ik wil eerst even heel duidelijk maken dat ik dit boek voor een werkgroep moest lezen en dat ik het anders waarschijnlijk nooit had opgepakt (of in ieder geval niet had uitgelezen). dus vandaar mijn onverbloemde recensie.
ronduit slecht. niet alleen zaten er meerdere slordigheidsfouten in, maar ook de stijl waarin het geschreven is, is gebrekkig. er is nul creativiteit te pas gekomen aan het aantrekkelijk maken van het proza en het zit bovendien boordevol beginnersfouten (waarvan met name overmatige woordherhaling). ik stoorde me zo erg aan de stijl dat ik veel langer over het boek heb gedaan dan anders nodig was geweest. een andere ergernis van mij was het feit dat elk personage negen van de tien keer bij voor- én achternaam werd genoemd. alsof de lezer te achterlijk is om te onthouden over wie het gaat.
een ander groot probleem hiervan is dat de schrijver iets té graag al zijn kennis over boekwetenschap, jodendom en jazz (mijn god.. dit is precies waarom je mijn ooit hardop zult horen zeggen dat ik van jazz hou; ik wil absoluut vermijden dat ik overkom zoals iemand als de 'max blitz' in dit verhaal) wilt delen en dit dus heeft geprobeerd allemaal samen te voegen in een halfbakken roman.
tot slot werd mijn leeservaring bemoeilijkt door de buitengewoon seksistische en volstrekt onuitstaanbare protagonist, die elke vrouw die in zijn buurt kwam niet zag als meer dan een homp vlees en die daardoor met ogenschijnlijke verbazing reageerde elke keer dat hij ontdekte dat de vrouw in kwestie een zelfdenkend en -functionerend wezen was.
en ik heb het alsnog 2 sterren gegeven, omdat ik minder zielig vind en omdat de laatste pagina's van het boek daadwerkelijk een klein beetje interessant waren.