Αν αγαπάτε τα Χριστούγεννα και σας αρέσουν οι γελαστοί αγιοβασίληδες, τα όμορφα δώρα, τα οικογενειακά τραπέζια, τα χρωματιστά φωτάκια και τα χαρούμενα πρόσωπα, είστε σε λάθος μέρος.
Εδώ είναι η σκοτεινή πλευρά των Χριστουγέννων και θα συναντήσετε μόνο τα απαίσια πράγματα που συμβαίνουν μέσα στις γιορτές. Οικογενειακά τραπέζια με αναπάντεχο τέλος, εκπλήξεις που δεν πάνε όπως περιμένεις, φρικιαστικά στολίδια, απειλητικά χριστουγεννιάτικα δέντρα, γράμματα που δεν φέρνουν αυτό που ζήτησες, δώρα που κανείς δεν θέλει να ανοίξει.
Δώδεκα ακατάλληλες χριστουγεννιάτικες ιστορίες με back to back ατμοσφαιρική εικονογράφηση από την Κατερίνα Παππού. Το βιβλίο απευθύνεται σε άτομα άνω των 18 ετών
Απολύτως λογικά, το Χαρτί και Καλαμάρι του Ηλία Φουντούλη από τις Εκδόσεις Χρονικό ήταν το τελευταίο βιβλίο που διάβασα μέσα στην περασμένη, πια, χρονιά.
Γιατί απολύτως λογικά; Γιατί κρατάω εδώ και χρόνια την παράδοση του να διαβάζω ένα Χριστουγεννιάτικο βιβλίο μέσα στα Χριστούγεννα.
Το Χαρτί και Καλαμάρι λοιπόν είναι ένα βιβλίο με, λίγο ή πολύ, ανατριχιαστικές ιστορίες που έχουν να κάνουν με τα Χριστούγεννα. δεν είναι και οι 12 ιστορίες του βιβλίου αμιγώς Χριστουγεννιάτικες [τουλάχιστον με τον δικό μου ορισμό που λέει πως το setting δεν αρκεί αλλά πρέπει η ίδια η ιστορία να ασχολείται με κάποιον τρόπο με τις γιορτές, συγγνώμη Die Hard, δε θα είσαι ποτέ Χριστουγεννιάτικη ταινία για μένα] αλλά είναι η μεγάλη πλειοψηφία τους και άλλωστε δεν πειράζει καθόλου, η γιορτινή τρομοατμόσφαιρα αρκεί.
Στολίδια, δώρα, Χριστουγεννιάτικα δέντρα, Αγιοβασίληδες, γιορτινές παραδόσεις, όλα όσα ξέρουμε για τα Χριστούγεννα είναι κομμάτι των ιστοριών του βιβλίου, με το οποίο πέρασα πολύ ευχάριστα καναδυό απογεύματα πριν την αλλαγή του χρόνου και τελικά χαίρομαι που κανένα κακό από όσα περιγράφονται στις σελίδες του δε με βρήκε. Τουλάχιστο ακόμα*.
Και αηδία έπαθα, και φρίκη έπαθα, υπάρχει και μια αρκετά weird-lit ιστορία, υπάρχει και μια παραλλαγή σε Dickens, ένας χαμούλης, κάτι για όλους.
Και πολύ χαίρομαι για τα παραπάνω γιατί πρέπει να πω το εξής:
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Θα βγω στη σκεπή να το φωνάξω, θα πάρω τον τηλεβόα να βγω στους δρόμους να το πω, θα το γράφω ως σύνθημα στους τοίχους σας, θα το χτυπήσω τατουάζ στο αριστερό μου μπράτσο.
Αυτή η πολύ όμορφη έκδοση, με την εικονογράφηση της Κατερίνας Παππού ήταν απαραίτητη, μπήκε στη συλλογή των Χριστουγεννιάτικων βιβλίων μου και ελπίζω του χρόνου να μιλήσουμε για ένα άλλο, καινούριο Χριστουγεννιάτικο βιβλίο, καλανάμαστε.
Κέρδισα σε διαγωνισμό ένα αντίτυπο, απ' την ομάδα του facebook «Λογοτεχνία Τρόμου» και ξεκίνησα να το διαβάζω περισσότερο από τύψεις για να μην μείνει στο ράφι αδιάβαστο. Τελικά πέρασα ωραία με αυτές τις σύντομες χριστουγεννιάτικες ιστορίες τρόμου με καλύτερες το «Στολίδι είσαι μόνη σου», «Αξέχαστο δώρο Χριστουγέννων» και το «Ζαχαρωτούλι» . Με κούρασε λίγο η «αιχμηρή» γραμματοσειρά και η ποιότητα του χαρτιού που γυάλιζε στο φως. Επίσης η συγκεκριμένη έκδοση, με τις ζωγραφιές πριν από κάθε ιστορία, το σκληρόδετο και ταιριαστό εξώφυλλο με τον πετυχημένο τίτλο «Χαρτί και Καλαμάρι» και φυσικά το διασκεδαστικό περιεχόμενο, θα μπορούσα να πω ότι καθιστούν αυτό το βιβλίο μια καλή πρόταση για δώρο σε κάποιον δικό σας (ενήλικο εννοείται) τώρα τις γιορτές.
Σε κάποι@ αρέσει να διαβάζουν γλυκούλικες ιστορίες για τα Χριστούγεννα, σε κάποι@ αρέσει να διαβάζουν κλασικές ιστοριές για τα Χριστούγεννα, σε κάποι@ αρέσει να διαβάζουν σκοτεινές ιστοριές για τα Χριστούγεννα. Κατά καιρούς έχω υπάρξει σε όλες τις κατηγορίες, αλλά φέτος ήταν η χρονιά για κάτι σκοτεινό και με χιούμορ. Ο Ηλίας Φουντούλης δεν έχει τίποτε να αποδείξει ως συγγραφέας, με είχε ήδη κερδίσει ολοκληρωτικά από το "κάτι χαμογελάει στις σκιές" και από την πρώτη στιγμή που έμαθα για το "Χαρτί & Καλαμάρι" , το ή-θε-λα. Είναι ένα πραγματικά υπέροχο ανάγνωσμα για τις γιορτές (μην το διαβάσετε στα παιδιά σας), με αρκετή δόση νταρκίλας και χιούμορ στις σωστές δόσεις. Μερικές εντελώς σουρεαλ ιστοριες και μερικές που θα μπορούσαν να είναι πέρα για πέρα αληθινές. ☠ Προσωπικές αγαπημένες ειναι τα "Καλά Χριστούγεννα, κύριε Μαρτζιρόπουλε", το "Τα κόκκινα παχαίνουν" και το "Ζαχαρωτούλι". Πάσχισα να ξεχωρίσω κάποιες, μιας και όλες οι ιστορίες μου άρεσαν πάρα πάρα πολύ. 🖤
To βιβλίο αυτό έχει κάτι το μοναδικό: συνοδεύεται και από μπύρα που είναι ταυτόχρονα πολύ ιδιαίτερη αλλά όχι εξεζητημένη και απόλαυσα όσο διάβαζα.
Αλλά και το βιβλίο το απόλαυσα. Σε σχέση με το Κάτι χαμογελάει στις σκιές είναι ένα πολύ πιο εστιασμένο βιβλίο και όχι μόνο θεματολογικά αλλά και υφολογικά. Όλες οι ιστορίες έχουν μία εξαιρετική αίσθηση του μαύρου χιούμορ που και πάει πολύ καλά με το ύφος του συγγραφέα αλλά και τις δένει όλες μαζί και τους δίνει χαρακτήρα, χωρίς όμως να πέφτει στη μανιέρα του να διαβάζουμε συνέχεια την ίδια ιστορία. Έτσι έχουμε ποικιλία και μερικά διαμαντάκια (πχ ο νεκρός τυμπανιστής ξεχωρίζει άνετα) ενώ δε νομίζω ότι υπάρχει κάποια πραγματικά αδύναμη ιστορία.
Συνολικά, είτε μισείτε είτε όχι τα χριστούγεννα δε θα μείνετε παραπονεμένοι
Θα ξεκινήσω τη σημερινή παρουσίαση μιλώντας λίγο για την έκδοση γιατί όλα είναι σημαντικά σε ένα βιβλίο. Πρόκειται για ένα σκληρόδετο και εικονογραφημένο βιβλίο γραμμένο από Έλληνα συγγραφέα με πολύ προσεγμένη επιμέλεια και σελιδοποίηση. Το χαρτί είναι ιλουστρέ (δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη λέξη) και γενικότερα το βιβλίο είναι ένα κόσμημα από το εξώφυλλο ως το οπισθόφυλλο. Χαίρομαι να βλέπω τόσο προσεγμένες δουλειές.
Στα δικά μας τώρα. Το Χαρτί & Καλαμάρι είναι μια καταπληκτική (κατ' εμέ) συλλογή διηγημάτων τρόμου με άρωμα Χριστουγέννων. Το διήγημα είναι δύσκολο μέσο, αφού σε πολύ περιορισμένο χώρο πρέπει να πεις μια ολοκληρωμένη ιστορία με αρχή, μέση, τέλος, πλοκή, χαρακτήρες, ατμόσφαιρα κ.λπ. και πραγματικά θεωρώ πως στη συγκεκριμένη συλλογή όλα τα διηγήματα είναι ένα κι ένα.
Ξεχωρίζω το Αξέχαστο Δώρο Χριστουγέννων. Εκεί χρειάστηκα μια παύση, ένα διάλειμμα να συνέλθω (είμαι και λίγο φοβητσιάρα, δεν το κρύβω).
Ο τρόμος είναι ένα νέο είδος για μένα αλλά χαίρομαι που έδωσα μια ευκαιρία στο βιβλίο γιατί πραγματικά το άξιζε. Σύντομο, με ωραία ατμόσφαιρα και θεματολογία, το Χαρτί & Καλαμάρι θα σας κρατήσει συντροφιά τα κρύα απογεύματα του Δεκέμβρη δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ένα θα πω, προσέξτε στολίδια, καμινάδες, τραπεζομάντιλα, σκυλιά, περίεργα παιδάκια κ.ο.κ.
Ενδιαφέρον και σύντομο ανάγνωσμα, κάποιες καλές και κάποιες μέτριες ιστορίες, αλλά ακόμα και έτσι είναι τόσο σύντομες, που δεν προλαβαίνουν να κουράσουν. Νομίζω θα μπορούσε να έχει καλύτερη επιμέλεια αλλά γενικά μου άφησε καλές εντυπώσεις.Τα σκίτσα πριν και μετά τις ιστορίες ήταν κάπως μεχ, σε αντίθεση με το εξώφυλλο που το λάτρεψα!
Με τίποτα δεν θα το έλεγα αριστούργημα αλλά δεν θα χάσετε τον χρόνο σας διαβάζοντας το, είναι ένα πολύ ευχάριστο βιβλιαράκι!
Όπως λέει και ο τίτλος, πρόκειται για 12 ιστορίες τρόμου που σχετίζονται με τα Χριστούγεννα. Η πιο ανατριχιαστική (αλλά με την κακή έννοια, όχι την ανατριχιλα που σου αρέσει) είναι το Αξέχαστο δώρο Χριστουγέννων. Αυτή που θα μου μείνει περισσότερο είναι το Ζαχαρωτούλι. Η πιο όμορφη είναι ο Νεκρός τυμπανιστής.
Οι περισσότερες μου άρεσαν πολύ, χαίρομαι πάρα πολύ που υπάρχει αυτό το βιβλίο, που είναι τρόμου, που είναι χριστουγεννιάτικο, που είναι ελληνικό. Αν σας αρέσει ο τρόμος, να το διαβάσετε οπωσδήποτε, τώρα μέρες που είναι.
Έξτρα μπόνους η πολύ ωραία έκδοση, σκληρο εξώφυλλο, γυαλιστερά φύλλα, μια ζωγραφιά να συνοδεύει την κάθε ιστορία.
Γενικά τον Φουντούλη τον πάω σαν άτομο με τις εκπομπές του και το βιβλίο το αγόρασα εν μέρη για να ενισχύσω το εγχείρημα του και κατά μεγάλο ποσοστό να δω τον τρόπο γραφής και τις ιδέες του. Δεν έχω διαβάσει το προηγούμενο βιβλίο του ,οπότε δεν είχα εικόνα.
Βάζω τρία αστέρια γιατί περίμενα κάποια παραπάνω πράγματα απ' το βιβλίο και γιατί κάποια άλλα δεν μου έκατσαν καλα.
Μερικά απ' αυτά. -Οι εικόνες στην αρχή των ιστοριών και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και οι τίτλοι , σου έκαναν κάτι σαν σποιλερ τι θα γίνει στο τέλος και πραγματικά , φτάνοντας στη μέση της ιστορίας είχα στο μυαλό μου το τέλος.
-Κάτι που αναφέρει και ο συγγραφέας στο τέλος του βιβλίου , είναι ότι δύο ιστορίες δεν είχαν σχέση με τα Χριστούγεννα απλά τις μασκαρεψε για να τις εντάξει. Το θέμα είναι ότι έκαναν μπαμ ότι δεν ήταν για αυτό το βιβλίο
-Αν και εξηγεί πάλι στο τέλος γιατί συνέδεσε κάπως δύο ιστορίες , Παρ όλα αυτά ο τρόπος που το έκανε ήταν κάτ εμέ πολύ πρόχειρος και χωρίς κάποιο ουσιώδες μεταβατικό στάδιο
-ενα αρνητικό τέλος που θέλω να επισημάνω είναι ότι σε κάποιες ιστορίες θα έπρεπε να έχει παραπάνω σελίδες αφιερωμένες για καλύτερη εμβάθυνση.
Ο ματζιροπουλος ήταν μια αξιολογη προσπάθεια και απ' τις καλύτερες ,αν και περίμενα ένα διαφορετικό φινάλε
Προσοχή για σποιλερ στα επόμενα που γράφω Σχετικά με τα λογοπαίγνια 1. Περίμενα λογοπαίγνιο με ψηλώνει -ξηλωνει 2. Το λογοπαίγνιο με το εντοιχιζμενος δεν μου κόλλησε γτ αυτό το λέμε στα γενέθλια και ήταν άκυρο λίγο στη περίσταση σαν ευχή Παρ όλο που ήταν κουτί για την περίσταση
Έχει κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες αλλά τα προβλήματα της έκδοσης - γραμματοσειρά που πληγώνει το βλέμμα, ελλιπής και εσφαλμένη φιλολογική και λογοτεχνική επιμέλεια - το καθιστούν περισσότερο κουραστικό ανάγνωσμα πάρα καθηλωτικό θρίλερ.
Παραμονή Χριστουγέννων 2022, αραλίκι σπίτι επιτέλους με άδεια ύστερα από...όσα χρόνια έχουν περάσει από όταν άρχισα να δουλεύω...και το πρώτο βιβλίο από τον Φουντουλέιλεϊλεϊρο που διαβάζω έβερ. Ό,ΤΙ. ΚΑΛΥΤΕΡΟ. ΕΚΑΝΑ. ΠΟΤΕ ΜΟΥ. Παίδες... Το συγκεκριμένο διαμαντάκι το διάβασα μονοκοντυλιά, και παίζει το βραδάκι να μην κοιμηθώ και πολύ. Ο Λιάκουρας ξέρει από τρόμο και το αποδεικνύει μέσα από αυτές τις γλυκούλες (not) Χριστουγεννιάτικες ιστορίες. Αν έχετε δει το γιαπωνόπληκτα και έχετε δει το Yamishibai και σας αρέσει, ε, διαβάστε και αυτό το βιβλίο και θα με θυμηθείτε. ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ Τελευταία ιστορία, η σκηνή με το μήλο...θα με στοιχειώνει φορέβα...Αντίο ύπνος... ...Πάω να διαβάσω το "κάτι χαμογελάει στις σκιές" τώρα. Ναι, είμαι ανάποδη. Ηλία, δώσε κι άλλη βιβλιάρα στο λαό σύντομα σε περικαλώ. Καλές γιορτές! <3
Πρόκειται για μία σύντομη συλλογή διηγημάτων τρόμου σε Χριστουγεννιάτικο πλαίσιο, πράγμα που ακούγεται ήδη σουρεάλ. Και κάπως έτσι συνεχίζει... με γνώριμα σκηνικά κατά βάση να εξελίσσονται στην σουρεάλ έκδοσή τους που μόνο σε Χριστουγεννιάτικο πνεύμα δεν θα έλεγες ότι βρίσκεται... Παρ'όλα αυτά οι περισσότερες ήταν αρκετά ευφυείς με ιδιαίτερη εξέλιξη. Θεωρώ πως το διήγημα είναι ένα πολύ δύσκολο μέσο πεζογραφίας λόγο της μικρής του έκτασης, στην οποία πρέπει ο συγγραφέας να χωρέσει χαρακτήρες, πλοκή, ανατροπές κλπ. Κατά τη γνώμη μου αυτό έγινε αρκετά επιτυχημένα στην πλειοψηφία εκ των 12 διηγημάτων του βιβλίου. Ενδιαφέρουσα οπτική σε πράγματα, γρήγορο βιβλίο για ευχάριστα και χουχουλιάρικα απογεύματα Δεκέμβρη, spooky ατμόσφαιρα, ευκολοδιάβαστο γράψιμο είναι λόγοι για τους οποίους θεωρώ πως αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο. Bonus points για την επιμέλεια σχετικά με την σκληρόδετη βιβλιοδεσία, την εικονογράφιση και τις γυαλιστερές σελίδες, πράγματα που συναντάς πιο σπάνια σε βιβλία ενηλίκων στην Ελλάδα και είναι καλό να ακούγονται!
Απολαυστικό βιβλίο, με πολλή ποικιλία, σκοτεινές περιγραφές και το χιούμορ που μας έχει συνηθίσει ο Ηλίας Φουντούλης. Φυσικά η ποιότητα εναλλάσσεται ανάμεσα στα διηγήματα αλλά όλα έχουν το κατιτίς τους και το ζήτημα είναι υποκειμενικό. Αντικειμενικά όμως, η έκδοση καλαίσθητη, κάνει την ανάγνωση σούπερ.
Άργησα λίγο και το διάβασα ανήμερα πρωτοχρονιάς, αλλά δεν πειράζει!Φουντούλης συνεχίζει να με εκπλήσσει ευχάριστα με τη γραφή του, ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω που κατεβάζει τις ιδέες του! Μου άρεσαν όλες οι ιστορίες και θα το διάβαζα μονορούφι αν δε με είχαν πάρει τα ζουμιά στο "φουσκωμένος από χαρά". Περιμένω τα μελλοντικά του εγχειρήματα!
Αν θες cute χριστουγεννιάτικες ιστορίες, αυτό το βιβλίο δεν είναι για σένα. Ο Ηλίας Φουντούλης αφήνει τα λογοπαίγνια στην άκρη (σχεδόν) και, για δεύτερη φορά μετά το Κάτι χαμογελάει στις σκιές, αφήνει ελεύθερη τη σκοτεινή πλευρά του. Και να σου πω κάτι; Καλά κάνει και ζήτω του και μπράβο.
Με φόντο τα Χριστούγεννα, ο Φουντούλης αφηγείται 12 διαφορετικού ύφους τρομακτικές ιστορίες. Άλλη ιστορία προσεγγίζει την ελληνική παράδοση, άλλη είναι αστεία, άλλη κάφρικη και άλλη ζεστή και ανθρώπινη, κατάλαβες... Αν και όλες έχουν τα Χριστούγεννα ως κοινό παρονομαστή, καμία ιστορία δεν μοιάζει με την άλλη. Για τη δε γραφή του Φουντούλη, τι να πω, ρέει γάργαρα σαν τα νερά του Αχέροντα.
Από εκεί και πέρα, αξίζουν μπράβο και στην ταιριαστή εικονογράφηση της Κατερίνας Παππού, η οποία συμπληρώνει όμορφα τις ιστορίες και δίνει στο βιβλίο το στίγμα του holiday ho ho ho horror. #σόρρυνοτσόρρυ.
Δεν θέλω να πω "τρέξτε να το αγοράσετε", απλά θα πω πως, αν κάνετε επιδρομή (στα βιβλιοπωλεία) αυτές τις μέρες, η γιορτή ίσως να πρέπει να λέγεται ΧρισΝΤΟΥγεννα. #ξανάσόρρυνοτσόρρυ
Το διάβασα μέσα σε μια μέρα, ξεκάθαρα την μέρα των Χριστουγέννων. 12 μικρές ιστορίες με θέμα τα Χριστούγεννα. Και το γεγονός ότι είναι σκοτεινές - τρόμου, ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν για να κλείσει όμορφα το 2021. Εννοείται πως είναι στην λίστα με τα βιβλία που θα διαβάζω κάθε χρόνο, όπως και το ''Κάτι Χαμογελάει Στις Σκιές'' (άλλο ένα βιβλίο του υπέροχου Ηλία Φουντούλη. Αν σας άρεσε το συγκεκριμένο, θα λατρέψετε το προηγούμενο του). Κάποιες ιστορίες σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια γουρλωμένα. Άλλες σου δημιουργούν εκείνη τη περίεργη φαγούρα στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Ένα γρήγορο και υπέροχο ανάγνωσμα για όσους αγαπάνε τα Χριστούγεννα, αλλά πιο πολύ για εκείνους, όπως εγώ, που για δικούς τους λόγους δεν νιώθουν την ίδια ευφορία όπως ο υπόλοιπος πλανήτης. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κύριο Φουντούλη που μου έστειλε ένα αντίτυπο.
Απο που θα μπορούσα να αρχίσω για το Χαρτί & Καλαμάρι; Το σίγουρο είναι οτι δεν μπορώ να δώσω κάτι λιγότερο απο πέντε αστέρια. Με το που το έπιασα στα χέρια μου και ολοκλήρωσα την πρώτη ιστορία έπρεπε να πάω στην επόμενη με αποτέλεσμα να το τελειώσω χωρίς να το καταλάβω. Όλες οι ιστορίες ισορροπούσαν ανάμεσα στην κωμωδία και το έρεβος με ένα τρόπο τόσο φυσικό που πότε γέλαγα και πότε έλεγα "τι έγινε τώρα εδω;" Μια απο τι ιστορίες ήταν αρκετά στενάχωρη, δεν θα πω ποιά να το διαβάσετε! Ενω μια άλλη ήταν τρομερά σκοτεινή. Η τελευταία δέ με πήγε κατευθείνα στα 90ς, στα Πατήσια στο 18ο! Να κλεισω δίνοντας ένα μπράβο στον Ηλία Φουντούλη.
Ο Ηλίας επιστρέφει με γιορτινή διάθεση και χαρίζει 12 ιστορίες που ακόμα και αυτούς που αγαπάνε τα Χριστούγεννα θα τους κάνει να σκεφτούν δύο φορές πριν αφήσουν κενή την πίσω πλευρά του δέντρου ή πριν αγοράσουν κάποιο δώρο. Η γραφή βρίθει σκότους και χιούμορ όπως ακριβώς και ο Ηλίας στα βίντεο και τη σκηνή και αν ήμουν εκείνος δε θα άλλαζα με τίποτα λογοτεχνικό ύφος και είδος. Είμαι βέβαιος πως αν ο Stephen King έπιανε στα χέρια του αυτό το βιβλίο θα ήθελε πολύ να ταξιδέψει μέχρι τα Πατήσια και να τραβήξει φωτογραφίες έξω από το σπίτι του Ηλία. Νομίζω μπορούμε να φτάσουμε σιγά σιγά στο σημείο να δούμε και μια συλλογή ιστοριών με φόντο το Πάσχα!!!
Πω, πω… πραγματικά κακό! 12 σουπερ σύντομες ιστορίες που όμως λες και γράφτηκαν απο παιδί λυκείου, μαξ. Καμία τέχνη, καμιά αγωνία για το τέλος της ιστορίας… Δεν, όχι.. τίποτα… Αν σκοπεύετε να το αγοράσετε, διαβάστε μια ιστορία πρώτα κ θα αλλάξετε γνώμη.
Who knew that Christmas would feel better when viewed through a horror lens? Ilias' second outing in the short story collection, is even better than his first. Touching on folk traditions and the paranormal makes this a truly exciting read. Even better when read in the holiday season
Είπα θα διαβάσω μια ιστορία για κάθε μέρα των εορτών. Δεν έγινε έτσι. Το βιβλίο το διάβασα σε δύο μέρες, απλά τώρα βρήκα τον χρόνο να πω κάτι. Πέντε αστέρια γιατί μου άρεσε. Υποκειμενικά πάντα. Αλλά, ναι απόλαυσα κάθε ιστορία. Σε σχέση με το προηγούμενο βιβλίο (Κάτι χαμογελάει στις σκιές), η γραφή είναι πιο ώριμη, πιο μεστή. Πιο άμεση ίσως; Κάθε διήγημα μου προκάλεσε αρνητικά συναισθήματα, γεγονός το οποίο είναι θετικό. Απεχθάνομαι τις γιορτές. ίσως επειδή λόγω επαγγέλματος σχεδόν πάντα δουλεύω. Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά ήταν λατρεμένα, όταν ήμουν παιδί. Όχι πια. Είναι εφιάλτης. Αλλά η κριτική είναι για το βιβλίο. Για τα 12 όμορφα (απαίσια;) διηγήματα. Θα σοκάρουν, θα κάνουν κάποιον να αηδιάσει, θα προκαλέσουν. Το κάνουν, ναι, με επιτυχία. Τα περισσότερα διηγήματα είναι από καλά έως πολύ καλα. Ξεχώρισα τον «Νεκρό Τυμπανιστή». Ζηλεύω. Θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ. Έστω, να το σκεφτώ. Αντάξιος της Κατσαριδομάνας. Ίσως κάποιοι σκεφτούν ότι θέλω να γλείψω τον υπερκορυφαίο Ηλία. Ναι, έχουν δίκιο. Διάνα. Πάμε παρακάτω. Συγγραφικά, είναι καλό. Το artwork είναι πρωτότυπο (και εφιαλτικό). Το βιβλίο συνδυάζει κείμενο και artwork. Και σκληρό εξώφυλλο. Και ποιότητα χαρτιού. Θετικά όλα αυτά. Αν περιμένετε αρνητικά, λυπάμαι. Άλλαξα. Δεν έχει νόημα να ψάχνω να βρω αρνητικά σημεία σε ένα έργο, οποιουδήποτε. Το σωστό είναι να εντοπίζουμε τα θετικά στοιχεία και να τα αναδεικνύουμε, όχι να ψάχνουμε αρνητικά για να θάψουμε. Για τον λόγο αυτόν δεν θα βάλω και βαθμολογία. Τη δεκαεπταβάθμια ντε! Διαβάστε το. Θα σας (απο)γοητεύσει! ΥΓ: Ηλία, γαμιέσαι..... Μέσα στα όμορφα, φρικαλέα διηγήματα, τα οποία η πλειοψηφία θα πει ΟΚ, περιέχεις κάποια διαμάντια. Κάποια ασύλληπτα. Υποκειμενικά πάντα.
12 χριστουγεννιάτικες ιστορίες, που ίσως δεν είναι και τόσο συνηθισμένες και όπως θα "έπρεπε" να είναι. Ή μήπως είναι ακριβώς όπως μπορεί να είναι μια μαύρη μέρα, που απλώς μας προέκυψε και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό;
Σας έκαψα, ε;
12 σκοτεινές ιστορίες, που σε ρουφάνε στην άβυσσο χωρίς να έχεις επιλογή. Έχουν ακριβώς την ίδια σκοτεινή πλευρά, ωστόσο η δομή τους σε πολλές περιπτώσεις είναι εντελώς διαφορετική, με αποτέλεσμα να κερδίζουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί σαν βάση ιστορίες, μύθους, προκαταλήψεις και φοβίες που όλοι λίγο πολύ έχουμε δουλέψει στο μυαλό μας.. έτσι, καταλήγει να τις εξελίξει σε ό,τι πιο μακάβριο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς.
Το κλείσιμο του βιβλίου ήταν για μένα το πιο δυνατό σημείο, καθώς μου δόθηκε η ευκαιρία να κρυφοκοιταξώ μέσα στο μυαλό του συγγραφέα και να κατανοήσω τον τρόπο σκέψης του.
Για να πω την αλήθεια, φταίω λίγο γιατί ο άνθρωπος το έγραψε στην περιγραφή "αν αγαπάτε τα Χριστούγεννα [...] είστε σε λάθος μέρος". Κι εγώ τα αγαπάω κι ίσως δε θα έπρεπε να διαβάσω το βιβλίο. Κάτι όμως με τραβούσε να δω τη "σκοτεινιά" αυτών των ιστοριών.
Κάποιες ιστορίες μου άρεσαν αρκετά όπως τα "Χριστούγεννα του κυρίου Ματζιρόπουλου" και "Στην πίσω πλευρά του δέντρου" και άλλες όχι τόσο. Νιώθω πως με λίγο καλύτερη επιμέλεια, ίσως το αποτέλεσμα να ήταν καλύτερο. Όταν τελείωσα τις ιστορίες σκεφτόμουν να δώσω δύο αστέρια, όμως μου άρεσε πολύ που διάβασα στο τέλος τον επίλογο σχετικά με το πώς γράφτηκαν οι ιστορίες. Αυτό κάνει το βιβλίο καλύτερο, πιο ολοκληρωμένο.
Πολύ όμορφο το εξώφυλλο και η έκδοση, οι εικόνες εντός του βιβλίου δε με ξετρέλαναν.
Πάντα με μάγευε η σκοτεινή πλευρά των Χριστουγέννων ( και γενικά η σκοτεινή πλευρά πολλών πραγμάτων εδώ που τα λέμε )και αυτά τα 12 διηγήματα είχαν ακριβώς τη σωστή δόση τρόμου, αηδιας, ανατριχίλας και νταρκιλας που χρειαζόμουν. Φυσικά ο σαρκασμός και το χιούμορ δεν έλειπαν αλλά ενσωματώθηκαν στις σωστές ποσότητες μέσα στις ιστορίες ώστε να μην διαλύσουν καθόλου την spooky διάθεση τους. Ιδιαίτερα μου άρεσε η τελευταία ιστορία " Καλά Χριστούγεννα κύριε Ματζιροπουλε", ένα mini retelling της Χριστουγεννιάτικης ιστορίας του Σκρουτζ που παίρνει άλλη τροπή...Στο τέλος του βιβλίου να διαβάσετε οπωσδήποτε από που εμπνεύστηκε ο συγγραφέας την κάθε ιστορία. Πολύ μου άρεσε που υπήρχε αυτό το feature
Στα θετικά η ενδιαφέρουσα θεματολογία, ορισμένες καλές ιδέες και η ταιριαστή εικονογράφηση. Στα αρνητικά ο ακατέργαστος και απλοϊκός τρόπος γραφής, όπως και αρκετές επιλογές που έκαναν κάποιες από τις ιστορίες εξαιρετικά προβλέψιμες. Ξεχώρισα τον Νεκρό Τυμπανιστή ως την πιο άρτια και καλογραμμένη. (2,5/5 αλλά βάζω 3 για το...κακό)
Δύσκολο εγχείρημα να γράψεις σκοτεινές χριστουγεννιάτικες ιστορίες. Εδώ οι σκέτες σκοτεινές και είναι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μέτριες. Δεν είναι κακό το βιβλίο όμως. Δυο τρεις ιστορίες μόνο μου φάνηκαν αδιάφορες. Μια δυο είναι καταθλιπτικές -πράγμα θεμιτό 😂- και οι υπόλοιπες αρκετά ανατριχιαστικές, ίσως και φρικιαστικές. Αγαπημένη μου ήταν η τελευταία, με έκανε να γελάσω πάρα πολύ!