Het kinderloze huwelijk van Raymond en Rachel sleept al jaren aan. Wanneer op een nacht een rouwbrief in de bus valt, begint hun wereld langzaam maar zeker te wankelen. Uit een doos met oud papier komen nog meer leugens en halve waarheden tevoorschijn. Het echtpaar wordt ingehaald door een verborgen verleden, waarin ook hun vriend Lucien een rol speelt. Zal hun leven van schijn en wezen standhouden?
Oud papier is een tragikomisch verhaal over hoteldeuren, overspel, een dagboek en bovenal over het grillige lot.
Elke schrijver heeft er één of meerdere: handige, vaak fraai afgewerkte zakformaatnotitieboekjes waarin ze halve of hele ideeën noteren. Om later iets mee te doen.
Meestal komt er geen later.
Nu wel. Want dankzij Covid staarden creatieve duizendpoten als Crets plots naar lege agenda's.
Je kan daar boos, lui of rouwig van worden óf gewoon doen wat de vriendin van de auteur/acteur hem aanmaande: "Maak die roman nu eindelijk eens af!".
En dat deed hij.
Gelukkig maar!
Want 'Oud Papier' is een geweldig geestig, vaak grijns-ironisch, soms zwart-cynisch relaas van een gefaald huwelijk dat door één druk op de bel in een niet te stoppen stroomversnelling richting onvermijdelijk einde komt.
Crets kruipt daarbij afwisselend in het hoofd van Raymond en Rachel (en later ook Lucien) en u mag mee, als bevoorrechte getuige. Wat ze denken is daarbij vaak het tegenovergestelde van wat ze zeggen, wat ze voelen ligt daar nog eens mijlenver vandaan.
Dat er ook goede dingen komen uit een pandemie? Ze schonk ons alvast dit heerlijke verslag van het leven als potsierlijke pantomime.
Goed dat het notitieboekje niet bij het oud papier is gesukkeld.
Een theaterstuk omzetten in een roman is geen sinecure. Claus deed het met zijn ‘Jessica’, omdat naar eigen zeggen niemand theater leest, niet ‘s werelds beste motivatie. In de eerste helft van dit ‘Oud papier’ werkt het rampzalig: de dialogen zijn oké, duidelijk op zich, maar Crets beschrijft daar dan alles bij wat je er zelf qua subtekst graag bij wil ontdekken, overbodig en je plezier vergallend. Gelukkig doet hij dat minder en minder en worden de dialogen ook sterker en sterker, vandaar de drie sterren.
Het is interessant om te zien hoe de personages denken en dat de gebeurtenissen overeen komen tussen de verschillende hoofdstukken. Het is een boek dat je wel eens kunt lezen. Het is een dun boek, dus je bent er zo door. Ik zou het aanraden en ben benieuwd naar boeken die mss gaan volgen van Stany Crets
Het verhaal is diep menselijke, schrijnend, soms onverwacht, vaak mateloos voorspelbaar. Maar het had geen roman moeten worden. Wel een toneelstuk, een drama voor het betere volkstheater. Een genre waar ik van hou.
Goh, verrassend en meeslepend. Dat zijn de woorden die als eerste naar boven komen bij het lezen van dit merkwaardige, maar goede boek. Tijdens het lezen wordt je aangezet tot filosoferen en reflecteren. Het leven even in beschouwing nemen en vragen stellen over de schijn die vaak wordt opgehouden, de leugens en bedrieglijke vriendschap en tevens ook verscheurende keuze tussen het hart en het brein. Met een geweldige humor worden deze thema's prachtig uitgelicht. Wie verder wil lezen dan enkel het verhaal, moet zeker over epos nadenken.
Dit zou wellicht beter gewerkt hebben in een ander medium. Als roman vond ik het te vluchtig. Er gebeurt van alles, maar de lezer noch de personages krijgen de tijd om erbij stil te staan, waardoor de gebeurtenissen niet het beoogde dramatische effect bereiken.