What do you think?
Rate this book
Leo Vangen og Rino Gulliksen #3
Der böse Wolf von Østerdalen
nachdem sie von einem Rudel Wölfe angegriffen wurde. Der Vorfall macht landesweit Schlagzeilen und giesst Öl ins Feuer der Wolfshasser, die unerbittlich ein Abschussrecht für Wölfe fordern. Die ortsansässige Gemeinschaft der Wolfsfreunde und Naturschützer will nicht akzeptieren, dass wirklich Wölfe hinter dem Tod der Frau stecken – doch sie scheinen auf verlorenem Posten zu kämpfen. Bis der verlotterte, aber engagierte Einsiedler Rino Gulliksen ihnen zur Hilfe kommt und den Feinden seiner geliebten Wölfe zeigt, wer im Wald das Sagen hat. Rino ist jedoch nicht dafür bekannt, vorsichtig zu agieren, und so macht sich Rinos Kumpel Leo Vangen auf den Weg in Richtung Østerdalen, um Schadensbegrenzung zu betreiben. Doch der konfliktscheue, vom Leben gezeichnete Anwalt Leo kämpft mit seinen eigenen Dämonen und ist die denkbar schlechteste Person, um ein Blutbad zwischen Wölfen, Wolfshassern und Wolfsfreunden zu verhindern ..
317 pages, Hardcover
First published February 20, 2017
11 people are currently reading
95 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 22 of 22 reviews
May 5, 2019
W powieści Larsa Lentha drzemał olbrzymi potencjał, na miarę opowieści o współczesnej Bestii z Gévaudan, ale niestety „Mężczyźni, którzy nienawidzą wilków” okazał się być przeciętnym kryminałem z zacięciem eko, który miejscami zaskakuje niechlujnością narracji, dialogami, które prowadzą donikąd i karykaturalnymi postaciami, co sprawia, że sprawa, o którą walczą również wydaje się być mocno naciągana. Nie wiem, czy taki był zamysł autora, czy taki ma po prostu styl, ale fabuła na tym traci, a przesłanie rozmywa się. Najciekawszy jest tutaj konflikt, który obserwujemy i eskalację jaka zachodzi miedzy bohaterami. Fascynujące jest to, do czego są gotowi się posunąć, by udowodnić swoją rację. Człowiek jest tu prawdziwym drapieżnikiem, spragnionym krwi wilkiem, zarówno dla siebie, dla zwierząt, jak i otaczającej go przyrody.
„Mężczyźni, którzy nienawidzą wilków” mogli być wyjątkową powieścią, mogli zapowiadać faktyczny wzlot nowej gwiazdy norweskiego kryminału, a wyszło przeciętnie. Tylko ten skowyt wilków przyciąga.
„Mężczyźni, którzy nienawidzą wilków” mogli być wyjątkową powieścią, mogli zapowiadać faktyczny wzlot nowej gwiazdy norweskiego kryminału, a wyszło przeciętnie. Tylko ten skowyt wilków przyciąga.
February 24, 2020
Wolves & Norway, what could go wrong? Lars Lenth's writing, of course. Painfully predictable, with stereotypical characters, cringy dialogues and unnecessary details.
But it did keep my interest because, well, it's about wolves. Still, I couldn't shake off the feeling that it would work so much better as nonfiction, and the events were factual* enough to be turned into just that. And it was, I think, in his Ulvetider; rovdyret som splitter Norge.
*Except for
As it is, I would recommend Menn som hater ulver for those interested in Scandinavian wolves, the politics and the controversy surrounding them. But then, you're probably better off reading Lars Berge's Vargattacken - his reportage reads like an actual good thriller, something that Lenth's book both intended and failed to be. 2.5*
But it did keep my interest because, well, it's about wolves. Still, I couldn't shake off the feeling that it would work so much better as nonfiction, and the events were factual* enough to be turned into just that. And it was, I think, in his Ulvetider; rovdyret som splitter Norge.
*Except for
As it is, I would recommend Menn som hater ulver for those interested in Scandinavian wolves, the politics and the controversy surrounding them. But then, you're probably better off reading Lars Berge's Vargattacken - his reportage reads like an actual good thriller, something that Lenth's book both intended and failed to be. 2.5*
October 22, 2023
Som lydbok
May 25, 2017
Morsomt og brutalt fra Østerdalen. Krim om ulvemotstandere og -forkjempere som sparker i alle retninger.
October 26, 2018
Når man egentlig ikke interesserer seg for krim og kommunalpolitikk så er det veldig greit med lettlest satire som setter tinga på spissen. Veldig ålreit underholdningsfaktor, absolutt min type humor.
November 28, 2021
Nun ist der langerwartete dritte Band um den norwegischen Anwalt Leo Vangen mit einem auch in der Schweiz brandheissem Thema erschienen: „Der böse Wolf von Østerdalen“…
Nach „Der Lärm der Fische beim Fliegen“ und „Schräge Vögel singen nicht“ war klar – hier gibt es einen Krimi-Autor, der nicht auf dem skandinavischen Noir-Mainstream mitschwimmt, sondern etwas Eigenes zu bieten hat. Beide Romane zeichnen sich durch aktuelle Themen, interessante Protagonisten, aber hauptsächlich durch guten schwarzen Humor und einer wohltuenden Leichtigkeit aus. Stellenweise tendieren die Roman sogar in Richtung Comedy, was ich als Leser eigentlich nicht mag, hier aber wohltuend erfrischend finde, da er nie seine Ernsthaftigkeit und Glaubwürdigkeit verliert. Und wen wundert es, ist der Autor doch bekannt für seine Comedy-Show und grosse Leidenschaft fürs Fliegenfischen…
Der Streit um zu schützende Wolfspopulationen ist anscheinend überall ein grosses und heiss diskutiertes Politikum und so entbrennt auch in Norwegen in den entlegensten Gegenden darüber ein Kampf zwischen Wolfshassern und den Schützern der Rudel, die gegen Abschussrechte kämpfen. Das ist an und für sich ein gutes Thema, wirkt jedoch in diesem dritten Band stellenweise etwas gummiartig, zäh und konstruiert, auch wenn Lenth wieder erfrischende Charaktere zum Leben erweckt und realitätsnah die Situation analysiert und beschreibt. „Der böse Wolf von “Østerdalen“ ist unterhaltsam und lesenswert. Dennoch fehlt der schwarze Humor und bissige Sarkasmus, den die ersten beiden Bände auszeichnen und so lesenswert machen. Leo Vangen ist – immer noch – eine interessante Person, der im Grunde genommen sich nicht um wahnsinnig spannende Fälle reisst, eher zufälligerweise hineinschlittert oder von seinem Umfeld hineingezogen wird und es bleibt die Aussicht, dass weitere interessante Bände folgen. Auch wenn „Der böse Wolf von Østerdalen“ mit den beiden Erstlingen nicht mithalten kann, hebt er sich wohltuend von der inflationären Krimischwemme ab und ist eine Leseempfehlung.
Nach „Der Lärm der Fische beim Fliegen“ und „Schräge Vögel singen nicht“ war klar – hier gibt es einen Krimi-Autor, der nicht auf dem skandinavischen Noir-Mainstream mitschwimmt, sondern etwas Eigenes zu bieten hat. Beide Romane zeichnen sich durch aktuelle Themen, interessante Protagonisten, aber hauptsächlich durch guten schwarzen Humor und einer wohltuenden Leichtigkeit aus. Stellenweise tendieren die Roman sogar in Richtung Comedy, was ich als Leser eigentlich nicht mag, hier aber wohltuend erfrischend finde, da er nie seine Ernsthaftigkeit und Glaubwürdigkeit verliert. Und wen wundert es, ist der Autor doch bekannt für seine Comedy-Show und grosse Leidenschaft fürs Fliegenfischen…
Der Streit um zu schützende Wolfspopulationen ist anscheinend überall ein grosses und heiss diskutiertes Politikum und so entbrennt auch in Norwegen in den entlegensten Gegenden darüber ein Kampf zwischen Wolfshassern und den Schützern der Rudel, die gegen Abschussrechte kämpfen. Das ist an und für sich ein gutes Thema, wirkt jedoch in diesem dritten Band stellenweise etwas gummiartig, zäh und konstruiert, auch wenn Lenth wieder erfrischende Charaktere zum Leben erweckt und realitätsnah die Situation analysiert und beschreibt. „Der böse Wolf von “Østerdalen“ ist unterhaltsam und lesenswert. Dennoch fehlt der schwarze Humor und bissige Sarkasmus, den die ersten beiden Bände auszeichnen und so lesenswert machen. Leo Vangen ist – immer noch – eine interessante Person, der im Grunde genommen sich nicht um wahnsinnig spannende Fälle reisst, eher zufälligerweise hineinschlittert oder von seinem Umfeld hineingezogen wird und es bleibt die Aussicht, dass weitere interessante Bände folgen. Auch wenn „Der böse Wolf von Østerdalen“ mit den beiden Erstlingen nicht mithalten kann, hebt er sich wohltuend von der inflationären Krimischwemme ab und ist eine Leseempfehlung.
March 3, 2020
Min tredje Lars Lenth-bok på tre måneder, og jeg kan ikke annet enn å gi meg ende over. Som i begge de to første bøkene, er «Menn som hater ulver» et absurd teater. En spinnvill hybrid av en kriminalroman, et kammerspill, et bygdedrama, et partsinnlegg i den norske rovdyrpolitikken, og en satirisk komedie. Alt viklet inn i hverandre av Lenths morsomme og tidvis tilbakelente skrivestil. Han harselerer ikke med ulve-saken. Han radbrekker og kjølhaler den gjennom en svinesti av bisarre karakterer, der ingen av partene slipper spesielt billig unna. For oss som (heldigvis) ikke bor i Elverum eller i Innlandet forøvrig, er dette et hysterisk og til tider parodisk portrett av et innskrumpet bygdesamfunn på vei til helvete. Men, samtidig er det nok punch og alvor i absurditetene til at vi forstår hvor dypt denne konflikten stikker inne i de dype skoger på Innlandet.
I tre bøker har Lars Lenth klart å sette fokus på alvorlige og betente temaer i norsk samfunnsliv. Sviktende naturvern og korrupsjon blant nyrike i «Den norske pasienten». Lakseoppdrett og miljøkriminalitet i «Brødrene Vega». Og nå altså en lite kunnskapsbasert rovdyrpolitikk og ulvehysteri blant bygdefolk i «Menn som hater ulver». Navet alle tre bøkene sirkler rundt er temaet «grådighet». Lars Lenth er til tider hysterisk morsom, og galskapen tusler rundt hver eneste bokside. Aldri mer enn en hårsbredd unna. «Norske tilstander» kommer nå i mars. Tør vi vedde på at Leo Vangen og Rino Gulliksen får med innvandringsdebatten å gjøre ...?
I tre bøker har Lars Lenth klart å sette fokus på alvorlige og betente temaer i norsk samfunnsliv. Sviktende naturvern og korrupsjon blant nyrike i «Den norske pasienten». Lakseoppdrett og miljøkriminalitet i «Brødrene Vega». Og nå altså en lite kunnskapsbasert rovdyrpolitikk og ulvehysteri blant bygdefolk i «Menn som hater ulver». Navet alle tre bøkene sirkler rundt er temaet «grådighet». Lars Lenth er til tider hysterisk morsom, og galskapen tusler rundt hver eneste bokside. Aldri mer enn en hårsbredd unna. «Norske tilstander» kommer nå i mars. Tør vi vedde på at Leo Vangen og Rino Gulliksen får med innvandringsdebatten å gjøre ...?
July 15, 2017
Østerdalen er nå Norges Fargo.
May 20, 2019
Sięgając po książkę Larsa Lentha spodziewałam się lektury pochłaniającej i zmieniającej myślenie. Choć zakwalifikowano ją jako kryminał liczyłam na głębszy i bardziej literacki wymiar. Coś w stylu powieści Mai Lunde. „Mężczyźni, którzy nienawidzą mężczyzn” okazali się być kryminałem, co prawda intrygującym i wciągającym, ale jednak jedynie kryminałem.
ZARYS FABUŁY
W norweskim lesie po raz pierwszy od ponad 200 lat wilki zaatakowały człowieka. W wyniku dramatycznej sytuacji kobieta ginie ratując swojego syna. Chłopca i bestialsko potraktowane ciało kobiety znajduje osobliwy samotnik, który mieszka w lesie od dłuższego czasu.
Zbrodnia jest czynnikiem zapalnym do wywołania wojny pomiędzy obrońcami a przeciwnikami wilków. To co się wydarzyło budzi uśpione demony przeszłości, a w ludziach pierwotne instynkty. Kto tak na prawdę winny jest tragedii? By udowodnić słuszność swoich idei i racji ludzie posuwają się do niewyobrażalnych czynów.
CO POSZŁO NIE TAK
Jak już wcześniej wspomniałam moje oczekiwania wobec tej historii były zbyt wygórowane. Spodziewając się literackiego miodu w surowym i tajemniczym skandynawskim wydaniu otrzymałam kryminalną historię, pełną kiepskich postaci i żenujących dialogów. „Mężczyźni, którzy nienawidzą wilków” to oparta na faktach historia, która mogła się udać, która mogła być głosem w dyskusji, która miała ogromny potencjał. Kreowane naprędce postaci w rozróżnieniu na dobrych i złych kompletnie mnie nie przekonuje. W dodatku rys psychologiczny większości z nich to goniące się stereotypy, które okrutnie męczą na dłuższą metę. Nie chodzi o to, że jedni bohaterowie irytują bardziej, a inni mniej. Prócz ciasnoty umysłowej niektórych z nich, odznaczała ich również głupota. Siłujące się na zabawne i lekkie przekomarzanki bohaterów są w istocie żenujące.
CO SIĘ UDAŁO
Już na pierwszych stronach autor częstuje nas dramatyczną, pełną krwi i bestialstwa historią. I to napawa nadzieją, bo opisy jakie tworzy Lenth są surowe, namacalne i niezwykle obrazowe. W całej książce jest kilkanaście takich opisów, które mrożą krew w żyłach a dalsza lektura odbywa się w wielkim skupieniu. Niestety później autor traci rozbieg i rzuca ochłapy w postaci tragicznych dialogów. W przypadku postaci jedynie Rino -charyzmatyczny samotnik jest postacią ciekawą i nieoczywistą. Jego działania z jednej strony budzą respekt, a z drugiej odrazę. Jego walka o wilki to często walka z ludzkością – w bardzo szerokim tego słowa znaczeniu.
KRYMINALNIE? SPOKO
Jeśli chodzi o kryminał, który czyta się dla czystej rozrywki to książka Lenth`a broni się pod wieloma względami. Mamy skonkretyzowanych antagonistów, których motywacje poznajemy powoli – w dużej mierze na podstawie wydarzeń z przeszłości. Sama intryga jest dobrze skonstruowana i jako czytelnik bardzo chciałam poznać jej finał. Niektóre jej połączenia pozostawiają jednak wiele do życzenia. Mam wrażenie, że autor nie potrafił przedstawić ekologicznego wątku z szerszej perspektywy i w głębszym sensie, co za tym idzie walka ekologów z politykami polegała na obrzucaniu się błotem i bazowaniu na czarno-białych argumentach . Na szczęście Lenth popisał się znajomością ludzkiej skłonności do okrucieństwa i działań ostatecznych co trochę uratowało obraz całości. Są spiski, układy i typy spod ciemnej gwiazdy.
PODSUMOWANIE
Okropnie żałuję, że książka Larsa Lenth`a nie okazała się być czymś więcej niż tylko dobrze czytającym się kryminałem. Przyznaję, że intryga i tempo akcji sprawiają, że całość czyta się bardzo dobrze i niewiarygodnie szybko. Sama lektura była dosyć lekka i przyjemna. Niestety ja pragnęłam drugiego dna, ukrytego sensu i czegoś więcej. Trochę niechlujny styl autora w budowaniu postaci i klejeniu historii uniemożliwiał bardziej korzystne postrzeganie tej powieści. Sytuację ratują jednak wilki, o których sporo się mówi w różnych kontekstach.
Przeczytaj jeśli: szukasz emocjonującego kryminału, który czyta się błyskawicznie.
ZARYS FABUŁY
W norweskim lesie po raz pierwszy od ponad 200 lat wilki zaatakowały człowieka. W wyniku dramatycznej sytuacji kobieta ginie ratując swojego syna. Chłopca i bestialsko potraktowane ciało kobiety znajduje osobliwy samotnik, który mieszka w lesie od dłuższego czasu.
Zbrodnia jest czynnikiem zapalnym do wywołania wojny pomiędzy obrońcami a przeciwnikami wilków. To co się wydarzyło budzi uśpione demony przeszłości, a w ludziach pierwotne instynkty. Kto tak na prawdę winny jest tragedii? By udowodnić słuszność swoich idei i racji ludzie posuwają się do niewyobrażalnych czynów.
CO POSZŁO NIE TAK
Jak już wcześniej wspomniałam moje oczekiwania wobec tej historii były zbyt wygórowane. Spodziewając się literackiego miodu w surowym i tajemniczym skandynawskim wydaniu otrzymałam kryminalną historię, pełną kiepskich postaci i żenujących dialogów. „Mężczyźni, którzy nienawidzą wilków” to oparta na faktach historia, która mogła się udać, która mogła być głosem w dyskusji, która miała ogromny potencjał. Kreowane naprędce postaci w rozróżnieniu na dobrych i złych kompletnie mnie nie przekonuje. W dodatku rys psychologiczny większości z nich to goniące się stereotypy, które okrutnie męczą na dłuższą metę. Nie chodzi o to, że jedni bohaterowie irytują bardziej, a inni mniej. Prócz ciasnoty umysłowej niektórych z nich, odznaczała ich również głupota. Siłujące się na zabawne i lekkie przekomarzanki bohaterów są w istocie żenujące.
CO SIĘ UDAŁO
Już na pierwszych stronach autor częstuje nas dramatyczną, pełną krwi i bestialstwa historią. I to napawa nadzieją, bo opisy jakie tworzy Lenth są surowe, namacalne i niezwykle obrazowe. W całej książce jest kilkanaście takich opisów, które mrożą krew w żyłach a dalsza lektura odbywa się w wielkim skupieniu. Niestety później autor traci rozbieg i rzuca ochłapy w postaci tragicznych dialogów. W przypadku postaci jedynie Rino -charyzmatyczny samotnik jest postacią ciekawą i nieoczywistą. Jego działania z jednej strony budzą respekt, a z drugiej odrazę. Jego walka o wilki to często walka z ludzkością – w bardzo szerokim tego słowa znaczeniu.
KRYMINALNIE? SPOKO
Jeśli chodzi o kryminał, który czyta się dla czystej rozrywki to książka Lenth`a broni się pod wieloma względami. Mamy skonkretyzowanych antagonistów, których motywacje poznajemy powoli – w dużej mierze na podstawie wydarzeń z przeszłości. Sama intryga jest dobrze skonstruowana i jako czytelnik bardzo chciałam poznać jej finał. Niektóre jej połączenia pozostawiają jednak wiele do życzenia. Mam wrażenie, że autor nie potrafił przedstawić ekologicznego wątku z szerszej perspektywy i w głębszym sensie, co za tym idzie walka ekologów z politykami polegała na obrzucaniu się błotem i bazowaniu na czarno-białych argumentach . Na szczęście Lenth popisał się znajomością ludzkiej skłonności do okrucieństwa i działań ostatecznych co trochę uratowało obraz całości. Są spiski, układy i typy spod ciemnej gwiazdy.
PODSUMOWANIE
Okropnie żałuję, że książka Larsa Lenth`a nie okazała się być czymś więcej niż tylko dobrze czytającym się kryminałem. Przyznaję, że intryga i tempo akcji sprawiają, że całość czyta się bardzo dobrze i niewiarygodnie szybko. Sama lektura była dosyć lekka i przyjemna. Niestety ja pragnęłam drugiego dna, ukrytego sensu i czegoś więcej. Trochę niechlujny styl autora w budowaniu postaci i klejeniu historii uniemożliwiał bardziej korzystne postrzeganie tej powieści. Sytuację ratują jednak wilki, o których sporo się mówi w różnych kontekstach.
Przeczytaj jeśli: szukasz emocjonującego kryminału, który czyta się błyskawicznie.
August 29, 2022
The Norwegian title is: Men Who Hate Wolves.
The theme of the wolf is examined from the aspect of fear.
Readers are competently introduced to the diverse perspectives by means of an exciting thriller.
In Norway today, the fear of wolves is real, even paranoid, given that the last time a human was killed by a wolf dates back to the 1800s.
what's going on
Little is known about the fact that a woman was killed by a sheep in Norway around 1970. So for Norwegians the danger of being killed by a sheep is more relevant than by a wolf.
One also learns that 2 million sheep run around unprotected in Norway, about 100,000 therefore die unnoticed every year, only 400 are torn by wolves.
It is these 400 that cause outrage, the remaining 100,000 are collateral damage from a policy that refrains from hiring shepherds, even though quite a few of these sheep would not have had to die prematurely if a human had been looking at them.
One learns that the Maasai or Zulu observe this attitude with incomprehension. Several shepherd children die every year while guarding the herds because they are killed by lions. The Zulus see such events as accidents, leaving the herds unguarded as stupid.
The novel also makes it clear why such fears are consciously fueled.
The characters of the various wolf parties are worked out.
You can tell that the author has dealt with the topic in detail, the reader knows a lot more afterwards and the whole thing is packaged in an exciting way.
The theme of the wolf is examined from the aspect of fear.
Readers are competently introduced to the diverse perspectives by means of an exciting thriller.
In Norway today, the fear of wolves is real, even paranoid, given that the last time a human was killed by a wolf dates back to the 1800s.
what's going on
Little is known about the fact that a woman was killed by a sheep in Norway around 1970. So for Norwegians the danger of being killed by a sheep is more relevant than by a wolf.
One also learns that 2 million sheep run around unprotected in Norway, about 100,000 therefore die unnoticed every year, only 400 are torn by wolves.
It is these 400 that cause outrage, the remaining 100,000 are collateral damage from a policy that refrains from hiring shepherds, even though quite a few of these sheep would not have had to die prematurely if a human had been looking at them.
One learns that the Maasai or Zulu observe this attitude with incomprehension. Several shepherd children die every year while guarding the herds because they are killed by lions. The Zulus see such events as accidents, leaving the herds unguarded as stupid.
The novel also makes it clear why such fears are consciously fueled.
The characters of the various wolf parties are worked out.
You can tell that the author has dealt with the topic in detail, the reader knows a lot more afterwards and the whole thing is packaged in an exciting way.
September 23, 2024
Første bok jeg leser av Lars Lenth. Litt usikker på om jeg liker skrivemåten/skrivestilen.
Viktig tematikk, selv om romanen er satirisk. Liker å lese om ulv uansett.
Boka var jevnt over litt lunken. Ikke særlig spennende, men tok meg selv i å ønske å lese videre likevel. Synes paralellhistorien med Leo og datteren føltes litt tvunget inn her og der.
Slutten var antiklimatisk. Må gi litt pluss for morsomme beskrivelser. Spesielt gøy hvis man faktisk kommer fra Hedmark og kjenner til stedet og stereotypiene. Hilsen ulveelskende Hedmarking.
Viktig tematikk, selv om romanen er satirisk. Liker å lese om ulv uansett.
Boka var jevnt over litt lunken. Ikke særlig spennende, men tok meg selv i å ønske å lese videre likevel. Synes paralellhistorien med Leo og datteren føltes litt tvunget inn her og der.
Slutten var antiklimatisk. Må gi litt pluss for morsomme beskrivelser. Spesielt gøy hvis man faktisk kommer fra Hedmark og kjenner til stedet og stereotypiene. Hilsen ulveelskende Hedmarking.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 18, 2024
2.5
Sama historia mnie średnio wciągnęła, ale wiarygodnie była przedstawiona nienawiść do wilków i brak ich zrozumienia. Strasznie mi to przypominało to, co dzieje się teraz w Polsce. #teamwilki always
Za to nie rozumiem, czemu trzeci tom polskie wydawnictwo określiło pierwszym. Teraz będę musiała cofać się w chronologii, dzięki
Sama historia mnie średnio wciągnęła, ale wiarygodnie była przedstawiona nienawiść do wilków i brak ich zrozumienia. Strasznie mi to przypominało to, co dzieje się teraz w Polsce. #teamwilki always
Za to nie rozumiem, czemu trzeci tom polskie wydawnictwo określiło pierwszym. Teraz będę musiała cofać się w chronologii, dzięki
January 6, 2018
Veldig kontroversiel bok, og et het emne. Spennende lesing, tok bare litt tid da jeg måtte legge den fra meg et par ganger, da jeg ble så sint.
November 5, 2019
Zyczylabym, zebysmy w koncu zaczeli nazywac rzeczy po imieniu. "Inseminator" to nikt inny jak gwalciciel. Jakze wygodnie zostal nazwany, aby mogl szluzyc naszym celom. Jakze wygodnie nie widzimy tego, co mamy przed oczami.
January 24, 2023
Czy tę ksiażkę napisał algorytm?
September 11, 2023
Im dalej w las tym ciekawiej, ale ilość norweskich nazwisk jest przytłaczająca i ciężko się połapać w tym wszystkim.
March 25, 2024
Helt grei påskelektyre.
July 9, 2024
Rare greier, litt for fjernt til at det ble spennende eller morsomt nok.
April 16, 2025
Her har du krim med ekte natur inn i historien.
July 19, 2025
Średniak. Nic mnie specjalnie w niej nie zainteresowało. Bohaterzy nijacy, "wprowadzają" wątek fantasy (który rozwinięty mógłby zadziałać na korzyść książki) aby następnie wrócić na ziemię...
September 1, 2025
Fornøyelig og tankevekkende satire. Mange referanser og stereotypier som får latteren til å rulle, men med et alvorlig tema.
August 29, 2022
Der Norwegische Titel ist: Männer die Wölfe hassen.
Das Thema Wolf wird unter dem Aspekt Angst beleuchtet.
Leser:in wird mittels eines spannenden Krimis kompetent an die mannigfaltigen Perspektiven herangeführt.
In Norwegen von heute ist die Angst vor Wölfen real, ja paranoid zu bewerten, angesichts der Tatsache, dass das letzte Mal ein Mensch von einem Wolf getötet wurde in das Jahr 1800 zurück reicht. Was geht da ab. Kaum bekannt ist, dass um 1970 in Norwegen eine Frau von einem Schaf getötet wurde. Also für die Norweger die Gefahr von einem Schaf getötet zu werden aktueller ist, als von einem Wolf.
Man erfährt auch, dass 2 Millionen Schafe ungeschützt in Norwegen rumlaufen, ca 100 000 deshalb jährlich unbeachtet vor sich hinsterben,
lediglich 400 von Wölfen gerissen werden.
Es sind diese 400, welche Empörung auslösen, die restlichen 100 000 sind Kollateralschäden einer Politik, welche darauf verzichtet, Schäfer zu engagieren, obwohl etliche von diesen Schafen nicht hätten vorzeitig sterben müssen, wenn ein Mensch auf sie geschaut hätte.
Man erfährt, dass die Massai oder Zulu diese Einstellung mit Unverständnis beobachten. Bei Ihnen sterben jährlich mehrere Hirtenkinder beim Bewachen der Herden, weil sie von Löwen getötet werden, Die Zulus sehen solche Ereignisse als Unfälle an, dass man die Herden unbewacht lässt als Dummheit.
Es wird im Roman auch deutlich gemacht, warum solche Aengste bewusst geschürt werden.
Die Charakteren von den verschiedenen Wolfsparteien werden herausgearbeitet.
Man merkt, dass sich der Autor eingehend mit dem Thema befasst hat, Leser:in weiss hinterher viel mehr und das Ganze erst noch spannend verpackt.
Das Thema Wolf wird unter dem Aspekt Angst beleuchtet.
Leser:in wird mittels eines spannenden Krimis kompetent an die mannigfaltigen Perspektiven herangeführt.
In Norwegen von heute ist die Angst vor Wölfen real, ja paranoid zu bewerten, angesichts der Tatsache, dass das letzte Mal ein Mensch von einem Wolf getötet wurde in das Jahr 1800 zurück reicht. Was geht da ab. Kaum bekannt ist, dass um 1970 in Norwegen eine Frau von einem Schaf getötet wurde. Also für die Norweger die Gefahr von einem Schaf getötet zu werden aktueller ist, als von einem Wolf.
Man erfährt auch, dass 2 Millionen Schafe ungeschützt in Norwegen rumlaufen, ca 100 000 deshalb jährlich unbeachtet vor sich hinsterben,
lediglich 400 von Wölfen gerissen werden.
Es sind diese 400, welche Empörung auslösen, die restlichen 100 000 sind Kollateralschäden einer Politik, welche darauf verzichtet, Schäfer zu engagieren, obwohl etliche von diesen Schafen nicht hätten vorzeitig sterben müssen, wenn ein Mensch auf sie geschaut hätte.
Man erfährt, dass die Massai oder Zulu diese Einstellung mit Unverständnis beobachten. Bei Ihnen sterben jährlich mehrere Hirtenkinder beim Bewachen der Herden, weil sie von Löwen getötet werden, Die Zulus sehen solche Ereignisse als Unfälle an, dass man die Herden unbewacht lässt als Dummheit.
Es wird im Roman auch deutlich gemacht, warum solche Aengste bewusst geschürt werden.
Die Charakteren von den verschiedenen Wolfsparteien werden herausgearbeitet.
Man merkt, dass sich der Autor eingehend mit dem Thema befasst hat, Leser:in weiss hinterher viel mehr und das Ganze erst noch spannend verpackt.
Displaying 1 - 22 of 22 reviews