What do you think?
Rate this book
Είδες να μαδάνε την κότα
«Πρόκειται για μια σκωπτική μάτια σε ιστορικά δρώμενα που εστιάζονται στην κατοχική Κεφαλλονιά και στον τοπικό εμφύλιο. Η εκάστοτε πραγματικότητα αποκαλύπτεται καταιγιστικά. Όταν ο συγγραφέας ανακαλύπτει το άγνωστο σε αυτόν αριστερό παρελθόν του πατέρα του, μένει άφωνος. Το ίδιο και με τη θεία του και τον αμορόζο της τον Μεμά ή καπετάν Τσεκούρα, που το ’σκασε στην Αμερική και στην Κούβα του Χέμινγουεϋ και του Κάστρο. Γιατί το ’σκασε; Μα γιατί τον κυνήγαγαν να τον σκοτώσουν. Ποιοι; Όλοι. Πρώτα οι εθνοφύλακες, αλλά και η ΟΠΛΑ, γιατί ήταν τροτσκιστής. Μαζί μ’ αυτούς και οι συγγενείς ενός βενιζελικού παπά, που οι αντάρτες του τον έπνιξαν μεσοπέλαγα στο κανάλι της Ιθάκης. Ήταν, είπαν, αντιδραστικός και συνεργάτης των Γερμανών. Πιθανόν όμως να μην ήταν τίποτε από όλα αυτά... Καλό διάβασμα». Θάνος Βερέμης «Είναι ίσως κοινοτοπία πως η “μεγάλη ιστορία” γίνεται καλύτερα αντιληπτή μέσα από το πρίσμα της “μικρής” τοπικής και οικογενειακής ιστορίας. Είναι όμως ταυτόχρονα αλήθεια. Και στα χέρια ενός προικισμένου αφηγητή, η “μικρή ιστορία” μετατρέπεται σε ένα συναρπαστικό αφήγημα που φωτίζει σκοτεινές εποχές με μοναδικό τρόπο». Στάθης Καλύβας «Έκπληκτος ανακαλύπτει ο ανυποψίαστος αφηγητής του Γιώργου Δενδρινού πως ο πατέρας του στα νιάτα του είχε μια ζωή για την οποία ουδέποτε είχε μιλήσει. Ήταν απόλυτη η σιωπή που σε πολλές ελληνικές οικογένειες κάλυψε τα πεπραγμένα του αιματηρού Εμφυλίου. Αυτήν την ιστορία ξετυλίγει τώρα αντλώντας από τα καταχωνιασμένα πατρικά ημερολόγια καθώς και από την ενδελεχή έρευνα και τις συνομιλίες του με επιζώντες της ολέθριας περιπέτειας. Κι όπως και στα άλλα λογοτεχνικά έργα του, γράφει με ευαισθησία, χιούμορ και μια γλώσσα που αναπτύσσεται πολύτροπα· μια γλώσσα που είναι πλαστική, πολύχρωμη, χυμώδης». Ελισάβετ Κοτζιά «Το βιβλίο του Γιώργου Δενδρινού αποτελεί ένα πύρινο έπος μιας οικογένειας με ρίζες στα Ιόνια Νησιά, της οποίας τα μέλη παρασύρονται από την καταιγίδα των πιο ταραχωδών ιστορικών γεγονότων του εικοστού αιώνα. Αναπλάθει το τραύμα και τον τρόμο του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και του ελληνικού εμφυλίου, με ζωντανές λεπτομέρειες, αλλά συγχρόνως αποκαλύπτει και την έμφυτη αντοχή και την ανθρωπιά του ελληνικού λαού. Ένα εντυπωσιακό ιστορικό πορτρέτο μιας οικογένειας και ενός έθνους». Νίκολας Γκέιτζ Κεφαλλονιά, Κέρκυρα, Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η περιπετειώδης διαδρομή δύο αδελφιών από τη γέννησή τους στις αρχές του 20ού αιώνα έως τη δεκαετία του 1980: βαλκανικοί θρίαμβοι, Εθνικός Διχασμός, Μικρασιατική Καταστροφή, ριζοσπαστικές κοινωνικές μεταλλάξεις, μεταξική νιρβάνα, αλβανικό έπος, κατοχική πείνα, παρεξηγημένη Αντίσταση, μισαλλόδοξος Εμφύλιος... Ένα πολυπρόσωπο αφήγημα για τους ανθρώπους που η ζωή τους έρχεται αντιμέτωπη με τη μεγάλη Ιστορία, για τις μεγάλες και τις μικρές προσδοκίες, για τους ανεκπλήρωτους έρωτες, τα ανθρώπινα πάθη, την τυφλή βία, τις ολέθριες πολιτικές επιλογές. Όπως συμβαίνει σε κάθε εποχή κρίσης, αθώοι και φταίχτες ρίχνονται στο ίδιο καζάνι.
424 pages, Paperback
First published November 1, 2021
1 person is currently reading
6 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
May 29, 2022
Ο Κώστας Δενδρινός, πατέρας του συγγραφέα και πρωταγωνιστής του βιβλίου, έζησε μια ζωή γεμάτη περιπέτειες σε μια εποχή ταραγμένη, από τις πλέον σκοτεινές της ελληνικής Ιστορίας, κυρίως υπό το πρίσμα του εμφυλίου και τις συνέπειές του. Μια πραγματική ζωή, μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα και η πολύ τίμια λογοτεχνική απόδοσή τους θα έλεγα ότι χαρακτηρίζουν αυτό το βιβλίο που έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον για τους Ιόνιους και δη τους Κεφαλλονίτες, μιας και μεγάλο μέρος των διηγήσεων εκτυλίσσεται στο νησί αυτό. Όσα και να' χει διαβάσει κανείς, πάντως, για τα δύσκολα εκείνα χρόνια, νομίζω ότι ποτέ δεν θα πάψουν να δημιουργούν θλίψη για τον αλληλοσπαραγμό που και στο παρόν βιβλίο περιγράφεται γλαφυρά και χωρίς φτιασίδια. Πρόκειται, όπως ακριβώς υπόσχεται, για την ιστορία μιας οικογένειας και ενός αιώνα και σίγουρα αξίζει μια ευκαιρία...
August 19, 2023
Μνημείο διαστρέβλωσης της Ιστορίας, παραχάραξης και απόλυτης αντιστροφής της πραγματικότητας. Ο συγγραφέας κατηγορεί τον ΕΛΑΣ περίπου για κάθε δεινό, ισχυρίζεται ότι δεν πολέμησε τους Γερμανούς ναζί, τους οποίους εμφανίζει να αντιδράνε στην δράση του ΕΛΑΣ απέναντι στους ταγματασφαλίτες τους οποίους εθνικιστές! Μην κάνετε το λάθος και το αγοράσετε.
November 21, 2022
Το «Είδες να μαδάνε την κότα» χαρακτηρίζεται από την εξής προβληματική: δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς είναι. Εξηγούμαι: ο εκδότης το χαρακτηρίζει λογοτεχνία, «σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία». Η Ακαδημία Αθηνών (Ίδρυμα Κώστα & Ελένης Ουράνη) του απένειμε το «Βραβείο Αφηγηματικού Πεζού Λόγου» για το 2021. Ο ίδιος ο συγγραφέας, που στο εσώφυλλο διαβάζουμε ότι επιδίδεται στη «βιωματική λογοτεχνία», το τοποθετεί κάπου στο μη μυθοπλαστικό μυθιστόρημα όταν μας επισημαίνει σε σημείωμά του στο τέλος του βιβλίου ότι βασίστηκε στο αρχείο του πατέρα του αλλά και στις μαρτυρίες συγκεκριμένων προσώπων που έζησαν από πρώτο χέρι πολλά από τα περιστατικά που εξιστορούνται. Όταν λοιπόν γράφει «[...] επιχείρησα να ζωντανέψω τον χώρο, τον χρόνο και μια σειρά από δραματικά γεγονότα του περασμένου αιώνα, στη δίνη των οποίων στροβιλίστηκαν οι γονείς μου και η ευρύτερη οικογένειά μου» (σ. 419), νομίζω ότι δεν γίνεται να διαβάσουμε το βιβλίο του ως κάτι άλλο εκτός από μυθιστόρημα, μη μυθοπλαστικό μεν, αλλά παρόλα αυτά μυθιστόρημα. Όσον αφορά αυτό το «βιωματική λογοτεχνία», δεν γνωρίζω τι ακριβώς είναι αλλά δεν έχει και τόση σημασία.
Ως μυθιστόρημα λοιπόν, το βιβλίο νοσεί για παραπάνω από έναν λόγους. Ο Δενδρινός επουδενί δεν ξεφεύγει από μια αφήγηση που βρίθει στερεοτύπων· μια αφήγηση που δεν καταφέρνει να ξεφύγει από το επίπεδο απλής παράθεσης «ιστορικών» γεγονότων. Θα δώσω μερικά παραδείγματα για να πάρετε μια ιδέα:
«Για τα δύο παιδιά, ήταν η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει. Έτσι κι αλλιώς, είχε έρθει η ώρα να ανοίξουν τα φτερά τους» (σ. 62).
«Ο αδελφός της Στάμως Δενδρινού, ο Παναγάγγελος Χαροκόπος, γεννήθηκε το 1892 στην Πλαγιά. Φαίνεται ότι όταν ο Θεός έπλαθε τη ζύμη του είχε μεγάλα κέφια» (σ. 65).
«Σκέφτηκε και την άδικη κατάρα που δέρνει τον κόσμο. Σε τι άραγε προχώρησε ο άνθρωπος εδώ και χιλιάδες χρόνια; Τότε σκότωνε ο ένας τον άλλο γιατί πεινούσε. Τώρα σκοτώνει και χωρίς να πεινάει» (σ. 108).
«Είχε γυρίσει τη μισή Αλβανία. Μπήκε πολλές φορές στη φωτιά. Μοράβα, Κορυτσά, Τόμορος, Γκούρι Πρερ και Κούτσι. Εκατοντάδες οβίδες έσκασαν δίπλα του. Κι όμως, εκεί που κινδύνεψε περισσότερο να σκοτωθεί ήταν λίγα μόνο βήματα μακριά απ’ το δικό του σπίτι» (203).
Είναι νομίζω παραπάνω από κατανοητό τι εννοώ όταν λέω ότι το βιβλίο βρίθει στερεοτύπων. Και να αναλογιστεί κάποιος ότι στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε αποσπάσματα διθυραμβικών κριτικών πρωτοκλασάτων ιστορικών «[...] στα χέρια ενός προικισμένου αφηγητή, η “μικρή ιστορία” μετατρέπεται σε ένα συναρπαστικό αφήγημα [...]» γράφει ο Στάθης Καλύβας, ενώ η Ελισάβετ Κοτζιά, μας λέει ότι ο Δενδρινός «[...] γράφει με ευαισθησία, χιούμορ και μια γλώσσα που αναπτύσσεται πολύτροπα· μια γλώσσα που είναι πλαστική, πολύχρωμη, χυμώδης», και ειλικρινά αναρωτιέμαι αν όλοι διαβάσαμε το ίδιο βιβλίο. Εντυπωσιάζομαι που η Κοτζιά αναφέρει το χιούμορ, γιατί ο Δενδρινός δεν διαθέτει χιούμορ· μπορεί ίσως να προσπαθεί, αλλά το χιούμορ του είναι και αυτό χαρακτηριστικά στερεοτυπικό.
Ας προχωρήσουμε όμως στα ενδότερα και πιο σημαντικά και ας κοιτάξουμε λίγο τον βασικό ήρωα του Δενδρινού, τον πατέρα του, τον Κώστα Δενδρινό. Ο Κώστας θα μπορούσε να αναδειχθεί σε μια στιβαρή μυθιστορηματική περσόνα καθότι διαθέτει κάτι αγνό και συνάμα δαιμόνιο, έτσι όπως αφήνεται από τη μια να παρασυρθεί από την ιδεολογία του ΕΑΜ, αλλά, από την άλλη, αποφασίζει να διαχωρίσει τη θέση του και να αποχωρήσει όταν συνειδητοποιεί τι ακριβώς διακυβεύεται και πώς η ιδεολογία παραγκωνίζεται για να κυριαρχήσει το μίσος για τον αδελφό και τον γείτονα. Οι μυθιστορηματικές αρετές με τις οποίες θα μπορούσε να τον προικίσει ο συγγραφέας, τελικά όμως φιμώνονται και ο Κώστας παραμένει ως χαρακτήρας επίπεδος και ακατανόητος (όχι αινιγματικός, που θα συνιστούσε αρετή, αλλά ακατανόητος). Και βέβαια, το εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο γιατί ο Δενδρινός αποπειράται να γράψει μυθιστόρημα για τον πατέρα του που, όπως διατείνεται, του είχε αποκρύψει μια ολόκληρη περίοδο της ζωής του (της ένταξής του στο ΕΑΜ). Και μπορεί αυτή να είναι μια ιδανική συνθήκη, ένα εν δυνάμει συγγραφικό δώρο, τόσο για τη διερεύνηση του ψυχισμού τού ήρωα όσο και για μια βαθύτερη εξέταση του ίδιου του συγγραφέα, αλλά, πολύ σύντομα συνειδητοποιούμε ότι ο συγγραφέας δεν έχει τέτοιες ανησυχίες· δεν επιθυμεί να εκμεταλλευτεί το δώρο του.
— πλήρες κείμενο: https://www.istos.gr/literature/revie...
Ως μυθιστόρημα λοιπόν, το βιβλίο νοσεί για παραπάνω από έναν λόγους. Ο Δενδρινός επουδενί δεν ξεφεύγει από μια αφήγηση που βρίθει στερεοτύπων· μια αφήγηση που δεν καταφέρνει να ξεφύγει από το επίπεδο απλής παράθεσης «ιστορικών» γεγονότων. Θα δώσω μερικά παραδείγματα για να πάρετε μια ιδέα:
«Για τα δύο παιδιά, ήταν η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει. Έτσι κι αλλιώς, είχε έρθει η ώρα να ανοίξουν τα φτερά τους» (σ. 62).
«Ο αδελφός της Στάμως Δενδρινού, ο Παναγάγγελος Χαροκόπος, γεννήθηκε το 1892 στην Πλαγιά. Φαίνεται ότι όταν ο Θεός έπλαθε τη ζύμη του είχε μεγάλα κέφια» (σ. 65).
«Σκέφτηκε και την άδικη κατάρα που δέρνει τον κόσμο. Σε τι άραγε προχώρησε ο άνθρωπος εδώ και χιλιάδες χρόνια; Τότε σκότωνε ο ένας τον άλλο γιατί πεινούσε. Τώρα σκοτώνει και χωρίς να πεινάει» (σ. 108).
«Είχε γυρίσει τη μισή Αλβανία. Μπήκε πολλές φορές στη φωτιά. Μοράβα, Κορυτσά, Τόμορος, Γκούρι Πρερ και Κούτσι. Εκατοντάδες οβίδες έσκασαν δίπλα του. Κι όμως, εκεί που κινδύνεψε περισσότερο να σκοτωθεί ήταν λίγα μόνο βήματα μακριά απ’ το δικό του σπίτι» (203).
Είναι νομίζω παραπάνω από κατανοητό τι εννοώ όταν λέω ότι το βιβλίο βρίθει στερεοτύπων. Και να αναλογιστεί κάποιος ότι στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε αποσπάσματα διθυραμβικών κριτικών πρωτοκλασάτων ιστορικών «[...] στα χέρια ενός προικισμένου αφηγητή, η “μικρή ιστορία” μετατρέπεται σε ένα συναρπαστικό αφήγημα [...]» γράφει ο Στάθης Καλύβας, ενώ η Ελισάβετ Κοτζιά, μας λέει ότι ο Δενδρινός «[...] γράφει με ευαισθησία, χιούμορ και μια γλώσσα που αναπτύσσεται πολύτροπα· μια γλώσσα που είναι πλαστική, πολύχρωμη, χυμώδης», και ειλικρινά αναρωτιέμαι αν όλοι διαβάσαμε το ίδιο βιβλίο. Εντυπωσιάζομαι που η Κοτζιά αναφέρει το χιούμορ, γιατί ο Δενδρινός δεν διαθέτει χιούμορ· μπορεί ίσως να προσπαθεί, αλλά το χιούμορ του είναι και αυτό χαρακτηριστικά στερεοτυπικό.
Ας προχωρήσουμε όμως στα ενδότερα και πιο σημαντικά και ας κοιτάξουμε λίγο τον βασικό ήρωα του Δενδρινού, τον πατέρα του, τον Κώστα Δενδρινό. Ο Κώστας θα μπορούσε να αναδειχθεί σε μια στιβαρή μυθιστορηματική περσόνα καθότι διαθέτει κάτι αγνό και συνάμα δαιμόνιο, έτσι όπως αφήνεται από τη μια να παρασυρθεί από την ιδεολογία του ΕΑΜ, αλλά, από την άλλη, αποφασίζει να διαχωρίσει τη θέση του και να αποχωρήσει όταν συνειδητοποιεί τι ακριβώς διακυβεύεται και πώς η ιδεολογία παραγκωνίζεται για να κυριαρχήσει το μίσος για τον αδελφό και τον γείτονα. Οι μυθιστορηματικές αρετές με τις οποίες θα μπορούσε να τον προικίσει ο συγγραφέας, τελικά όμως φιμώνονται και ο Κώστας παραμένει ως χαρακτήρας επίπεδος και ακατανόητος (όχι αινιγματικός, που θα συνιστούσε αρετή, αλλά ακατανόητος). Και βέβαια, το εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο γιατί ο Δενδρινός αποπειράται να γράψει μυθιστόρημα για τον πατέρα του που, όπως διατείνεται, του είχε αποκρύψει μια ολόκληρη περίοδο της ζωής του (της ένταξής του στο ΕΑΜ). Και μπορεί αυτή να είναι μια ιδανική συνθήκη, ένα εν δυνάμει συγγραφικό δώρο, τόσο για τη διερεύνηση του ψυχισμού τού ήρωα όσο και για μια βαθύτερη εξέταση του ίδιου του συγγραφέα, αλλά, πολύ σύντομα συνειδητοποιούμε ότι ο συγγραφέας δεν έχει τέτοιες ανησυχίες· δεν επιθυμεί να εκμεταλλευτεί το δώρο του.
— πλήρες κείμενο: https://www.istos.gr/literature/revie...
February 9, 2022
Μια οικογενειακή ιστορία και συγχρόνως την ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα μας αφηγείται ο συγγραφέας και γιατρός Γιώργος Δενδρινός στο βιβλίο του με τον κάπως αλλόκοτο τίτλο "Είδες να μαδάνε την κότα".
Το βιβλίο αποτελεί ουσιαστικά την αφήγηση της ζωής του πατέρα του Γιώργου, του Κώστα Δενδρινού. Ο συγγραφέας ανακάλυψε τυχαία εν έτει 1971-μας εξηγεί ακριβώς το πως συνέβη αυτό στην αρχή του βιβλίου του- ότι ο πατέρας του υπήρξε στα νιάτα του σεσημασμένος κομμουνιστής με αρκετά πλούσια δράση κατά τον Εμφύλιο. Μάλιστα δεν ανήκε μονάχα αυτός στο ΚΚΕ, αλλά και τα αδέλφια του, ο Σπύρος και η δασκάλα Φούλα. Η ανακάλυψη αυτή του κρυμμένου οικογενειακού "μυστικού" εξέπληξε τον συγγραφέα και τον παρότρυνε να γράψει τη βιογραφία του πατέρα του μετά από τον θάνατό του. Η αφήγηση του Γιώργου Δενδρινού βασίστηκε σε ημερολογιακές καταγραφές του πατέρα του.
Ο έξυπνος και κάπως αινιγματικός τίτλος του βιβλίου χρωστάει την πατρότητά του στον Διονύσιο Σολωμό. Συγκεκριμένα απαντάται στο έργο του "Η γυναίκα της Ζάκυνθος". Από το έργο αυτό δανείστηκε τον τίτλο ο συγγραφέας, " προδίδοντας" έτσι την επτανησιακή καταγωγή του. Η οικογένειά του έχει τις ρίζες του στην Κεφαλλονιά, γι' αυτό και μεγάλο μέρος του βιβλίου για τη ζωή του πατέρα του διαδραματίζεται στο εν λόγω νησί, όπως και στην Κέρκυρα όπου ο Κώστας Δενδρινός έζησε μέρος των παιδικών του χρόνων.
Η βιογραφία δίνει έμφαση στα χρόνια του ελληνοϊταλικού πολέμου, οπότε και ο Κώστας πολέμησε στην Αλβανία, στην Κατοχή, οπότε βρισκόταν στην Κεφαλλονιά, αλλά και στα γεγονότα του Εμφυλίου και στο πως αυτά βιώθηκαν από τους Έλληνες των Επτανήσων. Μεγάλο μέρος του βιβλίου όμως είναι αφιερωμένο και στα παιδικά χρόνια του Κώστα, αλλά και στα νεανικά -φοιτητικά χρόνια του στην Αθήνα όπου σπούδασε μαθηματικός επί δικτατορίας του Μεταξά.
Οι, συχνά ευτράπελες, εικόνες των παιδικών χρόνων του Κώστα Δενδρινού θα μας θυμίσουν αφηγήσεις από τη ζωή των παππούδων μας και αποτελούν μία γοητευτική βόλτα στα ήθη, τα έθιμα και την κοινωνικοπολιτική ζωή στα Επτάνησα κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Οι περιγραφές που ακολουθούν για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, βασισμένες σε ημερολογιακές καταγραφές αυτόπτων μαρτύρων συγκλονίζουν ορισμένες φορές και ιδιαίτερα η συγκινητική σκηνή της αυτοκτονίας των βασανισμένων και πληγωμένων μουλαριών που δεν άντεχαν άλλο την ταλαιπωρία και έψαχναν λύτρωση στα βάσανά τους.
Στα θετικά του βιβλίου συγκατελέγεται το γεγονός ότι δίνει έμφαση στα γεγονότα του Εμφυλίου στα Επτάνησα, μία περιοχή για την ��στορία της οποίας δεν γνωρίζαμε πολλά την περίοδο του Εμφυλίου.
Ακόμη, παρόλο που ο Γιώργος Δενδρινός συγγράφει τη βιογραφία του πατέρα του δεν αφηγείται γεγονότα που αφορούν μονάχα τη δική του ζωή. Προσφέρει επίσης πλούσια στοιχεία για τη ζωή των αδελφών του, ενός βενιζελικού παπά, αλλά και του κομμουνιστή Μεμά Δασαλέρνου, ο οποίος ήταν αυτός που μύησε τον Κώστα στον κομμουνισμό.
Η αφήγηση των γεγονότων που αφορούν τη ζωή του Κώστα μετά τον γάμο του με τη μητέρα του συγγραφέα, τη Ρένα, το 1948 και μετά το πέρας του Εμφυλίου είναι συνοπτική.
Ο Γιώργος Δενδρινός, αν και θετικός επιστήμονας, διαθέτει εντούτοις αναμφισβήτητα το λογοτεχνικό χάρισμα, με αποτέλεσμα η αφήγησή του να ρέει εξαιρετικά ευχάριστα και να καθηλώνει τον αναγνώστη.
Εν κατακλείδι, το "Είδες να μαδάνε την κότα" είναι ένα πολυδιάστατο ανάγνωσμα το οποίο θα μας εκπλήξει ευχάριστα με το πέρας της ανάγνωσής του και θα μας αφήσει με τις καλύτερες εντυπώσεις.
Αναδημοσίευση από το βακχικόν
Το βιβλίο αποτελεί ουσιαστικά την αφήγηση της ζωής του πατέρα του Γιώργου, του Κώστα Δενδρινού. Ο συγγραφέας ανακάλυψε τυχαία εν έτει 1971-μας εξηγεί ακριβώς το πως συνέβη αυτό στην αρχή του βιβλίου του- ότι ο πατέρας του υπήρξε στα νιάτα του σεσημασμένος κομμουνιστής με αρκετά πλούσια δράση κατά τον Εμφύλιο. Μάλιστα δεν ανήκε μονάχα αυτός στο ΚΚΕ, αλλά και τα αδέλφια του, ο Σπύρος και η δασκάλα Φούλα. Η ανακάλυψη αυτή του κρυμμένου οικογενειακού "μυστικού" εξέπληξε τον συγγραφέα και τον παρότρυνε να γράψει τη βιογραφία του πατέρα του μετά από τον θάνατό του. Η αφήγηση του Γιώργου Δενδρινού βασίστηκε σε ημερολογιακές καταγραφές του πατέρα του.
Ο έξυπνος και κάπως αινιγματικός τίτλος του βιβλίου χρωστάει την πατρότητά του στον Διονύσιο Σολωμό. Συγκεκριμένα απαντάται στο έργο του "Η γυναίκα της Ζάκυνθος". Από το έργο αυτό δανείστηκε τον τίτλο ο συγγραφέας, " προδίδοντας" έτσι την επτανησιακή καταγωγή του. Η οικογένειά του έχει τις ρίζες του στην Κεφαλλονιά, γι' αυτό και μεγάλο μέρος του βιβλίου για τη ζωή του πατέρα του διαδραματίζεται στο εν λόγω νησί, όπως και στην Κέρκυρα όπου ο Κώστας Δενδρινός έζησε μέρος των παιδικών του χρόνων.
Η βιογραφία δίνει έμφαση στα χρόνια του ελληνοϊταλικού πολέμου, οπότε και ο Κώστας πολέμησε στην Αλβανία, στην Κατοχή, οπότε βρισκόταν στην Κεφαλλονιά, αλλά και στα γεγονότα του Εμφυλίου και στο πως αυτά βιώθηκαν από τους Έλληνες των Επτανήσων. Μεγάλο μέρος του βιβλίου όμως είναι αφιερωμένο και στα παιδικά χρόνια του Κώστα, αλλά και στα νεανικά -φοιτητικά χρόνια του στην Αθήνα όπου σπούδασε μαθηματικός επί δικτατορίας του Μεταξά.
Οι, συχνά ευτράπελες, εικόνες των παιδικών χρόνων του Κώστα Δενδρινού θα μας θυμίσουν αφηγήσεις από τη ζωή των παππούδων μας και αποτελούν μία γοητευτική βόλτα στα ήθη, τα έθιμα και την κοινωνικοπολιτική ζωή στα Επτάνησα κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Οι περιγραφές που ακολουθούν για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, βασισμένες σε ημερολογιακές καταγραφές αυτόπτων μαρτύρων συγκλονίζουν ορισμένες φορές και ιδιαίτερα η συγκινητική σκηνή της αυτοκτονίας των βασανισμένων και πληγωμένων μουλαριών που δεν άντεχαν άλλο την ταλαιπωρία και έψαχναν λύτρωση στα βάσανά τους.
Στα θετικά του βιβλίου συγκατελέγεται το γεγονός ότι δίνει έμφαση στα γεγονότα του Εμφυλίου στα Επτάνησα, μία περιοχή για την ��στορία της οποίας δεν γνωρίζαμε πολλά την περίοδο του Εμφυλίου.
Ακόμη, παρόλο που ο Γιώργος Δενδρινός συγγράφει τη βιογραφία του πατέρα του δεν αφηγείται γεγονότα που αφορούν μονάχα τη δική του ζωή. Προσφέρει επίσης πλούσια στοιχεία για τη ζωή των αδελφών του, ενός βενιζελικού παπά, αλλά και του κομμουνιστή Μεμά Δασαλέρνου, ο οποίος ήταν αυτός που μύησε τον Κώστα στον κομμουνισμό.
Η αφήγηση των γεγονότων που αφορούν τη ζωή του Κώστα μετά τον γάμο του με τη μητέρα του συγγραφέα, τη Ρένα, το 1948 και μετά το πέρας του Εμφυλίου είναι συνοπτική.
Ο Γιώργος Δενδρινός, αν και θετικός επιστήμονας, διαθέτει εντούτοις αναμφισβήτητα το λογοτεχνικό χάρισμα, με αποτέλεσμα η αφήγησή του να ρέει εξαιρετικά ευχάριστα και να καθηλώνει τον αναγνώστη.
Εν κατακλείδι, το "Είδες να μαδάνε την κότα" είναι ένα πολυδιάστατο ανάγνωσμα το οποίο θα μας εκπλήξει ευχάριστα με το πέρας της ανάγνωσής του και θα μας αφήσει με τις καλύτερες εντυπώσεις.
Αναδημοσίευση από το βακχικόν
Displaying 1 - 4 of 4 reviews