Giulia Zeidler und ihre Mutter erhalten die überraschende Nachricht von einer Erbschaft in Italien. Der Großvater vermacht ihnen sein Haus und sein Olivengut in Ligurien. Also reist Giulia von Frankfurt an die ligurische Küste - und ist sogleich verzaubert von der unglaublichen Schönheit der Gegend. Doch die Nachbarn begegnen der deutschen Erbin mit Argwohn. Einzig Marco empfängt sie freundlich. Die Situation in der Villa über dem Meer ist komplizierter, als es scheint ...
Ontspannend om te lezen, verstand op nul en heerlijk wegdromen in Italie. Ik kon het 1e deel wel waarderen. Heel voorspelbaar maar ach dat kan ook wel eens.
Leider nicht wirklich fesselnd. Schade, da sowohl das Setting als auch die Ausgangsstory wirklich Potential hätte. Leider finde ich, dass mehr Zeit und Aufmerksamkeit der Charakterentwicklung gut getan hätte...
Was für eine schöne und emotionale Geschichte! Die Charaktere sind wunderbar ausgearbeitet, ich mochte sie alle und konnte mich in jeden hineinversetzen. Der Schreibstil ist sehr einfühlsam und bildhaft, ich hatte das Gefühl, mit Giulia das Olivengut ihres Großvaters zu erkunden. Ich habe mich wie sie auf der Stelle in diesen schönen Ort verliebt, konnte die Sonne spüren, habe die Blumen und die Oliven gerochen, habe den wunderschönen Jasmingarten bewundert und genoß die Spaziergänge am Meer. Auch die eigentliche Geschichte konnte mich sehr berühren und voller Spannung habe ich mitverfolgt, wie Julia dem Geheimnis um ihren Großvater Stück für Stück näher kommt. Fazit: Eine toller Auftakt, der einen die Zeit vergessen lässt und einem das schönste Kopfkino bietet. Ich freue mich schon sehr auf die Fortsetzung.
Plot was wat anders dan verwacht en ook wat mager. Desalniettemin een prima roman, niet te ingewikkeld, en het verhaal speelt natuurlijk in Bella Italia, dus dat is sowieso een voorsprong 😁
Ga mee naar Italië, waar je op het landgoed van Giulia’s familie wordt betoverd in De Jasmijnvilla. Wanneer Giulia hoort dat haar familie een landgoed erft van familie, vertrekt ze naar de Ligurische kust. Maar waarom heeft haar moeder nooit wat verteld over de Jasmijnvilla en haar opa? De Italianen wantrouwen Giulia, maar zal ze hen voor haar weten te winnen zoals het landgoed bij haar deed?
De Jasmijnvilla neemt je mee naar Italië, en Conrad beschrijft de streek zeer uitgebreid. Zo krijg ik het gevoel dat ik zelf in de omgeving rondloop, en voelt het een beetje alsof je op vakantie bent in je boek. Ik ruik de jasmijnvelden of heerlijk geurende pasta’s die Giulia op tafel zet. Het liefste was ik meteen op het vliegtuig gesprongen om het boek af te lezen in de Italiaanse zon. Gelukkig komt het volgende deel De Jasmijntuin komende zomer, dan boek ik meteen een vlucht naar Giulia’s villa.
Maar wat is een roman over Italië zonder knappe Italiaanse mannen? De enige bij wie Giulia in het dorp aansluiting vindt, is de buurman Marco. Maar bij Marco’s vader is ze niet welkom, en dan ziet ze Marco ook nog eens met een andere vrouw lopen. Is dit een summer romance of is het meer?
Maar er is meer aan de hand: deze villa is de plek waar Giulia’s moeder is opgegroeid, voordat ze verliefd werd op haar vader en naar Duitsland verhuisde. Ze heeft destijds de banden met haar familie abrupt verbroken, maar wanneer Giulia vraagt waarom, wil haar moeder geen antwoord geven. Dus Giulia gaat zelf op zoek naar antwoorden in de villa. Ze spreekt ook met Italianen in de buurt, maar zij vertrouwen de buitenlandse erfgename niet. Toch vallen langzaam de puzzelstukjes in elkaar, én wordt er meteen een extra puzzel geïntroduceerd door middel van nog meer familie waar Giulia geen weet van had. De Jasmijnvilla neemt je mee in het mysterie van Giulia’s familie. Maar het belangrijkste is nog niet besproken: Giulia is niet gelukkig met haar leven in Duitsland, en begint de villa steeds meer te zien als haar uitweg. Want wat wil ze nou met haar leven? Deze aloude vraag komt ook terug in De Jasmijnvilla.
Ga mee naar La Bella Italia met de beeldende schrijfstijl in De Jasmijnvilla. Droom weg met Giulia en leer haar familieverhalen kennen. Het tempo zou hoger kunnen, maar Conrad heeft een prettige roman geschreven. Ik kijk uit naar De Jasmijntuin in de zomer en hoop dan weer mee te worden genomen naar jasmijnvelden.
De Jasmijn villa is het eerste deel in de Jasmijn serie. Deze zomer verschijnt De Jasmijn tuin. Als je zin hebt om je even in Italië te wanen met uitgebreide omschrijvingen over de prachtige omgeving aan de Ligurische kust.... Dan is dit hét boek voor jou!
Ik was nog nooit in Italië maar ik heb er nu zo'n zin in! De Jasmijnvilla staat in Levanto, vlakbij Cinque Terre, een prachtige streek met kleine oude dorpjes die tegen de rotsen aangeplakt lijken. Jaren geleden had ik het plan om daar eens naartoe te gaan. Leuke verrassing, toen ik ontdekte dat dit boek zich daar afspeelt. Giulia doet ook de bijzondere wandelroute die er tussen die dorpjes is, en die wilde ik ook doen, echt, maar dan niet op 1 dag! Er is nogal wat hoogteverschil.
Giulia, die bij haar ouders Robert en Pina op het advocatenburo in Frankfurt werkt, onderschept een brief uit Italië aan haar moeder. Ze leest dat haar moeder een villa heeft geërfd. Giulia wist niet eens dat ze familie had in Italië, haar moeder is erg gesloten over haar afkomst. Ook aan deze brief besteedt ze geen aandacht. Maar Giulia wél, zij reist dezelfde week af naar Levanto en is meteen verliefd op het huis en de plek.
Ze gaat op ontdekkingstocht, oa naar haar grootvader, die kort daarvoor overleden is, en komt ook langzamerhand meer te weten over haar moeder... Wat is er toch vroeger gebeurt en waarom heeft haar moeder het hoofdstuk Italië doodgezwegen.
Natuurlijk loopt er ook een leuke hunk rond....ene Marco. Die zorgt ook voor verwikkelingen. En het oudere stel dat voor de tuin, kippen en kat zorgt.. Ze zijn eerst wat afstandelijk. En hoe zit het met die prachtige Jasmijn tuin?
Gaat haar moeder de villa verkopen? Zou Giulia nog terugkeren naar Frankfurt..?
Elena Conrad schrijft heel beeldend, de meeste hoofdstukken vanuit Giulia maar ook soms vanuit andere personages. Hier en daar vond ik de schrijfstijl iets te uitgebreid, waardoor er soms wat vaart in het verhaal mist. Maar er gebeurt genoeg! Toch wel nieuwsgierig naar het vervolg!
Irgendwie hat mich das Buch von vorn bis hinten nicht so richtig gepackt. Total schade, weil sowohl Geschichte als auch Setting eigentlich genau meinen Vorlieben entsprechen. Mir kam allerdings zu wenig Gefühl auf.
Het is een beetje slap en oppervlakkig verhaal en kabbelt maar voort. Ik zie dat dit het 1e boek is van een serie. Ik laat het bij dit boek, geen behoefte om de overige delen te lezen.
Nadat haar grootvader overlijdt en haar moeder het huis erft aan de Ligurische kust in Italië, besluit Giulia om naar de voor haar onbekende roots terug te keren om meer over haar familie te ontdekken. Bij aankomst is ze meteen verkocht door de omgeving van het Italiaanse landschap en de mooie maar ietwat in verval aan het geraken villa. Door de buren wordt ze echter minder enthousiast ontvangen en enkel door haar leeftijdsgenoot Marco wordt ze vriendelijk behandeld. Na een tijdje op het landgoed verbleven te hebben rijzen er allerlei vragen: waarom is haar moeder destijds zo plots vertrokken en heeft ze alle contact met haar familie verbroken? Waarom reageren de buren zo afwijzend? En hoe zit het met haar eigen leven?
Vanaf het allereerste moment dat ik het boek begon te lezen, waande ik me in Italië. Ik kon de zon op mijn gezicht voelen, ik rook de jasmijn en andere zuiderse geuren. Kortom, ik wilde op stel en sprong in mijn auto of een vliegtuig springen en vertrekken. Het was het eerste boek dat ik van Elena Conrad gelezen heb en het is me heel goed bevallen. Ze heeft een heel beeldende schrijfstijl waar ik enorm veel van houd.
Het verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit het perspectief van Giulia. Maar af en toe wisselt Elena Conrad ook naar het perspectief van andere personages en dat zorgt ervoor dat je de gedachten en beweegredenen van die personages ook iets beter kan begrijpen.
Er spelen duidelijk allerlei zaken uit het verleden. Naarmate het verhaal vordert wordt je hier meer en meer nieuwsgierig naar en wil je weten wat er werkelijk gebeurd is. Misschien dat een paar tijdsprongen in het verleden van Giulia’s moeder een beetje meer diepgang aan het verhaal had kunnen geven en je als lezer ook nog meer in het verhaal had kunnen sleuren.
Maar verder bevatte het boek alle elementen om mij te blijven boeien: een mooie omgeving die heel beeldend omschreven wordt, leuke en boeiende personages, een familiegeschiedenis die in het begin een beetje mysterieus is en natuurlijk een fijne portie romantiek.
Het was kortom een heel leuk feelgood boek en ik ben benieuwd hoe het verhaal van de jasmijnvilla verdergaat.
We rijden meteen met Giulia naar het land waar blijkbaar de oorsprong van haar familie ligt. Ze vertrekt na een brief van haar grootvader naar Italië om het huis te zien dat hij achterlaat voor zijn dochter, de moeder van Giulia. Op deze plek is haar moeder opgegroeid. Alleen is deze nog niet in staat om terug naar ‘huis´ te keren, waardoor Giulia alleen gaat. Daar aangekomen wordt ze door de buren met een scheef oog aangekeken. Alleen Marco, een man van haar leeftijd verwelkomt haar vriendelijk. Terwijl de tijd verstrijkt komt Giulia erachter wat er allemaal in het huis schuilt. Er liggen geheimen verborgen hier in het mooie Italië.
Een mooi verhaal dat de geschiedenis van een familie laat zien. Een familie waar niet altijd alles over rozen is gegaan. En waar ook zeker verdriet is geweest. Maar ook een verhaal waar een liefde opbloeit. Een verhaal vol humor, liefde, vriendschappen en ontdekken wie we zijn.
De aantrekkingskracht die Giulia met Marco heeft is een zoals je ze wel kent uit de verhalen. Een liefde die langzaam opbloeit en waar door niet te communiceren een kink in de kabel komt. Maar nadat er dingen besproken zijn er toch wel heuse liefde ontstaat. Een verhaal waarin Giulia beetje bij beetje achter het verleden van haar moeder en grootvader komt. Ook lezen we als lezer de strubbelingen die moeder aan het thuisfront meemaakt nu Giulia in Italië verblijft. Giulia gaat door haar verblijf in de Jasmijnvilla twijfelen aan haar leven zoals ze het tot dat moment geleefd heeft en het duurt toch wel tot aan het einde van het verhaal en mede door haar vriendin dat ze gaat inzien wat haar gelukkig maakt.
Een eerste deel waar potentie in zit en ik nieuwsgierig gemaakt ben voor het volgende deel in deze serie.
Giulia, een jonge Duitse advocate erft vrij onverwacht de prachtige villa van haar Italiaanse grootvader. Hoewel ze niet op de hoogte was dat haar grootvader al die jaren nog leefde en in het bezit was van een jasmijn- en olijfgaard aan de Ligurische kust, is het haar toch vrij snel duidelijk dat ze naar Italië moet afreizen om één en ander uit te zoeken. Waarom sprak haar moeder nooit over haar jeugd in Italië? Waarom heeft ze alle contact met haar vader verbroken? De mooie gele villa met een ongelofelijk mooi uitzicht over zee weet Giulia onmiddellijk te bekoren. Het contact met de buren verloopt echter heel wat stroever. Enkel met leeftijdsgenoot Marco is er wel een klik. Geholpen door hem doet ze een poging het familiegeheim te ontrafelen. Elena Conrad koos voor een prachtige setting om deel 1 van deze familiesaga te laten afspelen. De Ligurische kust is één van de mooiste plekjes in Italië en dat kwam in het verhaal ook zeer goed en waarheidsgetrouw tot uiting. Het is een ietwat emotioneel verhaal waarbij de gevoelens van vooral Giulia heel goed omschreven werden. Hoewel het een erg meeslepend en goed opgebouwd verhaal is, had ik wel wat moeite met de schrijfstijl. De zinnen zijn vaak enorm lang en op zo’n manier aan elkaar geplakt dat het lezen soms echt niet vlot gaat. Ik vermoed dat dit voornamelijk te wijten is aan de iets te letterlijke vertaling vanuit het Duits naar het Nederlands. Desalniettemin kijk ik uit naar het vervolg van dit verhaal en ben ik benieuwd wat Elena Conrad verder nog in petto heeft voor Giulia en de Jasmijnvilla.
Ik had even iets snel en makkelijk nodig tussendoor, gewoon een feel-good boek waarbij ik niet te veel hoefde na te denken. Dit boek was perfect daarvoor.
De verhaallijn is een die ik sowieso wel leuk vind: Het hoofdpersonage (of in dit geval de moeder van het hoofdpersonage) erft een landgoed in een ander land en gaat naar dat landgoed om de omgeving te ontdekken. En de streek ontdekken deden we zeker. Dit hele boek is een ode aan Ligurië en de liefde van de auteur voor die streek is duidelijk te merken. Daardoor werden de dialogen soms wel wat onnatuurlijk en ook de romance tussen Giulia en Marco kon me niet helemaal overtuigen.
Over het algemeen vond ik dit wel een geslaagd debuut. Hoewel ik niet van plan ben het tweede deel in deze serie te lezen, wil ik misschien in de toekomst wel iets anders van deze auteur uitproberen.
Ik ben in dit boek begonnen. Bij ongeveer 100 pagina's vond ik het opzich wel prima. Een beetje langzame opbouw maar prima. Er gebeurde niet zo veel. Ik ben van 100 naar blz 150 gegaan en toen had ik het idee dat ik weinig had gemist. Rond bladzijde 215 ben ik gestopt. Mijn motivatie was ook weg. Als ik die motivatie nog wel had was ik wel doorgegaan. Het einde had ik al zo goed als voorspeld dus ik voel niet de noodzaak het boek nog eens verder te lezen. Conclusie:Prima boek, niet bijzonder.
3 stars ✨ This book was the first book in a long time that i've read in Dutch, maybe that changed the flow of the story a little for me. Overall I really enjoyed the way the author wrote about Italy and it's beautiful surroundings!
Mooi verhaal, maar ik had moeite met de schrijfstijl. Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen... het kwam niet vloeiend, eerder houterig over. Het leek eerder op een opstel dan een roman. Dus ondanks het wel mooie verhaal ga ik toch niets meer lezen van deze schrijfster.
Traag steeds maar verder kabbelende feelgoodroman voor Italië-liefhebbers. Voldoende leuk als tussendoor lectuur maar door het zwakke verhaal en de pover uitgewerkte personages weinig uitnodigend om het volgende boek ook te lezen...