und sollten von jedem gelesen werden, denn die Themen Demenz und Pflegeheim werden in Zukunft wohl noch präsenter, da immer mehr Menschen davon betroffen sein werden. Die Botschaft des Autors ist klar: wir dürfen Menschen mit Demenz nicht einfach aus unserem Leben ausschließen und sie isolieren. Auch sie haben das Recht, weiterhin am Leben teilzunehmen und andere Menschen aller Generationen kennenzulernen. Von einem unpersönlichen Nebeneinander sollten wir zu einem herzlichen Miteinander finden, das würde die Welt ein klein wenig besser machen.
Diesem jungen Mann gehört meine ganze Hochachtung. Wie er sich für demenzkranke Menschen einsetzt, ist großartig. Er schreibt in seinem Buch, dass wir ja schließlich alle irgendwann davon betroffen sein könnten. Menschen, die im Alter an Demenz erkranken, standen viele Jahrzehnte mit beiden Beinen voll im Leben, haben ihren Beruf erfolgreich gemeistert, eine Familie gegründet und sich für vieles interessiert und eingesetzt. Der Einzug in ein Pflegeheim ist eine Art Selbstaufgabe, denn alles, was ihr Leben lebenswert gemacht hatte, gehört nun der Vergangenheit an.
Die Situationen und Zustände, die der Autor in seinem Buch schildert, haben mich betroffen gemacht und tief berührt.
Meine eigenen Erfahrungen mit einem Pflegeheim, die ich in den letzten Lebensjahren meiner Mutter machte, waren glücklicherweise nicht so dramatisch wie manches was der Autor schildert. Hier hatten wir wohl einfach Glück gehabt oder eine gute Wahl getroffen. Aber auch ich hatte in einigen Situationen das Gefühl, man könne manches besser, menschlicher lösen. Beim Lesen dieses Buches wurde ich von persönlichen Erinnerungen regelrecht überrannt, und ich habe immer wieder Vergleiche gezogen zu Situationen, wie ich sie erlebt habe.
Bücher wie dieses sind enorm wichtig und sollten von jedem gelesen werden, denn die Themen Demenz und Pflegeheim werden in Zukunft wohl noch präsenter, da immer mehr Menschen davon betroffen sein werden. Die Botschaft des Autors ist klar: wir dürfen Menschen mit Demenz nicht einfach aus unserem Leben ausschließen und sie isolieren. Auch sie haben das Recht, weiterhin am Leben teilzunehmen und andere Menschen aller Generationen kennenzulernen. Von einem unpersönlichen Nebeneinander sollten wir zu einem herzlichen Miteinander finden, das würde die Welt ein klein wenig besser machen.
August 26, 2023
لنبدأ بالتوضيح أن المقصود بدور الرعاية المذكورة في العنوان هي دور المسنين.
باختصار الكاتب يعترض على دور رعاية المسنين في هولندا، واعتراضه الأساسي هو أن كبار السن معزولون عن المجتمع، في حين أن الأفضل لصحتهم العقلية هو مشاركتهم المستمرة في الأنشطة الاجتماعية مع الفئات الأصغر سناً.
طبعاً يُحسب للكاتب تجربته الشجاعة في الإقامة في دار للمسنين للاطلاع على أحوالهم عن كثب، ويحسب له أيضاً قدرته على تأليف كتاب في هذه السن الصغيرة (عمره ٢٢ عاماً).
شعرت أن الكاتب ينبش تنبيشاً عن عيوب لدور الرعاية. فمستوى النظافة ممتاز ومقدمو الرعاية لطفاء وجميع الدور لها حدائق.. فماذا يمكن أن ننتقد؟
الحقيقة التي لم يذكرها الكاتب هو أن هؤلاء المسنين (أصغرهم تجاوز الثمانين) لديهم أبناء هم أيضاً أصبحوا يعتبرون مسنين، ولذلك فهم عاجزون عن رعاية ذويهم وبالتالي نُقلوا إلى دار الرعاية. وعليه فهو يلقي بعبء مشاركتهم في الحياة الاجتماعية على المجتمع.
بالمختصر الكتاب جيد لكن أعتقد أن رؤية الكاتب مثالية وخيالية بعض الشيء. أيضاً العاطفة تطغى على الكتاب. ولم ينس أن يخبرنا أنه مثلي الجنس دون أن أعرف بماذا تفيدنا هذه المعلومة وما علاقتها بموضوع الكتاب.
باختصار الكاتب يعترض على دور رعاية المسنين في هولندا، واعتراضه الأساسي هو أن كبار السن معزولون عن المجتمع، في حين أن الأفضل لصحتهم العقلية هو مشاركتهم المستمرة في الأنشطة الاجتماعية مع الفئات الأصغر سناً.
طبعاً يُحسب للكاتب تجربته الشجاعة في الإقامة في دار للمسنين للاطلاع على أحوالهم عن كثب، ويحسب له أيضاً قدرته على تأليف كتاب في هذه السن الصغيرة (عمره ٢٢ عاماً).
شعرت أن الكاتب ينبش تنبيشاً عن عيوب لدور الرعاية. فمستوى النظافة ممتاز ومقدمو الرعاية لطفاء وجميع الدور لها حدائق.. فماذا يمكن أن ننتقد؟
الحقيقة التي لم يذكرها الكاتب هو أن هؤلاء المسنين (أصغرهم تجاوز الثمانين) لديهم أبناء هم أيضاً أصبحوا يعتبرون مسنين، ولذلك فهم عاجزون عن رعاية ذويهم وبالتالي نُقلوا إلى دار الرعاية. وعليه فهو يلقي بعبء مشاركتهم في الحياة الاجتماعية على المجتمع.
بالمختصر الكتاب جيد لكن أعتقد أن رؤية الكاتب مثالية وخيالية بعض الشيء. أيضاً العاطفة تطغى على الكتاب. ولم ينس أن يخبرنا أنه مثلي الجنس دون أن أعرف بماذا تفيدنا هذه المعلومة وما علاقتها بموضوع الكتاب.
July 13, 2025
Dit boek komt wel binnen hoor!
Leuk gedaan ook, met dat vriendenboekje na afloop. En de retro foto's in het midden van het boek.
Je moet er maar op komen, in een verpleeghuis gaan wonen tussen mensen die een dementiediagnose hebben. Niet omdat ze dementie hebben, maar omdat het mensen zijn die rond de 4x zo oud zijn, in een heel andere levensfase zitten en vaak veel hebben meegemaakt (sommigen zelfs de oorlog).
Teun doet het.
En niet omdat hij het toevallig leuk vindt, maar omdat hij wilt laten zien hoe het nou echt eraan toe gaat, op zo'n gesloten afdeling. Omdat er - in tegenstelling tot naar zijn huisgenoten - wél naar hem geluisterd wordt.
Dit boek moet iedereen lezen, ook al ken je niemand met dementie. Het gaat over ieders toekomst. Want zeg nou zelf: op deze manier in een verpleeghuis wil je niet eindigen, toch?
Mooi boek, met humor beschreven, veel wijze lessen en oprechte waarnemingen.
Leuk gedaan ook, met dat vriendenboekje na afloop. En de retro foto's in het midden van het boek.
Je moet er maar op komen, in een verpleeghuis gaan wonen tussen mensen die een dementiediagnose hebben. Niet omdat ze dementie hebben, maar omdat het mensen zijn die rond de 4x zo oud zijn, in een heel andere levensfase zitten en vaak veel hebben meegemaakt (sommigen zelfs de oorlog).
Teun doet het.
En niet omdat hij het toevallig leuk vindt, maar omdat hij wilt laten zien hoe het nou echt eraan toe gaat, op zo'n gesloten afdeling. Omdat er - in tegenstelling tot naar zijn huisgenoten - wél naar hem geluisterd wordt.
Dit boek moet iedereen lezen, ook al ken je niemand met dementie. Het gaat over ieders toekomst. Want zeg nou zelf: op deze manier in een verpleeghuis wil je niet eindigen, toch?
Mooi boek, met humor beschreven, veel wijze lessen en oprechte waarnemingen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 13, 2024
Een aanrader als je iemand kent met dementie in jouw omgeving. Teun houdt een hartverwarmend pleidooi voor medemenselijkheid. Dat is altijd toepasbaar en niet alleen als het een iemand betreft die in een zorginstelling leeft. Zoek verbinding en raakvlakken met de mens achter de dementie want er is nog altijd meer. Praat en vraag aan de persoon zelf en neem samen beslissingen… wat een mooie levensles!
October 4, 2024
Goed om de boel wat aan te slingeren, erg herhalend. Mooi onderwerp, stof tot nadenken maar ik vond Sterfelijk zijn: Geneeskunde en waar het uiteindelijk om gaat veel beter in dit opzicht, completer.
Gelezen in de boekenwurm challenge voor de maand oktober: titel van 1 woord
LUEK
Gelezen in de boekenwurm challenge voor de maand oktober: titel van 1 woord
LUEK
January 21, 2024
Goede stukken, veel dingen die ik natuurlijk wel al wat wist ivm met mijn ervaring op de werkvloer,
Het is allemaal goed beschreven maar soms wat langdradig naar mijn gevoel
Goede inhoud en op het einde een goede aanvulling met een ingevuld vriendenboek vd bewoners, hierbij kreeg ik een michmach aan emoties! Heel mooi
Het is allemaal goed beschreven maar soms wat langdradig naar mijn gevoel
Goede inhoud en op het einde een goede aanvulling met een ingevuld vriendenboek vd bewoners, hierbij kreeg ik een michmach aan emoties! Heel mooi
May 6, 2024
"The Housemates" by Teun Toebes is easily one of the best and hopeful books on dementia that I've read (and I've read a fair bit over my PhD) It's been insightful not only for my study but in caring for my Dad as well. l'd recommend it to anyone who wants to know about life in nursing homes/dementia and how we can change them for the better. A phenomenal book
Displaying 1 - 30 of 161 reviews