Aan de hand van een zeer lezenswaardige casus van een RvC, bespreekt Engbers wat er fout kan gaan in een Raad van Commissarissen, hoe verschillende persoonlijkheden en communicatiestijlen daaraan bijdragen en wat mogelijke oplossingen zijn. Publieksvriendelijke vertaling van haar proefschrift en praktijk.
Uit de epiloog:
In tegenstelling tot wat je mogelijk van een managementboek verwacht, bevat dit boek geen tips en tricksDie veronderstellen een eenvoudige werd met simpele oplossingenDe belangrijkste tip die ik kan geven is probeer eerst de besluitvorming binnen de RvC te begrijpen, alvorens te oordelen en in te gripenDe belangrijkste boodschap is echter, dat een gemiddelde RC gezim alle beperkingen en complexiteit voor een bijna onmogelijke opgave stat Die opgave wordt enigszins hanteerbaar als we erkennen dat dit zo is en als we compassie hebben voor de worsteling die de raad heeft het ongeregde be spreekbaar te maken, waardoor het kritisch volgen van de bestuurder en de organisatie in relatie tot het functioneren van de raad zelf zo moeilijk is. Niks menselijks is commissarissen vreemd.
Wanneer we begrijpen en expliciet erkennen hoe defensief en irrationeel de mens is, wordt zichtbaar hoeveel kennis een commissaris nodig heeft over het menselijk gedrag, over diens defensieve neigingen en over hoe (samen) om te gaan met macht en tegenmacht. Alles zeggen wat je denkt en voelt, is net zo onverstandig als alles verzwijgen. Leren omgaan met de nuances, inschatten wanneer en hoe je iets moet zeggen en waarom, vraagt dat de commissaris- sen van een RVC kwaliteiten en beperkingen, blinde vlekken, vooroordelen en voorkeuren bij zichzelf en anderen herkennen en erkennen. Naast kennis van derivaten, big data, financiele kengetallen, managementrapportages en strategie, hebben commissarissen dus vooral baat bij diepgaande kennis van de mens met zijn kwaliteiten, valkuilen en defensieve routines