ฮัสกี้หน้าโง่กับอาจารย์เหมียวขาวของเขา เล่ม 8

by Rou Bao Bu Chi Rou, 肉包不吃肉, โร่วเปาปู้ชือโร่ว

ศิษย์คนที่หนึ่ง...เซวียเหมิง เซวียจื่อหมิง
“อาจารย์ตั้งใจจะรับหนานกงซื่อเป็นศิษย์จริงๆ หรือ”
เรื่องนี้อัดอั้นตันใจเซวียเหมิงมาสักพักแล้วเช่นกัน
“เช่นนั้น...เช่นนั้นเขาไม่กลายเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของข้าหรอกหรือ”
“...เจ้าเก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ?”
“อืม” เซวียเหมิงเอามือถูชายเสื้ออย่างกระดากอาย
“เมื่อก่อนข้าเป็นคนแรก เช่นนั้นหากนับเขา ข้าก็จะไม่ใช่...”

ศิษย์คนที่สอง...ซือเม่ย ซือหมิงจิ้ง
“อาจารย์”
“ความจริงข้าคิดว่า เรื่องนี้ก็ผ่านมานานมากแล้ว...ข้ากำลังคิดว่า
ในเมื่อโม่หรานสามารถเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง สามารถเปลี่ยนไปจากเดิมได้
ข้ากำลังคิดว่า หากทุกอย่างสามารถย้อนกลับไปได้
ข้าจะเลือกต่างจากเดิมเพราะความคิดที่เปลี่ยนไปหรือไม่”

ศิษย์คนที่สาม...โม่หราน โม่เวยอวี่
“อาจารย์...เหตุใดไม่ตำหนิข้า...เหตุใดยังช่วยข้า...”
“ข้าสกปรกเช่นนี้...จะทำให้ท่านแปดเปื้อนไปด้วย...”
“แต่ข้าก็กลัวว่าท่านจะไม่ต้องการข้าแล้ว...
หากแม้แต่ท่านก็ไม่ต้องการข้า ข้าก็ไม่รู้ว่าควรไปที่ใดจริงๆ...”

Genres: Fantasy, Yaoi, Novels, Romance, Drama

378 pages, Paperback

Published November 27, 2021

About the author

Associated Names:
* Rou Bao Bu Chi Rou
* 肉包不吃肉 (Chinese Profile)
* โร่วเปาปู้ชือโร่ว (Thai Profile)
* Meatbun Doesn't Eat Meat (English Profile)

Reviews

[Makmild · Rating 5 out of 5]

เซวียเจิ้งยง mvp

เอาจริงเราว่าเล่มนี้พีคมาก แบบมากกกกกกกกกกกก อดีตโม่หรานคือ ไม่ไหวแล้ววววววววว ร้องไห้ ไม่แปลกใจเลยทำไมจากโม่หรานกลายเป็นฝ่าบาทได้ คือถ้าไม่มีหว่านหนิง ก็เป็นทรราชเหอะ 555555555 ประเด็นคือ หากโลกไม่ดีต่อเรา เราจะดีต่อโลกได้ขนาดไหนกันเชียว คนไม่ใช่พระอรหันต์นะ หากเจ้าตบแก้มซ้ายขวา ขาเจ้าหักแน่ 555555555 ไม่ใช่พระเจ้านะว้อย ตบแก้มขวายื่นแก้มซ้ายให้ตบ ฝัน-ไป-เหอะ แต่มันก็จะย้อนกลับมาอีกว่า แล้วเรื่องร้ายๆ มันจะจบลงตรงไหนหากเราแก้แค้นกันไปมา โยนความผิดกันไปมา ต่างฝ่ายต่างไม่ได้รับความยุติธรรมกันไปมา จะตัดสินโทษกันอย่างไร เราจะคุยกันได้มั้ย เรื่องจะไม่จบกันที่นองเลือดหรือเปล่า? เป็นคำถามในเล่มนี้ที่น่าสนใจและระหว่างที่อ่านเราก็ไม่มีคำตอบให้ฝ่ายใดเลย ไม่มีเลย

ความผิดของคนเราเล็กเท่าเม็ดทราย ความผิดของคนอื่นใหญ่เท่าผืนฟ้ากันทั้งนั้น เจ้าผิดได้ ข้าผิดได้ ผิดเหมือนกันแต่โทษไม่เท่ากัน ยิ่งอ่านยิ่งเห็นชัด ประเด็นของความไม่เท่าเทียม ประเด็นการกดขี่ การที่เราได้รับสิ่งที่ไม่ดีมาทำให้เราไม่ดีต่อคนอื่นได้หรือ? — แน่นอนว่าทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง แต่เหตุผลอย่างเดียวมันเป็นสิ่งที่บอกได้ทุกอย่างหรือเปล่า?

เล่มนี้มันเลยมีอภิปรัชญาซ่อนอยู่ในทุกมิติ และมีการคลี่คลายในทางที่ดี แม้มันจะทำได้ยากมากก็ตามในเชิงปฏิบัติ มันจะมีสักกี่คนกันเชียวที่เป็นแบบฉู่หว่านหนิงหรือเซวียเจิ้งยง กระทั่งหนานกงซื่อหรือเยี่ยหวั่งซีได้ — เป็นได้แหละ ถ้าเรารักมากพอ (ขออ้วก 555 แต่เรื่องจริง)

เล่มนี้เราจะเห็นแล้วว่า ซือเม่ย… ซือเม่ยคนดีคนเดิมของพี่!!! ไม่มีบทเลยว้อยยยยยยยยยย เอาซือเม่ยคืนมาาาา เอาซือเม่ยชาติที่แล้วกลับไป! 🥲🥲🥲🥲 อาจารย์โรวฯ หาทางลงให้ซือเม่ยชาตินี้ไม่ได้ใช่มั้ยละ ใช่มั้ยล้าาาาาา ถึงได้ทำกับซือเม่ยของหนูแบบนี้ ฮือๆๆๆๆๆ

[Celeste · Rating 4 out of 5]

หมดคำจะพูดอะค่ะ มีแต่ความสลดหดหู่ทั้งเล่ม นี่มันจักรวาล DC หรือไงกันคะ 😂🤣 So Dark!!! ผู้กำกับรบกวนเปิดไฟนิดนึงค่ะ มืดจนไม่เห็นหน้าจอแล้วววว

คุณโร่วแกพังตับคนอ่านซะยับเยิน 🥲😭

เจ็บแรกสุดคือ อดีตของโม่หรานตัวน้อย

ไอ้คนที่ทำกับเด็กแค่ 5 ขวบนี่ยังมีความเป็นคนเหลืออยู่อีกไหมคะ ไม่ได้มีเลวชาติแค่คนเดียวด้วยนะ นี่เป็นกันทุกเมืองที่เจ้าโม่เหยียบย่างไป

นี่คือโลกบำเพ็ญเพียรจริง ๆ เหรอคะ ไม่เห็นมีใครหลุดจากความชั่วร้ายของมนุษย์ธรรมดาได้สักคน

เหมือนบำเพ็ญเพียรไปเพื่อเกียรติยศ ชื่อเสียง อำนาจวิเศษมากกว่า สมควรแล้วที่ไม่เห็นจะมีใครบรรลุเป็นเซียนสู่สวรรค์ ก็แค่ X Men ล่ะนะคะ เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาที่โชคดีหน่อยฝึกพลังวิเศษได้ ก็มีทั้งคนดีและคนชั่ว

โกรธทุกคนเลยที่ทำเจ้าโม่ พวกแกมันไม่ใช่คนนน ตัวเล็กกระจ้อยร่อยแค่นี้ทำไปได้อะไรกัน

หลังจากนั้นคุณโร่วแกก็ทำจนตับแตกแล้วแตกอีก

ทั้งเรื่องเจ้าโม่อาสาให้ซือเม่ยแทงกู่บุปผาเข้าหัวใจแทนอาจารย์

อาจารย์ฉู่แหกด่านชิงตัวนักโทษหอเทียนอินอย่างโม่หรานไป แต่สุดท้ายเหมือนจะรักษาชีวิตเจ้าโม่ไม่ได้

ซือเม่ยในชาตินี้กลับตัวกลับใจ ไม่ยอมเป็นหมากให้ผู้อื่นแล้ว ชีวิตนี้ขอลิขิตเอง ปล่อยอาจารย์ฉู่ไปช่วยโม่หราน

ชีวิตที่ดับสูญเพราะแผนร้ายและคำโป้ปดมดเท็จใส่ไคล้ของเซวียเจิ้งยงกับหวังฟูเหริน



และเรื่องสุดท้ายที่ตัดจบได้น่าตีคือ

เซวียเหมิงเป็นลูกชายของเจียงซีกับหวังฟูเหริน!!! 😳🥶

คือผู้เขียนกลัวคนอ่านเบื่อเหรอคะ เลยยังมีเซอร์ไพรส์ยักษ์แบบนี้โผล่มาอีก

อ่านไปแอบสงสารคนตระกูลเซวียนะคะ ไม่มีใครได้ทายาทที่แท้จริงแซ่เซวียมาสืบต่อเลย ตัวพี่ชายแซ่เซวียนั้นโม่หรานก็มาแสดงตัวแทนทายาทตัวจริงสุดเลวที่ฆ่าตายไปละ (อันนี้เห็นด้วยที่ฆ่ามานน ทำชำเราผู้หญิงทั้งกลุ่มด้วยความสนุกแบบนั้น ตาย ๆ ไปเหอะค่ะ อยู่ไปก็รกโลก)

ลูกชายของเสวียเจิ้งยงผู้น้องชายยังเป็นลูกของคนอื่นอีก

แต่ถ้านับตามสายเลือดแท้จริงแล้วได้คนห่วยแตกมาสืบทอด ก็ช่างมันเถอะค่ะ นับเอาตามความสามารถและคุณสมบัติดีกว่า

ทายาทและศิษย์แห่งยอดเขาสื่อเซิงต้องมีคุณสมบัติ 7 ประการตามที่หวังฟูเหรินบอกก่อนสละชีวิต ไม่ว่าจะอยู่สถานที่ใด สถานะไหน ถ้ายังมีหลักยึดมั่น 7 ไม่แบบนี้อยู่ได้ตลอด ก็ถือว่าเป็นคนของยอดเขาสื่อเซิง

จบค้างขนาดนี้ไปต่อเล่ม 9 ล่ะค่ะ 😁

[Muffy · Rating 5 out of 5]

*5/5* ร้องไห้จนเหนื่อย ใจหนูพังไปหมดแล้วค่ะโร่วเปาปู้ชือโร่ววว จากด่าโม่หรานเป็นหมา หัวเราะหมาโง่คิกคักในเล่มแรก ๆ มาถึงตอนนี้รู้ซึ้งแล้วว่าหมาตัวจริงก็คือดิชั้นเองค่ะ ร้องเอ๋ง ๆ 5555555 (ಥ _ ಥ)

เปิดมาไม่ถึงร้อยหน้าก็ร้องไห้ใจจะขาดแล้ว อวยแล้วอวยอีก อวยรอบที่ล้านว่าชอบการเขียนของโร่วเปาที่สุดแล้ว ถูกจริตนี่มาก ชอบการเขียนขยี้ใจนักอ่าน ไดอะล็อคว่าเศร้าแล้ว เจอการบรรยายเปรียบเปรยความคิด/ความรู้สึกตัวละครต่อเท่านั้นแหละ ถึงแม้ว่าอาจจะดูเยิ่นเย้อ แต่ส่วนตัวชอบมากกกกกกก มันเพิ่มความสิ้นหวังเจ็บปวดเข้าไปอีก น้ำตาแตกทะลัก อ่านจบเล่มคือนั่งสูดน้ำมูก

บวกกับการเขียนเชิงการตั้งคำถามกับความคุณธรรมยุติธรรม อะไรคือบรรทัดฐาน ไม่ได้เขียนว่าสิ่งนี้คือผิด สิ่งนี้คือถูก แต่เขียนให้เห็นถึงที่มาที่ไปของการกระทำของตัวละคร ทุกการกระทำมีเหตุผลรองรับ แล้วให้นักอ่านไปตกตะกอนความคิดตัวเอง

อีกอย่างที่อวยไม่จบสิ้นสักทีคือการแปล คุณบู๋แปลได้สละสลวยมากก ยิ่งอ่านยิ่งชอบ 😭😭😭 ฮัสกี้เหมือนถูกหวยที่ได้นักแปลกับกองบก.ดีขนาดนี้ มาสเตอร์พีซสุด

[nana🐱 · Rating 5 out of 5]

อ่านจบปุ๊ปต้องตั้งสติ ขยี้เก่งมาก เฉลยเก่งมาก กะเอาให้ไม่ต้องนอน แต่ละปมใบ้มาตั้งแต่แรกๆแล้วอะ ตอนอ่านก็ว่าทำไมต้องพูดถึงบ่อยจัง แต่ก็ไม่ได้สนใจมากเท่าไหร่ คิดว่าคงแค่บรรยายเยอะหน่อย แต่คุณพระ มันมีที่มาที่ไป!!!! การตั้งคำถามเรื่องความยุติธรรมก็ชอบมาก อ่านไปแล้วหงุดหงิดอยากหยุมหัวพวกนั้นจริงๆ สลิ่มโลกบำเพ็ญเพียรที่แท้ อ่านเล่มนี้อารมณ์สวิงจัด เศร้า เครียด ซึ้ง หงุดหงิด มีหวานขมกรุบๆ

คำเตือน : อ่านเล่มนี้เตรียมตับให้ดี แตกแล้วแตกอีก อ่านจนเหงื่อไหลออกจากตา ㅠ___________ㅠ

ใดๆคือตัวละครที่ชอบมาก ตั้งแต่เล่มแรก มาเล่มนี้ก็ทำให้ประทับใจเสมอ ฮือออ TT

[Ning · Rating 4 out of 5]

นี่มันเล่ม 8 แล้ว ยังดราม่าไม่เลิกอีกเหรอ ??
มาทำกับเหมิงเหมิงของป้าอย่างนี้ได้ยังไง

ดราม่าไม่เลิก nc ไม่แผ่ว นี่บอกเลยว่าเอือมมม
ใจเริ่มชา

ได้ข่าวว่าเล่มหน้าจะจบแล้วไม่ใช่เหรอ
ตายเกลี้ยงรึไง .. ไม่แฮปปี้กันซะที ..

เฮ้ออออ

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 5 out of 5]

เสียน้ำตาจนตาบวม เรื่องราวพลิกพันจนเดาไม่ถูกไม่พอ ยังขยี้ปมความรู้สึกจนร้องไห้สลับกับคลูดาวน์จนจบเล่ม 😭

อีก 2 เล่มจะพลิกกลับมาแฮปปี้ได้ยังไงก่อน มองไม่เห็นความหวังเลย ขอคลูดาวน์สักคืน ไม่ไหวแล้ว ร้องไห้จนปวดตา ฮือออ

[yourteaandmybooks · Rating 5 out of 5]

สั้น ๆ นะ ที่เคยบอกว่าอยากโดดจากยอดเขาสื่อเซิง ไม่เคยพูดเล่น

[Rada Chalapipat · Rating 4 out of 5]

ดองไว้นานจนมีรายละเอียดปลีกย่อยบางส่วนที่ต่อไม่ติดอยู่บ้าง เล่มนี้ดราม่ามืดมนมีแต่ความสูญเสีย การหักหลังทรยศและความอยุติธรรมในสังคมของผู้บำเพ็ญเพียรชั้นสูงที่มีกฎบัญญัติสองมาตรฐาน และเปิดเผยความลับของตัวละครหลักจากสองมิติบางคนมากขึ้น

#โม่หราน ในต้นเล่มนี้สูญเสียพลังวิญญาณไปแล้วและกำลังถูกใส่ความว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังกองทัพหมากผีดิบที่เข่นฆ่าเหล่าสำนักผู้บำเพ็ญเพียรจนถูกสำนักเทพที่ได้ชื่อว่าเป็นศาลศักดิ์สิทธ์ตัดสินโทษด้วยการควักแก่นวิญญาณ เล่มนี้จะเปิดเผยความเป็นฮัสกี้ผู้จงรักภักดีของน้องโม่ที่มีต่อสำนักและคนรักได้อย่างชัดเจน พระเอกเองก็เป็นหมากที่ยอมถูกวางอาคมตั้งแต่เพิ่งเข้าสำนักพรตใหม่ๆเพราะอยากปกป้องอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรัก สงสารน้องที่ชีวิตวัยเด็กก็แสนจะลำเค็ญ ช่วงสดใสในชีวิตวัยรุ่นที่มีน้อยก็ถูกทำให้ลบเลือนไป เค้าพยายามทำให้พระเอกเป็นแพะรับบาปเพื่อจะได้ถูกเชือดอย่างถูกกฎหมาย แล้วนำหัวใจไปใส่ให้ท่าเซียนจวินหรือโม่หรานในชาติอดีตฟื้นคืนพลังอย่างสมบูรณ์ โดยบิ๊กบอสผู้วางแผนการทั้งหมดก็คือ #ฮว่าปี้หนานหรือซือเม่ยในชาติก่อน ที่ข้ามมิติมาบงการตัวเองในชาตินี้ตั้งแต่วัยละอ่อน โดยมีประมุขฝ่ายศาลเป็นทีมงานเผ่าพันธุ์เดียวกันคอยให้ความช่วยเหลือ

เค้าพยายามทำให้เห็นว่าสังคมรอบตัวพระนายตีความความดีความชั่วของบุคคลโดยยึดความเห็นส่วนตัวมากกว่าความเที่ยงธรรม กฎหมู่และอำนาจดูจะสำคัญกว่าศีลธรรม ในขณะเดียวกันก็สะท้อนความคิดอ่าน นิสัยและพฤติกรรมการกระทำของแต่ละบุคคลเดียวกันว่าย่อมมีความแตกต่างกันด้วยวัยวุฒิ ประสบการณ์และสถานการณ์แวดล้อมที่แตกต่างกัน พระเอกระเบิดพลังช่วยคนตามรอยคำสอนของแม่และ #ฉู่หว่านหนิง แม้ว่าลุง ป้าผู้มีพระคุณและ #เซวียเหมิง ที่เสมือนน้องชายต่างสายเลือดจะรู้ความจริงเรื่องชาติกำเนิดและยังคงรักและปกป้องพระเอกเช่นเดิม แต่ก็ไม่สามารถช่วยพระเอกให้รอดพ้นจากการถูกลงทัณฑ์ ตัวแปรของเรื่องนี้คือคนทรยศที่ยอมกลับใจเข้ามาช่วยปลดปล่อยนายเอกที่ถูกจับตัวไปให้หว่านหนิงได้มาบุงชิงนักโทษช่วยโม่หรานที่บาดเจ็บสาหัสจนกลายเป็นข่าวลือร้อนแรงถึงความรักต้องห้ามของศิษย์ชั่วปรมาจารย์โฉดแห่งสำนักสื่อเซิง เล่มนี้นายเอกมีบทไม่ค่อยเยอะ แต่เปิดเผยถึงความรักความเข้าใจที่เพิ่งจะได้รับรู้ว่าโม่หรานทำให้หว่านหนิงมากแค่ไหนตลอดสองชาติที่ผ่านมา เป็นกงกรรมกงเกวียนที่นายเอกจะเป็นฝ่ายดูแลพระเอกที่เจ็บป่วยไปจนถึงเวลาที่ร่างไร้ลมหายใจบ้าง เราเองไม่ได้ซาบซึ้งกับช่วงเวลาของพระนายสักเท่าไหร่เมื่อเทียบกับบทสุดท้ายที่บิ๊กบอสวางแผนใส่ความให้ยุบสำนักสื่อเซิงที่ตัวเองเคยเป็นศิษย์ร่วมสำนักจนกลายเป็นเรื่องบานปลายที่ทำให้สำนักต้องล่มสลาย สงสารน้องเหมิงคนดีมากๆ น้องเติบโตมาอย่างคุณชายพญาหงส์แล้วต้องมารับเรื่องหลอกลวง เรื่องใส่ความมากมายในคราวเดียวกัน ใจร้ายมากที่ให้คู่พ่อแม่ที่แสนจะใจดีน่ารักจากตายไปแบบนี้ เราแอบข้ามไปอ่านรีวิวเล่มจบแล้วถึงจะโอเคหน่อยที่ได้รู้ว่าเล่มจบจะจัดเต็มเรื่องราวดีๆให้แฟนคลับน้องเหมิงและคู่แฝดนักดนตรีเยอะสักหน่อย เรื่่องราวต่อจากเล่มนี้น่าจะไม่ดราม่าดำมืดไปได้อีกสักเท่าไหร่แล้วล่ะมั้ง

[RHEA · Rating 5 out of 5]

ยังคงความเข้มข้นตั้งแต่ต้นจนจบ เผยอดีตพระเอก เผยปม เปิดปมใหม่ และยังคงสเต็ปถูกเข้าใจผิดอยู่ตามเดิม บรรดาสำนักต่างๆ นี่ได้แต่ซีนแย่ๆ โดนสาดโคลนบ่อยเหลือเกิน วนไปวนมาไม่จบไม่สิ้น เหนื่อยแล้วนะ

เจ้าหมาโม่คือตลค.ที่เรารู้สึกขัดแย้งมากว่าจะรู้สึกยังไงดี จะบอกเป็นพระเอก เรื่องชั่วช้าที่ทำก็ทำไปเองจริง ทำเยอะด้วย แถมตอนนี้ยังไม่สำนึกผิดเลย (ท่าเซียนจวิน) แต่จะบอกว่าเลวจากกมลสันดาน ก็ไม่ใช่อีก อดีตถูกทำร้ายมาก็แยะ ไหนจะโดนวางกู่ (ถึงจะแอบรส.ว่าใส่ประเด็นนี้มาเพื่อช่วยให้มีข้อแก้ต้วในการทำเลวก็เหอะ...) แล้วในปจบ.ก็สำนึกผิดแล้วอีก (แต่ตัดฉากไปท่าเซียนทีไรก็อยากเตะตูดสักที เมื่อไรแกจะรุ้ความจริง! เลิกคิดว่าตัวเองถูกทำร้าย ตัวเองเจ็บที่สุดได้ยัง!!!) แอบไม่อินที่อาจารย์บอกอาจารย์เป็นคนติดค้างพระเอก บ้าบอ ติดค้างอะไร อาจารย์แสนดีที่สุดในเรื่องแล้วมั้ย จะโทษไปโทษซือเม่ย โทษตัวเองทำไม ทำอะไรผิดก่อน ตัวเองโดนกระทำแทบจะทั้งเรื่องเลยนะน่ะ

เอาดีๆ คือสงสารอาจารย์มาก รับศิษย์แค่สามคน ทรยศไปแล้วสองคน อีกคนก็อารมณ์ร้อนเหลือเกิน ทำเวรทำกรรมอะไรมานะคนเรา และยังไงๆ ก็ไม่อินกับการถูกขืนใจอยู่ดี ต่อให้คนนั้นคือคนที่เราแอบชอบก็เห้อะ อินไม่ลงอะ เจอฉากย้อนอดีตทีไรก็ เห้อ5555555555

และตอนท้าย ปมเซวียเหมิงคือช็อกสุด 55555555555 โอ๊ย พลิกทุกอย่างเลยใช่มั้ย เชื่อใจไรได้มั่งเนี่ย พล็อตลึกล้ำไปไหนคะ

มีแววว่าเล่ม9 น่าจะเฉลยปมซือเม่ย อยากรู้คนนี้สุดละ ตั้งแต่มีสองโลกเข้ามาปนคือแบบ อือ ไปให้สุดเลย อะไรไม่รู้ เอาไงเอากัน5555555 อยากรู้มากว่าซือเม่ยมีปมอะไรถึงต้องเริ่มต้้งแต่จะวางกู่อาจารย์ แล้วไอ้ที่บอกรักอาจารย์นี่รักจริงเหรอ คนรักจริงมันจะปล่อยให้คนที่ตัวเองรักโดนย่ำยีเป็นสิบๆ ปีโดยไม่ทำอะไรจริงเหรอ รอเฉลยเล่มหน้าแล้วกัน

[Chanyaku · Rating 5 out of 5]

ยังว้าวซ่าต่อจากเล่มที่แล้ว เข้มข้นดี เผยเรื่องราว ปมที่วางไว้รัวๆ ลาสบอสก็เผยตัวน่าจะหมดแล้ว

อดีตของโม่หรานน่าสงสารมากจริงๆ ส���สารจนเรารู้สึกผิดที่เคยด่าเคยแซะนางไว้มากมายช่วงสองสามเล่มแรก (มัมหมีผิดไปแล้วลูก😭😭😭) ยังดีที่เจ้าหมามีฉู่หว่านหนิง ทั้งชาติก่อนและชาตินี้ คำว่าโลกทั้งใบมันคือแบบนี้เอง ฉู่หว่านหนิงคือโลก คือสวรรค์ คือนรก คือชีวิต คือวิญญาณทั้งสองชาติสำหรับโม่หราน อยากเห็นทั้งสองอยู่อย่างสงบสุข ไม่ต้องถูกใครทำร้ายอีกแล้ว

รออ่านสองเล่มสุดท้ายว่าจะขมวดจบยังไง ไม่คาดหวังอะไรมาก แค่อย่าพังตับนักอ่านเกินไปก็พอ🥲

*นักเขียนใจร้าย ทำไมทำกับเหมิงเหมิงแบบนี้...*

จริงๆ ก็มีจุดที่ไม่ค่อยชอบ คือ nc ม��เยอะจัดจนเริ่มเอียน แต่ยอมใจการวางพล็อต ลำดับเรื่องราว แล้วก็เก็บดีเทลยิบย่อยทุกเม็ดของนักเขียน ไม่ได้ 5 ดาวไม่ได้จริงๆ (ภาษาบรรยายก็น่าประทับใจ แปลสละสลวยมากด้วย)

[Giyongchy · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้อ่านแล้วอารมณ์ขึ้นสุด​ ลงสุด​ น้ำตาไหลเป็นสายเลือด​ 555​ ไม่ไหวแล้วอยากอ่านต่อ​ นับถือคนเขียนพล๊อตจริงๆ​ ค่ะ หักแล้วทุบ​ ทุบแล้วหัก​ ไม่ไหวแล้ววว​ เป็นซีรี่ย์ยาว​ 10 เล่มที่เนื้อเรื่องไม่ดร็อปค่ะ​ ต้องได้อ่าน

ปล.เกลียดอีลุงป้าชาวยุทธภพขามุงมาก​ สมแล้วที่ชาติก่อนน้องโม่กวาดล้างให้เรียบ​ ชาตินี้ก็อยากให้เรียบเหมือนนะ​ ลำไย

[ppsk ᙏ̤̫]

เคยมีคนบอกอ่านฮัสกี้จบจะเจอนิยาย angst ขนาดไหนก็ไม่ต้องกลัว ตอนนั้นไม่เข้าใจ ตอนนี้เข้าใจแล้ว เศร้าจนไม่รู้จะหยิบจุดไหนมาเขียนไว้ หดหู่ ทุกคนมีเหตุผลเป็นของตัวเอง แต่การกระทำผิดบาปที่ทำไว้ก็ทำไปแล้วเช่นกัน ตัวละครหลักสภาพจิตใจพังยับกันหมดแล้ว นักอ่านก็เช่นกัน 🫠

[Elyssia · Rating 5 out of 5]

Moran best boy 🐶🐾😢

[? · Rating 5 out of 5]

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

เจ็บปวดไปหมด เรื่องนี้เจ็บกันหมดทุกคน ทุกสำนัก ทุกชาติภพจริงๆ เราร้องไห้ก่อนนอน ตื่นมาอ่านก็ร้องอีก ระหว่างวันก็ร้องอีก ร้องจนปวดหัวจริงๆ เนื้อเรื่องเข้มข้นมาก เจ็บปวดมากจริงๆ

เราสงสารท่าเซียนจวินนะ ถึงแม้เขาจะเป็นโม่หรานแต่ในชาตินั้นจนตายก็ไม่ได้รู้อะไร ทรมานอาจารย์ ทำร้ายเขาจนตายต่อหน้า หมดอาลัยตายยาก ปรารถนาจะย้อนกลับไป สุดท้ายยังฆ่าตัวตายตาม โดดเดี่ยวนับสิบปี เป็นคนเดียวกันแต่ฉู่หว่านหนิงกลับยังเย็นชาต่อเขา กลับยังเลือกเขาอีกคน

ส่วนโม่หรานปัจจุบัน…เราเจ็บแล้ว เจ็บไปหมด โม่หรานคือเด็กหนุ่มที่สดใสคนนึง ไม่ว่าจะเคยเกิดเรื่องอะไรขึ้น มันคือใจจริงที่ยังบริสุทธิ์อยู่อ่ะ จนถึงวันนั้นเขายังบริสุทธิ์อยู่ ยังรักอาจารย์ ยังเห็นความดีงามของโลกใบนี้ มันมีสาเหตุที่เขากราบหว่านหนิงเป็นอาจารย์ เขาเคยมอบความจริงใจถึงที่สุดให้ จนวันนั้น การคร่ำครวญตะเกียกตะกายของเขาที่จะปกป้องอาจารย์มันหดหู่มาก กระเสือกกระสนที่จะคงสติ คงความรัก ไม่ศูนย์เสียตัวตนไป ชั้นเจ็บมาก! ส่วนฉากที่ในที่สุดโม่หรานก็ได้รับความสงบสุขสักครั้งในสองชาติภพที่หลงทางมานาน มันจะขาดใจอ่ะ ทรมานทั้งใจเราทั้งใจพวกเขา ทำไมถึงได้ลำบากขนาดนี้ ทำไมชีวิตถึงโหดร้ายขนาดนี้ แม้ช่วงเวลาที่สงบสุขเพียงชั่วคืนกลับต้องแลกด้วยชีวิตของเขา

อาจารย์ ฮืออออ อาจารย์ยยยย สงสารหว่านหนิง ในอ้อมกอดเขาทั้งคู่ต่างรู้ว่าเหลือเวลาไม่มากแล้ว การที่เฝ้ารอมันเกิดขึ้นอย่างช้าๆมันทรมานมากอ่ะ หว่านหนิงต้องแบกรับอะไร ต้องอดทนแค่ไหน ทั้งรู้สึกผิดไม่แพ้โม่หราน ทั้งโทษตัวเอง สุดท้ายชื่อเสียงก็ไม่เอา ความสูงส่งเย่อหยิ่งเปลี่ยนเป็นความไม่ยินยอม เพื่อโม่หรานแล้วมือต้องแปดเปื้อนก็ยินดี ทั้งๆที่เขาเที่ยงตรงขนาดนั้นกลับถลำลึกเพื่อปกป้องโม่หราน ยอมรับความรู้สึกทั้งสองชาติ ถ้อยคำที่เอ่ยมาอย่างจริงใจ…
.
.
.
——SPOIL!——สปอย์ลแบบตะโกน——
ยอดเขาสือเชิง…สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไร โลกนี้ไม่มีอะไรเป็นดั่งใจไปทุกอย่างจริงๆ ไม่มีความเที่ยงธรรมที่แท้จริง ทุกคนมีเหตุผลของตังเองทั้งนั้น เบื้องหลังของเซวียเจิ้งยงกับหวังฝูเหรินก็น่าเศร้าเช่นกัน เซวียเหมิงในวันวานไม่กลับมาอีกแล้ว ยอดเขาที่เป็นบ้านล่มสลาย ชีวิตสับสน สิ้นหวัง เราหวังอย่างเดียวว่าเรื่องพวกนี้จะไม่เกิดขึ้นกับยอดเขา จะไม่เกิดขึ้นกับเซวียเหมิง เขาคือคนบริสุทธิ์คนเดียวทีไม่เกี่ยวอะไรกับชาตินี้ชาตินั้น แค่ละเว้นเขากับยอดเขาสือเชิงไว้ได้ไหม… อะไรผิดยังแก้ไขได้ แต่บ้านล่ะ ความทรงจำ ครอบครัว ศิษย์พี่ศิษย์น้อง ยังเอากลับมาได้ไหม

เราเป็นคนที่ถ้าร้องไห้นิดๆจะยังไม่ปวดหัว แต่ถ้าปล่อยใจเมื่อไหร่เหมือนความดันจะขึ้นอ่ะ หรือไมเกรนป่ะ มันบีบรัดหัวอ่ะ ปวดหัวมาก ซึ่งชั้นร้องไห้เรื่องนี่แบบสะอื้นตัวสั่น กลั้นหายใจ คิ้วขมวด สรุปคือปวดหัวมา 4 ชั่วโมงแล้ว ฮือออออ เจ็บใจมากๆด้วย รู้สึกเหมือนหัวใจของโม่หราน มันเหวอะหวะไปหมด ทุกครั้งที่วาง ทุกครั้งที่หยิบมาอ่าน หัวใจมันบีบรัดอ่ะ เจ็บมากจริงๆ

[Boboisreading · Rating 5 out of 5]

โอเค มารีวิวรวมในเล่มนี้ก่อนละกันระหว่างรอเล่ม 9,10 ออก
หลังจากที่อ่านรัวๆแบบถ่างตาทั้งคืนติดกันมาหลายวันคือไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอวยเซ็ทนี้เลย มันดีมากกกกก เศร้ามากก หนึบมากกก
เราอ่านจนตาแฉะ น้ามตาไหลพราก ฮือ หัวใจเ ปี ย ก ป อ น แง ㅜㅡㅜ
ยอมใจคนเขียนจริงๆ วางพล็อตวางโครงเรื่องได้ดีสุดๆ เก็บยิบทุกรายละเอียด เนื้อเรื่องเข้มข้น พีคแล้วพีคอีก พอคิดว่าเฉลยปมหมดแล้ว แต่ยังไม่หมดค่า เฉลยมาเรื่อยๆ ปมซ้อนปม ปมเล็กปมใหญ่ เอาซะไม่ได้พักหายใจเลย ผ่านมาแปดเล่มแล้วความสนุกก็ไม่ดร็อปลงซักนิด มีแต่จะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
ตอนอ่านช่วงแรกๆคือแอบแซะแอบด่าโม่หรานในใจตลอด(หรือจริงๆไม่ได้แอบ555) หมาโง่ตามชื่อเรื่อง แต่อ่านมาจนตอนนี้คือเลี้ยวลำกลับแทบไม่ทัน จริงๆแล้วหมาที่แท้จริงไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคนอ่านอย่างเราเนี่ยแหละ ฮืออ อยากหอน (ToT)/
เราชอบทุกอย่างในเรื่องนี้เลยจริงๆ พอมาประกอบรวมกันแล้วทุกอย่างมันสมเหตุสมผลไปหมด ตวามคิด การกระทำของทุกตัวละครมันมีต้นสายปลายเหตุอ่ะ ช่วงแรกๆเราแอบตะหงิดนิสัยตรรกะตัวละครอยู่ แต่พอคนเขียนเริ่มเฉลยมาเรื่อยๆแล้ว ทุกอย่างมันลงล็อคไปหมดเลย จากที่เคยตะหงิดๆตอนนี้คือรักคาแรคเตอร์พระเอกนายเอกทั้งใจจ เจ้าหมาโม่ รู้สึกเหมือนเติบโตมากับพระเอกจริงๆ
ทั้งนี้คืออาจารย์ใส่เมสเสจที่โคตรดีพลงไปเยอะมากกก อะไรคือสิ่งที่เรียกว่ายุติธรรม อะไรคือสิ่งที่เรียกว่าไม่ยุติธรรม ดีชั่วเลวทรามใครเป็นคนตัดสิน ทุกอย่างที่ใส่มาในนิยายเรื่องนี้คือดีพสุดๆจริงๆอ่ะ ยอมใจเลย
ที่ชอบมากๆอีกอย่างคือการบรรยายอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครเนี่ยแหละ โอโห ทั้งความรู้สึก รัก แค้น เศร้า แหลกสลาย หรืออะไรก็ตาม อาจารย์โร่วเปาทำให้เราโคตรอินและรู้สึกร่วมไปกับตัวละครจริงๆ ไม่รู้จะเขียนยังไงแล้ว มันดีไปหมด จะมูฟออนจากเรื่องนี้ยังไง ปวดใจมากก ที่บอกว่าหาคำที่เหมาะสมมาอวยไม่ได้ก็คืออย่างนั้นจริงๆ มันครบเครื่องมาก ช่��งเล่มแรกๆคือขำคิกคัก ทั้งเอ็นดูทั้งเขินบิด จนพอเล่มหลังๆก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันทีว่าทำไม trigger warning ถึงยาวเฟื้อยขนาดนี้ โฮร ( ˃̣̣̥᷄⌓˂̣̣̥᷅ )
เอาเป็นว่ายกขึ้นหิ้งทันที ถูกจริตเรามากๆ อยากกราบทั้งคนเขียน คนแปล ภาษาสละสลวยลื่นไหล ไม่มีคำผิดอีกต่างหาก เอาไปเลยร้อยนิ้วโป้ง

[Tippy Chee · Rating 5 out of 5]

ถึงแม้จะไม่ชอบเนื้อเรื่องเล่มนี้เลย เพราะแม่งโหดเกิ้นน แต่ต้องจำใจกดห้าดาวให้ ด้วยน้ำตาตกใน ฮรึกก

เปิดเล่ม 8 มาแบบ อ้ยย ตูเป็นเครียด ถึงจะอยากกลั้นใจตะลุยอ่านให้จบโดยเร็ว เพราะทนไม่ไหวแล้ว แต่สุดท้ายยังคงต้องอ่านไป พักไป หาอะไรมาอ่านสลับคั่นรายการบ้าง คือไม่ไหวจริง ดราม่า เจ้มจ้น รันทดเว่อร์ ชีวิตบัดซบฉิบหายครับ แงง

และเนื่องจากตับพังไปหมดไม่เหลือแล้วจากเล่มก่อน ดังนั้น เล่มนี้จึงมาถึงจุดเฉยชา ส่วนฉากอัศจรรย์ของเล่มนี้นั้น ขอยาดข้ามๆ ไปเลยแล้วกัน มันไม่โออ่ะ มันคือความรุนแรง คืออาชญากรรมชัด ๆ ท่าเซียนจวินคือแบ่บ ไงๆ ก็เป็นคนละคนกับโม่หราน ชัดๆ อ่ะ

จุดเฉลยปมแค้นตั้งแต่เด็กของเจ้าโม่ เอ้อ มีใครให้รันทดกว่านี้อีกมั้ย ซึมเศร้าจนชาไปเลยสิ เจ้าโม่คืออึดมากเหมือนโดนสวรรค์กลั่นแกล้ง เป็นเราคงเอาหัวโขกกำแพงตายไปตั้งนานละ

ประเด็นลาสบอส เคยเดาไปตั้งแต่ประมานเล่ม 3-4 เดาแบบ worst case ซึ่งไม่คิดว่าตัวเองจะเดาถูก และไม่คิดด้วยว่า ความเลวของลาสบอสจะเลวขนาดนี้ ฮาๆๆๆ เอาละ หวังว่าเล่มหน้าต้องเฉลยปมของ อีลาสบอสตัวนี้นะ ปมของเอ็งต้องเอาเรื่องไม่แพ้โม่หรานนะ ไม่งั้นคือเอ็งทำเกินไปอ่ะ ใช่ โร่วเปา เอ็งนั่นแหละทำเกินไปปป 😭😭😭

พูดถึงบทบรรยายของเรื่องนี้หน่อยดีกว่า ตอนท้ายๆ ฉากโม่หรานหว่านหนิง คือบรรยายสวยมากกกกจริง ๆ มันทำให้เราเห็นภาพในหัวเป็นแบบสามมิติเลย ตั้งแต่บรรยากาศภายนอก ภายในห้อง แสงสี อุณหภูมิ สัมผัส และแม้กระทั่งกลิ่นในอากาศ จนถึงความรู้สึกของตัวละคร มันละเอียดบรรจงไปหมด ฟีลลิ่งคือสมจริงมาก ๆ ยอมจริง ๆ เลยอ่ะ ถึงเนื้อเรื่องพล็อตตั่งต่าง จะโหดร้ายกับใจเราจนน่าโมโห แต่ความละเมียดละไมของบทบรรยายเนี่ย ทำให้ต้องยอมอดทนอ่านต่อทั้งที่ปวดตับแทบตายจริง ๆ

[pn · Rating 5 out of 5]

(5/5) เล่มนี้คือ trigger warning ที่กล่าวมาทั้งหมดคือได้ใช้ทุกอย่างที่ระบุไว้เลยไหมเนี่ย โฮ สงสารโม่หรานมาก มากแบบมากๆ ชีวิตคนเรามันจะบัดซบได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ ใครเป็นคนบอกว่ามนุษย์ทุกคนเท่ากันทั้งหมด ชะตากรรมของเขาถูกกำหนดโดยคนอื่นมาตลอด สะเทือนใจแบบสุดโต่ง ตัวละครที่เราชอบในเล่มนี้คือเจียงซี บทพูดของเขาคือไม่เยอะแต่พอพูดแล้วคือโหหห ผู้เขียนทำให้มันสะท้อนสังคมมาก สรุปสั้นๆของเล่มนี้ก็คือการแหลกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า บางสถานการณ์เมื่อมีคนตกต่ำผู้คนก็รุมกันกระทืบซ้ำ ทำดีหนึ่งครั้งใครจะสนใจแต่แค่พลาดหนึ่งครั้งก็อาจถูกคนซ้ำเติมแล้ว มนุษย์เราก็แบบนี้แหละมั้ง มักดูถูกผู้ที่อ่อนแอแต่เกรงกลัวผู้แข็งแกร่ง เล่มนี้ตีแผ่หมดทุกอย่างเลยจริงๆ ความเห็นแก่ตัว ความรักตัวกลัวตาย และสุดท้ายต่อให้จะทำความดีลบล้างความชั่วที่เคยทำ จุดจบก็ไม่ต่างไปจากเดิมเพราะปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้ เศร้ามาก ร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร้องไห้จนปวดหัวเลย ฉากหอเทียนอินคือที่สุด เศร้ามากจริงๆ เรากลับมาคิดทบทวนกับทุกตัวละคร สุดท้ายแล้วไม่มีใครเลยสักคนที่เป็นขาวหมดหรือเป็นดำหมด ไม่มีใครดีร้อยเปอร์เซ็นต์หรือชั่วร้อยเปอร์เซ็นต์ ทุกตัวละครล้วนเป็นสีเทา สงสารเซวียเหมิงมาก รวมถึงหนานกงซื่อ เยี่ยวั่งซีด้วย พวกเขาเป็นแค่ผ้าขาวบริสุทธิ์ผืนหนึ่ง เจอเรื่องแบบนี้พรั่งพรูเข้ามาเป็นใครก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็นใครก็ต้องแตกสลาย ความคิดหรือความรู้สึกชั่ววูบมันน่ากลัวมาก เห้อ เปียกปอนไปหมด

[Memimama · Rating 5 out of 5]

สปอยจ้า ยังไม่อ่านข้ามเลย ***

เล่มนี้รันทดมากๆ อึดอัดใจมากๆ เครียดมากๆ ละก็หดหู่มากๆ ยกให้โม่หราน เป็นพระเอกที่รันทดที่สุดในนิยายจีนทุกเรื่องที่เคยอ่านมา

เราจะขอย้ำจาก review ในเล่มเก่าว่า ที่เล่ม 4 มันเรื่อยๆ เพราะ 5-7 มันเร่งเครื่อง เข้มข้น เครียด ค่อยๆ intense ขึ้นเรื่อยๆ แล้ว 8 เหมือนอยู่ในสถานการณ์ที่มันบีบคั้นๆ มากๆ จนเกิดความรู้สึกเครียดจนอยากอ้วกออกมา แต่จะหยุดอ่านก็ไม่ได้มันสนุก (รู้สึกอย่างนี้เวลาดู game of thrones ซีซั่นแรกๆ)

เราว่าตัวละครในเรื่องนี้ รันทดทุกตัวเลยอะ พระเอกก็รันทด นายเอกก็รันทด ยังไม่พอ นักเขียนเค้ายังเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ความรันทดนี้ไปยังตัวละครสมทบรอบด้านด้วย ไหวจุ้ยต้าซือ เซวียเหมิง หนานกงซื่อ หวังฟูเหริน (เราเสียใจที่ เซวัยเจี้ยยงตายมากๆ) คิดว่าเรื่องราวชีวิตของซือเม่ยก็ต้องรันทดพอกัน

นักเขียนเก่งมากกกกก จริงๆ ผูกปมไว้ประมาณ100 ปม ละก็คล่อยๆ คลี่ออก แต่เรามีสิ่งหนึ่งที่ติดในใจคือ ทำไมตอนที่ซือเม่ยจะวาง กู่บุบหากับอาจารย์ โม่หรานตอนนั้นน่าจะมีวิธีอื่นที่ขวางซือเม่ยได้ไหม? นอกจากบอกให้เปลี่ยนเป็นตัวเอง คือมันดู destined to ไปนิดนึงสำหรับเรา สมมติหยิบกระบี่มาสู้ปกป้องอาจารย์ก็คือเรื่องเปลี่ยนเลยนะ (หรือตอนนั้นก็คงประเมินว่า ซือเม่ยน่าจะความสามารถสูงมากๆ)
ไม่รู้ประเด็นนี้จะมีพูดถึงในเล่ม9 ไหม เพราะจะสุดท้ายแล้ว

แต่ถามว่าชอบไหม ชอบฮะ เล่ม 8 น่าจะเครียดที่สุดในทุกเล่มแล้ว ปลดปล่อยชั้นเถอะ 55555

[orangejasmine · Rating 5 out of 5]

อ่านเล่มเจ็ดต่อเล่มแปดก็คือไปทำงานด้วยสภาพตาบวมแบบสองวันติด ไม่แนะนำให้อ่านวันธรรมดาที่ต้องออกไปทำงานนะคะ แง

ดราม่าเล่มนี้ยังต่อเนื่องมาจากเล่มที่แล้ว ครั้งนี้บทหนักตกที่ไอ้ต้าวโม่หรานของเราค่ะ หนักมากจริงๆ โดนขุดมาหมดตั้งแต่เรื่องเศร้าต่างๆ ในอดีต จนมาถึงฉากโดนกรีดหัวใจนั่นแบบไม่ไหวจริง ใจพังมาก ยิ่งฉากตอนหนีไปอยู่เขาหนานผิงกันแล้วยิ่งแบบ โอ๊ยยย ใจพ้ม สะอึกสะอื้นไปหมดเลย ไหนจะความจริงที่หนิงหนิงไปรู้มามาสาดใส่แผลอีก เข่าทรุดเลย ชมอีกที คุณโร่วเปาเขียนฉากดราม่าดีจริงๆ

ตัวละครที่ประทับใจมากๆ อีกคนคือเยี่ยวั่งซี หญิงเหล็กแห่งยุคมากๆ ชอบตอนจะฟาดกับหอเทียนอินอะไรนั่นสุดๆ แบบผู้หญิงแล้วมันทำไม ลองมาตีกับผู้หญิงดูซักตั้งมั้ยล่ะ ประทับใจมาก

อีกคนที่รับบทหนักไม่แพ้โม่หรานคือน้องเหมิงเหมิง อ่านไปก็ใจจะขาดไปกับนางอะ แบบเด็กที่มีภูมิคุ้มกันดีมาตลอดชีวิต แต่ต้องมารับรู้และแตกสลายไปในวันเดียวเลย ปากแจ๋วไปงั้น แต่ข้างในคือเด็กเล็กๆ ใสๆ คนหนึ่งเท่านั้นเอง ยิ่งตอนท้ายยิ่งน่าสงสาร อยากพาไปพบจิตแพทย์มากๆ

อีกคนที่เรียกว่าให้กำลังใจ ขอให้ได้เจอแต่สิ่งดีๆ หลังจากนี้ก็คือซือเม่ยในโลกนี้ เพราะจิตใจก็ยังไม่เกินเยียวยาเกินไปนัก

เล่มนี้ก็ยังคงไม่เฉลยนะคะว่าซือเม่ยทำแบบนี้เพราะอะไร หวังว่าสาเหตุนั้นจะยิ่งใหญ่แลคุ้มค่าพอที่หล่อนจะพังโลกสองโลกขนาดนี้นะ

[เจ้าหมีขาว · Rating 5 out of 5]

น้ำตาแตก นอนร้องไห้ นั่งร้องไห้ กินข้าวยังร้องไห้ สรุปคือร้องไม่หยุด ꃋᴖꃋ นิยายอะไรวะ 5555

แต่มันดีนะ ดีมากๆด้วย ฮัสกี้สะท้อนผู้คนและสังคมทุกยุคทุกสมัยได้ออกมาในระดับที่ดีมาก ความเป็นมนุษย์ที่สุดท้ายก็ยังคงหลงเหลือความเห็นแก่ตัว เอาความคิดของตัวเองเป็นที่ตั้งใช้ความคิดตนเอง ใช้กฎหมู่มากตัดสินคนอื่น อ้างเพื่อผดุงความยุติธรรมแต่ตอบสนองผลประโยชน์ของตนเอง

ตัวละครที่อยากพูดถึงมากที่สุดในเล่ม 8 คือ 'เซวียเจิ้งยง' เขาคือพ่อที่ดี คือสามีที่ประเสริฐ สามารถยกย่องว่าเป็นตัวละครที่เป็นคนดีน้อยคนนักในเรื่องเลยก็ได้ // ร้องไห้ 😭😭

'หว่านหนิง ข้ารักท่านเสมอ' กับ 'ราตรีสวัสดิ์ โม่หราน' ยังคงเป็นประโยคที่ฟังแล้วสะเทือนใจที่สุด ꃋᴖꃋ ได้ร้องไห้เยอะมากกับฉากนี้ ร้องไห้แบบสะใจมาก

คุณโร่วเปาเก่งจริงๆนะกับการพาอารมณ์ของคนอ่านให้ไปยังจุดๆหนึ่งที่นักเขียนต้องการได้

ได้ดำดิ่งกับเรื่องราว ได้สัมผัสความรู้สึก ความนึกคิดและตกอยู่ในภวังค์ของตัวละคร ค่อยๆหล่อเลี้ยงอารมณ์ความรู้สึกคนอ่านไปยังจุดๆหนึ่ง และทำให้มันแตกสลายไปกับมือ //ซึม เศร้า นอยด์ ร้องไห้ โฮกกก ꃋᴖꃋ// นับถืองานเขียนเขามากอ่ะ

ชอบตัวเองตอนอ่านฮัสกี้ ชอบตอนตัวเองได้ดำดิ่งกับเรื่องราว ยังคงเป็นนิยายที่ชอบเสมอ สักครั้งในชีวิตต้องได้อ่านจริงๆ

♡ หนึ่งใน bucket list คืออ่านฮัสกี้หน้าโง่กับอาจารย์เหมียวขาวของเขา 🐺🐱 ⸝⸝

[Jayjay · Rating 5 out of 5]

ลัดคิวทุกเรื่องเพื่ออ่านเรื่องนี้ ถึงแม้เราจะอ่าน eng จบไปแล้วก็ตาม 🥲 คือมันดีมากกกก ถึงแม้จะแปลขัดใจเราไปบ้าง มันจะมีตอน ChuWanning บอกรัก Moran คือใน eng แปล I love you แต่ไทยแปล ข้าชอบเจ้า คือ I love you มัน impact กว่าเยอะมากๆ และยังมีศัพท์ภาษาไทยชั้นสูง ที่เราต้องไป google เองบางคำ เลยขัดใจนิดหน่อย แบบนี่เราซื้อไทยมาอ่านขอแบบภาษาที่เราเข้าใจได้มั้ยย โอเคจบเรื่องแปล

คือเล่ม 8 เป็นอะไรที่หน่วงมากๆๆ ตอนที่บอกว่าไม่มีคนเคยเห็นความอ่อนโยนของ Moran ก่อนโดนดอกไม้เลยซักคน คือ Shizun รู้ไง!! เค้าเป็นคนเดียวและคนสุดท้ายที่ได้รับความอ่อนโยนนั้น กุมหัวใจ 😭 เจ็บปวดมาก อินสุด แล้วชีวิต Xue Meng คือหน้ามือเป็นหลังมือสุด สงสารน้อง 😭ต้องเสียพ่อและแม่ใน 1 วัน และยังได้รู้ความจริงของตัวเองอีก คือ Meat Bun เขียนเก่งมาก ทำให้เราผูกพันกับตลคสุดๆๆ เป็นเทพพระเจ้า 55555 ขอบคุณที่เกิดมาเขียนนิยายดีๆให้เราอ่าน 🙇🏻‍♀️

[Artnimiaf · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้ร้องไห้เพราะดราม่าหนักเกินไป ใจรับไม่ไหว 😭🥲 โร่วเปาฯทรงงานหนักมาก ก่อนอ่านเรื่องนี้เห็นชื่อเรื่องฮัสกี้ ในหัวก็คือพระเอกมึนๆ กวนตีน โง่ๆ อ๊องๆหน่อย แต่พออ่านจริงจนถึงเล่มนี้แบบ 🤧🤧 พระเอกนี่มันหมาจริงๆ ตอนเป็นท่าเซียนจวินก็เหมือนหมาบ้าไม่มีสติละ ตอนเด็กก็เหมือนหมาจรจัด สงสารชีวิตอะ มันหนักหนาสาหัสมาก ตอนโดนฝังดอกไม้ก็เหมือนหมาโง่โดนปิดหูปิดตา ร้องไห้หนักจริงๆ หว่านหนืงจก็น่าสงสาร บางครั้งคือรำคาญนะ นี่ไม่ค่อยชอบตัวละครที่ทำตัวดีเกินไป ไม่หือไม่อือเวลามีคนทำร้ายตัวเอง แต่พอเฉลยปมแล้วร้องไห้ไปพร้อมกับโม่หรานเลย อยากเข้าไปกอดๆ เซวียเหมิงก็น่าสงสารจริงๆน้องเป็นคนบริสุทธิ์ที่สุดละ น้องไม่รู้เรื่องไร ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังไร แต่โดนลากมาพัวพันกับเรื่องยุ่งเหยิงนี้

[nn. · Rating 4 out of 5]

- แค่อยากรู้ว่าเร่ม10จะเย้ดกันดีๆมั้ย😔
- เค้าให้เหตุและผลที่มาที่ไปของการที่โม่หรานมันต้องเปนคนแบบนี้ได้แบบถึงจะไม่อยากยอมรับแต่ยังไงก้ต้องยอมรับอะ
- ชีวิตเด็กคนนึงที่ต้องกินไส้เดือนประทังชีวิต คือความสะเทือนใจของทั้งหมดตั้งแต่อ่านมา😭
- แพชชั่นหมดตอนอ่านเล่มที่พีคที่สุด โอ้ยกุงง
- เสียวโว้ยยยย หน้า 131
- กุรู้ละทั้งเล่มไม่เสียน้ำตา มาน้ำตาแตกตอนมีซีนยายหนิง จบ
- รักหว่านหนิงมากๆ อยากให้เค้ามีความสุขอะ😭
- จากเหตุผลทั้งหมดก้ต้องยอมรับแล้วว่าโม่หรานเปนเด้กดี😢😔
- ฮัสกี้มันคือสุดยอดพล็อตจริงๆว่ะ แบบ อิเหี้ย แต่งได้ไงวะ อิเหี้ย อัจฉริยะปะเนี่ย
- โม่หรานคือทุกวันคืน ทุกเช้าค่ำของเขา คือธุลีแดงของเขา

[Dumitrela · Rating 5 out of 5]

I've lost count of how many times I cried while reading this.
This series is the most soul-shattering one I've ever read! The absolute horror of Mo Ran's childhood, the nephew-swap, Shi Mei's dark desires, Xue Meng losing his parents...
But the most gut-wrenching one is Mo Ran's death. At least he died embracing his one true love, Chu Wanning.

[addie · Rating 4 out of 5]

4.25/5 จริงๆก็รู้สึกว่าสนุกดี แต่โทนเรื่องมันค่อนข้างต่างกันมากๆกับที่อ่านมาในเล่มต้นๆ อันนี้แบบระเบิดเถิดเทิงทำลายเขาเผากระท่อมเกินไปนิดนึง ความบังเอิญบางจุดรู้สึกว่าเว่อไป for my liking

[meexixi · Rating 5 out of 5]

เป็นเล่มที่น้ำตานองมาก เรื่องราวเข้มข้นสุดๆ เรื่องที่ไม่เคยคาดคิดเต็มไปหมด ปมกระจ่างขึ้นมาก

[van1998 · Rating 4 out of 5]

อุ่นโจ๊กรอ