De stenen goden

by Jeroen Windmeijer

De Middelburgse antropologiestudent Anthoni Eskens doet op Paaseiland onderzoek naar de moai, de mysterieuze beelden die al eeuwenlang tot de verbeelding spreken. Al snel ontdekt hij dat er op het eiland een felle, onderhuidse strijd woedt over de oorsprong van de moai. Als er mensen beginnen te verdwijnen, lijkt het erop dat sommigen het niet bij discussiëren laten…

In Middelburg treft Monique Fierloos, conservator van het Zeeuws Museum, voorbereidingen voor een grote tentoonstelling over ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen en Paaseiland. Een Paaseilandse beeldhouwer is uitgenodigd om voor het museum een beeld te maken, maar een in een nabijgelegen dorp gevonden moai zet de verhoudingen op scherp. En dan valt de eerste dode…

Genres: Thriller, Fiction, Mystery, Audiobook

446 pages, Paperback

First published March 1, 2022

About the author

Jeroen Windmeijer (1969) is antropoloog (Ph.D.) en oud-docent Godsdienst en Maatschappijleer. In 2015 debuteerde hij succesvol met De bekentenissen van Petrus, een historisch-religieuze thriller - inmiddels heruitgegeven onder de titel Het Petrusmysterie.

Hij voltooide drie trilogieën (HarperCollins Holland): de Leidse trilogie (Het Petrusmysterie, Het Pauluslabyrint en Het Pilgrim Fathers Complot), de Zuid-Amerika trilogie (De Offers/ Bolivia, De Genesissleutel/ Peru en De Stenen Goden/ Paaseiland) en de Sterke Vrouwen trilogie in samenwerking met Jacob Slavenburg (Het Isisgeheim, Het Evacomplex en De Magdalenacodex).

In april 2023 verscheen, in samenwerking met Tjarko Evenboer Openbaring, het eerste deel van de Ryevaar-trilogie (Xander Uitgevers).

Windmeijers werk is/ wordt vertaald naar het Tsjechisch, Engels, Italiaans, Duits en Portugees

Reviews

[Robert Lambregts · Rating 2 out of 5]

Tja. lastig boek om te beoordelen, want enerzijds is het onderwerp interessant en is het boek ook wel vermakelijk, maar anderzijds had het van mij ruim 100 pagina's zo niet 200 pagina's korter gemogen. Het zit bomvol herhalingen en er zitten een paar stukken in waarin ik het dodelijk saai vond. Daarnaast was dit boek ook op zoek naar een bevredigend einde en dat was er niet. Het zakte als een pudding in elkaar en uiteindelijk geeft het feit dat ik meerdere keren wilde opgeven de doorslag om van de 2,5 ster die ik het geef er toch maar 2 toe te kennen. Nu had ik al vernomen dat dit een minder goed verhaal was van Jeroen Windmeijer, dus ik ga het vast nog wel weer eens proberen. Helaas was dit toch echt vooral jammer.

[Silke · Rating 5 out of 5]

Een verhaal over een antropologiestudent, die voor zijn veldwerk naar Paaseiland gaat, en dan nog eens geschreven door een culturele antropoloog wekte onmiddellijk mijn interesse. Ik heb namelijk hetzelfde gestudeerd en het intrigeerde mij wel. Hoe zou de auteur antropologie in een thriller hebben verwerkt? Bovendien had ik reeds veel positieve reacties gehoord over Jeroen Windmeijers werk en mocht ik het boek vooruit lezen wat altijd wel leuk is.

“Het ontbreken van kwade bedoelingen is nooit een excuus”

Anthoni Eskens is op Rapa Nui (Paaseiland) en doet er onderzoek naar de moai en de overgang naar de vogelmancultus voor zijn afstudeerscriptie. Al snel komt hij terecht in een spiraal van onenigheden over de oorsprong en teloorgang van de moai beelden. Maar het blijft niet alleen bij woordenwisselingen. Er ontstaan gevaarlijke vijandigheden tussen de verschillende partijen en het lijkt verkeerd af te lopen.

In Middelburg, Anthoni’s geboortestad, bereidt Monique Fierloos een tijdelijke tentoonstelling over de Nederlandse ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen voor, die zou plaats hebben in het Zeeuws museum. Ze heeft Hotu, een beeldhouwer afkomstig van Rapa Nui, uitgenodigd. Hij zal een reproductie maken van een moai voor het museum. Maar hij blijkt een dubbele agenda te hebben. In een naburig dorp bevindt zich een beeldje waarvan wetenschappelijk aangetoond werd dat het oorspronkelijk afkomstig is van Paaseiland. Hotu zou het graag terug mee naar huis nemen, waar het ook thuishoort volgens hem. Ook hier komen er veel verschillende meningen naar boven en is het moeilijk de gemoederen tot bedaren te brengen. Maar dan valt er een dode…is het een ongelukkig ongeval of toch moord?

Iedereen kent en weet het wel: een boek oordelen op basis van de cover is nooit goed. Toch moet ik weeral eens schuldig pleiten. Deze keer was ik echter niet bevooroordeeld door de cover, maar door recensies waarin Jeroen Windmeijers werk vergeleken werd met dat van Dan Brown en van deze laatste ben ik nu niet bepaald een grote fan. Mijn verwachtingen waren daarom ook niet erg hoog. Maar met het lezen van De stenen goden heb ik niet alleen veel geleerd over de cultuur van de Paaseilanders, ik heb er ook nog eens een nieuwe favoriete auteur bij! Jeroen Windmeijer is een ware meesterverteller. Nu begrijp ik ook waar de internationale interesse in zijn werk vandaan komt.
Vanaf de eerste pagina word je in het verhaal gezogen. Je bent geen toeschouwer die vanop een afstand het verhaal leest, het lijkt eerder alsof je zelf participant bent en hierdoor voel je je dan ook nauw betrokken bij alle gebeurtenissen. Niet alleen heeft de auteur een spannend verhaal geschreven, het is bovendien nog eens leerrijk. Ik heb veel geleerd over de moai en Jacob Roggeveen. Het is bovendien ook altijd leuk als een verhaal realistisch is met plaatsen die ook echt bestaan. Een uitstap naar het Zeeuws museum staat alvast in mijn agenda ingepland en ik ben benieuwd als ik zaken uit het boek zal herkennen.
Met De stenen goden zorgt Jeroen Windmeijer ervoor dat antropologie toegankelijk wordt voor het grote publiek. Heel veel standpunten uit deze wetenschap komen aan bod en worden op een begrijpelijke en onderhoudende manier uitgelegd. Zo zal de auteur bijvoorbeeld aantonen hoe vaak, snel en verkeerdelijk men in stereotypes denkt. Maar ook hoe het Christelijk wereldbeeld ons denken heeft beïnvloed. Bovendien kan Jeroen Windmeijer door zijn brede kennis van het Christendom verbanden leggen tussen deze godsdienst en andere culturen. In De stenen goden staan de verhalen rond de zondvloed en Noach centraal. Ik vond het vooral leuk om Anthoni te kunnen volgen tijdens zijn veldwerk op Rapa Nui en de valkuilen waar hij mee te maken kreeg. Alleen iemand die dit zelf gedaan heeft kan er op zo een onderhoudende manier over schrijven. Voor mij was het allemaal zeer herkenbaar. De auteur heeft duidelijk een uitgebreide research gedaan en met oog voor detail zijn vergaarde kennis in het boek verwerkt.

Met De stenen goden heeft de auteur een spannende en leerrijke thriller geschreven die bovendien nog eens zeer vlot en beeldend leest. 5 grote schitterende sterren.

[Yv · Rating 4 out of 5]

Hoewel De stenen Goden traag op gang komt en wat hindernissen kent door de constante wisseling van personages en setting per hoofdstuk, is mijn kennismaking met het werk van Windmeijer toch heel positief. Interessant verhaal en over het algemeen leuke en sympathieke karakters. Alleen het eind geeft me een beetje een naar gevoel... 3,5-4 *.

[Boekenpearls76 JN Kingma Postma · Rating 5 out of 5]

Recensie van:

De stenen goden

Auteur: Jeroen Windmeijer

Antropoloog Jeroen Windmeijer (1969) debuteerde in 2015 succesvol met Het Petrusmysterie, een thriller waarin Romeinse en Bijbelse geschiedenis verweven worden met de geschiedenis van zijn woonplaats Leiden. Daarna publiceerde hij bij HarperCollins Holland: Het Pauluslabyrint, Het Pilgrim Fathers Complot, De Offers, Het Isisgeheim (met Jacob Slavenburg), De Genesissleutel en Het Evacomplex (met Jacob Slavenburg).

Wijze van lezen:

E book gekregen via leesclub Boeken en Meer o.l.v. Erna Eikhoudt in ruil voor mijn deelname en recensie

Uitgeverij: Harper Collins

Genre: thriller

Cover:

Dit is mijn eerste boek van Jeroen Windmeijer. Ik vind de cover erg mooi qua kleuren. Maar ook mysterieus met die beelden op een rij. Het intrigeert en nodigt uit tot lezen. De titel duidt op iets heiligs.

Flaptekst:

Zeer spannend, mysterieus net als de cover foto. Niet alles prijsgevend dus je wilt gelijk gaan lezen. Omdat hé nieuwsgierig bent en antwoorden wilt.

Het verhaal:

De nieuwe thriller van Jeroen Windmeijer: spannender en mysterieuzer dan ooit.
De Middelburgse antropologiestudent Anthoni Eskens doet op Paaseiland onderzoek naar de moais, de mysterieuze beelden die al eeuwenlang tot de verbeelding spreken. Al snel ontdekt hij dat er op het eiland een felle, onderhuidse strijd woedt over de oorsprong van de moais. Als er plotseling iemand verdwijnt, lijkt het erop dat sommigen het niet bij discussiëren laten…
In Middelburg treft Monique Fierloos, conservator van het Zeeuws Museum, voorbereidingen voor een grote tentoonstelling over ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen en Paaseiland. Een Paaseilandse beeldhouwer is uitgenodigd om voor het museum een beeld te maken, maar een in een nabijgelegen dorp gevonden moai zet de verhoudingen op scherp. En dan valt de eerste dode…

Mijn leesbeleving:

De korte hoofdstukken en een goede duidelijke uitleg vanuit diverse oogpunten vind ik erg goed gedaan. Ik heb de geschiedenis van Paaseiland opgezocht op Google maar ben gestopt met lezen want ik vond de uitleg van Jeroen duidelijker en fijner. Als je dit verhaal leest krijg je inderdaad het idee dat er naar een bepaald punt toe geschreven wordt.

Het is erg interessant om te lezen hoe personage Anthoni gaandeweg het verhaal diverse mensen consulteert om achter de geschiedenis van Paaseiland te komen. En hij gaat ook niet gelijk met een partij mee als hij nog niet het hele plaatje compleet heeft. Personage Monique vindt ik een sprankelende en energieke vrouw. Die zeer geïnteresseerd is in alle kanten van een bepaalde cultuur. Die haar eigen interpretatie en mening vormt. Ook over zaken als het geloof, taal en cultuur, geschiedenis en gebruiken van andere culturen. Ik vind dat op een prettige manier neergezet bij de personages.

Ik vind het een schitterend en magisch mooi verhaal. Geweldig dat Jeroen ook even een inkijkje gegeven over het ontstaan van dit verhaal. Het stevige fundament van informatie maakt het allemaal zeer echt maar ook indringend en spannend.  Antropoloog lijkt mij een mooi beroep.

Wat ik tevens heel goed gedaan vind is; telkens wordt in het boek iedere mening of overtuiging van het desbetreffende personage gewaardeerd. En het is ook leerzaam. Heel veel dingen over het geloof wist ik nog niet (ik ging naar openbare scholen ipv Christelijke) en ik vind dat mooi nu bij te leren. Wetenschap en geloof werken goed naast elkaar in dit verhaal. En ook hier niets word je opgedrongen.

Door de beeldende schrijfstijl word je tijdens het lezen letterlijk het verhaal ingezogen. Je wordt onderdeel van het verhaal. Je voelt, proeft, ruikt en ziet hetzelfde als de personages. Ik wilde ook niet heel snel lezen omdat ik ten volle wilde genieten van dit effect tijdens het lezen. De wisselingen tussen de personages Anthoni en Monique plus het lezen van de logboeken van Jacob Roggeveen houden je geboeid en geïnteresseerd totdat het boek uit is.

De spannende plottwists en de huiveringwekkende gebeurtenissen in de plot wendingen benamen me de adem. De plot was overweldigend. Tranen, ongeloof, opluchting, woede, teneergeslagenheid vochten bij mij om aandacht. Letterlijk de zee geeft en neemt.

‘Ka ora! Ka ora!’ Dit leven! Dit leven! ‘Ka mate! Ka mate!’ Deze dood! Deze dood!.’

Aan het begin van het verhaal hechtte ik weinig waarde aan deze woorden. Aan het einde drongen ze extra tot mij door.

Verschrikkelijk hoe het geloof geïnterpreteerd en uitgevoerd wordt. De angst voor schande, onheil en ongeluk en de drang om alles vooral met de mantel der liefde te bedekken. Ik hoop ten diepste dat sommigen hun schuld niet ontlopen.

Mijn mening:

Ik geef 5 sterren.

De opbouw is prima en geloofwaardig.

Een beeldende en levendige schrijfstijl alsof jezelf aanwezig bent in het verhaal.

Gedetailleerde en levensechte personages die je lief had of intens haatte. Die je uit alle macht wilde beschermen met al je liefde. Wat deed het pijn als dat niet lukte. En de personages die ik haatte wilde ik wel wurgen. Jammer dat dat niet kon. Misschien hebben de stenen goden nog wat kracht over en richten zij hun pijlen.

Leerzaam, boeiend, aangrijpend, hartverscheurend, indringend, vurig en vol van passie.

Mooie en zeer spannende wendingen. Onvoorspelbare plottwists. En een meesterlijke plot waarin alles samen komt.

Conclusie: Ik ben fan van Jeroen Windmeijer na dit boek. Ik wil al zijn vorige boeken ook lezen. En ik hoop dat er nog vele boekenparels mogen volgen.

Erna Eikhoudt en Jeroen Windmeijer bedankt voor de Boeken en Meer leesclub.

Medelezers bedankt voor de interessante antwoorden en de saamhorigheid.

 

 

 

[Marijke Van Der Hoek · Rating 5 out of 5]

De Stenen Goden - Jeroen Windmeijer
Een boeiende mix tussen historie en avontuur, een page-turner
Windmeijer is super knap in het construeren van een spannende verhaallijn. Al direct in het begin van het verhaal staan aan het eind van het hoofdstuk cliffhangers, ze loodsen je zonder moeite verder het boek in. De vooruitwijzingen, de hints zetten je zelf als lezer, aan het denken. Je bent actief bij het hele verhaal betrokken. Tegen het einde, tegen de ontknoping worden de hoofdstukken korter, wordt de spanning opgevoerd… staccato schrijven is te veel gezegd. Het blijven mooie zinnen, maar er wordt niet om heen gedraaid.
De hoofdpersonages zijn Monique en Anthoni. Ze zijn eerlijk, rechtschapen, zoeken naar de waarheid en ontwikkelen zich tijdens het verhaal. Monique, conservator van Het Zeeuws Museum, moet het in Zeeland alleen doen en dat is de parallel met Anthoni, die naar het Paaseiland is gegaan, hij moet het daar alleen doen, hij wil een eindscriptie maken over de religie, spirituele betekenis van de beelden, de moais. De Stenen Goden, zoals de titel van het boek luidt. Daar op het Paaseiland moet hij door onderzoek en interviews zijn eigen ‘waarheid’ vinden. Hij maakt hachelijke avonturen mee, maar gaat wel door.
De karakters worden goed beschreven. Anthoni is in eerste instantie op het Paaseiland een soort van spons, hij zuigt alle verhalen op en selecteert niet echt. Tot hij tot de ontdekking komt dat er heel wat wrijving, miscommunicatie, zelfs rancune tussen de eilandbewoners of specialisten bestaat. Wie heeft de waarheid in pacht? Dan laat hij de mensen hun idee, verhaal vertellen, maar ondertussen kiest hij zijn eigen pad. Op de opleiding heeft hij geleerd zonder oordeel naar een ieder te luisteren.
Is Monique van het museum in eerste instantie een beetje naïef? Als museum medewerker moet je toch weten dat, de dansen die bij het aankondigen van een tentoonstelling laat uitvoeren wel bij het land moeten passen, waar de tentoonstelling over zal gaan. Wat ik niet begrijp is dat de tentoonstelling pas over 3 jaar zal plaats vinden… en dan nu al die ceremoniële dansen als opening?
Hotu, een kunstenaar van het Paaseiland, gaat een groot beeld, een moais, maken voor op de binnenplaats van het museum. Dit alles ter ere van die tentoonstelling.
Monique neemt hem mee naar Paul, die hen ‘de moai’ van Ouddorp laat zien.
Door het contact met Hotu en Paul en de besliste mededeling van Hotu dat het beeldje mee terug zal gaan naar waar hij hoort nl Het Paaseiland, lijkt het alsof ze gaat nadenken. Ze laat zich niet meer met een kluitje het riet in sturen . Haar rechtvaardigheidsgevoel zegt haar dat er iets niet klopt… ze gaat op zoek…
De verhaallijn is heel gestructureerd opgebouwd. Beide verhalen, dat van Monique en dat van Anthoni, wisselen elkaar af en gaan parallel op, althans wat betreft de spanning van de gebeurtenissen. Juist die twee verschillende plekken op aarde biedt de mogelijkheid verschillende soorten belevenissen te schetsen. Het beurtelings vertellen van die twee verhaallijnen zorgt ervoor dat de lezer geboeid blijft, je wilt weten hoe het met de een en ook met die ander verder gaat. Dit zorgt ervoor dat je het boek, het verhaal wordt ingezogen.
Het boek boeit van begin tot eind. Dat is te danken aan de cliffhangers die veelvuldig voorkomen, aan de inhoud en aan de verwevenheid van de beide verhaallijnen.
Typering van dit boek:
* gebaseerd op de historie, daardoor geloofwaardig.
* filmisch, beschrijvend. Dat maakt dat onbekende plaatsen gaan leven.
* empathisch. De gevoelens van de personages zijn herkenbaar, ook van de bij-personen.
* de ontwikkeling van het plot: aangrijpend en zeer spannend.
* het liefst wil je in één ruk doorlezen.

Het specifieke van dit boek:
* het speelt zich af tegen de historische achtergrond van de WIC en Roggeveen.
* het heeft een niet alledaags onderwerp.
* de locatie is bekend én onbekend

[Jothi · Rating 4 out of 5]

Dit boek is het eerste boek van Windmeijer dat ik heb 'gelezen' heb en er staan er nog verschillende op mijn lijstje.
Paaseiland en de beelden hebben me altijd wel gefascineerd dus daarom ben ik begonnen met dit boek.
Ik heb heel veel opgestoken van dit boek en dat vond ik geweldig.
Door corona was zijn geplande reis in het water gevallen, maar Jeroen heeft voor het schrijven van dit boek veel research gedaan over Paaseiland.
Ik heb vernomen dat er in het fysieke boek een kaart zit, dat vind ik altijd geweldig, dus ik ga het zeker nog eens lenen bij de bib. (het is momenteel uitgeleend)
Ik ga zeker nog meer lezen van Windmeijer.

[Natascha Limpt · Rating 3 out of 5]

Van Harper Collins ontving ik een recensie-exemplaar, waarvoor dank. Doordat ik archeologie gestudeerd heb en dus een grote interesse in oude culturen heb, trok de omslag van De stenen goden mij meteen aan. Hoewel ik in een grijs verleden wel íéts over de bewoners van Paaseiland heb gelezen, was niets daarvan mij bijgebleven en ik was heel benieuwd wat ik over deze mysterieuze cultuur zou leren.

Dat bleek een heleboel. Hoofdpersoon Anthoni is een student antropologie die onderzoek doet naar de moai – de reusachtige beelden waarvan de oorsprong niet bekend is. Verschillende theorieën passeren de revue, op zo’n manier dat je op lezer niet het gevoel krijgt dat er een stroom aan informatie door je strot wordt geduwd (wat toch altijd wel een risico is bij zulke onderwerpen). Ook voor leken is alles goed te volgen en krijg je een goed beeld van het mysterie rondom deze beelden.

Voor een geschiedenisfanaat als ik, was het enorm interessante stof – niet alleen over de moai, maar ook over de eerste ontmoeting tussen het inheemse volk en de Nederlandse “ontdekkers”. Er kwamen eveneens wat theorieën langs over de zondvloed die ik ook met interesse las, al moet ik bekennen dat de uiteindelijke link tussen beide onderzoeksgebieden wat zwak op me overkwam. Misschien was het verhaal sterker geweest zonder dit zijspoortje.

Genoeg interessante informatie dus! De hoofdstukken waren erg kort en daarbij werd er geswitcht tussen twee perspectieven: dat van Anthoni op Paaseiland en dat van Monique in Zeeland, die voor een museum werkt en daar op een bijzondere vondst stuit. De lengte van de hoofdstukken zat mij verder niet dwars, het switchen ook niet – het las wel lekker. Windmeijer heeft sowieso een toegankelijke, heldere schrijfstijl waarbij je je makkelijk een voorstelling kan maken van de scènes. Naar mijn smaak was het soms een klein beetje kaal; ik kan echt genieten van mooie zinnen en beschrijvingen en daar was niet echt sprake van – het was allemaal recht toe, recht aan. Evengoed resulteerde dat erin dat ik de eerste honderd pagina’s zo voorbij was. Daarna was ik toch wel toe aan wat meer spanning, wat helaas lang op zich liet wachten. De paar spannende scènes die er waren, kwamen niet echt binnen en de cliffhangers voelden soms wat geforceerd. Voor een thriller zat ik onvoldoende op het puntje van mijn stoel. Dat kwam deels doordat de personages me niet echt veel deden, ze waren vrij doorsnee en blijven daardoor niet bij. Ik bekommerde me niet erg om hun lot.

Ik hoopte op een knaller op het einde, maar helaas kwam het daar ook niet echt van. Ik vond de beweegredenen van de antagonisten niet erg overtuigend. Het voelde een beetje te simpel, ik had op wat meer diepgang gehoopt. Hun acties kwamen nu een beetje te dramatisch op me over.

De stenen goden is zeker een onderhoudend boek, waarbij ik veel heb geleerd over de cultuur en geschiedenis van de bewoners van Paaseiland. Fictie en feiten zijn op een kundige wijze met elkaar verweven en het verleden en de toekomst waren op een boeiende manier aan elkaar geknoopt. De thriller-aspecten van het verhaal vond ik daarentegen minder sterk, echt spannend was het niet en de bijpersonages vond ik niet allemaal even geloofwaardig.

[Flo · Rating 5 out of 5]

Enkele dagen geleden kreeg ik een melding op Instagram. Deze deelde me mee dat ik door uitgeverij Harper Collins Holland was geselecteerd als een van de recensenten voor ‘De stenen goden’.
Vandaag wil ik mijn recensie graag met jullie delen.

Het verhaal
Anthoni Eskens, een Middelburgse antropoloogstudent, doet op Paaseiland onderzoek naar de moais. De mysterieuze beelden van het eiland die tot de verbeelding spreken. Al snel ontdekt hij dat op het eiland een felle, onderhuidse strijd woedt over de oorsprong van de moais. Wanneer er plots iemand verdwijnt, lijkt het dat sommigen het niet bij discussiëren laten…
Op hetzelfde moment treft Monique Fierloos de conservator van het Zeeuwse museum in Middelburg voorbereidingen voor een grote tentoonstelling over ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen. Er is zelfs een echte bewoner van Paaseiland overgevlogen om een moaibeeld te maken. Een gevonden moai zet de verhoudingen echter op scherp. En dan valt de eerste dode…

Het verhaal wordt verteld in de derde persoon. Hoewel ik niet vaak boeken in derde persoon lees wist ‘de stenen goden’ me toch in een soort greep te houden. Je krijgt namelijk veel achtergrondinformatie die het boek nog realistischer maakt.
De hoofdstukken hebben een goede lengte en op momenten dat je als lezer haast op het puntje van je stoel zit, moet je op je honger blijven zitten waardoor je getriggerd blijft en door wil lezen.
Naast het verhaal, lees je ook uit het logboek van Jacob Roggeveen, wat deze thriller een mooi geschiedkundig kantje geeft.

De personages
‘De stenen goden’ wordt door twee perspectieven gezien: Anthoni en Monique. Ze zijn totaal verschillend, maar toch hebben ze een bepaalde band met elkaar. De auteur heeft ze erg realistisch neergezet waardoor ik als lezer meteen een band met hen had.
De andere personages zijn eveneens goed uitgewerkt. Ze passen stuk voor stuk in het verhaal en maken het 100% realistisch. Af en toe had ik zelfs het idee dat ik alles vanuit hun standpunt beleefd in plaats van dat van Anthoni of Monique.

De opbouw van het verhaal
Hoewel de auteur een thriller heeft geschreven, mocht dit boek van mij gerust het subgenre ‘informatief’ krijgen. Naast een mysterieus verhaal leerde ik tijdens het lezen ook ontzettend veel bij over Paaseiland en de ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen. Ik denk dat ik in dit boek meer heb geleerd dan in mijn geschiedenisboeken.

Behalve de hoofdverhaallijn bevat ‘de stenen goden’ ook enkele zeer interessante bijverhaallijnen die de auteur op een slimme wijze in elkaar heeft weten te weven.

Algemene mening
Jeroen Windmeijer was een compleet nieuwe auteur voor mij, maar ik heb erg genoten van dit mooie verhaal & zijn schrijfstijl. Het is overduidelijk dat hij onderzoek heeft verricht voor dit verhaal. Hij heeft mijn interesse gewekt en ik hunker naar meer verhalen van hem. Daarbovenop begon het tijdens het lezen te kriebelen om zelf op onderzoek te gaan over Paaseiland en Jacob Roggeveen.

Als dank voor dit mooie, leerrijke verhaal wil ik ‘De stenen goden’ & Jeroen graag belonen met 5 sterren. Hij heeft er zeker weten een nieuwe fan bij.

[Gidoen · Rating 5 out of 5]

Wederom een fantastisch boek van Jeroen Windmeijer! A Must Read!!!

[Cynthia · Rating 4 out of 5]

De Middelburgse antropologiestudent Anthoni Eskens doet op Paaseiland onderzoek naar de moais, de mysterieuze beelden die al eeuwenlang tot de verbeelding spreken. Al snel ontdekt hij dat er op het eiland een felle, onderhuidse strijd woedt over de oorsprong van de moais. Als er plotseling iemand verdwijnt, lijkt het erop dat sommigen het niet bij discussiëren laten.
In Middelburg treft Monique Fierloos, conservator van het Zeeuws Museum, voorbereidingen voor een grote tentoonstelling over ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen en Paaseiland. Een Paaseilandse beeldhouwer is uitgenodigd om voor het museum een beeld te maken, maar een in een nabijgelegen dorp gevonden moai zet de verhoudingen op scherp. En dan valt de eerste dode.

Ik heb dit boek gekregen om te lezen voor de Harper Collins Thrilerleesclub. Ik had nog niet eerder een boek van deze schrijver gelezen dus ging er zonder verwachtingen in. De cover trok me niet erg aan dus ik was benieuwd of ik het wat zou vinden. Ik ben aangenaam verrast. Je leest het verhaal vanuit twee perspectieven, 1 van Monique vanuit Middelburg en 1 van Anthoni vanuit Paaseiland. De afwisseling tussen de perspectieven en het feit dat het korte hoofdstukken zijn, zorgen ervoor dat het boek makkelijk wegleest. Het is niet een heel spannend boek maar zeker wel heel interessant. Er komt veel geschiedenis in voor.

[Angelique Evy · Rating 5 out of 5]

Wauw. Fantastisch boek. Gedeeltelijk op Paaseiland en Middelburg. Veel info over de geschiedenis van Paaseiland met een goed verhaal erin verweven!

[Kees van Duyn · Rating 4 out of 5]

Over de locatie van De stenen goden, het in maart 2022 verschenen afsluitende deel van de 'Latijns-Amerika'-trilogie hoefde Jeroen Windmeijer niet lang na te denken. Paaseiland (Rapa Nui) heeft namelijk alles wat hij in zijn boeken zoekt: religie, mythologie, een geschiedenis die voor een groot deel nog onbekend is en het is een eiland dat, mede door de reusachtige voorouderbeelden, tot de verbeelding spreekt. Dat het op 5 april 2022 precies driehonderd jaar geleden is dat Jacob Roggeveen Paaseiland als eerste westerling in zicht had, is een aardige bijkomstigheid.

Monique Fierloos, conservator bij het Zeeuws Museum in Middelburg, bereidt een tentoonstelling voor over Jacob Roggeveen en Paaseiland. De beste beeldhouwer van het eiland, Hotu Nui, is overgekomen om een moai voor het museum te maken. Er ontstaat een controverse over dit beeld, maar ook over een klein beeldje dat veertig jaar eerder gevonden is. Tegelijkertijd bevindt de Middelburgse student culturele antropologie Anthoni Eskens zich drie weken op Paaseiland voor zijn afstudeeronderzoek. Hij komt erachter dat de oorsprong van de moai, de reusachtige beelden, ter discussie staat en dat het niet bij woorden alleen blijft.

De korte proloog, waarin een kleine moai wordt gevonden, geeft de mysterieuze sfeer waar het verhaal van doordrenkt is al enigszins weer. De lezer wordt meteen nieuwsgierig gemaakt en vraagt zich af wat voor geheimzinnigs of onverklaarbaars hem allemaal te wachten staat. De twee hierop volgende verhaallijnen, afwisselend verteld vanuit de perspectieven van antropologiestudent Anthoni Eskens en conservator Monique Fierloos, doen wat de mystiek betreft niet onder voor de inleiding. Het verschil is – uiteraard – dat steeds duidelijker wordt welke rol het beeldje in het geheel speelt. Samen met de geschiedenis van Paaseiland is dit stenen figuurtje overigens het enige dat beide subplots met elkaar verbindt.

Ondanks een paar onverwachte momenten die voor een lichte spanning zorgen, lijkt het erop dat het spanningsveld in De stenen goden grotendeels ondergeschikt is gemaakt aan het informatieve en mysterieuze karakter van de plot. De auteur geeft bijzonder veel interessante informatie over onder andere de reusachtige voorouderbeelden, het leven van Jacob Roggeveen en zijn 'ontdekking' van Rapa Nui, maar ook enkele theorieën over de zondvloed. En passant benoemt hij tevens een aantal actuele thema’s, zoals de microplastics, de klimaatverandering en de roofkunst in musea. Pas aan het eind van het verhaal, wanneer zowel in Middelburg als op Paaseiland enkele dreigende situaties ontstaan, hebben de thrillerkenmerken de overhand en wordt het aanzienlijk spannender.

Behalve aan de voornoemde theoretische feiten en hypothesen besteedt Windmeijer eveneens voldoende aandacht aan de personages en hun onderlinge verstandhouding. Zonder dat er uitvoerig op hun karakters ingegaan wordt, krijg je zonder meer een goede indruk van hen en heb je snel door dat sommigen zich iets beter – of op zijn minst anders – voordoen dat ze werkelijk zijn. Dat maakt hen in bepaald opzicht tot ietwat markante, wellicht zelfs dubieuze, persoonlijkheden. In de ontknoping en epiloog blijkt dat deze karakterschets niet geheel ten onrechte is. Voor het verhaal is het goed dat ze erin voorkomen, want ze fungeren als mooie tegenhanger op degenen die geen dubbele agenda hebben.

Mede dankzij de korte hoofdstukken en de fijne, toegankelijke schrijfstijl leest De stenen goden erg vlot. Doordat het boek een informatief en leerzaam karakter heeft, lijkt het niet voor de volle honderd procent een thriller te zijn. Maar het mysterie rond Paaseiland en de voorouderbeelden zorgen daarentegen wel voor een spanningsboog die de lezer bezighoudt vanaf het begin tot en met het zowel spannende, dramatische als onrechtvaardige einde. Al met al weet Windmeijer opnieuw te boeien en te intrigeren.

[Boekenwurm Saskia · Rating 4 out of 5]

Aangenaam en rijkelijk gevoed!

De Stenen van Goden van Jeroen Windmeijer komt traag op gang en vraagt in het begin aardig wat geduld en doorzettingsvermogen. Het kabbelt wat, van spanning is nog niet veel te bekennen. Ook de info over de verschillende verhaallijnen weet de aandacht maar net vast te houden. Net als je je afvraagt of dit nog ergens naar toe gaat, begint er schot in de zaak te komen. De spanning neemt hand over hand toe, de verschillende theorieën over het ontstaan van de religie en cultuur op Paaseiland buitelen over elkaar heen en ook in Middelburg loopt de spanning op. Het wordt steeds interessanter en middels een wervelende geweldspiraal volgt een onverwacht einde.

‘Hij had dat ding direct overboord moeten kieperen’

In 1972 vindt een zeeman een beeldje in de wateren bij Zeeland. Tegen beter weten in neemt hij het mee naar huis, iets waar hij veel spijt van krijgt. Het beeldje leidt op mysterieuze wijze tot onaangename gebeurtenissen. Plotseling duikt het op terwijl conservator Monique een tentoonstelling over ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen organiseert. Ze heeft een Paaseilander uitgenodigd om een beeld te maken gelijk aan die op Paaseiland. Haar religieuze directeur heeft echter iets tegen afgodsbeelden en ziet de Paaseilander liever vertrekken. Dan valt er een dode en het wordt er in Zeeland bepaald niet gezelliger op.
Op Paaseiland is de jonge Zeelander Anthoni bezig met zijn scriptie voor zijn specialisatie antropologie. Hij onderzoekt de religieuze symboliek van de moai, de verering van de voorouders en de overgang van de beeldencultuur naar de vogelmancultuur. Maar de meningen over religie en cultuur blijken diepgaand te verschillen en er blijkt onderhuids nogal wat frictie te bestaan. Anthoni moet laveren tussen hoogoplopende sentimenten en uiteenlopende ‘waarheden’ en ondertussen hopen dat hij ongeschonden zijn tijd op het eiland kan doorstaan. En waar is de vader van zijn vriend Sergio gebleven?

Het is altijd weer leuk, zo’n geschiedenisles van Jeroen Windmeijer. Zoals altijd neemt hij zijn lezers mee op avontuur door mythen, legenden, culturen en religies. Deze keer komen ook thema’s als culturele toe-eigening, en klimaatveranderingen ter sprake. Het Indiana Jones gevoel is alom aanwezig wanneer je in de voetsporen van Anthoni de verschillende volksverhalen ontwart en op hun merites probeert te beoordelen. Want wat is nu waar? Waar is het bewijs? En welke waarheid is het meest waarschijnlijk? Zeker is dat de personages uit het boek een zekere voorkeur hebben voor bepaalde waarheden. Net als in het echt spelen persoonlijke belangen een grote rol. Zo wil Pater Fransesco natuurlijk dat het verhaal past bij zijn katholieke inslag en hij heeft dan ook zijn eigen zondvloedtheorie bedacht. En hebben reuzen echt bestaan? Zo, ja hoe dan en waar en wanneer? Wie hebben de beelden gemaakt en versleept? En waardoor ging het oude geloof ter ziele? Kunnen beelden wandelen?
In een interessante vlucht door de geschiedenis laat Windmeijer allerlei fascinerende verklaringen de revue passeren.

De zondvloedtheorie wordt breed uitgemeten in De Stenen Goden. Naast dat het een mogelijke verklaring voor het arriveren van de bewoners op Paaseiland geeft, trekt de schrijver een parallel met de Watersnoodramp in Zeeland. Daar werd de oom waarnaar Anthoni is vernoemd, verzwolgen door het water. Geen zondvloed zonder schuld en ook daar leert de auteur ons iets over. Zo krijgt Anthoni de schuld voor het gedrag van zijn vriend Sergio, iets waar hij zowel geen verantwoordelijkheid voor draagt maar ook geen schuld aan heeft. De opa van Anthoni droeg wel verantwoordelijkheid voor zijn verdronken zoon en voelde zich daar ook schuldig over.

‘Ik verzeker jullie: als iemand tegen die berg zegt ‘Kom van je plaats en stort je in zee’, en niet twijfelt in zijn hart maar gelooft dat gebeuren zal wat hij zegt, dan zal het ook gebeuren.’

Het rigide denken van religie speelt ook een belangrijke rol. De schrijver laat zien dat dat gevaar in alle religies bestaat en dat de gevolgen daarvan onrechtvaardig en niet mals zijn. Zo misbruikt de directeur van het Zeelandse museum de tien geboden om zijn gelijk te halen in de kwestie van de moai-beelden. Het geloof legitimeert de handelswijzen van de gelovers en het is de vraag tot hoever ze bereid zijn te gaan. Maar het is niet alleen de religie die kan leiden tot rigide gedachtegangen. Ook wetenschappers varen blind op hun overtuigingen waardoor ze niet meer open staan voor andere gedachten zo laat de auteur middels een van zijn personages zien.

‘Een enkele vermetele meeuw deed al een uitval, een voorschot nemend op zijn ochtendmaal’

De omgeving en gebeurtenissen worden gedetailleerd en beeldend beschreven in toegankelijk en aangenaam taalgebruik. Daardoor is de sfeer makkelijk op te snuiven en is het eenvoudig je te verplaatsen in de omstandigheden en in de personages die geloofwaardig neergezet zijn. De plot -die gestructureerd wordt ingezet- is goed opgebouwd maar ontbeert aan het begin voldoende aantrekkingskracht. Het vergt geduld en doorzettingsvermogen alvorens het verhaal – de tweede helft- je echt bij de kladden grijpt. Wanneer het echter zover is, wordt het onmogelijk je nog los te scheuren uit de belevenissen van Monique en Anthoni. Het plot wordt kunstig tot een einde gebracht.

Aan het einde gekomen is veel nieuws geleerd. Zo blijken protestanten een leeg kruis te hebben omdat ze daarmee de aandacht richten op de wederopstanding. De katholieken daarentegen leggen door de Jezus aan het kruis juist de nadruk op het lijden en sterven. Dat geluidsgolven daadwerkelijk objecten kunnen verplaatsen was ook een noviteit.
De innerlijke cultuurhistorische mens is na het bereiken van het stormachtige einde rijkelijk gevoed en concludeert dat het aangenaam verpozen was met De Stenen Goden. De morele en spirituele waarden zijn weer eventjes licht aangeraakt en met voldoening is het boek dichtgeslagen. Maar of god rechtvaardig is?

3,5 sterren afgerond naar 4

[Peter Ravijts · Rating 4 out of 5]

Ieder boek van Jeroen wordt beter. Hij slaagt er steeds in van een boeiend verhaal te schrijven rond een ´mysterie´.

[Ellen Van Zuilekom · Rating 5 out of 5]

Jeroen Windmeijer schreef de Latijns-Amerika-trilogie, die van start ging met De Offers, gevolgd door De Genesissleutel. En nu is daar dan het derde, afsluitende boek, De Stenen Goden.

Jeroen is cultureel antropoloog en was voornemens zelf af te reizen naar Paaseiland maar door Corona is dit er niet van gekomen. In een interview vertelt hij dat hij het nu heeft moeten doen met foto’s en filmpjes van derden. Voor de eerdere twee delen van deze trilogie is hij wel daadwerkelijk afgereisd naar de locaties waar de boeken zich afspelen.

De Stenen Goden speelt zich af op Paaseiland, maar ook in Middelburg, Zeeland, Nederland.

Anthoni, student antropologie, doet op Paaseiland onderzoek naar de moai: mysterieuze beelden die al jarenlang tot de verbeelding spreken en naar verluidt de ziel van een voorouder in zich hebben huizen.
Monique Fierloos, conservator van het Zeeuws Museum te Middelburg is druk met het organiseren van een nieuwe tentoonstelling over de Middelburger Jacob Roggeveen, die 300 jaar geleden op 1e Paasdag een eiland zag in de Stille Oceaan, dat hij Paaseiland doopte. Van Paaseiland komt een beeldhouwer over, die, speciaal voor deze tentoonstelling, een moai zal maken, die een plaats op het plein voor het museum zal krijgen. Lang niet iedereen is het hier mee eens.
Jaren eerder is er een moai aangetroffen in Middelburg zelf. Hoort dit beeldje wel thuis in Middelburg? Zou het beeld niet terug moeten naar zijn oorsprong? Er ontstaan de nodige discussies hier over op, wat de sfeer in Middelburg en rondom de te organiseren tentoonstelling er niet beter op maakt.
Ook op Paaseiland is niet alles pais en vree, zo ontdekt Anthoni. Er speelt onderhuids van alles over de geschiedenis van Paaseiland, de moais en de bevolking. Meningen staan lijnrecht tegenover elkaar.

Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van Anthoni en Monique, geschreven in de derde persoon. Logischerwijs zijn er dan ook twee verhaallijnen, zich afspelend op Paaseiland en in Middelburg. Je zou zelfs kunnen spreken van drie verhaallijnen, omdat Monique voor de tentoonstelling het leven van Jacob Roggeveen op papier zet “Uit de museumcatalogus,” waardoor je ook een beeld krijgt van hoe Paaseiland circa 300 jaar geleden zijn naam kreeg.

Terugkerende thema’s in de boeken van Jeroen Windmeijer zijn religie, cultuur. Zo ook in dit boek. Ook het klimaat is een van de thema’s in dit boek: de kracht van moeder Aarde. Dorothea, een van de personages uit het boek zegt op een zeker moment “ik geloof in het rentmeesterschap van de mens (blz. 77 ebook).” We hebben de aarde in bruikleen, we moeten er goed voor zorgen, is wat zij daar mijns inziens mee aangeeft.

Het is lastig dit boek in een bepaald hoekje te duwen. Is het een thriller? Ja en nee. Spanning is zeker te vinden in dit boek. Maar het boek is zoveel meer: een informatief boek, een interessant boek, een boek wat je aan het denken zet over meerdere zaken (denk daarbij aan culturele toeëigening, het klimaat). Ik heb meerdere boeken van Jeroen Windmeijer gelezen en het zijn geen boeken die je “even” leest; het zijn verhalen die je gedoseerd tot je moet nemen, moet inademen, moet laten bezinken. Dat is de kracht van zijn boeken!

Het plot vond ik, vergeleken met het hele verhaal, iets minder krachtig. Dat is ook de reden dat ik uit kom op 4,5 ster, maar afgerond naar boven zijn dat toch een mooie 5 sterren.
Qua schrijfstijl ben ik fan. Meteen al in het begin (blz. 26 ebook) zat ik helemaal in het verhaal, voelde de angst van Anthoni, het claustrofobische gevoel wat hem beving. Als een schrijver zo weet te schrijven, dat je als lezer met je hand bij je keel zit en het zelf voelt, dan kun je schrijven.

Als je houdt van boeken met meerdere lagen is dit een absolute aanrader. Het zet je aan het denken, maar je ervaart ook de spanning van een thriller en, je steekt er nog wat van op. Of dat allemaal waar is? In een interview van 21 november 2019 voor de Universiteit Leiden zegt hij hier zelf over ‘Iets hoeft helemaal niet waargebeurd te zijn om wáár te zijn’, zegt Windmeijer. ‘De waarheid moet vooral binnen het verhaal worden gezocht.’


Dank je wel aan Harper Collins voor het recensie-exemplaar.

[Ingrid Do · Rating 4 out of 5]

Met De Stenen Goden is het Jeroen Windmeijer gelukt om op een originele manier over Paaseiland of Rapa Nui te vertellen. Dit doet hij aan de hand van een tentoonstelling in het Zeeuws Museum in Middelburg over de geschiedenis van de "ontdekker" van Paaseiland, Jacob Roggeveen, en door het scriptieonderzoek van Anthoni Eskes op Rapa Nui naar de mysterieuze beelden, de Moai. 

Het boek is opgebouwd zoals je gewend bent van Windmeijer. Dus veel interessante informatie over Paaseiland en de diverse theorieën over de plaatsingen van de Moai, de zeereis van Roggeveen en gelovige Zeeuwen, maar niet op een vervelende, belerende manier. Het is als een onderdeel van het verhaal verwerkt en geeft stof tot nadenken, want waarom zou het niet waar kunnen zijn!?

De benaming "thriller" vind ik niet passend. De titel avonturenroman of, zoals Windmeijer aangeeft, historische fictie zou beter passen, want nagelbijtend spannend is het niet. En dat was wat ik het meeste miste in dit verhaal: spanning. De spanning was niet echt aanwezig, behalve dan bij de claustrofobisch momenten wanneer Anthoni  in de smalle gangen van de grotten is. Er was dus geen alles overheersende behoefte om het boek zo snel mogelijk uit te lezen.  Maar de spanning daargelaten vond ik het wel een interessant boek. Naast de informatie over Rapa Nui gaat het ook over culturele toe-eigening en Noach en de zondvloed. En bovenal wordt in het boek duidelijk gemaakt dat je niet alles wat je wordt verteld direct moet geloven en je eerst alle informatie moet verzamelen voordat je je mening vormt. En dan heb ik nog niet eens gehad over de prachtige cover! Ik waardeer het boek met 4 sterren.

[Iris Windmeijer · Rating 4 out of 5]

Wat hebben Paaseiland en Middelburg met elkaar te maken? Ik had het niet geweten als ik niet De stenen goden van Jeroen Windmeijer was gaan lezen. En sindsdien lijk ik óveral moais (de mysterieuze beelden op Paaseiland) te zien: van een camping op de Veluwe tot een nieuwe Snapchatfilter. Waarom heeft De stenen goden mij zo in z’n greep?

Windmeijer is zeer sterk in een uitgebreid verhaal neerzetten over een plaats, mythe of verhaal uit de Bijbel. Zo ook in De stenen goden, waarin hij Paaseiland neerzet door de ogen van twee Middelburgse inwoners: antropologiestudent Anthoni Eskens, die op Paaseiland onderzoek doet, en museumconservator Monique Fierloos, die voorbereidingen treft voor een tentoonstelling over Middeleeuwse ontdekkingsreiziger Jacbo Roggeveen en Paaseiland. Aan de hand van hun verhalen wordt een beeld van Paaseiland geschetst: van de omgeving tot de historie. De ontdekkingsreiziger Roggeveen heeft destijds Paaseiland ontdekt voor de Westerse wereld, maar het eiland blijft vele mysteries behouden. Anthoni doet bijvoorbeeld ter plekke onderzoek naar de maois, en probeert vooral uit te zoeken waarom deze traditie zo plotseling is gestopt.

Ondanks dat De stenen goden een thriller is – is het ongeluk met de beeldhouwer wel een ongeluk, of was er opzet in het spel? – is niet de vraag wie het heeft gedaan wat je aan het lezen houdt. Windmeijer weet zo veel feiten over Paaseiland in het boek te verwerken dat het qua informatieverwerking bijna is alsof ik ook een non-fictie boek over het eiland heb gelezen. Dit zorgt ervoor dat ik geïnteresseerd word in het eiland, en ook zelf op zoek ga naar aanvullende informatie – meer dan eens zat ik tussen twee hoofdstukken in een deel van de Wikipedia-pagina te lezen, of een YouTube video over de beelden. Dit haalt wel de snelheid uit het lezen van het boek – maar is niet storend.

De hoofdstukken in De stenen goden zijn namelijk vrij kort en het perspectief wisselt iedere paar pagina’s tussen Monique en Anthoni. Deze verhalen gaan ook naadloos in elkaar over – de twee verhaallijnen eindigen vaak met cliffhangers en zijn meesterlijk in elkaar geborduurd. Hierdoor blijf je lezen – nog één hoofdstuk zijn er vaak drie of meer. De snelheid zit er goed in en ik vind de informatie versus het verhaal beter gedoseerd dan in De Genesissleutel.

De stenen goden is geen boek waar je voor gaat zitten om ‘even te lezen’. Het is meer een uitgebreide reis, waarbij de combinatie van de snelheid van het verhaal en de informatieve delen goed gedoseerd worden afgewisseld. Feit en fictie, fun en informatie gaan naadloos in elkaar over. Ik ben alleen maar nieuwsgieriger naar wat Windmeijer in zijn volgende boek(en) in petto heeft!

Deze recensie verscheen eerst op https://www.readalicious.nl/recensies...

[Deanne · Rating 3 out of 5]

Wat een bijzonder boek was dit!

Dit boek is geschreven vanuit twee verschillende perspectieven, Anthoni en Monique, waarbij de één op het Paaseiland zit, de andere in Nederland. Beiden houden ze zich bezig met wat er op het Paaseiland allemaal is gebeurd, en komen ze tot bijzondere ontdekkingen.

Dit is het eerste boek dat ik van Jeroen Windmeijer heb gelezen. Ik ben enorm onder de indruk van alle informatie die hij tijdens het schrijven van dit boek heeft verzameld. Er zijn ontzettend veel dingen die ik door het lezen van dit boek heb geleerd over het Paaseiland.

De genre van het boek is thriller, alhoewel ik dit ook wel een avonturenboek/informatief zou willen noemen. Tijdens het lezen kom je op bijzondere wijze steeds meer te weten over het Paaseiland en de voorgeschiedenis van het eiland.

Door zowel Anthoni als door Monique leer je steeds meer over de ontwikkelingen op en rondom het eiland, met verhalen die zich steeds verder ontrafelen... Terwijl Monique bezig is met het opzetten van een tentoonstelling over het Paaseiland, is Anthoni op het Paaseiland zelf om informatie te verkrijgen voor zijn scriptie. Terwijl ze steeds meer te weten komen, leren ze ook dat sommige dingen niet zijn zoals ze eerst dachten... Klopt de kennis die zij hadden wel? "Je moet bereid zijn je eerste idee of indruk los te laten als zich een beter idee aandient." Op de meest bijzondere manieren komen beiden achter de vele verhalen die er rondgaan, en doen ze de meest ingenieuze ontdekkingen. En dan valt er ook nog eens een dode... En wanneer je het niet aan ziet komen, zijn degenen die je denkt dat ze zijn, toch niet helemaal eerlijk.

Wat ik enorm tof vind aan dit boek is dat er een kaart in zit!! Als er iets is wat mij als lezer enthousiast maakt, is het dat wel. Het helpt goed om het beeld dat je vormt tijdens het lezen te verduidelijken. Daarnaast heeft dit boek veel hoofdstukken, iets dat ik persoonlijk erg prettig vind!

Het duurde even voordat ik lekker in dit boek zat. In het begin van het verhaal gebeurt er nog niet heel veel "bijzonders", maar we krijgen wel veel dingen te leren over het eiland.
Ik heb nog nooit eerder een boek gelezen dat zo diep is gedoken in de mythen en waarheden, waarbij er zo'n goed verhaal uit komt.

Als je van boeken houdt met spanning, ontdekkingen en geloven, dan raad ik dit boek je zeker aan. Dit boek zet je zeker aan het denken, niet alleen over het verhaal, maar ook over de echte wereld. Een zeer indrukwekkend boek dus!

[Dini Van heumen-hoekman · Rating 4 out of 5]

Vooraf had ik gedacht dat dit niet mijn boek zou zijn maar ik vind het toch een erg goed en boeiend boek. Geloofwaardige personages en gebeurtenissen. En dat Jeroen Windmeijer kan schrijven heeft hij wel bewezen inmiddels met zijn oeuvre.
Voor mij was het de eerste kennismaking met zijn boeken.
Dit is het derde deel van een reeks maar het kan goed als standalone gelezen worden.
Enig minpuntje is dat vaak de bijbel erbij wordt gehaald. Ik heb er niet zoveel mee.

[Hermi Van Waas · Rating 5 out of 5]

ia de boeken en meer leesclub op facebook heb ik De Stenen Goden van Jeroen Windmeijer mogen lezen.

Het boek heeft een prachtige cover. Deze cover past erg goed past bij het verhaal.

Verder staat er op de cover dat het om een thriller gaat. Naar mijn mening is het meer dan een thriller. Het boek geeft naast een stuk spanning ook een stuk cultuur en geschiedenis mee en hoe elke persoon in het boek daar naar kijkt en er mee omgaat. Iedere persoon in het boek wordt in zijn/haar waarde gelaten en er is geen sprake van (ver) oordelen. Het is duidelijk dat er voor het schrijven van dit boek veel onderzoek is gedaan. Door naast het spannende element ook geschiedenis en geloof in het boek te verwerken is het ook een leerzaam boek.

De hoofdstukken zijn kort en het perspectief wisselt per hoofdstuk tussen Monique en Anthoni. In het begin van het boek moest ik wel even op gang komen, maar op een gegeven moment komt toch de spanning. Dit begon voor mij al op het moment dat Anthoni mee de grotten in ging en op een gegeven moment bijna niet meer voor of achteruit kon. Het gaf mij een claustrofobisch gevoel. De schrijfstijl is door het hele boek heen plezierig waardoor het verhaal vlot leest.

Waardering: 5*

[Iaga · Rating 5 out of 5]

Mooie cover; warme sfeer.
Het boek kent twee protagoniste; Antoni Eskens, een Middelburgse Athroplogie student die op het Paaseiland onderzoek doet, en Monique Fierloos, die in Middelburg een tentoonstelling voor het museum organiseert.
voor beiden loopt het niet van een leien dakje, en moord en spanning vinden hun plaats zeer zeker in dit boek.
Maar wat het voor mij bijzonder aangenaam lezen maakte was nog veel meer dan het verhaal. In een aangename vlotte stijl leer je een hele hoop over het Paaseiland, en de Moai's de stenen beelden. Het is een verhaal over menselijkheid, verschillen in culturen en in mensen, op een manier dat er geen enkele keer een oordeel geveld wordt. Het lijvige boek verveeld geen moment, en ik zou het in één ruk uitgelezen hebben, als ik had gekund. Het was moeilijk neer te leggen. Een echte aanrader en een genot om te lezen

[Martine · Rating 2 out of 5]

Veel info over het ontstaan van de beelden van Paaseiland. Een mix van wetenschap, bijgeloof en godsdienst. Het verhaal zelf kon me echter niet bekoren. Het einde was ook precies onaf.

[wyloeck · Rating 4 out of 5]

Lees mijn volledige review en veel meer hier:
mijn review

**Mijn mening**

Toen ik de achterflap van dit boek las, was ik meteen verkocht!

'Paaseiland met zijn gigantische beelden die tot ieders verbeelding spreken.'

Ik bezocht zo'n twintig jaar geleden Stonehenge en ik was er ontzettend van onder de indruk. Paaseiland staat dus zeker en vast op de bucket list om eens te gaan bezoeken, en zéker na het lezen van dit spannende verhaal.

Het boek is ontzettend vlot geschreven en leest heel snel dankzij de korte hoofdstukken die er de vaart in houden, iets wat ik in een actiethriller altijd kan appreciëren.

Je wordt meteen meegezogen in het verhaal. Elk hoofdstuk lijkt wel met een cliffhanger te eindigen die in het volgende hoofdstuk meteen weer uit de startblokken schiet.

Heel erg krachtig 'verhalen vertellen' noem ik dat! Jeroen is er meester in.

De -eigenlijk wel grote- hoeveelheid historische, antropologische en archeologische informatie is erg leerrijk zonder belerend of overweldigend over te komen. Je leert immens veel bij over de cultuur van de Paaseilanders, de moai (die beelden dus), de vogelmancultus, de ontdekking van het eiland door de Nederlanders, enz. maar steeds uitgelegd in mensentaal, niet in vakjargon. Dat zorgt ervoor dat eender wie dit spannende boek ter hand kan nemen zonder voorkennis hieromtrent.

Het verhaal vindt zowel op Paaseiland plaats, waar student Anthoni op sleeptouw wordt genomen door de lokale onderzoeker Sergio, als in Middelburg, waar museumcurator Monique een grootste tentoonstelling over Paaseiland (en diens ontdekker Jacob Roggeveen) op het getouw zet.

De afwisseling in hoofdstukken qua locatie en hoofdpersonage zorgt dan ook voor een heel tof heen-en-weerspel waarbij alles op een gegeven moment samenvloeit.

Qua plot vond ik het ietsje minder, misschien omdat ik de beweegredenen van de 'bad guys' niet meteen realistisch vond, maar hé, het blijft fictie, het blijft een verhaal, en Jeroen zorgt ervaar dat alle eindjes netjes aan elkaar geknoopt worden.

Ik zou het dan ook niet meteen als een 'thriller' persé omschrijven, eerder een spannend actieverhaal, waarbij ik niet zelden aan Indiana Jones en aan de grootmeesters Preston & Child moest denken - denk vb. aan De Codex of De verdwenen stad, of aan hun recente reeks met archeologe Nora Kelly in de hoofdrol.

**Conclusie**

Mijn oordeel: ⭐️⭐️⭐️⭐️

Een heel erg leuk, vermakelijk en onwijs spannend verhaal, ontzettend goed verteld.

Zoals gezegd, voor de liefhebbers van Preston & Child en van Indiana Jones avonturen.

[Lotte Van Der Paelt · Rating 4 out of 5]

3.5 sterren

Oorspronkelijk was ik niet echt enthousiast over dit boek, het was iets waar ik nooit zelf naar gegrepen zou hebben. Toch ben ik uiteindelijk blij dat ik het gelezen heb. Meestal ben ik geen grote fan van thrillers die over geschiedenis gaan, maar 'De stenen goden' heeft me hierbij positief verrast. Ik heb heel wat bijgeleerd over de geschiedenis van Paaseiland, waar ik voordien eigenlijk niet veel over wist. Alhoewel sommige plotdelen te voorspellen waren, waren er toch ook een heleboel delen die ik niet zag aankomen. Ook het gebruik van en afwisselen tussen twee hoofdpersonages op compleet verschillende plaatsen die toch met elkaar verbonden zijn vond ik een goed idee: het zorgde dat de spanning vaak opgedreven werd en ik snel wilde doorlezen aangezien ik na een cliffhanger eerst door een hoofdstuk met een complete andere situatie moest. Ik was ook blij met de korte hoofdstukken, maar dat is meer een persoonlijke voorkeur. Qua schrijfstijl was het niet opmerkelijk, maar wel mooi en vlot geschreven. Het had van mij wel iets korter mogen zijn.

[Wendel · Rating 3 out of 5]

Het blijft ongelofelijk knap hoe Windmeijer er steeds weer in slaagt om wetenschap, geschiedenis, religie, mythologie en esoterie met elkaar te verbinden tot een boeiend verhaal. De korte hoofdstukjes waarin verschillende verhaallijnen elkaar afwisselen maakt het lezen verslavend: voor je het weet ben je weer 6 hoofdstukken verder en is het toch echt bedtijd. Maar, net als bij zijn eerdere boeken, heb ik minder met het verloop van de thriller-lijn en de hoofd- en bijfiguren.

[Joop · Rating 4 out of 5]

Mooie combinatie van fictie en non-fictie met zoals we van Windmeijer gewend zijn een religieuze bijdrage links en rechts. Gelukkig dit keer niet te veel daarom naar boven afgerond op 4 sterren.

[Wendelmoet Boersema · Rating 4 out of 5]

Deels gebaseerd op onderzoek van mijn vader, Windmeijer maakt er heerlijk spannend boek van.

[Wilma Hartman · Rating 4 out of 5]

Op de kaft staat een prachtige foto van reusachtige beelden, een foto van een zonsondergang maken het compleet. De beelden zijn herkenbaar als moai, de mysterieuze beelden van Paaseiland. Anthoni doet op Paaseiland onderzoek naar deze beelden. Waarom zijn een aantal beelden nooit afgemaakt? Wat is de geschiedenis er achter? Wat is de relatie met Noach of is dat puur toeval? Anthoni is op het eiland om de verschillende verhalen aan te horen en op te tekenen. Hij wil geen kant kiezen ook al lijkt hij daar haast toe gedwongen te worden. Hij logeert bij een familie waarvan de dochter een relatie heeft met een student speleologie en beleefd spannende avonturen in de grotten en komt soms bijna vast te zitten. Is dat puur pech of speelt er meer?
De andere verhaallijn speelt zich af in Middelburg, de stad waar Anthoni vandaan komt. Monique Fierloos, conservator van het museum, bereidt een tentoonstelling voor over de ontdekkingsreis van Jacob van Roggeveen waarbij hij Paaseiland aan doet op zoek naar het Zuidereiland. Een beeldhouwer van Paaseiland is uitgenodigd om een moai te maken, speciaal voor de tentoonstelling. De tentoonstelling roept veel emotie op onder de bevolking. Maken we geen misbruik van heilige beelden en de oorspronkelijke bevolking, is het geen uitbuiting? Dan gebeuren er vreemde dingen en vallen er zelfs doden, een ongeluk? Monique moet alles op alles zetten om de tentoonstelling goed gekeurd te krijgen door het bestuur van het museum.
Dan zijn er tussendoor nog hoofdstukken waar uit het dagboek/scheepsjournaal van Jacob Roggeveen wordt geciteerd. Dat is het stukje non-fictie dat ook in het verhaal geweven zit. Ik vind het heel knap gedaan na ieder hoofdstuk is een clifhanger. Vervolgens ga je door naar de andere verhaallijn die ook weer eindigt met een clifhanger en tussen door, schuingedrukt het scheepsjournaal van Jacob Roggeveen. Alle drie even interessant en spannend je wil geen van die lijnen missen en dus lees je door…
Het was een heerlijk boek dat je lastig weg kan leggen meer uit nieuwsgierigheid dan uit spanning. Ik vind het knap hij alles in elkaar weet te weven en zelfs het Christelijk geloof kan een rol op een respectvolle wijze. Daarom van mij 4,5 ster.

[Thrillersandmore · Rating 4 out of 5]

Een boek over Paaseiland, het eiland met de grote, fascinerende beelden, beelden die denk ik wel tot ieders verbeelding spreken. Wie heeft de beelden gemaakt en hoe zijn ze op hun plek gekomen? Heel benieuwd hoe Windmeijer deze mysterieuze beelden in zijn verhaal gaat verwerken. Het verhaal begint met hoe een kleine moai in Middelburg is terecht gekomen, en daar ontmoeten we ook Monique en Anthoni. Het verhaal wordt vanuit deze twee hoofdpersonen verteld, Anthoni aan de ene kant vanaf Paaseiland, Monique die in Middelburg zit en niet te vergeten stukjes uit de museumcatalogus, van ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen. Die afwisseling maakte het heel fijn om te lezen. In eerste instantie denk je hoe gaan die verhaallijnen bij elkaar komen, maar dat doet de schrijver heel subtiel.

"Mijn onderzoek hier gaat over de religieuze symboliek van de moai, over de verering van de voorouders. Maar ik ben vooral ook geïnteresseerd in waarom die hele beeldencultuur plotseling ten einde kwam en plaatsmaakte voor een nieuwe cult, die van de vogelman."

Anthoni doet onderzoek naar de moais, de grote paasbeelden en hij ontdekt al snel dat niet alle eilandbewoners op één lijn zitten over de geschiedenis. Wie moet hij geloven? De Amerikaanse wetenschapper Dorothea D’Amico of een paaseilander genaamd Sergio die een relatie heeft met Marisa, de mooie dochter van de eigenaar van het hostel waar Anthoni verblijft. Op een gegeven moment heeft Anthoni meer vragen dan dat hij antwoorden heeft. In Nederland organiseert Monique een tentoonstelling en ze regelt dat er een beeldhouwer van Paaseiland komt, maar dan blijkt dat hij een dubbele agenda heeft. Ook bij Monique gaan de vragen harder dan de antwoorden.

Jeroen Windmeijer heeft weer een boek afgeleverd waar religie, mythes en geschiedenis in zijn verwerkt, waarin je nu ook weer een afvraagt wat waar en niet waar is. 

"Voor haar gevoel viel ze als in slow motion omlaag, maar toch kwam ze al snel in aanraking met het ijskoude, kolkende water, dat haar onmiddellijk de adem benam. Ze verdween kopje-onder en voelde hoe ze door de krachtige stroom werd meegesleurd, alsof een gigantisch zeemonster een slok nam en haar mee naar binnen gulpte."

Spanning: 3,5
Plot: 4
Leesplezier: 4
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 4
Psychologie: 3,5

4 sterren voor De Stenen Goden.

Manon

[Fleur Prince · Rating 4 out of 5]

Windmeijer has a great ability to present an extensive story about a place, myth or story from the Bible. This is also the case with my work on Easter Island, where I am a student researching the island with Anthoni Eskens and a museum curator, Monique Fierloos. Based on their stories, paint a picture of Easter Island: from environment to history. The explorer Roggeveen discovered Easter Island for the Western world, and while the island still retains many mysteries, it is an interesting place to visit. Anthony, for example, researches the Maoi on the spot and is mainly trying to figure out why the tradition ended so suddenly.

Despite The Stone Gods being a thriller – is the sculptor's accident an accident, or was it intentional? – is not a question of who did what keeps you reading.

The short chapters in The Stone Gods allow for a variety of perspectives, with each change occurring every few pages. These two stories are seamlessly connected – the endings are often cliffhangers and they are expertly woven together. This will allow you to continue reading. A chapter often has three or more chapters. The speed is good and I think the information versus the story is better-dosed than in The Genesis Key.

The Stone Gods is not a book that you read from cover to cover. The story is a long one, with a lot of interesting information along the way. Fact and fiction, fun and information are often intertwined. I'm just more curious about what Windmeyer has in store for his next books!