Վանո Սիրադեղյանը նախորդ դարավերջի ամենատաղանդավոր և ընթերցված-սիրված արձակագիրներից է՝ այսուհետ դատապարտված այդպիսին մնալու։ Նրա արձակը որքան դասական, այնքան էլ ժամանակակից է։ Պատմություններ մարդկանց, նրանց մտածողության, խնդիրների, երազանանքերի ու ապրումների մասին։ «Դուռը» ժողովածուն ամփոփում է հեղինակի «Կիրակի», «Ծանր լույս», «Շատ չհամարվի», «Ձեռքդ ետ տար ցավի վրայից», «Երկիր։ Ցպահանջ» գրքերում տեղ գտած պատմվածքները՝ այսպիսով դառնալով նրա գեղարվեստական արձակի համավահավաք ժողովածու։
Առաջին անգամ լիարժեք ծանոթացա Վանոյի գրականությանը։ Ընդհանուր առմամբ հավանեցի, մինչև էն պահերը, երբ տեքստը վերածվում ա անվերջ աֆորիզմների ու մտքերի հոսքի։