Doğdum

by Georges Perec, Aysel Bora (Translator)

Je sais, en gros, comment je suis devenu écrivain. Je ne sais pas précisément pourquoi. Avais-je vraiment besoin, pour exister, d'aligner des mots et des phrases ? Me suffisait-il, pour être, d'être l'auteur de quelques livres ? [...] Avais-je donc quelque chose de tellement particulier à dire ? Mais qu'ai-je dit ? Que s'agit-il de dire ? Dire que l'on est ? Dire que l'on écrit ? Dire que l'on est écrivain ? Besoin de communiquer quoi ? Besoin de communiquer que l'on a besoin de communiquer ? Que l'on est en train de communiquer ? L'écriture dit qu'elle est là, et rien d'autre, et nous revoilà dans ce palais de glaces où les mots se renvoient les uns aux autres, se répercutent à l'infini sans jamais rencontrer autre chose que leur ombre.



G. P.

Genres: Fiction, French Literature

65 pages, Paperback

First published January 1, 1990

About the author

Georges Perec was a highly-regarded French novelist, filmmaker, and essayist. He was a member of the Oulipo group. Many of his novels and essays abound with experimental wordplay, lists, and attempts at classification, and they are usually tinged with melancholy.

Born in a working-class district of Paris, Perec was the only son of Icek Judko and Cyrla (Schulewicz) Peretz, Polish Jews who had emigrated to France in the 1920s. He was a distant relative of the Yiddish writer Isaac Leib Peretz.

Perec's first novel, Les Choses (Things: A Story of the Sixties) was awarded the Prix Renaudot in 1965.

In 1978, Perec won the prix Médicis for Life: A User's Manual (French title, La Vie mode d'emploi), possibly his best-known work. The 99 chapters of this 600 page piece move like a knight's tour of a chessboard around the room plan of a Paris apartment building, describing the rooms and stairwell and telling the stories of the inhabitants.

Cantatrix Sopranica L. is a spoof scientific paper detailing experiments on the "yelling reaction" provoked in sopranos by pelting them with rotten tomatoes. All the references in the paper are multi-lingual puns and jokes, e.g. "(Karybb et Scyla, 1973)".

Perec is also noted for his constrained writing: his 300-page novel La disparition (1969) is a lipogram, written without ever using the letter "e". It has been translated into English by Gilbert Adair under the title A Void (1994). The silent disappearance of the letter might be considered a metaphor for the Jewish experience during the Second World War. Since the name 'Georges Perec' is full of 'e's, the disappearance of the letter also ensures the author's own 'disappearance'.

His novella Les revenentes (1972) is a complementary univocalic piece in which the letter "e" is the only vowel used. This constraint affects even the title, which would conventionally be spelt Revenantes. An English translation by Ian Monk was published in 1996 as The Exeter Text: Jewels, Secrets, Sex in the collection Three.

It has been remarked by Jacques Roubaud that these two novels draw words from two disjoint sets of the French language, and that a third novel would be possible, made from the words not used so far (those containing both "e" and a vowel other than "e").

W ou le souvenir d'enfance, (W, or, the Memory of Childhood, 1975) is a semi-autobiographical work which is hard to classify. Two alternating narratives make up the volume: one, a fictional outline of a totalitarian island country called "W", patterned partly on life in a concentration camp; and the second, descriptions of childhood. Both merge towards the end when the common theme of the Holocaust is explained.

Perec was a heavy smoker throughout his life, and was diagnosed with lung cancer in 1981. He died the following year in Ivry-sur-Seine at only forty-five-years old. His ashes are held at the columbarium of the Père Lachaise Cemetery.

David Bellos wrote an extensive biography of Perec: Georges Perec: A Life in Words, which won the Académie Goncourt's bourse for biography in 1994.

Reviews

[Argos · Rating 4 out of 5]

Yazarın ölümünden sonra düzenlenmiş otobiyografi denemelerinden on adet metnin yeraldığı bir seçki. 4 kitap olarak gerçekleştirmeyi düşündüğü otobiyografisi için zaman sırası gözetmeden hatırına gelen anıları, olayları, kişileri ya da hayatının önemli anla­rını not etmesiyle ortaya çıkan metinlerden az bir kısmı yer alıyor bu kitapta.
La Disparition (Kayboluş) adlı romanını hiç E harfi kullanmadan yazan, hayatla, kendisiyle, herşeyle dalga geçen ancak bunu da bir sistematikle veya bulmaca çözme gayretiyle yapan olağanüstü zeki bir adamı Gerge Perec’i yakından tanımak için yardımcı olacak bir kitap. Bir söz-kelime oyunu ustasının hayatındaki bazı kesitleri kendi kaleminden okuyorsunuz.

[Burak Uzun · Rating 4 out of 5]

Genellikle yapı kredi yayınları, yayımladıkları kitapların ön kapaklarında kitabın türünü belirtir. dikkat ederseniz bu kitapta tür belirtilmediğini göreceksiniz. Bir otobiyografi denemesi olarak okumaya başlayıp bölümlerin hikâyeleştiğini görebilir, sonrasında klasik Perec üslubuyla farklı metinlerle karşılaşabilirsiniz. En sonunda da Perec'in ölmeden önce yapmak istediklerinin listesi sunulur bize. Kitapçığın kapağını kapattığınızda ise geriye, Perec gibi bir üstadın metinler üzerinde bıraktığı izlerin/işaretlerin keyifle seyredilmiş olması kalır sadece, fazlası değil. bu bile, bu okuma deneyimini kıymetli kılmaya yeterli bence.

[Rubi ❃ · Rating 4 out of 5]

Mis relatos favoritos fueron ✨:

1. El trabajo de la memoria
‘’¿Como nace un recuerdo? En el caso de Me acuerdo, son recuerdos provocados, cosas olvidados que intento hacer resurgir, una anamnesia, es
decir, lo contrario del olvido’’

2. Ellis Island, descripción de un proyecto
En este texto George narra acerca de no compartir los recuerdos con sus padres “No hablo la lengua que hablan mis padres.”
“Su historia, su cultura, su creencia, su esperanza no me fue transmitido.” 💔

3. Algunas de las cosas que debería hacer en cualquier caso antes de morir
Todos deberíamos tener una lista de cosas que nos gustaría hacer o lugares en donde nos gustaría vivir antes de morir 👏🏼

[Mustafa Kalkan · Rating 4 out of 5]

Kitaba, Antalya'da bir sahafta kitapları kurcalarken şans eseri denk geldim.
İlk sayfasında yazılı olan not aşırı ilgimi çektiğinden almaya karar verdim.
Hiç tanımadığım bi insanın o anki hislerini okumak aşırı hoşuma gidiyor.

Kitaptaki not: "Ölümden başka çare kalmamış, ölecek bir yer arıyorum ya kendime.
Düzmece, kurgulanmış ve hiçbir ihtiyacı karşılayamayacak kadar sözcükleşmişizdir."

Kitap kısacık ama içinde söyleşi, mektup, hikaye, yazarın bireysel belleğine ve edebiyat sevgisine dair yazılar mevcut. Soru soran ve sorgulatan bi otobiyografi denemesi aynı zamanda.

Söyleşi kısmında sıkıldım. Ama son kısım aşırı samimi geldi bana.

Kapak tasarımı Perec'in el yazmalarından ve çizimlerinden oluşuyor.

[Sümeyye Yıldız]

":ben bir taşra inzivasının en kuytu köşesinde sözcüklerin arkadaşlığıyla yaşayabilirdim, sabah ağaçlıklarda dolaşır, öğleden sonra birkaç sayfa karalar, akşam belki de biraz müzik dinlerken dinlenir, yorgunluğumu atardım."
Doğdum, Georges Perec, s.40

[Meric Aksu · Rating 4 out of 5]

Çok cazip bir isme sahip ve o ismin altında Georges Perec imzası olan bir kitap "Doğdum". Philippe Lejeune'in en güzel ve en doğru şekilde betimlediği gibi doğumdan ölüme bir ömrün izini süren yazarın yeni bir otobiyografi yaratma stratejisine mütevazı ama çarpıcı bir şekilde yaklaşmasını anlatıyor karalama, öykü, sözlü anlatı, eleştiri notu, tasarı-mektup, otoportre, gazete makalesi, röportaj, bir kitap özeti ve bir radyo programı için yazılan metinden oluşan kitapta. Perec bir dünya sığdırmış nerdeyse altmış küsur sayfanın içine. 7.3.36'da doğan ve son noktayı koyan, sonra da otuz dört buçuk yıl boyunca, dün de, bugün de bunu yapan fakat devam etmesi neredeyse olanaksız, asıl meselesi "Neden devam etmeli?" ya da "Neden devam edemiyorum?" olmaktan öte "Nasıl devam etmeli?" olması gerektiğiyle baş etmeye çalışan yazarın, sonuç olarak, yaşamın aşikarlığını başlatacak sınırı çizebilecek olan yegane şeyin ölüm olduğu kanaatine varmasıyla devam ediyor ileriki bölümler. Ellis Adası'nın tarihinin anlatıldığı kısımda herhangi bir ulusa ait bir göçmenden -göz muayenesi yapıldıktan, cepleri arandıktan, aşılardan ve dezenfekte edildikten sonra- nasıl bir Amerikalı olarak çıkıldığından bahsediyor hiç görmeden Amerika'yı betimlemiş olan Kafka'dan yapmış olduğu alıntı vesilesiyle.

Perec kendi kendine soruyor bir zamanlar ne olmak istediysem, şimdi o oldum mu acaba diye. Başlangıçta yazı yazmak istemiş ve yazmış. Yaza yaza yazar olmuş neticesinde, önce uzun zaman kendisi için, sonra da başkaları için yazar olmuş, bir başlamış daha da durmaz olmuş. İlke olarak artık kendini kanıtlamaya ihtiyacı kalmadığında bir yazar olduğunu ve bunun bir olgu, bir veri, bir kesinlik, bir tanımlama olduğunu, bundan böyle iyi ya da kötü yazıp yazmamasının hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini fakat yazmaktan başka bir şey yapmayı bilmediğini, başka bir şey öğrenmek istemediğini, yaşamak için yazdığını ve yazmak için yaşadığını söyleyen, ölmeden önce her şeye rağmen yapması gereken şeylerden birkaçına 52 günde deve sırtında Fas'tan Timbuktu'ya gitmek ve nerede yapacağını bilmemekle beraber bir ağaç dikmek ve onun büyümesini izlemek maddesini de eklemiş, kaybı çok erken yazarın naif dünyasına, aidiyetine bakış açısına ve onun yansımalarına doğru yolculuğa çıkıyoruz beraberinde.

"Varlığı üzerine yazılar döktürmek, kendi çelişkiler bulamacına yapışıp kalmak edebiyatçının mayasında var: bilinçli ve umutsuz, yalnız ve sorumlu, suçluluk duygusunu okkalı sözlere döken geveze, vs."

[Çağatay Boz · Rating 3 out of 5]

Perec'e özel bir ilginiz varsa ve az da olsa hayatına hâkimseniz, kafa karışıklığını, kaybolmuşluğunu ve muhtelif sancılarını gözlemleyebilirsiniz satırlarında. Tabii bazı metinlerde bütün bunlar biraz fazla kişisel ve okur için kapalı diye nitelendirilebilecek şekilde sayfalara aktarılmış, bu sebepten ötürü yer yer hiçbir anlam veremediğim cümleler ve metinler de oldu.

Kısa bir sürede okunabilecek bir kitap. Sonu da güzel.

[Javier Andrés · Rating 4 out of 5]

Una excelente recopilación de textos para los fanáticos de Perec.

[Eliane · Rating 5 out of 5]

Ik hou van Georges Perec

[Burak Kuscu · Rating 4 out of 5]

Öncelikle sayın YKY bu nasıl bir kapak?

Sonralıkla, güzel bir kitap. Perec'e ait mektuplar, söyleşiler, notlar ve ufak otobiyografik öykülerden oluşan on bölüm var. Ben okurken keyif aldım. Bir iki bölümde ne okuyorum ben oluyorsunuz ama uzun sürmüyor. Perec seviyorsanız ya da merak ediyorsanız tavsiye ederim.

Not: Bu adam en üzüldüğüm yazarlardan biri. Yaşamı sebebiyle. Ne hayatlar ne hayatlar.

[Otto Zambrano · Rating 3 out of 5]

Un delirium tremens de creatividad y pro.vocación.

[Başar Atıcı · Rating 2 out of 5]

If you appreciate Perec's experimental attempts from the heart, and if you think the guy is really an overwhelmingly gifted and clever person, but despite his oeuvre you consider him to be a mathematician rather than a man of letters, press the like button. It's right under this paragraph. On the left.

[Deniz Ata · Rating 4 out of 5]

Perec ile yıllar önce Şeyler isimli kitabı ile tanışmıştım. Bazı yazarları okurken tuhaf bir farkındalık yaşıyorum ; sanki kimse habersizmiş ve bir ben keşfetmişim gibi 😝 Oysa ki neler neler yapmış nelere cesaret etmiş var mı başka örneği ben bilmiyorum .
Bu kitabını tanışma kitabı değil ama vefa / da kitabı olarak önerebilirim .
Yarım kalmışlık hissi verdiği için , yaşamı da o hissi veriyor ;bu biyografi denemesinin arafta kaldığını düşünüyorum .

[Ümit Mutlu · Rating 3 out of 5]

"Yazmak daima zor (hâlâ geçmişteki kadar zor) ve bir hikâye, bir macera, epizotlar ve yan olaylar anlatmak daha da zor: tek gerçek sorun elbette başlamakta."

Kendisini bir şeyler yazmak zorunda hisseden ama yazacak tek kelimesi bile olmayan insanların karaladığı türden karalamalar içeren, ilginç bir "tereke". Tam Perec'lik aslında.

[belisa · Rating 1 out of 5]

derleme toplama olduğu için pek bir bağlantı kuramadım, yazarına çok düşkünseniz gideri var...

[ιφιγένεια παπούλη · Rating 4 out of 5]

οι τόποι που γερνούν όπως οι αναμνήσεις, ένα παιδί που τριγυρνά στο παρίσι μόνο του, δωμάτια του ύπνου, διαθλασμένη αυτοβιογραφία και „ihre gewisse Methode”. ανάγνωση στο λεωφορείο για το μπάιροϊτ, λαθραία, πριν το χαρίσω.

🐇

[Gizem Çelebi · Rating 4 out of 5]

Paraşütle atlama adlı bölüm için bile okumaya değer.

[Selin Cantürk · Rating 3 out of 5]

ellis island’la ilgili bölümü çok beğendim, ama genel olarak perec’in yazdığı her şeyi okuyup sonra bu kitaba başlamayı isterdim.

[Yasemin Günindi]

Birbirinden farklı türlerde hepsi otobiyografik izler taşıyan tam 10 metinden oluşan bir kitap Doğdum. Bir yazarın karalamalarını, kıyıda köşede kalmış yazılarını, konuşmalarını, arkadaşına yazdığı bir mektubu okumak onu tanıyormuşum gibi hissettiriyor bana; sanki benle konuşmuş, bana yazmış. Garip ama bu hissi çok seviyorum, ayrıca kitaplarını anlamakta da işe yaradığı kanaatindeyim. Böyle toplama yazıların olduğu kitaplara yazarın “asıl” eserlerini okumadan önce ve okuduktan sonra göz atmak çok farklı ve özel bir deneyim. Doğdum’da sadece kendime saklamak istediğim, paylaşmaya kıyamadığım birkaç özel cümle keşfetmem ise benim için büyük bir sürpriz oldu. Ölmeden Önce Her Şeye Rağmen Yapmam Gereken Şeylerden Birkaçı bence çok, çok güzeldi. Bu oldukça kişisel bir kitap, Perec’in kullandığı bir kelime, ya da sizin cümleyi tonlama biçiminiz bile anlamı ve algınızı tamamen değiştirecektir diye düşünüyorum. Edebi değeri tartışılır, ancak bir edebiyat ustası olduğunun farkında olan bir yazarın nasıl düşüncelerle yaşamak için yazdığını anlamak adına güzel bir derleme.

[Ana · Rating 5 out of 5]

Quiero leerlo todo de este ser de luz porque es como tenerlo sentado al lado sonriendo con sus pintas de vagabundo parisino. La forma en la que explica aquí como entiende su escritura realista "Para mí es el verdadero realismo: apoyarse en una descripción de la realidad despojada de toda presunción"

"Un movimiento que, partiendo de sí, va hacia los otros. ¡Es lo que yo llamo la simpatía, una especie de proyección, y al mismo tiempo, de llamada!"

[Defne Doğan · Rating 4 out of 5]

yeni keşfettiğim ve oldukça kitlendiğim bir yazar oldu :D

otobiyografi denemeleri en sevdiğim tür sanırım şu anda elimin hep gittiği şeylere göre yorumlarsam.

kitleyen kısım da kendisinin sei shōnagon’u usta görmesi oldu diyebilirim^^ biraz daha bakacağım başka yazılarına!!

[Mauricio Coronel Guzmán · Rating 3 out of 5]

Un librito para aventarse en paracaídas. Me atrapó tarde pero luego ya no lo solté. Imaginé no caer sino subir con un paracaídas -o más bien un parasubidas- y plantear mis preguntas "funda mentales". ¿Quiénes somos? ¿A qué venimos aquí? Uf.

[Münevver]

Perec'le tanışmak için doğru kitap mı tartışılır ama yine de bir başlangıç.

[Dilruba · Rating 2 out of 5]

Ben ne okuyorum, ne okudum sorularıyla bu küçük kitabı tamamladım ancak yaratılan eserin ne bir türü mevcut ne bir amacı. Şahsen neden yaratıldığına dair bir anlam bulamıyorum. Belli bir kompozisyonda birleştiremeyeceğimiz yazıları neden bir kitap halinde basalım ki? Sadece yazar önemli bir kişi diye kaleminden her çikan kelime kutsal, katıldığı her toplantı bulunmaz kabul edilmemeli.
George Perec'in kitaplarını okumadan bu eseri okumanın hiçbir anlamı yok. O yüzden önerim yazarın her şeyine vakıf olup, hayatıyla ilgili açık kalmış noktaları belki bu esesle tamamlamanız.

[Laura · Rating 4 out of 5]

Un livre court qui regroupe plusieurs "écrits" de Pérec mais aussi des correspondances, interview, retranscriptions de prises de paroles. Il permet de mieux sonder le rapport aux souvenirs et à l'autobiographie de l'auteur.

[Kaya Tokmakçıoğlu · Rating 2 out of 5]

Yaşamı Kullanma Kılavuzu, W, Kayboluş vd. ipucu ipucu ipucu; anılar, bellek, labirent...

[Agustina Cardozo · Rating 3 out of 5]

Es un libro... raro. Como es de esperarse con Perec. Recopila textos breves de distinta índole: una retranscripción de una charla, una carta, publicaciones en revistas, un extracto de una entrevista, una nota crítica, un texto escrito para la radio. En ellos, reflexiona sobre la construcción autobiográfica, la escritura como oficio, el vínculo con la memoria y los recuerdos.

En Los ñoquis de otoño o respuesta a algunas preguntas que se relacionan conmigo, dice:

Para ser, esperaba que los otros me designaran, me identificaran, me reconocieran. Pero ¿por qué la escritura? [...] ¿Acaso tenía entonces yo algo tan particular para decir? Pero ¿qué es lo que dije? ¿Se trata de decir qué cosa? ¿Decir que uno es? ¿Decir que uno escribe? ¿Decir que uno es escritor? ¿Necesidad de comunicar qué? ¿Necesidad de comunicar que se tiene necesidad de comunicar? ¿Qué es lo que uno está comunicando? La escritura dice que está ahí, y nada más, y hete aquí que estamos en ese palacio de espejos en el que las palabras se remiten unas a otras, reflejándose al infinito sin nunca encontrar otra cosa que su sombra.

Y en El trabajo de la memoria:

En el momento en que se saca el recuerdo, uno tiene realmente la impresión de arrancarlo de un lugar donde estaba para siempre. [...] Es aquello vivido que nunca será aprehendido por -¿cómo podría decirse?- ¡la conciencia, el sentimiento, la idea, la elaboración ideológica! Nunca hay psicología. Es lo vivido a ras del piso, lo que en Cause Commune llamábamos el ruido de fondo. Es lo vivido, captado al nivel del medio en el cual se desplaza el cuerpo, los gestos que hace, toda la cotidianeidad ligada a la ropa, a los alimentos, al viaje, a los horarios, a la exploración del espacio.

También incluye una lista de Algunas de las cosas que en todo caso tendría que hacer antes de morir y un texto sobre su experiencia como paracaidista, El salto en paracaídas, donde habla sobre el miedo, la necesidad de confiar en algo, el salto al vacío y la repetición.

[Aleksandra Gratka · Rating 4 out of 5]

Jest coś w prozie Pereca, co mnie uwodzi od pierwszego zdania. Autobiografizm, pisanie siebie i sobą, filtrowanie świata przez własny ogląd - tu szczególnie, bo ów niewielki zbiór esejów bardziej osobisty być chyba nie mógł. Ostatni utwór, "Niektóre z rzeczy, które mimo wszystko należałoby zrobić przed śmiercią", włącza czytelnikowi sporo emocji.

"Jesienne gnocchi" zresztą też:

"Czy mogę zmierzyć przebytą drogę? Czy osiągnąłem wyznaczone sobie cele - jeśli kiedykolwiek sobie jakieś wyznaczyłem? Czy mogę dzisiaj powiedzieć, że jestem tym, kim chciałem kiedyś być? Nie zastanawiam się, czy świat, w którym żyję, odpowiada moim aspiracjom, bo gdybym tylko odpowiedział, że nie, nie odniósłbym wrażenia, że posunąłem się do przodu. Ale czy moje życie odpowiada temu, czego chciałem, czego oczekiwałem?"

[Edwin Betancourt Garzón · Rating 4 out of 5]

Jorge Pérez, mi juguetón favorito
Nací es un juego de ejercicios de la memoria y el olvido. Una entrevista, un relato, un autoretrato y otros textos están aquí de una de las mentes más encantadoras del siglo XX.

Los ñoquis del otoño, Nací, Lugares de la Fuga y la maravillosa carta programática a Maurice Nadeau fueron mis favoritas.
También aquello sobre algunas cosas que debería hacer antes de morir, El trabajo de la memoria (y ese lindo libro Me acuerdo...)


Aquí veo que El arte y la manera de abordar a su jefe para pedir un aumento nació como cierto encargo. Sabía del organigrama y también se menciona
Qué maravilla yoryi perec. Como siempre estimulante y enriquecedor.

[verbava · Rating 4 out of 5]

• п’яний перек розповідає, як стрибав із парашутом;
• меланхолійний перек медитує над реченням «я народився»;
• дорослий перек згадує, як дитиною тікав із дому;
• прокрастинатор перек розмірковує про суть письма;
• відповідальний перек пише лист про свої поточні проєкти (дещо з там згаданого в мене навіть є окремими книжками)
— і ще всіляке різне. дуже затишно отак сидіти з переком і його слухати.