What do you think?
Rate this book
Αυτοπροσωπογραφία με ρώσικο πιάνο
Σε ένα καφέ της Βιέννης, ένας συγγραφέας συναντά έναν παράξενο κύριο, τον ηλικιωμένο Ρώσο Σουβόριν. Ο Σουβόριν, κάποτε διεθνούς φήμης πιανίστας στη Σοβιετική Ένωση, βάζει ένα πρόωρο τέλος στην καριέρα του όταν αναπτύσσει μια έντονη αποστροφή για τον ήχο του χειροκροτήματος. Αυτός ο εκκεντρικός χαρακτήρας –γοητευτικός, θλιμμένος, αφοπλιστικά ειλικρινής– γνωρίζει ότι το τέλος της ζωής του πλησιάζει κι έτσι πείθεται να αφηγηθεί την ιστορία του. Μιλά για τα πάντα, για την ελευθερία και την εξέγερση, για την ομορφιά και τη φθορά, για την αθανασία που χαρίζει η τέχνη. Στις συναντήσεις τους οι δύο άντρες αναπτύσσουν μία δυνατή φιλία, μία σχέση αλληλεξάρτησης.
Μεθυστική αλλά και μελαγχολική, με νότες από Ναμπόκοφ, Ζέμπαλντ και Μπέρνχαρντ, η Αυτοπροσωπογραφία με ρώσικο πιάνο είναι μια λογοτεχνική σονάτα για την ομορφιά, τη μουσική και το πάθος, γραμμένη από έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους γερμανόφωνους συγγραφείς.
Μεθυστική αλλά και μελαγχολική, με νότες από Ναμπόκοφ, Ζέμπαλντ και Μπέρνχαρντ, η Αυτοπροσωπογραφία με ρώσικο πιάνο είναι μια λογοτεχνική σονάτα για την ομορφιά, τη μουσική και το πάθος, γραμμένη από έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους γερμανόφωνους συγγραφείς.
216 pages, Paperback
First published April 1, 1997
49 people are currently reading
646 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 59 reviews
November 30, 2021
Ένας μεθυστικός διάλογος ενός συγγραφέα με έναν άνθρωπο που δεν έχει πια τίποτα να χάσει, με έναν μουσικό, διανοούμενο, ερωτευμένο, ηλικιωμένο άντρα που επισκέπτεται ξανά και ξανά κομμάτια της ζωής του προσπαθώντας να αναβιώσει κάτι από το χαμένο παρελθόν. Οι σερβιτόροι περνάνε με καφέδες και γλυκά στους δίσκους, οι άνθρωποι μιλάνε και γελάνε δυνατά, κουτάλια χτυπάνε στα τοιχώματα των φλιτζανιών και οι πρωταγωνιστές χαμηλόφωνα συνομιλούν για ό,τι είναι σημαντικό στη διάρκεια μιας ζωής.
Μικρό δείγμα ευαισθησίας:
«Η σχεδόν κυβιστική παρατήρησή του για το σπίρτο και το στρογγυλό κύπελλο της πίπας δεν ήταν εντελώς άστοχη. Θα μπορούσε, όμως, να με είχε απλώς συμβουλέψει να έχω το νου μου για κάποια που φορούσε κάτι γυαλιά «που όμοιά τους δεν έχετε ξαναδεί πάνω σε μύτη ανθρώπου». Πρέπει να έχει, υπέθετε, ολόκληρα συρτάρια γεμάτα με δαύτα, αν όχι ντουλάπες. Είναι παρατημένα όπου μπορείς να φανταστείς, ένα πραγματικό μουσείο γεμάτο γυαλιά, κι όμως εκείνη αρνείται πεισματικά πως πίσω από αυτό κρύβεται κάτι παραπάνω από ένα απλό καπρίτσιο. Είναι άραγε η ανάμνηση παιδικών γενεθλίων που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχάσει, η αγάπη για τις μεταμφιέσεις, και το δέρμα της, που δεν άντεχε το μακιγιάζ; Μήπως κάποιος νεαρός, θέλοντας να ξεχωρίσει από τους ανταγωνιστές του που διεκδικούσαν την προσοχή του κοριτσιού από την Οδησσό, είχε κάποτε κόψει ένα κομμάτι πολύχρωμο χαρτόνι, το είχε διπλώσει δεξιοτεχνικά και είχε τοποθετήσει αυτό το αποτυχημένο, όπως όφειλε να παραδεχτεί, αποτέλεσμα πάνω στη νεανική της μύτη; Είχε, άραγε, υποκύψει στη γοητεία του, ενώ οι άλλοι γελούσαν; Και μήπως από τότε και μετά όλα τα άλλα γυαλιά ήταν για εκείνη ένα σύμβολο, η ηχώ μιας πρώτης, αθώας, αμέριμνης ερωτικής εξομολόγησης;»
Μικρό δείγμα ευαισθησίας:
«Η σχεδόν κυβιστική παρατήρησή του για το σπίρτο και το στρογγυλό κύπελλο της πίπας δεν ήταν εντελώς άστοχη. Θα μπορούσε, όμως, να με είχε απλώς συμβουλέψει να έχω το νου μου για κάποια που φορούσε κάτι γυαλιά «που όμοιά τους δεν έχετε ξαναδεί πάνω σε μύτη ανθρώπου». Πρέπει να έχει, υπέθετε, ολόκληρα συρτάρια γεμάτα με δαύτα, αν όχι ντουλάπες. Είναι παρατημένα όπου μπορείς να φανταστείς, ένα πραγματικό μουσείο γεμάτο γυαλιά, κι όμως εκείνη αρνείται πεισματικά πως πίσω από αυτό κρύβεται κάτι παραπάνω από ένα απλό καπρίτσιο. Είναι άραγε η ανάμνηση παιδικών γενεθλίων που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχάσει, η αγάπη για τις μεταμφιέσεις, και το δέρμα της, που δεν άντεχε το μακιγιάζ; Μήπως κάποιος νεαρός, θέλοντας να ξεχωρίσει από τους ανταγωνιστές του που διεκδικούσαν την προσοχή του κοριτσιού από την Οδησσό, είχε κάποτε κόψει ένα κομμάτι πολύχρωμο χαρτόνι, το είχε διπλώσει δεξιοτεχνικά και είχε τοποθετήσει αυτό το αποτυχημένο, όπως όφειλε να παραδεχτεί, αποτέλεσμα πάνω στη νεανική της μύτη; Είχε, άραγε, υποκύψει στη γοητεία του, ενώ οι άλλοι γελούσαν; Και μήπως από τότε και μετά όλα τα άλλα γυαλιά ήταν για εκείνη ένα σύμβολο, η ηχώ μιας πρώτης, αθώας, αμέριμνης ερωτικής εξομολόγησης;»
April 1, 2026
Hace unos días me encontré con mi vecino de noventa años. Cuando habla, nunca sabes muy bien por dónde va a salir. Esta vez, además, tuve la sensación de que se perdía un poco más de lo habitual. Empieza una historia, la abandona a mitad, vuelve atrás, se corrige… y de repente suelta una frase que te deja clavado, como si todo tuviera sentido durante un segundo. Luego se recompone. O eso parece.
Y eso es exactamente lo que ocurre con el viejo pianista ruso que protagoniza Autorretrato con piano ruso. Lleva dentro un universo entero de notas, silencios y recuerdos. Pero la memoria aquí no es un archivo ordenado: es algo que se deforma, se mezcla, se traiciona a sí misma incluso cuando no debería.
Wolf Wondratschek construye una novela que se parece más a una conversación en la penumbra que a una historia al uso. Un narrador anónimo escucha a Suvorin, un pianista soviético que ha vivido lo suficiente como para no fiarse ya ni de sus propios recuerdos. Viena, Moscú, la vejez… todo aparece como fragmentos que no terminan de encajar, pero que siguen ahí, insistiendo. Y eso es importante: aquí no hay relato limpio, hay restos.
Yo la leí con la sensación constante de que la novela no avanzaba como esperaba, sino que se movía a su propio ritmo, como si recordara en lugar de contar. Y lo hace con una prosa que a veces te arrastra y otras te expulsa. Leerla es como escuchar a un pianista tocar a solas en una habitación oscura: hay momentos de una belleza brutal… y otros en los que casi quieres que pare. Wondratschek te mete dentro de la cabeza de un hombre que ya no organiza su vida en líneas claras: “Cuando cuenta algo sobre él, a veces no sabes de qué está hablando… Setenta años de vida no pueden esfumarse entre las frases tan fácilmente”. Y ahí está el juego: no intentar entenderlo todo.
Porque aquí no estás ante una sinfonía de Beethoven o Mahler. Se parece más a esas piezas de Ligeti o Schoenberg en las que la música deja de agarrarte de la mano y te obliga a escuchar de otra manera. No hay melodía a la que aferrarse, solo una corriente que va y viene, como pensamientos que no terminan de fijarse. Si te resistes, te pierdes; si entras, hay algo.
Bajo la voz de Suvorin aparecen muchas cosas: el desgaste de un sistema, el precio del arte, el exilio… pero no como discurso, sino como residuo, como algo que se ha quedado pegado a la forma de hablar, de recordar, de callar. Hay un momento especialmente revelador: su esposa quería ser enterrada en su tierra, pero no regresaron, así que la tierra viajó hacia ella. Un gesto absurdo y profundamente lógico, porque el exilio no es solo una cuestión de geografía, es una forma de quedarse suspendido entre tiempos.
Y en ese mundo, decir lo que piensas nunca fue una opción: “Nunca digas lo que piensas, especialmente en una dictadura…”. No hace falta mucho más. Se entiende.
Pero lo que realmente sostiene la novela es la música. Está en la forma en que avanza el texto, en cómo se detiene, en cómo repite y corta las frases como si siguiera un ritmo propio. Wondratschek no intenta describirla: escribe de tal manera que acabas sintiéndola. Todo tiene cadencia, incluso los silencios. Y ahí Suvorin es muy claro: lo que le importa no es el aplauso, ni la puesta en escena, ni el reconocimiento, sino ese instante previo al ruido, ese momento en el que la música todavía no ha sido contaminada por nadie. “Todavía no se ha desvanecido del todo la última nota… y ya empiezan los vítores, ¡cállense! …”. Ese instante lo es todo. Y quizá por eso dejó de tocar: no por fracaso, sino por incompatibilidad.
La novela también juega constantemente con algo incómodo: nunca estás del todo seguro de quién habla. El narrador, Suvorin, otros recuerdos… las voces se mezclan y a veces tienes que reconstruir lo que está pasando casi a ciegas. Y sí, hay momentos en los que te pierdes, pero no es un error: es el precio de entrar en ese tipo de memoria.
Suvorin no intenta explicarse. Bebe, recuerda, se contradice, se encoge de hombros y asume que “siempre son decisiones equivocadas”. Y lo dice sin dramatismo, como quien ya no espera hacerlo mejor. Lo que queda es eso: una vida que no se ordena, que no se justifica, que simplemente sigue.
Y aquí es donde la novela se vuelve incómoda de verdad.
Porque ya no va solo de la Unión Soviética, ni de la música, ni siquiera del exilio. Va de lo que queda cuando todo eso ha pasado, de cómo suena una vida cuando ya no tiene estructura.
Este no es un libro que se deje leer rápido. Ni falta que le hace. A mí me obligó a bajar el ritmo. Hubo momentos en los que tenía que parar, releer, incluso aceptar que no estaba entendiendo del todo lo que tenía delante. Y eso, lejos de sacarme del libro, terminó siendo parte de la experiencia. Pide pausa, pide atención y, sobre todo, aceptar que no todo va a encajar. Para algunos será un caos; para otros, una experiencia muy rara… pero difícil de olvidar.
Y al final, cuando cierras el libro, la pregunta sigue ahí: ¿se puede medir el peso de una vida en la música que ha dejado atrás? ¿Quién está hablando realmente? ¿Suvorin, el narrador, alguien más? O quizá da igual, porque la música —como la memoria— no dura. Vibra un instante, se deforma y desaparece.
Y si llegas al final de esta novela con la sensación de que no la has entendido del todo, tampoco te preocupes demasiado. Uno no tiene por qué entender la Sinfonía Inacabada de Schubert para gozar de ella, ¿verdad?
Y eso es exactamente lo que ocurre con el viejo pianista ruso que protagoniza Autorretrato con piano ruso. Lleva dentro un universo entero de notas, silencios y recuerdos. Pero la memoria aquí no es un archivo ordenado: es algo que se deforma, se mezcla, se traiciona a sí misma incluso cuando no debería.
Wolf Wondratschek construye una novela que se parece más a una conversación en la penumbra que a una historia al uso. Un narrador anónimo escucha a Suvorin, un pianista soviético que ha vivido lo suficiente como para no fiarse ya ni de sus propios recuerdos. Viena, Moscú, la vejez… todo aparece como fragmentos que no terminan de encajar, pero que siguen ahí, insistiendo. Y eso es importante: aquí no hay relato limpio, hay restos.
Yo la leí con la sensación constante de que la novela no avanzaba como esperaba, sino que se movía a su propio ritmo, como si recordara en lugar de contar. Y lo hace con una prosa que a veces te arrastra y otras te expulsa. Leerla es como escuchar a un pianista tocar a solas en una habitación oscura: hay momentos de una belleza brutal… y otros en los que casi quieres que pare. Wondratschek te mete dentro de la cabeza de un hombre que ya no organiza su vida en líneas claras: “Cuando cuenta algo sobre él, a veces no sabes de qué está hablando… Setenta años de vida no pueden esfumarse entre las frases tan fácilmente”. Y ahí está el juego: no intentar entenderlo todo.
Porque aquí no estás ante una sinfonía de Beethoven o Mahler. Se parece más a esas piezas de Ligeti o Schoenberg en las que la música deja de agarrarte de la mano y te obliga a escuchar de otra manera. No hay melodía a la que aferrarse, solo una corriente que va y viene, como pensamientos que no terminan de fijarse. Si te resistes, te pierdes; si entras, hay algo.
Bajo la voz de Suvorin aparecen muchas cosas: el desgaste de un sistema, el precio del arte, el exilio… pero no como discurso, sino como residuo, como algo que se ha quedado pegado a la forma de hablar, de recordar, de callar. Hay un momento especialmente revelador: su esposa quería ser enterrada en su tierra, pero no regresaron, así que la tierra viajó hacia ella. Un gesto absurdo y profundamente lógico, porque el exilio no es solo una cuestión de geografía, es una forma de quedarse suspendido entre tiempos.
Y en ese mundo, decir lo que piensas nunca fue una opción: “Nunca digas lo que piensas, especialmente en una dictadura…”. No hace falta mucho más. Se entiende.
Pero lo que realmente sostiene la novela es la música. Está en la forma en que avanza el texto, en cómo se detiene, en cómo repite y corta las frases como si siguiera un ritmo propio. Wondratschek no intenta describirla: escribe de tal manera que acabas sintiéndola. Todo tiene cadencia, incluso los silencios. Y ahí Suvorin es muy claro: lo que le importa no es el aplauso, ni la puesta en escena, ni el reconocimiento, sino ese instante previo al ruido, ese momento en el que la música todavía no ha sido contaminada por nadie. “Todavía no se ha desvanecido del todo la última nota… y ya empiezan los vítores, ¡cállense! …”. Ese instante lo es todo. Y quizá por eso dejó de tocar: no por fracaso, sino por incompatibilidad.
La novela también juega constantemente con algo incómodo: nunca estás del todo seguro de quién habla. El narrador, Suvorin, otros recuerdos… las voces se mezclan y a veces tienes que reconstruir lo que está pasando casi a ciegas. Y sí, hay momentos en los que te pierdes, pero no es un error: es el precio de entrar en ese tipo de memoria.
Suvorin no intenta explicarse. Bebe, recuerda, se contradice, se encoge de hombros y asume que “siempre son decisiones equivocadas”. Y lo dice sin dramatismo, como quien ya no espera hacerlo mejor. Lo que queda es eso: una vida que no se ordena, que no se justifica, que simplemente sigue.
Y aquí es donde la novela se vuelve incómoda de verdad.
Porque ya no va solo de la Unión Soviética, ni de la música, ni siquiera del exilio. Va de lo que queda cuando todo eso ha pasado, de cómo suena una vida cuando ya no tiene estructura.
Este no es un libro que se deje leer rápido. Ni falta que le hace. A mí me obligó a bajar el ritmo. Hubo momentos en los que tenía que parar, releer, incluso aceptar que no estaba entendiendo del todo lo que tenía delante. Y eso, lejos de sacarme del libro, terminó siendo parte de la experiencia. Pide pausa, pide atención y, sobre todo, aceptar que no todo va a encajar. Para algunos será un caos; para otros, una experiencia muy rara… pero difícil de olvidar.
Y al final, cuando cierras el libro, la pregunta sigue ahí: ¿se puede medir el peso de una vida en la música que ha dejado atrás? ¿Quién está hablando realmente? ¿Suvorin, el narrador, alguien más? O quizá da igual, porque la música —como la memoria— no dura. Vibra un instante, se deforma y desaparece.
Y si llegas al final de esta novela con la sensación de que no la has entendido del todo, tampoco te preocupes demasiado. Uno no tiene por qué entender la Sinfonía Inacabada de Schubert para gozar de ella, ¿verdad?
December 2, 2021
Αυτό το βιβλίο μου υπενθυμίζει γιατί αγαπώ τόσο τον ρωσικό τρόπο σκέψης, τους μεγάλους Ρώσους, την ψυχή τους, την αγάπη τους για τις μεγάλες τέχνες και τα μικρά πράγματα.
Είναι ένα πολύ συνειρμικό βιβλίο, όπου ένας συγγραφέας συναντά έναν Ρώσο πιανίστα, τον Σουβόριν και έκτοτε μαθαίνει τα πάντα για την ζωή του. Με μικρές, κοφτές προτάσεις που πηδούν από το ένα θέμα στο άλλο, με αφηγήσεις που αλλάζουν πρόσωπα πρωταγωνιστών και μαγικές ιστορίες άλλων εποχών για μεγαλεία σε όπερες της Ευρώπης και επαναστάσεις, για συγκεντρώσεις πνευματικών ανθρώπων στην Βιέννη, ένοιωσα σαν να ακούω τον Σουβόριν να μου μιλάει... (στο μυαλό μου ο Σουβόριν είναι η αρσενική εκδοχή της Ντένης Μαρκορά, μη γελάτε, για καλό το λέω).
Άραγε πώς είναι να είσαι πιανίστας και να σιχαίνεσαι να σε χειροκροτούν μετά από κάποιο ρεσιτάλ σου ; Ο Τολστόι είχε δίπλωμα οδήγησης; Ο Μότσαρτ θα μπορούσε να οδηγήσει μια Ρολς Ροις ;
Ο συγγραφέας αν και Γερμανός, κατάφερε στο μυαλό μου να αποτυπώσει παρα πολύ σωστά την ρωσικότητα του Σουβόριν!
Είναι ένα πολύ συνειρμικό βιβλίο, όπου ένας συγγραφέας συναντά έναν Ρώσο πιανίστα, τον Σουβόριν και έκτοτε μαθαίνει τα πάντα για την ζωή του. Με μικρές, κοφτές προτάσεις που πηδούν από το ένα θέμα στο άλλο, με αφηγήσεις που αλλάζουν πρόσωπα πρωταγωνιστών και μαγικές ιστορίες άλλων εποχών για μεγαλεία σε όπερες της Ευρώπης και επαναστάσεις, για συγκεντρώσεις πνευματικών ανθρώπων στην Βιέννη, ένοιωσα σαν να ακούω τον Σουβόριν να μου μιλάει... (στο μυαλό μου ο Σουβόριν είναι η αρσενική εκδοχή της Ντένης Μαρκορά, μη γελάτε, για καλό το λέω).
Άραγε πώς είναι να είσαι πιανίστας και να σιχαίνεσαι να σε χειροκροτούν μετά από κάποιο ρεσιτάλ σου ; Ο Τολστόι είχε δίπλωμα οδήγησης; Ο Μότσαρτ θα μπορούσε να οδηγήσει μια Ρολς Ροις ;
Ο συγγραφέας αν και Γερμανός, κατάφερε στο μυαλό μου να αποτυπώσει παρα πολύ σωστά την ρωσικότητα του Σουβόριν!
October 12, 2020
In Self-Portrait With Russian Piano the visible conceals the invisible.
Who’s talking? That’s a big mystery in Self-Portrait With Russian Piano, although the novel isn’t a mystery. Only the narrator is mysterious, because it is difficult to determine when he is narrating or when his protagonist, Suvorin, is reminiscing about his career as a pianist. The narrator presents himself as an ancillary character in the story. It’s a disguise, and with careful observation you will see that, on account of the empathy in his sly commentary, the narrator is a second protagonist who has most likely also suffered from old age and loss. Suvorin’s life is not so much quoted by the narrator as it is lamented.
A reader of this novel must be patient with the prose and work to disregard all the conventional reading techniques normally used to follow a story. One cannot be lazy. There is not the usual punctuation, and no quotation marks, to let one know who is talking or who is observing. And pronouns do not help. It is context only that tells you who the “I” and the “he” are, and then it is easy to lose track. A setting can with the turn of the page soar away like a helium balloon, the string to which you had not a firm grasp. And the narrator sometimes photobombs.
To some extent, reading this novel is similar to learning a new language. It is helpful to read and reread the first chapter to figure out the cadence. Halfway through the first paragraph a sentence starts with an “I.” On account of the sentences before it, you may think it is the narrator continuing his opening scene. It isn’t. The “I” is Suvorin. And then, only two pages later, the narrator leaps into the narrative with his own “I,” saying, “I hear a man talking.” Only two paragraphs later Suvorin’s “I” returns: “I look forward to it.” This complexity exists on almost every page of the novel, and you must train your ear to hear it.
Generally, when you come across a third person pronoun, the “I” that follows it will be Suvorin. But not always. This is the author’s genius at work, for his use of first and third person pronouns allows him to create multiple dimensions in the relationship between the protagonist and the narrator. Here is an example: “He looked past my head at something on the wall. The blessing of a long life? I don’t know. Just more unfulfillable dreams.” Who is the “I” in this passage? One must think about colors without shapes. And then, just when you think you have it, Suvorin talks about friends from his past, first Zagursky, and later Schiff. Before you know it, Suvorin becomes a narrator himself, and then another dimension is added to the story when our original narrator speaks from Schiff’s point of view.
In Chapter V the reader gets a clear view of the narrator’s subtle digressions. He reports observations about Suvorin by a waiter, who tells that Suvorin was once captivated by the eyes of the waiter’s wife. The narrator comments later that he doesn’t think that the waiter understood “that the old gentleman, as he called him, had fallen outside of time. Nowadays people like him only exist in novels. They’re a sorry lot.” And then, before you can say, “Schubert,” Suvorin is speaking again, this time about his distaste of applause. Chapter IX is aptly titled, “Who Knows Who It Is You’re Talking To?” The chapter is the novel’s allegro. The answers Suvorin gives make the narrator furious. Suvorin, he says, “plays with his answers like children play with putty.”
Is it worth it? To exercise careful observance on every page turn? Hell, yes! The beauty one experiences from reading this novel is priceless. Think about sitting on a bench at the Metropolitan Museum. In front of you is a Van Gogh. Do you just give it a glance or do you work at looking at its complexity? Think about a Schumann symphony. Do you fast forward between movements? Now, if you were expecting a Lee Child novel, you may be in the wrong place.
The novel’s settings include Vienna and Russia. The narrator’s interviews take place in Vienna, a city Wondratschek uses to illustrate Suvorin’s struggles with aging. Suvorin “was making his way through a maze, that of his apartment, that of the city, that of his wandering course through a life that would have driven so many others to surrender, if not to suicide.” He goes to cafes, often to La Gondola with the narrator, to graveyards, to secondhand bookshops, and to a Russian Orthodox Church where he encounters a priest coming down an aisle with a toolbox, to whom he says, “Here I am, a little man in need of help.” As a child in Russia, Suvorin’s relatives brought him postcards. They are lost when his grandmother dies. His life in Russia appears when he slips “into a gap in memory, no shoes, no dream.” Wondratschek’s imagery is beautiful in these Russian passages, even if distressing. Chickens bleed to death in Suvorin’s hands. The Germans take their soap and matches. “People who went to bed didn’t get up again.” And then came the Stalin men, the ones who wanted to rid Suvorin of his “political errors.” They took his piano, and then, worse, he became a state-sponsored pianist, always with one foot in a labor camp.
When finished reading Self-Portrait With Russian Piano, the reader must stand back and ingest the music that has been played. It’s sometimes hard to find a tune amongst the novels absurd dimensions. When your mind wants to assign a rigid meaning to the passages in Wondratschek’s brilliantly layered narrative, do not let it do so. Some passages change from refrain to interlude, depending on how your read them. In Suvorin’s words, “Music isn’t a room you repaint.” And, finally, the novel’s characters may not be who they appear to be. In fact, Suvorin may be a ghost, a figment of the narrator’s imagination. One of them observes at one point that “(t)he visible conceals the invisible.” Instead of feeling lost, read a paragraph twice and let yourself be surprised!
Who’s talking? That’s a big mystery in Self-Portrait With Russian Piano, although the novel isn’t a mystery. Only the narrator is mysterious, because it is difficult to determine when he is narrating or when his protagonist, Suvorin, is reminiscing about his career as a pianist. The narrator presents himself as an ancillary character in the story. It’s a disguise, and with careful observation you will see that, on account of the empathy in his sly commentary, the narrator is a second protagonist who has most likely also suffered from old age and loss. Suvorin’s life is not so much quoted by the narrator as it is lamented.
A reader of this novel must be patient with the prose and work to disregard all the conventional reading techniques normally used to follow a story. One cannot be lazy. There is not the usual punctuation, and no quotation marks, to let one know who is talking or who is observing. And pronouns do not help. It is context only that tells you who the “I” and the “he” are, and then it is easy to lose track. A setting can with the turn of the page soar away like a helium balloon, the string to which you had not a firm grasp. And the narrator sometimes photobombs.
To some extent, reading this novel is similar to learning a new language. It is helpful to read and reread the first chapter to figure out the cadence. Halfway through the first paragraph a sentence starts with an “I.” On account of the sentences before it, you may think it is the narrator continuing his opening scene. It isn’t. The “I” is Suvorin. And then, only two pages later, the narrator leaps into the narrative with his own “I,” saying, “I hear a man talking.” Only two paragraphs later Suvorin’s “I” returns: “I look forward to it.” This complexity exists on almost every page of the novel, and you must train your ear to hear it.
Generally, when you come across a third person pronoun, the “I” that follows it will be Suvorin. But not always. This is the author’s genius at work, for his use of first and third person pronouns allows him to create multiple dimensions in the relationship between the protagonist and the narrator. Here is an example: “He looked past my head at something on the wall. The blessing of a long life? I don’t know. Just more unfulfillable dreams.” Who is the “I” in this passage? One must think about colors without shapes. And then, just when you think you have it, Suvorin talks about friends from his past, first Zagursky, and later Schiff. Before you know it, Suvorin becomes a narrator himself, and then another dimension is added to the story when our original narrator speaks from Schiff’s point of view.
In Chapter V the reader gets a clear view of the narrator’s subtle digressions. He reports observations about Suvorin by a waiter, who tells that Suvorin was once captivated by the eyes of the waiter’s wife. The narrator comments later that he doesn’t think that the waiter understood “that the old gentleman, as he called him, had fallen outside of time. Nowadays people like him only exist in novels. They’re a sorry lot.” And then, before you can say, “Schubert,” Suvorin is speaking again, this time about his distaste of applause. Chapter IX is aptly titled, “Who Knows Who It Is You’re Talking To?” The chapter is the novel’s allegro. The answers Suvorin gives make the narrator furious. Suvorin, he says, “plays with his answers like children play with putty.”
Is it worth it? To exercise careful observance on every page turn? Hell, yes! The beauty one experiences from reading this novel is priceless. Think about sitting on a bench at the Metropolitan Museum. In front of you is a Van Gogh. Do you just give it a glance or do you work at looking at its complexity? Think about a Schumann symphony. Do you fast forward between movements? Now, if you were expecting a Lee Child novel, you may be in the wrong place.
The novel’s settings include Vienna and Russia. The narrator’s interviews take place in Vienna, a city Wondratschek uses to illustrate Suvorin’s struggles with aging. Suvorin “was making his way through a maze, that of his apartment, that of the city, that of his wandering course through a life that would have driven so many others to surrender, if not to suicide.” He goes to cafes, often to La Gondola with the narrator, to graveyards, to secondhand bookshops, and to a Russian Orthodox Church where he encounters a priest coming down an aisle with a toolbox, to whom he says, “Here I am, a little man in need of help.” As a child in Russia, Suvorin’s relatives brought him postcards. They are lost when his grandmother dies. His life in Russia appears when he slips “into a gap in memory, no shoes, no dream.” Wondratschek’s imagery is beautiful in these Russian passages, even if distressing. Chickens bleed to death in Suvorin’s hands. The Germans take their soap and matches. “People who went to bed didn’t get up again.” And then came the Stalin men, the ones who wanted to rid Suvorin of his “political errors.” They took his piano, and then, worse, he became a state-sponsored pianist, always with one foot in a labor camp.
When finished reading Self-Portrait With Russian Piano, the reader must stand back and ingest the music that has been played. It’s sometimes hard to find a tune amongst the novels absurd dimensions. When your mind wants to assign a rigid meaning to the passages in Wondratschek’s brilliantly layered narrative, do not let it do so. Some passages change from refrain to interlude, depending on how your read them. In Suvorin’s words, “Music isn’t a room you repaint.” And, finally, the novel’s characters may not be who they appear to be. In fact, Suvorin may be a ghost, a figment of the narrator’s imagination. One of them observes at one point that “(t)he visible conceals the invisible.” Instead of feeling lost, read a paragraph twice and let yourself be surprised!
January 14, 2022
*ένα μυθιστόρημα σε (δεκαοχτώ) ερωτήσεις
☁️
«όλα όσα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας είναι εξισώσεις, λένε τα μαθηματικά. ησυχάστε, λέει η ποίηση.»
☁️
[οι καρτ ποστάλ, τα καραμελωμένα κρεμμύδια, τα καφέ της βιέννης...]
☁️
«όλα όσα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας είναι εξισώσεις, λένε τα μαθηματικά. ησυχάστε, λέει η ποίηση.»
☁️
[οι καρτ ποστάλ, τα καραμελωμένα κρεμμύδια, τα καφέ της βιέννης...]
October 19, 2020
While this is a book where nothing actually happens it managed to hold my interest. The prose exudes atmosphere.
The narrator meets the once renowned Russian pianist, Suvorin in a coffee house in Vienna.
Now in the twilight of his years Suvorin, sometimes melancholy, sometime not, recounts for the narrator his career and his music and speaks sorrowfully about his wife who died in a tragic traffic accident.
After several months when the narrator returns to the coffee house it has obviously changed hands. No one he meets remembers the Russian pianist.
Was it real or was it a dream?
The narrator meets the once renowned Russian pianist, Suvorin in a coffee house in Vienna.
Now in the twilight of his years Suvorin, sometimes melancholy, sometime not, recounts for the narrator his career and his music and speaks sorrowfully about his wife who died in a tragic traffic accident.
After several months when the narrator returns to the coffee house it has obviously changed hands. No one he meets remembers the Russian pianist.
Was it real or was it a dream?
Read
March 3, 2022DNF
Έφτασα ως τη μέση, δεν βρήκα νόημα να συνεχίσω. Ποιος ξέρει...
Έφτασα ως τη μέση, δεν βρήκα νόημα να συνεχίσω. Ποιος ξέρει...
May 2, 2022
Ο ηλικιωμένος Ρώσος- άλλοτε μεγάλος πιανίστας- Σουβόριν αφηγείται τις αναμνήσεις του σε έναν συγγραφέα. Οι συναντήσεις τους ατάκτως τακτικές, πάντα στο ίδιο σημείο, πάντα με την ίδια ρουτίνα. Η αφήγηση περιλαμβάνει τα πάντα από άποψη θεματολογίας: προσωπικές στιγμές, ιδιοτροπίες του χαρακτήρα, το ταξίδι της ζωής, τη μουσική, την τέχνη, την αγάπη και κυρίως είναι έντονα χρωματισμένη από τη μετάβαση της επανάστασης σε ένα γραφειοκρατικό καθεστώς συχνά επικίνδυνο απέναντι σε οποιαδήποτε φωνή δημιουργίας, στην τέχνη που ξεπερνούσε τα ιδεολογικά στεγανά, επιρρεπές στη λογοκρισία. Αλλά μπορεί η τέχνη να μπει σε στεγανά; Και η μετανάστευση σε τόπους πιο ελεύθερους, κουβαλώντας μαζί το χώμα της γενέτειρας.
Μέσα και πέρα από την αφήγηση των αναμνήσεων, η ανάγνωσή του μπορεί να αφήσει και πιο βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα. Το πιο αμείλικτο για μένα "τι συμβαίνει σε αυτό το στάδιο που οι αναμνήσεις είναι πιο πολλές από το παρόν και το μέλλον, που η καθημερινότητα κατακλύζεται από την παρουσία του παρελθόντος και το σώμα ζει κυρίως μέσα από τις αναμνήσεις του;".
Μέσα και πέρα από την αφήγηση των αναμνήσεων, η ανάγνωσή του μπορεί να αφήσει και πιο βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα. Το πιο αμείλικτο για μένα "τι συμβαίνει σε αυτό το στάδιο που οι αναμνήσεις είναι πιο πολλές από το παρόν και το μέλλον, που η καθημερινότητα κατακλύζεται από την παρουσία του παρελθόντος και το σώμα ζει κυρίως μέσα από τις αναμνήσεις του;".
February 12, 2022
H ψυχή ανοίγει στο σκοτάδι. Οι αντιδράσεις της, το ξέρουμε, δεν είναι προβλέψιμες. Είναι κουκουβάγια. Όταν έχει φως, κρύβεται. Και θέλει, όπως κι εγώ, να είναι μόνη.
March 21, 2021
Tre stelle e mezzo
Autoritratto con pianoforte russo di Wolf Wondratschek (Voland) è un libro che ipnotizza. Ero indecisa tra un bel po' di titoli e quando ho letto l'incipit di questo non mi sono più fermata.
Primo romanzo che leggo di Wondratschek sono rimasta incantata. Merito sicuramente della traduzione di Cristina Vezzaro che come musica ci accompagna in ogni pagina: scorrevole e dolcemente incalzante.
Insomma Autoritratto con pianoforte russo non si può smettere di leggere, per farlo si può solo finirlo.
Protagonista l'amore per la musica e la libertà. Siamo a Vienna e in un caffè uno scrittore incontra, ma soprattutto ascolta Suvorin, pianista russo che ha interrotto bruscamente la sua carriera.
La morte della moglie, avvenuta in un incidente, ha cambiato la vita di Suvorin che ricorda i tempi andati con malinconia e nostalgia.
RECENSIONE COMPLETA: www.lalettricecontrocorrente.it
Autoritratto con pianoforte russo di Wolf Wondratschek (Voland) è un libro che ipnotizza. Ero indecisa tra un bel po' di titoli e quando ho letto l'incipit di questo non mi sono più fermata.
Primo romanzo che leggo di Wondratschek sono rimasta incantata. Merito sicuramente della traduzione di Cristina Vezzaro che come musica ci accompagna in ogni pagina: scorrevole e dolcemente incalzante.
Insomma Autoritratto con pianoforte russo non si può smettere di leggere, per farlo si può solo finirlo.
Protagonista l'amore per la musica e la libertà. Siamo a Vienna e in un caffè uno scrittore incontra, ma soprattutto ascolta Suvorin, pianista russo che ha interrotto bruscamente la sua carriera.
La morte della moglie, avvenuta in un incidente, ha cambiato la vita di Suvorin che ricorda i tempi andati con malinconia e nostalgia.
RECENSIONE COMPLETA: www.lalettricecontrocorrente.it
April 24, 2021
Lo he disfrutado, aunque decae un poco es una gran lectura. Tiene un comienzo precioso.
April 1, 2026
Not a good or fun read, too experimental for me. Narrator meets up regularly with a Russian pianist, omitting hyphens in his dialogue transcript so you can't tell who's saying what. Stream of consciousness and random scenes in the pianist's life (or the narrator's, how can you know) and in the end a non-epiphanic attempt to make something more out of 'It's only a dream' or 'We're the same person'. If you only want to share your thoughts as a writer, I can handle it and I really don't need a plot that badly, but sentences like It's good to tell something that's true. Truth is puzzling enough really, really won't ever cut it.
April 14, 2020
Self-Portrait with Russian Piano was an engaging and thoughtful work. The lyrical prose was the perfect balance to the music-infused story, and the piece presented interesting character studies of both Suvorin and the narrator, while also pursuing interesting themes such as the nature of art and its impact on our lives. This is perhaps not a piece that will appeal to every reader, but I found it captivating and would definitely read more from this author in the future.
I received this book as a free eBook ARC via NetGalley in exchange for an honest review.
I received this book as a free eBook ARC via NetGalley in exchange for an honest review.
November 8, 2018
Ein alter, etwas verwahrloster russischer Pianist in Wien monologisiert über Musik und Musiker, das Konzertleben, begleitet vom Ich Erzähler, seiner Lokalbekanntschaft. Nicht immer ist klar, wer da jetzt erzählt, über lange Passagen ist es auch der Cellist Schiff. Als Musikliebhaber hat es mich schon angesprochen , als Sprachliebhaber auf alle Fälle. In der Stimmung melancholisch, Altherrenhaft.
October 10, 2021
"Conosce la delusione, a un bivio, di non poter andare al tempo stesso in entrambe le direzioni?"
Questo libro non solo va in entrambe le direzioni, ma in tutte! Sembra breve (sono solo 170 pagine), ma ognuna è talmente densa da poterci scrivere sopra dieci saggi. Stranamente, mi è piaciuta la scrittura di questo esponente della beat generation tedesca. Dico stranamente perché a me la letteratura beat dice poco. Invece mi è piaciuta questa storia di artista russo che in vecchiaia, dopo la morte della moglie, si perde in quello che è stata la sua vita. Mi è piaciuta la scrittura, senza inutili fronzoli ma altamente evocativa.
L'ultimo capitolo mi ha un po' confusa, forse perché è in una dimensione onirica e non si capisce cosa sia reale o no.
"La musica la si può far esplodere solo quando non è ancora composta".
Questo libro non solo va in entrambe le direzioni, ma in tutte! Sembra breve (sono solo 170 pagine), ma ognuna è talmente densa da poterci scrivere sopra dieci saggi. Stranamente, mi è piaciuta la scrittura di questo esponente della beat generation tedesca. Dico stranamente perché a me la letteratura beat dice poco. Invece mi è piaciuta questa storia di artista russo che in vecchiaia, dopo la morte della moglie, si perde in quello che è stata la sua vita. Mi è piaciuta la scrittura, senza inutili fronzoli ma altamente evocativa.
L'ultimo capitolo mi ha un po' confusa, forse perché è in una dimensione onirica e non si capisce cosa sia reale o no.
"La musica la si può far esplodere solo quando non è ancora composta".
October 22, 2020
I loved this book. The writing is fresh and the translation is seamless. I enjoyed the character of the Russian pianist as well as the setting in Vienna. For once, an author manages to incorporate musical observations that actually ring true to this musician...
August 31, 2025
Somehow, this has been compared to the works of Thomas Bernhard and, on paper, that seems to track. A somewhat stream-of-consciousness type thing that features an older artist venting about his annoyances, and general misanthropy, in a Viennese cafe to an unnamed narrator who may or may not be himself.
Yes, sounds very Bernhard.
Except it's not.
At all.
Bernhard's diatribes are fascinating, his invective hilarious. But "Self-Portrait with Russian Piano" lacked all that for me. It all felt rather bland, tedious in a way that Bernhard never is.
Maybe the fault lies in the translation, maybe with the portrait.
Yes, sounds very Bernhard.
Except it's not.
At all.
Bernhard's diatribes are fascinating, his invective hilarious. But "Self-Portrait with Russian Piano" lacked all that for me. It all felt rather bland, tedious in a way that Bernhard never is.
Maybe the fault lies in the translation, maybe with the portrait.
January 30, 2022
Εδώ έχουμε ένα καλό βιβλίο κατά τη γνώμη μου. Καλό και δύσκολο. Αλλά αυτό δεν είναι αποθαρρυντικό. Χρειάζεται που και που και κανένα τέτοιο ανάγνωσμα-σπαζοκεφαλιά που σε κάνει να γυρνάς πίσω και να ξαναδιαβάζεις παραγράφους ή και κεφάλαια ολόκληρα.
Είχα καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο τέτοιας δυσκολίας. Μη σας ξεγελάσει το μικρό του μέγεθος. Στο σύνολό της, αυτή η "αυτοπροσωπογραφία", απαιτεί την προσοχή σας, την πλήρη προσοχή σας σχεδόν μέχρι εξάντλησης. Δεν διαβάζεται σαν οποιοδήποτε άλλο μυθιστόρημα ή διήγημα, χαλαρά.
Ο συγγραφέας παρουσιάζει δύο βασικά πρόσωπα, έναν παλαίμαχο Ρώσο πιανίστα που μοιράζεται τις εμπειρίες του με τον άναρχο τρόπο ενός ηλικιωμένου μυαλού και τον συνομιλητή του που έχει και ρόλο αφηγητή. Οι εναλλαγές οπτικής είναι συνεχείς. Μέχρι να συνηθίσει κανείς τον τρόπο γραφής είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί ποιος από τους δύο έχει το λόγο, ή αν είμαστε μέσα σε μια αναπόληση του ενός ή του άλλου. Και όχι δεν υπάρχει στίξη που να διευκολύνει το διάλογο (παυλίτσες κλπ). Ότι πιάσεις φίλε/φίλη.
Σαν να είσαι σε όνειρο, που ξυπνάς και δεν είσαι σίγουρος τι είδες ή ποιοι "παίζανε" στο όνειρο σου και λίγα λεπτά μετά όλα είναι συγκεχυμένα. Νομίζω δεν έχω βρει πιο ταιριαστή απόδοση του ονειρικού περιεχομένου σε κείμενο, απ' ότι αυτή.
Στο κείμενο, η τέχνη έχει κυρίαρχο ρόλο και αυτό είναι απολαυστικό. Αν έχετε και κάποια σχέση με μουσική, θα βρείτε πολλά πράγματα να ταυτιστείτε. Υπέροχες οι σελίδες με τον Heinrich Schiff (σπουδαίο βιολοντσελίστα) ο οποίος μπαίνει (προσωρινά) σαν έξτρα πρόσωπο στην αφήγηση.
Επανερχόμενο μοτίβο μου φάνηκε αυτό της απώλειας, ενός αγαπημένου προσώπου, της τέχνης ενός καλλιτέχνη, της ελευθερίας. Αλλά περιγράφω πολύ αδέξια το με τι ασχολείται το βιβλίο. Ξέρω μόνο ότι έχω τσακίσει σχεδόν τις μισές σελίδες του στα σημεία που μου φάνηκαν όμορφα.
Διαβάστε το και ίσως όλα αυτά να μην είναι τίποτε άλλο από ψίθυροι καποιου νεκρού πάνω από τον ώμο σας. Και δώστε το σε κάποιον να το διαβάσει. Και μετά συζητήσετε το...Και πείτε μου κι εμένα τι καταλάβατε, γιατί κάτι νομίζω αλλά δεν είμαι και σίγουρος...Μάλλον θα το ξαναδιαβάσω. Ωραίο.
Είχα καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο τέτοιας δυσκολίας. Μη σας ξεγελάσει το μικρό του μέγεθος. Στο σύνολό της, αυτή η "αυτοπροσωπογραφία", απαιτεί την προσοχή σας, την πλήρη προσοχή σας σχεδόν μέχρι εξάντλησης. Δεν διαβάζεται σαν οποιοδήποτε άλλο μυθιστόρημα ή διήγημα, χαλαρά.
Ο συγγραφέας παρουσιάζει δύο βασικά πρόσωπα, έναν παλαίμαχο Ρώσο πιανίστα που μοιράζεται τις εμπειρίες του με τον άναρχο τρόπο ενός ηλικιωμένου μυαλού και τον συνομιλητή του που έχει και ρόλο αφηγητή. Οι εναλλαγές οπτικής είναι συνεχείς. Μέχρι να συνηθίσει κανείς τον τρόπο γραφής είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί ποιος από τους δύο έχει το λόγο, ή αν είμαστε μέσα σε μια αναπόληση του ενός ή του άλλου. Και όχι δεν υπάρχει στίξη που να διευκολύνει το διάλογο (παυλίτσες κλπ). Ότι πιάσεις φίλε/φίλη.
Σαν να είσαι σε όνειρο, που ξυπνάς και δεν είσαι σίγουρος τι είδες ή ποιοι "παίζανε" στο όνειρο σου και λίγα λεπτά μετά όλα είναι συγκεχυμένα. Νομίζω δεν έχω βρει πιο ταιριαστή απόδοση του ονειρικού περιεχομένου σε κείμενο, απ' ότι αυτή.
Στο κείμενο, η τέχνη έχει κυρίαρχο ρόλο και αυτό είναι απολαυστικό. Αν έχετε και κάποια σχέση με μουσική, θα βρείτε πολλά πράγματα να ταυτιστείτε. Υπέροχες οι σελίδες με τον Heinrich Schiff (σπουδαίο βιολοντσελίστα) ο οποίος μπαίνει (προσωρινά) σαν έξτρα πρόσωπο στην αφήγηση.
Επανερχόμενο μοτίβο μου φάνηκε αυτό της απώλειας, ενός αγαπημένου προσώπου, της τέχνης ενός καλλιτέχνη, της ελευθερίας. Αλλά περιγράφω πολύ αδέξια το με τι ασχολείται το βιβλίο. Ξέρω μόνο ότι έχω τσακίσει σχεδόν τις μισές σελίδες του στα σημεία που μου φάνηκαν όμορφα.
Διαβάστε το και ίσως όλα αυτά να μην είναι τίποτε άλλο από ψίθυροι καποιου νεκρού πάνω από τον ώμο σας. Και δώστε το σε κάποιον να το διαβάσει. Και μετά συζητήσετε το...Και πείτε μου κι εμένα τι καταλάβατε, γιατί κάτι νομίζω αλλά δεν είμαι και σίγουρος...Μάλλον θα το ξαναδιαβάσω. Ωραίο.
December 26, 2021
Αυτό το μυθιστόρημα με κατέκτησε αργά και σταθερά μέχρι που στο τέλος διάβασα τις τελευταίες πενήντα σελίδες μαζεμένες. Είναι σαν ξόρκι, σαν μαγικό, σαν παρηγοριά και σαν απαλό χτύπημα στον ώμο. Απίστευτα τρυφερό και παράλληλα δροσερό και αφυπνιστικό σαν νεράκι του ποταμού. Δεν διαβάζεται εύκολα γιατί βασικά δεν έχει πλοκή. Όταν κάποιος γράφει τόσο καλά όμως, αυτό δεν έχει σημασία.
October 4, 2020
As a pianist, I have a fetish for a book about pianists. Because I'm a narcissist, obviously.
No, really - there is something absolutely singular about the instrument and the relationship a musician develops with it. It is both sacred and grotesque, holy and profane, and a relationship that I'm unsure other artists have with inanimate objects. Does a writer longingly consider their relationship with their pen or iMac? Does the artist wistfully recount their relationship with their brushes or the miles of canvas stretched? Not really - because those instruments are an end to creating the art - you write the poem, and it lays on the page. You paint a portrait, and it hangs on a wall. The imperceptible nature of time means that the art of music only exists between the pianist and her instrument, only in their relationship. Yes, there will be a recording, but that too is ephemeral.
And in this one paragraph, I've already spoken more about the actual relationship between an artist and their instrument than this book suggests it will in its title.
Simply, there are some moments of utter beauty at this beginning of this somewhat tone-poem of despair that float on the notion of a pianist tortured by applause. The first part of the book is beautiful and haunting - a man contrasting our societal ovations for artists against the private revelations that occur in true art.
But then it just devolves. I don't know if Wolf decided, 'Hey, I'm a white man - and people lovvvvvvve hearing us talk aimlessly in bars....so much that I don't even need to say who's talking and that can be like....'a thing!' like a 'device' of mine.
I can't tell if he just got lazy, or lost the thread of this story, but what began to be a beautiful treatise on the tortured soul of an artist devolved into some dude whining. And then I couldn't tell who was whining, and then I was forcing myself to finish the book.
So, some beautiful moments - but sadly, I got lost in his device and was utterly disappointed.
Although this is a different type of book, I would recommend those obsessed with piano narratives to instead check out 'Wunderkind' by Nikolai Grozni, or the thrilling biography, "The Secret Piano: From Mao's Labor Camps to Bach's Goldberg Variations" by Zhu Xiao-Mei.
(Also noted is that all three books set a pianist's solitary journey against a Communist regime - so I guess I really do have a pretty specific book fetish. ;)
No, really - there is something absolutely singular about the instrument and the relationship a musician develops with it. It is both sacred and grotesque, holy and profane, and a relationship that I'm unsure other artists have with inanimate objects. Does a writer longingly consider their relationship with their pen or iMac? Does the artist wistfully recount their relationship with their brushes or the miles of canvas stretched? Not really - because those instruments are an end to creating the art - you write the poem, and it lays on the page. You paint a portrait, and it hangs on a wall. The imperceptible nature of time means that the art of music only exists between the pianist and her instrument, only in their relationship. Yes, there will be a recording, but that too is ephemeral.
And in this one paragraph, I've already spoken more about the actual relationship between an artist and their instrument than this book suggests it will in its title.
Simply, there are some moments of utter beauty at this beginning of this somewhat tone-poem of despair that float on the notion of a pianist tortured by applause. The first part of the book is beautiful and haunting - a man contrasting our societal ovations for artists against the private revelations that occur in true art.
But then it just devolves. I don't know if Wolf decided, 'Hey, I'm a white man - and people lovvvvvvve hearing us talk aimlessly in bars....so much that I don't even need to say who's talking and that can be like....'a thing!' like a 'device' of mine.
I can't tell if he just got lazy, or lost the thread of this story, but what began to be a beautiful treatise on the tortured soul of an artist devolved into some dude whining. And then I couldn't tell who was whining, and then I was forcing myself to finish the book.
So, some beautiful moments - but sadly, I got lost in his device and was utterly disappointed.
Although this is a different type of book, I would recommend those obsessed with piano narratives to instead check out 'Wunderkind' by Nikolai Grozni, or the thrilling biography, "The Secret Piano: From Mao's Labor Camps to Bach's Goldberg Variations" by Zhu Xiao-Mei.
(Also noted is that all three books set a pianist's solitary journey against a Communist regime - so I guess I really do have a pretty specific book fetish. ;)
January 12, 2022
Μπορείτε να βρείτε την παρουσίασή μου και στη στήλη de-book του debop.
https://www.debop.gr/deBlog/de-book/d...
Σε ένα καφέ της Βιέννης, ένας συγγραφέας συναντά τον πάλαι – ποτέ Ρώσο πιανίστα Σουβόριν, o oποίος βρίσκεται στη δύση της ζωής του. Η νωχελική ατμόσφαιρα του καφέ ακουμπάει τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής και σιγά σιγά οι αναμνήσεις ξεπηδούν σαν ασπρόμαυρα πλήκτρα από ένα ξεκούρδιστο πιάνο. Έτσι, ξεκινάει ένας υπαρξιακός χειμαρρώδης διάλογος, ανάμεσα στους δύο, περιτυλιγμένος από τη νοσταλγική αύρα του παρελθόντος και των χρυσών εποχών.
Έχοντας περάσει έναν Γολγοθά εμπειριών, ο πρώην πιανίστας της Σοβιετικής Ένωσης, έχει χάσει, εδώ και πολλά χρόνια κάποια, το αίσθημα ευχαρίστησης και επιβεβαίωσης που έχει ένας μουσικός μόλις ακούει το ένθερμο χειροκρότημα του κοινού μετά από ένα ρεσιτάλ. Επισκέπτεται, λοιπόν, άλλες φορές δειλά και άλλες θαρραλέα, διάφορα κομμάτια της ζωής του και το κουβάρι ξετυλίγεται μπροστά του συνειρμικά, εικονοπλαστικά και λυρικά, καθώς οι καφέδες και τα γλυκά, που σερβίρονται συνέχεια γύρω, ελαφρύνουν και παρηγορούν τη μελαγχολία μιας καλλιτεχνικής φλόγας που φαίνεται πλέον να υπάρχει με το ζόρι.
Σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου, είναι διάχυτη η παραδοσιακή και αυθεντική τάση ενός Ρώσου να διατηρήσει και να μεταλαμπαδεύσει τις αξίες της τέχνης στους επόμενους, ένας εκ των οποίων, είναι και ο συγγραφέας. Παρά την καριέρα που έχει ξεφτήσει, παρά τη μουσική που δεν ακούγεται πια συχνά, παρά τα τραύματα μιας ζωής που είχε από όλα, μέσω του μεθυστικού λόγου του Σουβόριν, η τέχνη παίρνει πάντα στο τέλος σάρκα και οστά. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι σαν να ενσαρκώνεται σε Μούσα και να στέκεται αμίλητη δίπλα από τους δύο άντρες που μιλούν για εκείνη με εγκωμιαστικά και διθυραμβικά λόγια.
Ενδεχομένως ο μεγάλος μουσικός να αισθάνεται σαν λύτρωση και ταυτόχρονα υποχρέωση την ειλικρινή εξιστόρηση των γεγονότων της ζωής του, τώρα που τα απομεινάρια στέκονται πελώρια και η υπαρξιακή αγωνία του θανάτου καραδοκεί στη γωνία και πλησιάζει όλο και πιο κοντά.
Εδώ μέσα υπάρχει ό, τι είναι σημαντικό στη διάρκεια της αιωνιότητας. Ό, τι αξίζει και ό, τι έχει χαθεί αλλά δε λησμονείται. Αυτό το βιβλίο είναι ένα ρεσιτάλ χωρίς χειροκρότημα, μια συγχορδία που μια νότα της φαλτσάρει τόσο ώστε να γίνει αμέσως αντιληπτή από έναν ειδήμονα, ένας πικρός καφές που πίνεται στο λυκόφως. Αυτό το βιβλίο ανήκει σε αυτούς που ζουν την πραγματικότητα με όλες τις αισθήσεις ανοιχτές και απορροφούν τα ερεθίσματά της σαν σφουγγάρια.
https://www.debop.gr/deBlog/de-book/d...
Σε ένα καφέ της Βιέννης, ένας συγγραφέας συναντά τον πάλαι – ποτέ Ρώσο πιανίστα Σουβόριν, o oποίος βρίσκεται στη δύση της ζωής του. Η νωχελική ατμόσφαιρα του καφέ ακουμπάει τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής και σιγά σιγά οι αναμνήσεις ξεπηδούν σαν ασπρόμαυρα πλήκτρα από ένα ξεκούρδιστο πιάνο. Έτσι, ξεκινάει ένας υπαρξιακός χειμαρρώδης διάλογος, ανάμεσα στους δύο, περιτυλιγμένος από τη νοσταλγική αύρα του παρελθόντος και των χρυσών εποχών.
Έχοντας περάσει έναν Γολγοθά εμπειριών, ο πρώην πιανίστας της Σοβιετικής Ένωσης, έχει χάσει, εδώ και πολλά χρόνια κάποια, το αίσθημα ευχαρίστησης και επιβεβαίωσης που έχει ένας μουσικός μόλις ακούει το ένθερμο χειροκρότημα του κοινού μετά από ένα ρεσιτάλ. Επισκέπτεται, λοιπόν, άλλες φορές δειλά και άλλες θαρραλέα, διάφορα κομμάτια της ζωής του και το κουβάρι ξετυλίγεται μπροστά του συνειρμικά, εικονοπλαστικά και λυρικά, καθώς οι καφέδες και τα γλυκά, που σερβίρονται συνέχεια γύρω, ελαφρύνουν και παρηγορούν τη μελαγχολία μιας καλλιτεχνικής φλόγας που φαίνεται πλέον να υπάρχει με το ζόρι.
Σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου, είναι διάχυτη η παραδοσιακή και αυθεντική τάση ενός Ρώσου να διατηρήσει και να μεταλαμπαδεύσει τις αξίες της τέχνης στους επόμενους, ένας εκ των οποίων, είναι και ο συγγραφέας. Παρά την καριέρα που έχει ξεφτήσει, παρά τη μουσική που δεν ακούγεται πια συχνά, παρά τα τραύματα μιας ζωής που είχε από όλα, μέσω του μεθυστικού λόγου του Σουβόριν, η τέχνη παίρνει πάντα στο τέλος σάρκα και οστά. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι σαν να ενσαρκώνεται σε Μούσα και να στέκεται αμίλητη δίπλα από τους δύο άντρες που μιλούν για εκείνη με εγκωμιαστικά και διθυραμβικά λόγια.
Ενδεχομένως ο μεγάλος μουσικός να αισθάνεται σαν λύτρωση και ταυτόχρονα υποχρέωση την ειλικρινή εξιστόρηση των γεγονότων της ζωής του, τώρα που τα απομεινάρια στέκονται πελώρια και η υπαρξιακή αγωνία του θανάτου καραδοκεί στη γωνία και πλησιάζει όλο και πιο κοντά.
Εδώ μέσα υπάρχει ό, τι είναι σημαντικό στη διάρκεια της αιωνιότητας. Ό, τι αξίζει και ό, τι έχει χαθεί αλλά δε λησμονείται. Αυτό το βιβλίο είναι ένα ρεσιτάλ χωρίς χειροκρότημα, μια συγχορδία που μια νότα της φαλτσάρει τόσο ώστε να γίνει αμέσως αντιληπτή από έναν ειδήμονα, ένας πικρός καφές που πίνεται στο λυκόφως. Αυτό το βιβλίο ανήκει σε αυτούς που ζουν την πραγματικότητα με όλες τις αισθήσεις ανοιχτές και απορροφούν τα ερεθίσματά της σαν σφουγγάρια.
May 17, 2022
Δε ξέρω και δε μπορώ να πω γιατί, και είναι κρίμα να μη σου αρέσει κάτι και να μη μπορείς να εστιάσεις ακριβώς στα σημεία ενόχλησής σου. Σίγουρα το διάβαζα ευχάριστα. Μπορώ να αρκεστώ, στο ότι δεν ήταν για μένα, τουλάχιστον όχι για τον τρέχοντα εαυτό μου. Είχε καλά σημεία, ενώ σίγουρα έχει αριστουργηματική γραφή, Όμως ενώ ξεκινήσαμε τη σχέση μας πολύ καλά, αυτή δε προχώρησε όπως ήλπιζα.
December 18, 2020
Closer to a 3.25. A book where nothing happens other than a look inside the life of an aging Russian pianist.
Read
December 26, 2020Shout out for this book here https://themillions.com/2020/12/a-yea...
January 21, 2022
Με κούρασε κάπως, λίγο, αρκετά μάλλον...2.5..
August 13, 2021
I tried. I really tried to like this book. It's a novel about an elderly Russian concert pianist, living in Vienna. He has retired from the stage due to his extreme distaste for applause.
So far so good, right?
There are nuggets here and there about performers of the past, as well as the great composers.
Good, right?
But...
But, for whatever reason(s), I just did not find this book particularly appealing. For one thing, there is a complete lack of quotation marks. How many people are there in this book? Sometimes, I believe there is a narrator distinct from pianist Suvorin; at other times, I believe he is merely talking to himself (the title of the book helps feed this assessment. In the end, it's just too confusing and there are too many languors to make up for the 'fun' bits about classical music.
I threw in the towel at page 97.
So far so good, right?
There are nuggets here and there about performers of the past, as well as the great composers.
Good, right?
But...
But, for whatever reason(s), I just did not find this book particularly appealing. For one thing, there is a complete lack of quotation marks. How many people are there in this book? Sometimes, I believe there is a narrator distinct from pianist Suvorin; at other times, I believe he is merely talking to himself (the title of the book helps feed this assessment. In the end, it's just too confusing and there are too many languors to make up for the 'fun' bits about classical music.
I threw in the towel at page 97.
January 22, 2021
I came to this book based entirely upon the NYT review.
Ethan Hawke writes that "this septuagenarian is said to have launched a one-man German Beat Generation with his first novel, “When the Day Still Started With a Bullet Wound,” published in 1969 with arguably the greatest title of any debut in the history of the world. I am told he is among Germany’s most successful living writers."
How could one not go to this book immediately? And it is wonderful, the story of an aging pianist who has developed an aversion to applause, set in Vienna.
Ethan Hawke writes that "this septuagenarian is said to have launched a one-man German Beat Generation with his first novel, “When the Day Still Started With a Bullet Wound,” published in 1969 with arguably the greatest title of any debut in the history of the world. I am told he is among Germany’s most successful living writers."
How could one not go to this book immediately? And it is wonderful, the story of an aging pianist who has developed an aversion to applause, set in Vienna.
December 24, 2020
"Self-Portrait with Russian Piano" is an interesting title to this dream-like narrative of an unknown narrator having a series of cafe meetings with a Russian pianist named Suvorin. The novel goes from first-person to third and beyond, as we get a series of stories about a great musician's life. Does the title hint that the Suvorin is giving the story about his life, or is it more of an imagined or made-up landscape by our mysterious narrator?
I never heard of Wolf Wondratschek, whose name sounds like a James Bond villain, but that is probably because I'm a Californian fellow with love for the exotic - real or not real. The location is set in Vienna and a series of cafes or an Italian restaurant. Suvorin mostly orders water and is keen to talk about his life to this stranger. He is old, a widow, and it seems that he may have met a new and one presumes a young lover. We are never sure what is fact or fiction, but we do get the full personality of Suvorin, in that reminds one of an eccentric Glenn Gould. Like that pianist, Suvorin grew to dislike the sound of applause from a live audience. He prefers silence or a meditative series of moments after performing a piece.
The duality is that it is a book about music and the dream-like encounters one has in life, and perhaps a bit of a self-conversation among the pros and cons of culture in a city like Vienna. Wonratschek is an amazing writer, and this tightly told work in short chapters, which reads like a short story to me at times, is quite remarkable.
I never heard of Wolf Wondratschek, whose name sounds like a James Bond villain, but that is probably because I'm a Californian fellow with love for the exotic - real or not real. The location is set in Vienna and a series of cafes or an Italian restaurant. Suvorin mostly orders water and is keen to talk about his life to this stranger. He is old, a widow, and it seems that he may have met a new and one presumes a young lover. We are never sure what is fact or fiction, but we do get the full personality of Suvorin, in that reminds one of an eccentric Glenn Gould. Like that pianist, Suvorin grew to dislike the sound of applause from a live audience. He prefers silence or a meditative series of moments after performing a piece.
The duality is that it is a book about music and the dream-like encounters one has in life, and perhaps a bit of a self-conversation among the pros and cons of culture in a city like Vienna. Wonratschek is an amazing writer, and this tightly told work in short chapters, which reads like a short story to me at times, is quite remarkable.
January 15, 2021
I admit I finished this novel and thought, what just happened? It's possible it's way over my head and I missed a lot, but I marveled at the gorgeous writing and bookmarked so many pages on the words alone. The story? There isn't much of one...is there? We hear the musings of a famous Russian pianist who has been a contrarian to the art: he despises applause, and when the conductor asks him to play louder he plays softer. Now as an old man, he rambles on....
"I hear his angels in the apartment. I hear them listening when I sit at the piano. I hear the quiet of their presence. Maybe that's what I wanted when I played: to make angels sing, to make their invisibility, their silence, ring out....The young and old women who bathed me as a child believe in all that....What had they done, where had they gone wrong with this child, who didn't stare up at the sky or into the pots in the kitchen, but at his hands, at how they fluttered when he moved his fingers, how they galloped when they moved? Was this their handiwork?"
"To witness him at the piano was more than just a musical experience...he looked as if he were tormented by a hopeless ignorance. Here was a performer who was searching for the as yet undiscovered, comparable with an archeologist who senses a find under the ground on which he stands and begins to dig with the lightest of tools, with a brush, maybe, or a small spoon. The man who starts with a pickax will destroy everything. Bravura destroys everything."
"I hear his angels in the apartment. I hear them listening when I sit at the piano. I hear the quiet of their presence. Maybe that's what I wanted when I played: to make angels sing, to make their invisibility, their silence, ring out....The young and old women who bathed me as a child believe in all that....What had they done, where had they gone wrong with this child, who didn't stare up at the sky or into the pots in the kitchen, but at his hands, at how they fluttered when he moved his fingers, how they galloped when they moved? Was this their handiwork?"
"To witness him at the piano was more than just a musical experience...he looked as if he were tormented by a hopeless ignorance. Here was a performer who was searching for the as yet undiscovered, comparable with an archeologist who senses a find under the ground on which he stands and begins to dig with the lightest of tools, with a brush, maybe, or a small spoon. The man who starts with a pickax will destroy everything. Bravura destroys everything."
August 24, 2024
Η Αυτοπροσωπογραφία με ρώσικο πιάνο είναι ένα βαθιά στοχαστικό έργο που εξερευνά την ανθρώπινη ψυχή, την απομόνωση και τη σύνδεση μέσα από τα μάτια ενός γηρασμένου πιανίστα, του Αλεξάντρ Σουβόριν. Ο συγγραφέας, με έναν αριστοτεχνικό τρόπο, αναπτύσσει μια ιστορία που πλέκει το παρελθόν και το παρόν, την τέχνη και την πραγματικότητα, σε έναν καμβά όπου κυριαρχεί η μελαγχολία και η αναπόληση.
Ο Σουβόριν, ένας διάσημος πιανίστας της σοβιετικής εποχής, ζει πλέον μόνος και απομονωμένος στο Βερολίνο. Μέσα από τις συζητήσεις του με έναν νεαρό αφηγητή, ξετυλίγεται το κουβάρι της ζωής του. Η αφήγηση εναλλάσσεται ανάμεσα σε αναμνήσεις από το παρελθόν, όταν η μουσική του καριέρα ήταν στο απόγειό της, και στο παρόν, όπου η μοναξιά και η απογοήτευση κυριαρχούν. Ο Σουβόριν παλεύει με τα φαντάσματα του παρελθόντος και την απώλεια των ανθρώπων και των ιδεών που κάποτε του έδιναν ζωή.
Αποκαλύπτει την εσωτερική του πάλη να συμφιλιωθεί με τη φθορά και την αλλαγή, τόσο στη δική του ζωή όσο και στον κόσμο γύρω του.
Ο Βόντρατσεκ καταφέρνει να δημιουργήσει έναν πλούσιο, πολύπλευρο χαρακτήρα στον Σουβόριν, ο οποίος γίνεται ο καθρέφτης των δικών μας ανησυχιών και φόβων. Το μυθιστόρημα διαπραγματεύεται ζητήματα όπως η φθορά της τέχνης και της δημιουργικότητας με την πάροδο του χρόνου, η μοναξιά και η αδυναμία να βρει κανείς νόημα όταν η ζωή χάνει τα παλιά της στηρίγματα.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του βιβλίου είναι η γλώσσα, η οποία είναι εξαιρετικά ποιητική και γεμάτη εικόνες. Ο συγγραφέας καταφέρνει να μεταφέρει με μοναδικό τρόπο την αίσθηση της μουσικής μέσα από τις λέξεις, ενώ παράλληλα αποτυπώνει με ακρίβεια την αποξένωση και τη μοναξιά του πρωταγωνιστή.
Το βιβλίο δεν είναι απλά μια ιστορία για τη μουσική ή έναν γηρασμένο καλλιτέχνη. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη αφήγηση που εξετάζει τη σχέση μας με το παρελθόν, την απώλεια και την τέχνη. Ο Σουβόριν αντιπροσωπεύει όχι μόνο τον καλλιτέχνη που παλεύει με τις αναμνήσεις του αλλά και κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να βρει νόημα στη ζωή του καθώς γερνά.
Ο Σουβόριν, ένας διάσημος πιανίστας της σοβιετικής εποχής, ζει πλέον μόνος και απομονωμένος στο Βερολίνο. Μέσα από τις συζητήσεις του με έναν νεαρό αφηγητή, ξετυλίγεται το κουβάρι της ζωής του. Η αφήγηση εναλλάσσεται ανάμεσα σε αναμνήσεις από το παρελθόν, όταν η μουσική του καριέρα ήταν στο απόγειό της, και στο παρόν, όπου η μοναξιά και η απογοήτευση κυριαρχούν. Ο Σουβόριν παλεύει με τα φαντάσματα του παρελθόντος και την απώλεια των ανθρώπων και των ιδεών που κάποτε του έδιναν ζωή.
Αποκαλύπτει την εσωτερική του πάλη να συμφιλιωθεί με τη φθορά και την αλλαγή, τόσο στη δική του ζωή όσο και στον κόσμο γύρω του.
Ο Βόντρατσεκ καταφέρνει να δημιουργήσει έναν πλούσιο, πολύπλευρο χαρακτήρα στον Σουβόριν, ο οποίος γίνεται ο καθρέφτης των δικών μας ανησυχιών και φόβων. Το μυθιστόρημα διαπραγματεύεται ζητήματα όπως η φθορά της τέχνης και της δημιουργικότητας με την πάροδο του χρόνου, η μοναξιά και η αδυναμία να βρει κανείς νόημα όταν η ζωή χάνει τα παλιά της στηρίγματα.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του βιβλίου είναι η γλώσσα, η οποία είναι εξαιρετικά ποιητική και γεμάτη εικόνες. Ο συγγραφέας καταφέρνει να μεταφέρει με μοναδικό τρόπο την αίσθηση της μουσικής μέσα από τις λέξεις, ενώ παράλληλα αποτυπώνει με ακρίβεια την αποξένωση και τη μοναξιά του πρωταγωνιστή.
Το βιβλίο δεν είναι απλά μια ιστορία για τη μουσική ή έναν γηρασμένο καλλιτέχνη. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη αφήγηση που εξετάζει τη σχέση μας με το παρελθόν, την απώλεια και την τέχνη. Ο Σουβόριν αντιπροσωπεύει όχι μόνο τον καλλιτέχνη που παλεύει με τις αναμνήσεις του αλλά και κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να βρει νόημα στη ζωή του καθώς γερνά.
Displaying 1 - 30 of 59 reviews