Let’s go! (κάποιες σκέψεις για το ‘’Αλλόκοσμες ιστορίες τεύχος 3’’)
Δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω τον φετινό ‘’μήνα’’ μου με κάτι άλλο από το περιοδικό μας. Είναι μία προσπάθεια που ήδη έχει αγαπηθεί, αλλά θέλω να πιστεύω ότι αξίζει πολύ περισσότερη προσοχή. Πριν κάποιες μέρες, αξιώθηκα να διαβάσω όλα τα τεύχη που δεν είχα διαβάσει (δηλαδή όλα πέρα από τα δύο πρώτα) και οι εντυπώσεις όχι μόνο είναι πάντα θετικές, αλλά πάντα συγκινούμαι που είμαι μέσα στις σελίδες αυτών των τευχών.
‘’Το ελληνικό φανταστικό ανά τους αιώνες’’, είναι ένα αφιέρωμα που θα μπορούσε να είναι διατριβή και είναι μία στήλη που δεν ξέρω τι θα μπορούσε να πάρει την θέση της στο μέλλον. Το επίπεδο της έρευνας των δύο συντακτών και το πλήθος πληροφοριών πραγματικά δημιουργούν δέος και με γεμίζουν έμπνευση κάθε φορά, εύγε!
Το συγκεκριμένο τευχάκι είχε συνεντεύξεις από τον Γιώργο Μεσολογγίτη (του οποίου κάθε βιβλίο είναι εγγύηση πια και πρέπει να τον τσεκάρετε αν δεν το έχετε κάνει) καθώς και από τον Χέντριξ, που δεν είχε μπει στο ραντάρ μου, αλλά με έψησε τρελά να τον τσεκάρω (ίσως να ξεκινήσω από την ταινία με τον εξορκισμό που μόλις βγήκε…)
Αφιέρωμα στον Δισκόκοσμος από κάποιον Μπελαούρη. Δεν τον ξέρω και τον πολυπάω κιόλας τον συντάκτη, αλλά ο Πράτσετ είναι Πράτσετ.
Το διήγημα ‘’Δέρματα’’ του Νίκου Γαϊτανόπουλου τώρα, αν και εντόπισα/ένιωσα έντονη επιρροή από Witcher, δεν με αποξένωσε ούτε μου φάνηκε ανέμπνευστο. Είναι αποτυπωμένο με την μοναδική ματιά του, την ποιητική γλώσσα και τον λυρικό συναισθηματισμό του συγγραφέα που τόσο μας αρέσει στα κείμενά του. Τελικά ίσως να είναι ο ίδιος ένας γητευτής, με τα κείμενα του να λειτουργούν σαν ξόρκια.
Το αφιέρωμα ‘’Πέντε φορές που η ταινία ήταν καλύτερη από το βιβλίο’’ του Μιχάλη Δαγκλή με βρίσκει σύμφωνο σε αρκετές, αλλά δεν θα σας αποκαλύψω ποιες, για να το διαβάσετε.
Και, το highlight κάθε τεύχους!
Ναι, είμαι γκρούπι του Κωστόπουλου, αλλά πραγματικά, η Νυχτερινή Φωνή είναι τόσο ατμοσφαιρική που πάντα με καθυποβάλλει! Εδώ, η ιστορία του νταλικέρη μου έφερε λίγο στο νου το αγαπημένο ταινιάκι trick r treat, αλλά το κάνει εντελώς δικό του, ενώ το δεύτερο κομμάτι με τον τραυματιοφορέα, ‘’πατάει’’ στον αστικό μύθο που όλοι ξέρουμε ή έχουμε ακούσει, δίχως όμως να το νερώνει ή να χάνει κάτι από την δυναμική του. Κεντάει ο άθρωπας.
Δεν θα γράψω άλλα, απλά αναζητήστε και αγοράστε όλα τα τεύχη! Ξεδιάντροπο μάρκετινγκ, αλλά όλα τα παιδιά δίνουν πάντα τον καλύτερο εαυτό τους!