What do you think?
Το λίγο που τελειώνει
Η Δέσποινα χάνει τον άντρα της έπειτα από σύντοµη σοβαρή αρρώστια. Θα ταξιδέψει στο Πήλιο µαζί µε τη Λιάνα και την Πέπη, φίλες της που της συµπαραστέκονται, για να ξεκαθαρίσουν τα πράγµατά του στο εξοχικό σπίτι που ήταν για χρόνια το ησυχαστήριό του. Οι τρεις τους καλούνται να διαχειριστούν την απουσία του Μάνου, αλλά και τις δικές τους απώλειες, παλιά ανεξόφλητα πένθη, καταχωνιασµένες µνήµες, µυστικά και ψέµατα που ανατρέπουν τις ισορροπίες µεταξύ τους. Οι συζητήσεις και οι µύχιες σκέψεις τους, καθώς µοιράζονται σκηνές από το παρελθόν σαν ένα εσωτερικό ταξίδι ενάντια στον χρόνο, φωτίζουν αισθήµατα και πράξεις· αναλογίζονται όσα έχουν χάσει, όσα δεν πρόφτασαν ή όσα απερίσκεπτα επέτρεψαν να φύγουν µέσα από τα χέρια τους. Η Ιφιγένεια Θεοδώρου καταδύεται στα βαθύτερα συναισθήµατα των ηρωίδων της κυνηγώντας το τέρας της απώλειας µε µόνο εφόδιο τον έρωτα. «Ο έρωτας ξεφτιλίζει τον θάνατο, µε έρωτα τον ξεγελάς, η ηδονή σε τρέφει…» Για πόσο όµως; Για «όσο κρατάει το προσωρινό, αυτό το λίγο που τελειώνει…».
256 pages, Paperback
First published November 1, 2021
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
December 17, 2021
Δέσποινα, Λιάνα, Πέπη.
Τρεις γυναίκες, τρεις αχώριστες παιδικές φίλες.
Τρεις πλευρές ενός ισοσκελούς τριγώνου.
Η καθεμία με τις δικές της καταβολές, τις δικές της φιλοδοξίες, επιθυμίες κι ανάγκες πορεύεται ανεξάρτητα. Διανύουν ζωές παράλληλες, βουλιαγμένη η καθεμά στη δική της προσωπική μοναξιά, έχοντας ωστόσο η μία την άλλη για δεκανίκι σε ώρες δύσκολες, ώρες σκληρές, ώρες βουτηγμένες στο σκοτάδι. Το παρελθόν, οι κοινές παιδικές μνήμες είναι ο άρρηκτος συνδετικός κρίκος που τις κρατά ενωμένες μέχρι και σήμερα. Μέχρι τη μέρα που ο αναπάντεχος χαμός του Μάνου, σύζυγου της Δέσποινας, από καρκίνο, θα φωτίσει την ευθραυστότητα της σχέσης των τριών φίλων.
Η Δέσποινα, η Λιάνα και η Πέπη όλες αυτές τις δεκαετίες ισορροπούν σ' ένα λεπτό σκοινί, έτοιμο να σπάσει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Εκείνες ωστόσο τα καταφέρνουν. Ο χαμός του Μάνου θα μετατρέψει την Δέσποινα σε ένα ανήμπορο πλάσμα, που αδυνατεί να διαχειριστεί την κατάσταση αυτή. Έτσι, η Δέσποινα για να αποφύγει έστω και για λίγο τη σκληρή πραγματικότητα, θα βρεθεί στο Πήλιο, στην εξοχική κατοικία που διατηρούσε ο Μάνος, συντροφιά με τις δύο παιδικές της φίλες.
Στο Πήλιο, οι τρεις αυτές γυναίκες θα έρθουν αντιμέτωπες πρόσωπο με πρόσωπο με την απώλεια και την αβάσταχτη απουσία. Ο Μάνος χάθηκε, αλλά παραμένει κοντά τους μέσα από τα προσωπικά του αντικείμενα που είναι διάσπαρτα στο σπίτι και ξυπνούν τη μνήμη. Το ταξίδι στο Πήλιο ξεκινά με σκοπό οι τρεις φίλες και κυρίως η Δέσποινα, να ηρεμήσουν και να αποσυμφορηστούν, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αποδεχτούν τον θάνατο του Μάνου. Στην πορεία ωστόσο ποικίλες μνήμες έρχονται στο φως, με το παρελθόν των τριών φίλων να ξετυλίγεται σταδιακά, φανερώνοντας τραύματα και πληγές βαθιές που ακόμη και σήμερα αιμορραγούν. Πληγές και τραύματα που χαράχτηκαν παντοτινά στη μνήμη και διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στο μονοπάτι που ακολούθησε η καθεμία από αυτές τις γυναίκες στη ζωή.
Η Ιφιγένεια Θεοδώρου λοιπόν με τη συγγραφική της πένα, που άλλοτε απαλή σαν πούπουλο αγγίζει προσεκτικά τις ηρωίδες της, κι άλλοτε αιχμηρή σαν μαχαίρι μπήγεται βαθιά μέσα τους, δημιουργεί ένα αμιγώς κοινωνικό μυθιστόρημα που εκ πρώτης όψεως θα λέγαμε πως διαπραγματεύεται τον θάνατο και την απώλεια, τα στάδια του πένθους και τον τρόπο που οι άνθρωποι το διαχειρίζονται. Στην πραγματικότητα όμως, είναι ένα βιβλίο που πατά πάνω σε αυτό το θέμα, ταυτόχρονα όμως ξεφεύγει από αυτό, καθώς η κυρία Θεοδώρου τοποθετεί στο συγγραφικό της μικροσκόπιο τις ανθρώπινες σχέσεις, σχέσεις γονεϊκές, φιλικές, συζυγικές, ερωτικές, παράνομες.
Τα παθογενή οικογενειακά συστήματα που δυσλειτουργούν στο παρόν και καθορίζουν το μέλλον των ανθρώπων, ο γάμος ως μία κοινωνική σύμβαση, μία συμφωνία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που πράττουν το κοινωνικά αποδεκτό κι ας βαλτώνουν ύστερα σε μία ανιαρή κατάσταση, βουλιάζοντας όλο και πιο βαθιά στην προσωπική τους μοναξιά, ο σαρωτικός κι αναπάντεχος έρωτας, ο έρωτας ο ζωοποιός και η ανάγκη των ανθρώπων να τον βιώσουν κι ας είναι παράνομος, σπάζοντας τα “πρέπει” και τα “μη” της κοινωνίας, η ευθραυστότητα της φιλίας και ο φόβος να έρθουμε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό είναι μερικοί άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η πλοκή του βιβλίου της κυρίας Θεοδώρου.
Ολοκληρώνοντας, ΤΟ ΛΙΓΟ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ είναι ένα αφοπλιστικά ειλικρινές μυθιστόρημα στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται η σύγχρονη γυναίκα και κατ' επέκταση ο σύγχρονος άνθρωπος μιας και τα θέματα που θίγονται εντός του είναι οικουμενικά και μας αφορούν όλους. Τρεις γυναίκες λοιπόν, τρεις γυναίκες τόσο φαινομενικά διαφορετικές, αλλά τελικά τόσο ίδιες στον πυρήνα τους, μιας και η καθεμία από αυτές, τόσο η Δέσποινα και η Πέπη, όσο και η Λιάνα αυτό που πραγματικά επιθυμούν και έχουν πραγματικά ανάγκη είναι να αγαπήσουν και να αγαπηθούν αληθινά, όπως και ο κάθε άνθρωπος άλλωστε!
Τρεις γυναίκες, τρεις αχώριστες παιδικές φίλες.
Τρεις πλευρές ενός ισοσκελούς τριγώνου.
Η καθεμία με τις δικές της καταβολές, τις δικές της φιλοδοξίες, επιθυμίες κι ανάγκες πορεύεται ανεξάρτητα. Διανύουν ζωές παράλληλες, βουλιαγμένη η καθεμά στη δική της προσωπική μοναξιά, έχοντας ωστόσο η μία την άλλη για δεκανίκι σε ώρες δύσκολες, ώρες σκληρές, ώρες βουτηγμένες στο σκοτάδι. Το παρελθόν, οι κοινές παιδικές μνήμες είναι ο άρρηκτος συνδετικός κρίκος που τις κρατά ενωμένες μέχρι και σήμερα. Μέχρι τη μέρα που ο αναπάντεχος χαμός του Μάνου, σύζυγου της Δέσποινας, από καρκίνο, θα φωτίσει την ευθραυστότητα της σχέσης των τριών φίλων.
Η Δέσποινα, η Λιάνα και η Πέπη όλες αυτές τις δεκαετίες ισορροπούν σ' ένα λεπτό σκοινί, έτοιμο να σπάσει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Εκείνες ωστόσο τα καταφέρνουν. Ο χαμός του Μάνου θα μετατρέψει την Δέσποινα σε ένα ανήμπορο πλάσμα, που αδυνατεί να διαχειριστεί την κατάσταση αυτή. Έτσι, η Δέσποινα για να αποφύγει έστω και για λίγο τη σκληρή πραγματικότητα, θα βρεθεί στο Πήλιο, στην εξοχική κατοικία που διατηρούσε ο Μάνος, συντροφιά με τις δύο παιδικές της φίλες.
Στο Πήλιο, οι τρεις αυτές γυναίκες θα έρθουν αντιμέτωπες πρόσωπο με πρόσωπο με την απώλεια και την αβάσταχτη απουσία. Ο Μάνος χάθηκε, αλλά παραμένει κοντά τους μέσα από τα προσωπικά του αντικείμενα που είναι διάσπαρτα στο σπίτι και ξυπνούν τη μνήμη. Το ταξίδι στο Πήλιο ξεκινά με σκοπό οι τρεις φίλες και κυρίως η Δέσποινα, να ηρεμήσουν και να αποσυμφορηστούν, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αποδεχτούν τον θάνατο του Μάνου. Στην πορεία ωστόσο ποικίλες μνήμες έρχονται στο φως, με το παρελθόν των τριών φίλων να ξετυλίγεται σταδιακά, φανερώνοντας τραύματα και πληγές βαθιές που ακόμη και σήμερα αιμορραγούν. Πληγές και τραύματα που χαράχτηκαν παντοτινά στη μνήμη και διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στο μονοπάτι που ακολούθησε η καθεμία από αυτές τις γυναίκες στη ζωή.
Η Ιφιγένεια Θεοδώρου λοιπόν με τη συγγραφική της πένα, που άλλοτε απαλή σαν πούπουλο αγγίζει προσεκτικά τις ηρωίδες της, κι άλλοτε αιχμηρή σαν μαχαίρι μπήγεται βαθιά μέσα τους, δημιουργεί ένα αμιγώς κοινωνικό μυθιστόρημα που εκ πρώτης όψεως θα λέγαμε πως διαπραγματεύεται τον θάνατο και την απώλεια, τα στάδια του πένθους και τον τρόπο που οι άνθρωποι το διαχειρίζονται. Στην πραγματικότητα όμως, είναι ένα βιβλίο που πατά πάνω σε αυτό το θέμα, ταυτόχρονα όμως ξεφεύγει από αυτό, καθώς η κυρία Θεοδώρου τοποθετεί στο συγγραφικό της μικροσκόπιο τις ανθρώπινες σχέσεις, σχέσεις γονεϊκές, φιλικές, συζυγικές, ερωτικές, παράνομες.
Τα παθογενή οικογενειακά συστήματα που δυσλειτουργούν στο παρόν και καθορίζουν το μέλλον των ανθρώπων, ο γάμος ως μία κοινωνική σύμβαση, μία συμφωνία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που πράττουν το κοινωνικά αποδεκτό κι ας βαλτώνουν ύστερα σε μία ανιαρή κατάσταση, βουλιάζοντας όλο και πιο βαθιά στην προσωπική τους μοναξιά, ο σαρωτικός κι αναπάντεχος έρωτας, ο έρωτας ο ζωοποιός και η ανάγκη των ανθρώπων να τον βιώσουν κι ας είναι παράνομος, σπάζοντας τα “πρέπει” και τα “μη” της κοινωνίας, η ευθραυστότητα της φιλίας και ο φόβος να έρθουμε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό είναι μερικοί άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η πλοκή του βιβλίου της κυρίας Θεοδώρου.
Ολοκληρώνοντας, ΤΟ ΛΙΓΟ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ είναι ένα αφοπλιστικά ειλικρινές μυθιστόρημα στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται η σύγχρονη γυναίκα και κατ' επέκταση ο σύγχρονος άνθρωπος μιας και τα θέματα που θίγονται εντός του είναι οικουμενικά και μας αφορούν όλους. Τρεις γυναίκες λοιπόν, τρεις γυναίκες τόσο φαινομενικά διαφορετικές, αλλά τελικά τόσο ίδιες στον πυρήνα τους, μιας και η καθεμία από αυτές, τόσο η Δέσποινα και η Πέπη, όσο και η Λιάνα αυτό που πραγματικά επιθυμούν και έχουν πραγματικά ανάγκη είναι να αγαπήσουν και να αγαπηθούν αληθινά, όπως και ο κάθε άνθρωπος άλλωστε!
January 20, 2022
"Η μνήμη όμως δεν έχει ανάγκη από φωτογραφίες και ημερολόγια. Όσα χαρτιά κι αν κάψεις , η μνήμη είναι εκεί. Μυρωδιές και ήχοι, χάδια και κλάματα... Πώς θα κάνεις στάχτη μια πικρή κουβέντα που ξεστομισες; Καίγεται το γέλιο; Δεν καίγεται."
Το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω φέτος πραγματεύεται και πάλι το θέμα της μνήμης. Τρεις ηρωίδες, τρεις καλές φίλες που ανοίγουν το σεντούκι των αναμνήσεων για να αποκαλυφθούν μυστικά, έρωτες, πάθη, πίκρες... Κάθε μία έχει να διαχειριστεί τις δικές της απώλειες αλλά και το δικό της πένθος. Διαβάζοντάς το αναρωτιόμουν αν είναι καλό τελικά αυτές οι αναμνήσεις να αναδύονται, ή αν υπάρχει κάποιος καλός λόγος που έχουν παραμείνει "καταχωνιασμένες" στα συρτάρια του μυαλού μας τόσο καιρό. Μεσα από τις συζητήσεις των τριών γυναικών θα ανακαλύψουμε τις πιο βαθιές τους σκέψεις και θα ξετυλίξουμε το κουβάρι του παρελθόντος κάνοντας ένα εσωτερικό ταξίδι στον χρόνο. Το κλίμα που αποπνέει το συγκεκριμένο βιβλίο είναι βαρύ και πένθιμο, άλλωστε το κουβάρι ξεκινά να ξετυλίγεται με αφορμή τον θάνατο του Μάνου ,συζύγου μιας εκ των τριών ηρωίδων. Παράλληλα όμως πραγματεύεται και τις σχέσεις με τους γονείς, τους φίλους,την κοινωνία και τους θεσμούς της. Εν συντομία θα το χαρακτήριζα ως ένα ψυχογραφημα της σύγχρονης γυναίκας.
Το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω φέτος πραγματεύεται και πάλι το θέμα της μνήμης. Τρεις ηρωίδες, τρεις καλές φίλες που ανοίγουν το σεντούκι των αναμνήσεων για να αποκαλυφθούν μυστικά, έρωτες, πάθη, πίκρες... Κάθε μία έχει να διαχειριστεί τις δικές της απώλειες αλλά και το δικό της πένθος. Διαβάζοντάς το αναρωτιόμουν αν είναι καλό τελικά αυτές οι αναμνήσεις να αναδύονται, ή αν υπάρχει κάποιος καλός λόγος που έχουν παραμείνει "καταχωνιασμένες" στα συρτάρια του μυαλού μας τόσο καιρό. Μεσα από τις συζητήσεις των τριών γυναικών θα ανακαλύψουμε τις πιο βαθιές τους σκέψεις και θα ξετυλίξουμε το κουβάρι του παρελθόντος κάνοντας ένα εσωτερικό ταξίδι στον χρόνο. Το κλίμα που αποπνέει το συγκεκριμένο βιβλίο είναι βαρύ και πένθιμο, άλλωστε το κουβάρι ξεκινά να ξετυλίγεται με αφορμή τον θάνατο του Μάνου ,συζύγου μιας εκ των τριών ηρωίδων. Παράλληλα όμως πραγματεύεται και τις σχέσεις με τους γονείς, τους φίλους,την κοινωνία και τους θεσμούς της. Εν συντομία θα το χαρακτήριζα ως ένα ψυχογραφημα της σύγχρονης γυναίκας.
December 30, 2021
Το «Λίγο που τελειώνει», τελείωσε δυστυχώς σε μια μέρα και με άφησε με την επιθυμία για λίγο ακόμα…
Ως αναγνώστης, τελευταία, αρχίζω να διαπιστώνω την ευχέρεια που έχω αποκτήσει - μετά από πολλές σελίδες - να μπορώ να διακρίνω εάν ένα βιβλίο έχει ενδιαφέρον, διαβάζοντας μόνο ένα απόσπασμα του ή το οπισθόφυλλο. Ε λοιπόν, το συγκεκριμένο, ήταν ένα από αυτά. Η θεματολογία του, αν και βαριά για Χριστούγεννα, θα έλεγε κάποιος, γνώριζα α πριόρι ότι ταιριάζει τη δεδομένη στιγμή στην ψυχολογία μου και ότι θα με συνεπάρει. Έτσι κι έγινε!
Η Δέσποινα χάνει τον άντρα της από καρκίνο και αποφασίζει με δυο κολλητές της να πάνε στο εξοχικό τους σπίτι στο Πήλιο για να ηρεμήσουν και αποσυμφορηθούν από την Αθήνα. Εκεί, ξετυλίγεται με πολύ έντεχνο και ομοιόμορφο τρόπο, το κουβάρι της ζωής της κάθε γυναίκας. Θυμούνται αναμνήσεις από το παρελθόν, αναπολούν, αποκαλύπτονται μυστικά και δοκιμάζεται στα ίσια η φιλία τους.
Για άλλη μια φορά πέφτω έξω για το ποιος είναι ο κύριος πρωταγωνιστής του βιβλίου, καθώς μέχρι ενός σημείου πίστευα ότι είναι η Δέσποινα. Ωστόσο, όπως αναφέρεται, πρόκειται για ένα ισοσκελές τρίγωνο, με ίσες γωνιές και ίσες πλευρές. Και οι τρεις γυναίκες, μοιράζονται ισόποσα την πλοκή. Μέσα από αυτές λοιπόν αναβλύζουν, με τον πιο επιδέξιο τρόπο, ποικίλα μελανά σημεία της κοινωνίας μας. Πρώτον και κύριο, τίθεται το ερώτημα για το πόσο ειλικρινείς είμαστε εμείς οι άνθρωποι με τα συναισθήματα μας, κατά πόσο μας κατατρώει εντέλει η ανάγκη να δείχνουμε χαρούμενοι, πετυχημένοι,
και δίχως προβλήματα. Η ανάγκη να μην ενοχλούμε! Η κρίση αξιών της εποχής. Η ελληνική οικογένεια και οι απαρχαιωμένες αντιλήψεις της. Η παρακμή της φιλίας. Ο έρωτας. Και φυσικά το πένθος! Συχνά καλούμαστε να πενθήσουμε ανθρώπους, καταστάσεις, συνθήκες και δεν καταλαβαίνουμε την αναγκαιότητα αυτής της διαδικασίας, τη νομίζουμε ως αδυναμία, αλλά μόνο κατά αυτόν τον τρόπο μπορούμε να ξανά κοιτάξουμε, χωρίς φίλτρα, προς το φως!
Ως αναγνώστης, τελευταία, αρχίζω να διαπιστώνω την ευχέρεια που έχω αποκτήσει - μετά από πολλές σελίδες - να μπορώ να διακρίνω εάν ένα βιβλίο έχει ενδιαφέρον, διαβάζοντας μόνο ένα απόσπασμα του ή το οπισθόφυλλο. Ε λοιπόν, το συγκεκριμένο, ήταν ένα από αυτά. Η θεματολογία του, αν και βαριά για Χριστούγεννα, θα έλεγε κάποιος, γνώριζα α πριόρι ότι ταιριάζει τη δεδομένη στιγμή στην ψυχολογία μου και ότι θα με συνεπάρει. Έτσι κι έγινε!
Η Δέσποινα χάνει τον άντρα της από καρκίνο και αποφασίζει με δυο κολλητές της να πάνε στο εξοχικό τους σπίτι στο Πήλιο για να ηρεμήσουν και αποσυμφορηθούν από την Αθήνα. Εκεί, ξετυλίγεται με πολύ έντεχνο και ομοιόμορφο τρόπο, το κουβάρι της ζωής της κάθε γυναίκας. Θυμούνται αναμνήσεις από το παρελθόν, αναπολούν, αποκαλύπτονται μυστικά και δοκιμάζεται στα ίσια η φιλία τους.
Για άλλη μια φορά πέφτω έξω για το ποιος είναι ο κύριος πρωταγωνιστής του βιβλίου, καθώς μέχρι ενός σημείου πίστευα ότι είναι η Δέσποινα. Ωστόσο, όπως αναφέρεται, πρόκειται για ένα ισοσκελές τρίγωνο, με ίσες γωνιές και ίσες πλευρές. Και οι τρεις γυναίκες, μοιράζονται ισόποσα την πλοκή. Μέσα από αυτές λοιπόν αναβλύζουν, με τον πιο επιδέξιο τρόπο, ποικίλα μελανά σημεία της κοινωνίας μας. Πρώτον και κύριο, τίθεται το ερώτημα για το πόσο ειλικρινείς είμαστε εμείς οι άνθρωποι με τα συναισθήματα μας, κατά πόσο μας κατατρώει εντέλει η ανάγκη να δείχνουμε χαρούμενοι, πετυχημένοι,
και δίχως προβλήματα. Η ανάγκη να μην ενοχλούμε! Η κρίση αξιών της εποχής. Η ελληνική οικογένεια και οι απαρχαιωμένες αντιλήψεις της. Η παρακμή της φιλίας. Ο έρωτας. Και φυσικά το πένθος! Συχνά καλούμαστε να πενθήσουμε ανθρώπους, καταστάσεις, συνθήκες και δεν καταλαβαίνουμε την αναγκαιότητα αυτής της διαδικασίας, τη νομίζουμε ως αδυναμία, αλλά μόνο κατά αυτόν τον τρόπο μπορούμε να ξανά κοιτάξουμε, χωρίς φίλτρα, προς το φως!
January 16, 2022
Από το οπισθόφυλλο είναι ήδη φανερό ότι το βιβλίο ασχολείται με τα συναισθήματα αυτών που μένουν ζωντανοί και πρέπει να βιώσουν την απώλεια μετά από τον θάνατο ενός προσφιλούς ανθρώπου, οπότε αναμενόμενο είναι να μιλά πολύ για τον πόνο και τη στεναχώρια της Δέσποινα, της γυναίκας του εκλιπόντος. Δίνει όμως εξίσου μεγάλη βάση και στην προσπάθεια των άλλων δύο γυναικών να στηρίξουν τη φίλη τους και ταυτόχρονα να διαχειριστούν τα όσα αυτές νιώθουν κάθε στιγμή.
Εκτός από την ζωή της καθεμιάς από τις τρεις γυναίκες στο παρόν, μας περιγράφει και την οικογένεια στην οποία μεγάλωσαν δίνοντας βάρος στη σχέση της καθεμιάς με την μητέρα της. Δίνει κάποια στοιχεία του χαρακτήρα της μητέρας, μιλά για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τα όσα συνέβαιναν και αφήνει να εννοηθεί το πόσο πολύ οι ενέργειες της μητέρας επηρέασαν τις αποφάσεις και τη συμπεριφορά της κόρης σε κάθε τομέα της ζωής της.
Επίσης, κάνει όμορφη περιγραφή της σχέσης τους με τους άντρες. Υπάρχει μια ορθή αποτύπωση κάποιων βασικών στοιχείων μιας μακροχρόνιας σχέσης αλλά και τα υπόλοιπα γεγονότα που συμβαίνουν και εξυπηρετούν την πλοκή δεν είναι εκτός πραγματικότητας αν και δεν τα βλέπουμε καθημερινά (ή έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον). Οι σύζυγοι, αν και απόντες παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην ιστορία, ακριβώς όπως και στις ζωές των γυναικών.
Δυσκολεύτηκα αρκετά να γράψω τις σκέψεις μου για αυτό το βιβλίο, ήταν ολόκληρο μια έκπληξη για εμένα και ήθελα να μιλήσω πολύ γενικά για το περιεχόμενο ώστε να μην φανερώσω θέματα που αναλύει και με εξέπληξαν. Γρήγορο, καλογραμμένο, κρατάει το ενδιαφέρον σε όλες τις σελίδες του. Βγάζει μια μελαγχολία, περιστασιακά ίσως και απελπισία και λογικά θα σας ρίξει λίγο τη διάθεση, ωστόσο είναι μια πολύ ωραία ιστορία.
(4,5 αστεράκια)
https://thematofylakes.gr/
https://kiallovivlio.blogspot.com/
Εκτός από την ζωή της καθεμιάς από τις τρεις γυναίκες στο παρόν, μας περιγράφει και την οικογένεια στην οποία μεγάλωσαν δίνοντας βάρος στη σχέση της καθεμιάς με την μητέρα της. Δίνει κάποια στοιχεία του χαρακτήρα της μητέρας, μιλά για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τα όσα συνέβαιναν και αφήνει να εννοηθεί το πόσο πολύ οι ενέργειες της μητέρας επηρέασαν τις αποφάσεις και τη συμπεριφορά της κόρης σε κάθε τομέα της ζωής της.
Επίσης, κάνει όμορφη περιγραφή της σχέσης τους με τους άντρες. Υπάρχει μια ορθή αποτύπωση κάποιων βασικών στοιχείων μιας μακροχρόνιας σχέσης αλλά και τα υπόλοιπα γεγονότα που συμβαίνουν και εξυπηρετούν την πλοκή δεν είναι εκτός πραγματικότητας αν και δεν τα βλέπουμε καθημερινά (ή έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον). Οι σύζυγοι, αν και απόντες παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην ιστορία, ακριβώς όπως και στις ζωές των γυναικών.
Δυσκολεύτηκα αρκετά να γράψω τις σκέψεις μου για αυτό το βιβλίο, ήταν ολόκληρο μια έκπληξη για εμένα και ήθελα να μιλήσω πολύ γενικά για το περιεχόμενο ώστε να μην φανερώσω θέματα που αναλύει και με εξέπληξαν. Γρήγορο, καλογραμμένο, κρατάει το ενδιαφέρον σε όλες τις σελίδες του. Βγάζει μια μελαγχολία, περιστασιακά ίσως και απελπισία και λογικά θα σας ρίξει λίγο τη διάθεση, ωστόσο είναι μια πολύ ωραία ιστορία.
(4,5 αστεράκια)
https://thematofylakes.gr/
https://kiallovivlio.blogspot.com/
December 19, 2021
Το θάνατο του Μάνου έπρεπε με κάποιο τρόπο να καταφέρει να τον αντιμετωπίσει.
Επιθετικός καρκίνος ήταν η αιτία. Δεν υπήρχε επιστροφή από αυτό το ταξίδι του θανάτου πάρα μόνο ο ελάχιστος χρόνος για να μπορέσεις να αποδεχτείς και στη συνέχεια να διαχειριστεις την απώλεια.
Ανήμπορη να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα η Δέσποινα ζητάει τη βοήθειά των δύο επιστήθιων φίλων της ,της Λιάνας και της Πέπης, και έτσι ξεκινάνε για ένα διήμερο στο εξοχικό που διατηρούσε ο Μάνος στο Πήλιο.Η κάθε μία ανέλαβε το ρόλο της ,τρεις διαφορετικές γυναίκες, τρεις αντίρροπες δυνάμεις σε πλήρη αρμονία. Είχαν καιρό να γεμίσουν το κουτί της επιθυμίας και να ξανά ζήσουν τις ζωές τους απολαμβάνοντας την εικόνα του χθές,ξεκινώντας την αναδρομή από τα εφηβικά τους χρόνια.Το ταξίδι της Δέσποινας,δύσκολο αλλά λυτρωτικο, ξεδιπλώνει το κουβάρι της ζωής και για τις τρεις φίλες .Η κάθε μία με ένα βουβό πόνο στη πλάτη να την βαραίνει.
Ένα βιβλίο γεμάτο έντονα συναισθήματα για την απώλεια, όπου κάθε της σκαλοπάτι και μια ανάμνηση από το παρελθόν, γεμάτο πόνο.Αναλύει θέματα της ελληνικής οικογένειάς δοσμένο με τόσο απλό τρόπο, γεμάτο ωστόσο με πινελιές λυρισμου ,που τις συναντάς σε όλο το βιβλίο.Η αποξένωση, η νοσταλγία, η απουσία του συντρόφου,ο έρωτας, η απιστία και βέβαια ο δεσμός της φιλίας και πόσο ειλικρινείς είμαστε με τα συναισθήματα μας.
{..Πως ξεγελιουνται έτσι οι άνθρωποι;Ζουν μαζί κι όμως στο βάθος μένουν ξένοι. Με τους γονείς και τους φίλους μοιράζονται το σπίτι,τον χρόνο,τα γούστα και τις προσδοκίες τους ,όμως κρύβουν τις βαθιές σκέψειςτους,τις αληθινές, τις καταχωνιάζουν από ντροπή ή από φόβο...}
Επιθετικός καρκίνος ήταν η αιτία. Δεν υπήρχε επιστροφή από αυτό το ταξίδι του θανάτου πάρα μόνο ο ελάχιστος χρόνος για να μπορέσεις να αποδεχτείς και στη συνέχεια να διαχειριστεις την απώλεια.
Ανήμπορη να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα η Δέσποινα ζητάει τη βοήθειά των δύο επιστήθιων φίλων της ,της Λιάνας και της Πέπης, και έτσι ξεκινάνε για ένα διήμερο στο εξοχικό που διατηρούσε ο Μάνος στο Πήλιο.Η κάθε μία ανέλαβε το ρόλο της ,τρεις διαφορετικές γυναίκες, τρεις αντίρροπες δυνάμεις σε πλήρη αρμονία. Είχαν καιρό να γεμίσουν το κουτί της επιθυμίας και να ξανά ζήσουν τις ζωές τους απολαμβάνοντας την εικόνα του χθές,ξεκινώντας την αναδρομή από τα εφηβικά τους χρόνια.Το ταξίδι της Δέσποινας,δύσκολο αλλά λυτρωτικο, ξεδιπλώνει το κουβάρι της ζωής και για τις τρεις φίλες .Η κάθε μία με ένα βουβό πόνο στη πλάτη να την βαραίνει.
Ένα βιβλίο γεμάτο έντονα συναισθήματα για την απώλεια, όπου κάθε της σκαλοπάτι και μια ανάμνηση από το παρελθόν, γεμάτο πόνο.Αναλύει θέματα της ελληνικής οικογένειάς δοσμένο με τόσο απλό τρόπο, γεμάτο ωστόσο με πινελιές λυρισμου ,που τις συναντάς σε όλο το βιβλίο.Η αποξένωση, η νοσταλγία, η απουσία του συντρόφου,ο έρωτας, η απιστία και βέβαια ο δεσμός της φιλίας και πόσο ειλικρινείς είμαστε με τα συναισθήματα μας.
{..Πως ξεγελιουνται έτσι οι άνθρωποι;Ζουν μαζί κι όμως στο βάθος μένουν ξένοι. Με τους γονείς και τους φίλους μοιράζονται το σπίτι,τον χρόνο,τα γούστα και τις προσδοκίες τους ,όμως κρύβουν τις βαθιές σκέψειςτους,τις αληθινές, τις καταχωνιάζουν από ντροπή ή από φόβο...}
June 18, 2022
Ενα πολύ δυνατό βιβλίο, με ιδιαίτερο θέμα το πένθος που καλείται να βιώσει μια γυναίκα για τον σύζυγο της.
January 9, 2022
Η Ιφιγένεια Θεοδώρου καταδύεται στα βαθύτερα συναισθήματα των ηρωίδων της κυνηγώντας το τέρας της απώλειας µε µόνο εφόδιο τον έρωτα.
Ένα αόρατο νήμα συνδέει τις ζωές των τριών πρωταγωνιστών, όχι µόνο στο παρόν, αλλά και στο μέλλον τους, το οποίο και θα τις καθορίσει. Φίλες από το σχολείο ,σφράγισαν την φιλία τους ζώντας παράλληλα, αλλά και κοντά η μια στην άλλη, δημιουργώντας σχέσεις και δεσμούς υπερνικώντας τις δυσκολίες της καθημερινότητας ,χτίζοντας δίχτυ εμπιστοσύνης μεταξύ τους
Η Δέσποινα χάνει τον άντρα της έπειτα από σύντομη σοβαρή αρρώστια. Θα ταξιδέψει στο Πήλιο μαζί µε τη Λιάνα και την Πέπη, που της συμπαραστέκονται για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματά του στο εξοχικό σπίτι που ήταν για χρόνια το ησυχαστήριό του. Οι τρεις τους καλούνται να διαχειριστούν την απουσία του Μάνου, αλλά και τις δικές τους απώλειες, παλιά ανεξόφλητα πένθη, καταχωνιασμένες µνήµες, μυστικά και ψέματα που ανατρέπουν τις ισορροπίες µμεταξύ τους. Οι συζητήσεις και οι μύχιες σκέψεις τους, καθώς μοιράζονται σκηνές από το παρελθόν σαν ένα εσωτερικό ταξίδι ενάντια στον χρόνο, φωτίζουν αισθήματα και πράξεις· αναλογίζονται όσα έχουν χάσει, όσα δεν πρόφτασαν ή όσα απερίσκεπτα επέτρεψαν να φύγουν µέσα από τα χέρια τους.
Η συγγραφέας προσφέρει σκόπιμα χώρο κι αφήνοντας μισάνοιχτη τη πόρτα της ζωής των τριών γυναικών προσκαλεί τον αναγνώστη να κάνει το δικό του εσωτερικό ταξίδι και να μοιραστεί μαζί τους την στυφή γεύση της απουσίας.
Οι ζωντανοί διάλογοι των τριών , οι εσωτερικοί μονόλογοι /σκέψεις της Πέπης , εναλλάσσονται με τις βουτιές στο παρελθόν και τον χρησιμοποιημένο αόριστο -μικρά κεφάλαια αυτόνομα- που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε τους χαρακτήρες των τριών φιλενάδων και μας ωθούν κι εμάς, ως αναγνώστες, να αναζητήσουμε την φωτεινή ή την εγωιστική πλευρά µας – ακόµα και όσοι θεωρούμε τους εαυτούς µας ξεχωριστά όντα, µε ανεπτυγµένη κοινωνική αντίληψη και αυτογνωσία
Η Δέσποινα, η Πέπη, η Λιάνα αναθεωρούν όσα μέχρι πρόσφατα αισθάνθηκαν και έζησαν, βρίσκονται αντιμέτωπες με την βαριά απουσία του Μάνου. Ο θάνατός του γίνεται η αφορμή να σταθούν η μια απέναντι από την άλλη, να ρίξουν από πάνω τους τα ρούχα της αθωότητας και να αναγνωρίσουν τα προσωπεία που τους επιβάλουν οι κοινωνικές συνθήκες. Ο απαστράπτων γάμος χάνει την αίγλη και την λαμπρότητα του, ξεθωριάζει μακριά από τα φώτα της γαμήλιας τελετής, η εφηβική φιλία ενηλικιώνεται, χάνει την φρεσκάδα της, περπατάει στο δρόμο της εμμηνόπαυσης. Η επαγγελματική καταξίωση δεν έρχεται, ο προσωπικός μύθος ακυρώνεται. Κι έτσι η καθεμιά έρχεται αντιμέτωπη με το άλλο, το διαφορετικό πρόσωπό της, αυτό που έκρυβε με τόση έγνοια τόσο καιρό. Και γεννιέται εύλογα το ερώτημα. Είμαστε αυτό που θέλουμε να βλέπουν οι άλλοι ή αυτό που θέλουν εκείνοι να βλέπουν σε μας; Η και τα δυο ;
Ερχεται η στιγμή να παλέψουν με την απώλεια που στοιχειώνει και τις δικές τους ζωές. Τις δικές μας ζωές. Γιατί είμαστε οι απώλειές μας. Ληγμένοι έρωτες , προδομένες φιλίες, γονείς με ξεφτισμένη μνήμη και γονείς που έφυγαν, η νιότη μας, τα πένθη που δεν ξοφλήσαμε «Απουσία. Τι βαριά λέξη! Με τόσο κενό μέσα της ,αλλά τόσο βαριά! Ασήκωτη!» σελ.118
Από μικρά παιδιά μάθαμε να χάνουμε και να κερδίζουμε στο παιχνίδι, αλλά στις δύσκολες στιγμές αδυνατούμε να διαχειριστούμε την απώλεια , αναζητούμε την βοήθεια , το δεκανίκι των άλλων γιατί εκείνο που χάνουμε στην ουσία είναι η δύναμη στον εαυτό μας. Μπορούμε τελικά ν αποδεχτούμε το πεπρωμένο μας και, όταν πιστέψουμε ότι τα έχουμε χάσει όλα και δεν έχει τίποτα πια να περιμένουμε, μια αλήθεια θ’ ανατρέψει τη ζωή μας για πάντα! Η ένας έρωτας. Δεν είναι ποτέ αργά να αδράξουμε μια δεύτερη ευκαιρία . «…Σβήστηκαν μεμιάς όλα τα χρόνια που περίμενα στη γωνία, ξανάνιωσα, γέμισα χυμούς εκεί που άλλες στραγγίζουν και ραγίζουν σαν αχρείαστα κύπελα.» Σελ.141
Για πόσο όμως ; Γιατί όσο περνάει ο καιρός κατανοούμε όλο και περισσότερο ότι «ο χρόνος που χάνουμε είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε.» Σελ.228 Κι αυτό το χρόνο πρέπει να μάθουμε να το διαχειριζόμαστε για να βρούμε την αρμονία και τη γαλήνη. Γιατί καθετί που τελειώνει σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή .
Η Ιφιγένεια Θεοδώρου με ένα μικρής έκτασης βιβλίο καταφέρνει να ξεδιπλώσει τους χαρακτήρες της με ένα τέλος απροσδόκητο που «Το λίγο που τελειώνει» θα θέλαμε να διαρκέσει πολύ.
Ένα αόρατο νήμα συνδέει τις ζωές των τριών πρωταγωνιστών, όχι µόνο στο παρόν, αλλά και στο μέλλον τους, το οποίο και θα τις καθορίσει. Φίλες από το σχολείο ,σφράγισαν την φιλία τους ζώντας παράλληλα, αλλά και κοντά η μια στην άλλη, δημιουργώντας σχέσεις και δεσμούς υπερνικώντας τις δυσκολίες της καθημερινότητας ,χτίζοντας δίχτυ εμπιστοσύνης μεταξύ τους
Η Δέσποινα χάνει τον άντρα της έπειτα από σύντομη σοβαρή αρρώστια. Θα ταξιδέψει στο Πήλιο μαζί µε τη Λιάνα και την Πέπη, που της συμπαραστέκονται για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματά του στο εξοχικό σπίτι που ήταν για χρόνια το ησυχαστήριό του. Οι τρεις τους καλούνται να διαχειριστούν την απουσία του Μάνου, αλλά και τις δικές τους απώλειες, παλιά ανεξόφλητα πένθη, καταχωνιασμένες µνήµες, μυστικά και ψέματα που ανατρέπουν τις ισορροπίες µμεταξύ τους. Οι συζητήσεις και οι μύχιες σκέψεις τους, καθώς μοιράζονται σκηνές από το παρελθόν σαν ένα εσωτερικό ταξίδι ενάντια στον χρόνο, φωτίζουν αισθήματα και πράξεις· αναλογίζονται όσα έχουν χάσει, όσα δεν πρόφτασαν ή όσα απερίσκεπτα επέτρεψαν να φύγουν µέσα από τα χέρια τους.
Η συγγραφέας προσφέρει σκόπιμα χώρο κι αφήνοντας μισάνοιχτη τη πόρτα της ζωής των τριών γυναικών προσκαλεί τον αναγνώστη να κάνει το δικό του εσωτερικό ταξίδι και να μοιραστεί μαζί τους την στυφή γεύση της απουσίας.
Οι ζωντανοί διάλογοι των τριών , οι εσωτερικοί μονόλογοι /σκέψεις της Πέπης , εναλλάσσονται με τις βουτιές στο παρελθόν και τον χρησιμοποιημένο αόριστο -μικρά κεφάλαια αυτόνομα- που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε τους χαρακτήρες των τριών φιλενάδων και μας ωθούν κι εμάς, ως αναγνώστες, να αναζητήσουμε την φωτεινή ή την εγωιστική πλευρά µας – ακόµα και όσοι θεωρούμε τους εαυτούς µας ξεχωριστά όντα, µε ανεπτυγµένη κοινωνική αντίληψη και αυτογνωσία
Η Δέσποινα, η Πέπη, η Λιάνα αναθεωρούν όσα μέχρι πρόσφατα αισθάνθηκαν και έζησαν, βρίσκονται αντιμέτωπες με την βαριά απουσία του Μάνου. Ο θάνατός του γίνεται η αφορμή να σταθούν η μια απέναντι από την άλλη, να ρίξουν από πάνω τους τα ρούχα της αθωότητας και να αναγνωρίσουν τα προσωπεία που τους επιβάλουν οι κοινωνικές συνθήκες. Ο απαστράπτων γάμος χάνει την αίγλη και την λαμπρότητα του, ξεθωριάζει μακριά από τα φώτα της γαμήλιας τελετής, η εφηβική φιλία ενηλικιώνεται, χάνει την φρεσκάδα της, περπατάει στο δρόμο της εμμηνόπαυσης. Η επαγγελματική καταξίωση δεν έρχεται, ο προσωπικός μύθος ακυρώνεται. Κι έτσι η καθεμιά έρχεται αντιμέτωπη με το άλλο, το διαφορετικό πρόσωπό της, αυτό που έκρυβε με τόση έγνοια τόσο καιρό. Και γεννιέται εύλογα το ερώτημα. Είμαστε αυτό που θέλουμε να βλέπουν οι άλλοι ή αυτό που θέλουν εκείνοι να βλέπουν σε μας; Η και τα δυο ;
Ερχεται η στιγμή να παλέψουν με την απώλεια που στοιχειώνει και τις δικές τους ζωές. Τις δικές μας ζωές. Γιατί είμαστε οι απώλειές μας. Ληγμένοι έρωτες , προδομένες φιλίες, γονείς με ξεφτισμένη μνήμη και γονείς που έφυγαν, η νιότη μας, τα πένθη που δεν ξοφλήσαμε «Απουσία. Τι βαριά λέξη! Με τόσο κενό μέσα της ,αλλά τόσο βαριά! Ασήκωτη!» σελ.118
Από μικρά παιδιά μάθαμε να χάνουμε και να κερδίζουμε στο παιχνίδι, αλλά στις δύσκολες στιγμές αδυνατούμε να διαχειριστούμε την απώλεια , αναζητούμε την βοήθεια , το δεκανίκι των άλλων γιατί εκείνο που χάνουμε στην ουσία είναι η δύναμη στον εαυτό μας. Μπορούμε τελικά ν αποδεχτούμε το πεπρωμένο μας και, όταν πιστέψουμε ότι τα έχουμε χάσει όλα και δεν έχει τίποτα πια να περιμένουμε, μια αλήθεια θ’ ανατρέψει τη ζωή μας για πάντα! Η ένας έρωτας. Δεν είναι ποτέ αργά να αδράξουμε μια δεύτερη ευκαιρία . «…Σβήστηκαν μεμιάς όλα τα χρόνια που περίμενα στη γωνία, ξανάνιωσα, γέμισα χυμούς εκεί που άλλες στραγγίζουν και ραγίζουν σαν αχρείαστα κύπελα.» Σελ.141
Για πόσο όμως ; Γιατί όσο περνάει ο καιρός κατανοούμε όλο και περισσότερο ότι «ο χρόνος που χάνουμε είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε.» Σελ.228 Κι αυτό το χρόνο πρέπει να μάθουμε να το διαχειριζόμαστε για να βρούμε την αρμονία και τη γαλήνη. Γιατί καθετί που τελειώνει σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή .
Η Ιφιγένεια Θεοδώρου με ένα μικρής έκτασης βιβλίο καταφέρνει να ξεδιπλώσει τους χαρακτήρες της με ένα τέλος απροσδόκητο που «Το λίγο που τελειώνει» θα θέλαμε να διαρκέσει πολύ.
February 9, 2022
Το λίγο που τελειώνει..
Ένα βιβλίο πολύτιμο!
Μετά από το τραγικό γεγονόςτου θανάτου του συζύγου της Δέσποινας εκείνη και οι φίλες της αναλαμβάνουν το επίπονο έργο να μαζέψουν τα πράγματα του από το ησυχαστήριο του σε ένα χωριο του Πηλίου.
Τρεις φίλες, τρεις πλευρές ισοσκελούς τριγώνου.
Μια ζωή γεμάτη από αναμνήσεις και συναισθήματα.
Η αγάπη,ο πόνος.
Και στη μέση η απώλεια και η προδοσία να τους ξύνει τις πληγές .
Η συγγραφέας με πήρε μαζί της στο ταξίδι και δεν με άφησε ποτέ.
Η σχέση με τη μάνα, η αρρώστια, τα λόγια που δεν ειπώθηκαν, οι σχέσεις, ο έρωτας, η αγάπη...όλα δοσμένα με τόση μαεστρία που τα λόγια είναι λίγα...
Παραθέτω μερικά κομμάτια που είναι κατάλληλα για να μεταφέρουν το ύφος σε πλήρη ένταση.
"τι έγινε ρωτούσα; Όλα καλά απαντούσε κι εγώ έκλεινα την απογοητεύση μου σε ένα κουτάκι στο βάθος του στομαχιού μου που το άνοιγα μετά για να το γεμίσω με σοκολάτες".
"Βουηζαν οι αναμνήσεις γύρω μου ενοχλητικές μαύρες μύγες,από αυτές που τσιμπούν και πονάνε."
"Ο έρωτας φαινόταν στα μάτια της.
Η δική μου μανα έλεγε ότι ο έρωτας περνά από το στομάχι.
Ψέματα! Από το στομάχι περνά τη βαρεμάρα. Δεν έχεις τι να πεις με τον άλλο, μασάς και καταπίνεις, σώζεις τα προσχήματα, περνά η ώρα."
Ένα βιβλίο πολύτιμο!
Μετά από το τραγικό γεγονόςτου θανάτου του συζύγου της Δέσποινας εκείνη και οι φίλες της αναλαμβάνουν το επίπονο έργο να μαζέψουν τα πράγματα του από το ησυχαστήριο του σε ένα χωριο του Πηλίου.
Τρεις φίλες, τρεις πλευρές ισοσκελούς τριγώνου.
Μια ζωή γεμάτη από αναμνήσεις και συναισθήματα.
Η αγάπη,ο πόνος.
Και στη μέση η απώλεια και η προδοσία να τους ξύνει τις πληγές .
Η συγγραφέας με πήρε μαζί της στο ταξίδι και δεν με άφησε ποτέ.
Η σχέση με τη μάνα, η αρρώστια, τα λόγια που δεν ειπώθηκαν, οι σχέσεις, ο έρωτας, η αγάπη...όλα δοσμένα με τόση μαεστρία που τα λόγια είναι λίγα...
Παραθέτω μερικά κομμάτια που είναι κατάλληλα για να μεταφέρουν το ύφος σε πλήρη ένταση.
"τι έγινε ρωτούσα; Όλα καλά απαντούσε κι εγώ έκλεινα την απογοητεύση μου σε ένα κουτάκι στο βάθος του στομαχιού μου που το άνοιγα μετά για να το γεμίσω με σοκολάτες".
"Βουηζαν οι αναμνήσεις γύρω μου ενοχλητικές μαύρες μύγες,από αυτές που τσιμπούν και πονάνε."
"Ο έρωτας φαινόταν στα μάτια της.
Η δική μου μανα έλεγε ότι ο έρωτας περνά από το στομάχι.
Ψέματα! Από το στομάχι περνά τη βαρεμάρα. Δεν έχεις τι να πεις με τον άλλο, μασάς και καταπίνεις, σώζεις τα προσχήματα, περνά η ώρα."
January 5, 2022
Το βιβλίο τελείωσε μέσα σε ένα βράδυ... η γραφή είναι ξεκούραστη και ρέει, οι εικόνες πολλές και εναλλασσόμενες άλλοτε μέσα στη φύση του Πηλίου και τις παραλίες των θερινών διακοπών των ηρώων, άλλοτε στις πόλεις και τα σπίτια των ηρωίδων, εκείνα στα οποία μεγάλωσαν και εκείνα που τις έδιωξαν κι ας αναγκάστηκαν να ζήσουν μέσα σε αυτά. Οι γυναίκες πρωταγωνιστούν σε αυτή την ιστορία. Γυναίκες δυναμικές, ερωτευμένες, επιτυχημένες, πληγωμένες, ανασφαλείς, φοβισμένες, επαγγελματίες, μανάδες, σύντροφοι, σύζυγοι, ερωμένες. Η απώλεια και το πένθος του θανάτου αλλά και του χωρισμού σε δεύτερο πλάνο, αποτελούν το φόντο πάνω στο οποίο ξετυλίγονται ιστορίες του παρελθόντος και τα γενόμενα στο παρόν του βιβλίου, αναδεικνύοντας τον ανθρώπινο ψυχισμό που μπροστά στο τέλος του θανάτου και του χωρισμού σπαράζει, καταρρέει, αρνείται, θυμώνει, αναπτύσσει άμυνες, αποδέχεται.
Οι ηρωίδες, μέσα από την προσωπική τους κατάθεση και τις αναδρομές στο οικογενειακό και προσωπικό τους παρελθόν, φέρνουν στο φως τις παθογένειες των φαινομενικά τέλειων οικογενειών, την αποξένωση των ανθρώπων απόρροια του εγωισμού, του φόβου και της αδιαφορίας, την υποκρισία και ανειλικρίνεια ακόμα και απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό, τη φιλία και τον έρωτα.
Το ισόπλευρο τρίγωνο της ιστορίας, αποτελούμενο από τη Δέσποινα, τη Πέπη και τη Λιάνα, κατά τη γνώμη που δεν αναπτύχθηκε ισόπλευρα. Η ιστορία της Λιάνας ξετυλίγεται κυρίως μέσα απο παρελθοντικές αφηγήσεις σχετικά με τον στενό οικογενειακό της κύκλο και σκόρπιες αναφορές στην αποτυχημένη προσωπική της ζωή. Είναι μία γυναίκα δυναμική, αλτρουίστρια, συμπονετική και προστατευτική, που έγινε μάνα για τις φίλες της, που αν και μανάδες, δεν μπόρεσαν να στηρίξουν τον εαυτό τους. Μου έλειψε μια εκτενέστερη ανάλυση του ψυχισμού της και μια φωτεινότερη σκιαγράφιση των αντιδράσεών της κατά την παραμονή της στο εξοχικό του Πηλίου, όπου είχε αναλάβει το δύσκολο έργο του "ξεκαθαρίσματος" και κατά τη διάρκεια του οποίου ήρθε αντιμέτωπη με αναπόφευκτα οδυνηρά μυστικά και στοιχεία που προκαλούν δυσάρεστες εκπλήξεις. Αναρωτιέμαι αν αυτή η "έλλειψη" είναι όντως ένα συγγραφικό παράπτωμα ή αντιθέτως, μία συνειδητή επιλογή που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την ψύχραιμη ωριμότητα της Λιάνας;
Όπως και να έχει, είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί καθώς μας φέρνει αντιμέτωπους με το αναπόδραστο της απώλειας και την αξία της εσωτερικής μας ειλικρίνειας, σήμερα που οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο εύθρασυτες από ποτέ.
Οι ηρωίδες, μέσα από την προσωπική τους κατάθεση και τις αναδρομές στο οικογενειακό και προσωπικό τους παρελθόν, φέρνουν στο φως τις παθογένειες των φαινομενικά τέλειων οικογενειών, την αποξένωση των ανθρώπων απόρροια του εγωισμού, του φόβου και της αδιαφορίας, την υποκρισία και ανειλικρίνεια ακόμα και απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό, τη φιλία και τον έρωτα.
Το ισόπλευρο τρίγωνο της ιστορίας, αποτελούμενο από τη Δέσποινα, τη Πέπη και τη Λιάνα, κατά τη γνώμη που δεν αναπτύχθηκε ισόπλευρα. Η ιστορία της Λιάνας ξετυλίγεται κυρίως μέσα απο παρελθοντικές αφηγήσεις σχετικά με τον στενό οικογενειακό της κύκλο και σκόρπιες αναφορές στην αποτυχημένη προσωπική της ζωή. Είναι μία γυναίκα δυναμική, αλτρουίστρια, συμπονετική και προστατευτική, που έγινε μάνα για τις φίλες της, που αν και μανάδες, δεν μπόρεσαν να στηρίξουν τον εαυτό τους. Μου έλειψε μια εκτενέστερη ανάλυση του ψυχισμού της και μια φωτεινότερη σκιαγράφιση των αντιδράσεών της κατά την παραμονή της στο εξοχικό του Πηλίου, όπου είχε αναλάβει το δύσκολο έργο του "ξεκαθαρίσματος" και κατά τη διάρκεια του οποίου ήρθε αντιμέτωπη με αναπόφευκτα οδυνηρά μυστικά και στοιχεία που προκαλούν δυσάρεστες εκπλήξεις. Αναρωτιέμαι αν αυτή η "έλλειψη" είναι όντως ένα συγγραφικό παράπτωμα ή αντιθέτως, μία συνειδητή επιλογή που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την ψύχραιμη ωριμότητα της Λιάνας;
Όπως και να έχει, είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί καθώς μας φέρνει αντιμέτωπους με το αναπόδραστο της απώλειας και την αξία της εσωτερικής μας ειλικρίνειας, σήμερα που οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο εύθρασυτες από ποτέ.
January 18, 2023
«To λίγο που τελειώνει» της συγγραφέως Ιφιγένειας Θεοδώρου, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Ένα μυθιστόρημα για την απώλεια, το πένθος και τη φιλία.
Η Δέσποινα, η Πέπη και η Λιάνα, τρεις φίλες από τα σχολικά χρόνια, ένα ισόπλευρο τρίγωνο όπως τις αποκαλούσε ο καθηγητής των μαθηματικών, πηγαίνουν στο Πήλιο, για να μαζέψουν τα πράγματα του Μάνου, αποθανόντα συζύγου της Δέσποινας. Μια επίπονη διαδικασία, που την αναλαμβάνει η Λιάνα, η πιο δυνατή φαινομενικά, της παρέας των γυναικών.
Η Λιάνα θαύμαζε τις θεατρικές ακροβασίες της φίλης της κι η Δέσποινα είχε βρει στο πρόσωπο της Λιάνας την αδελφή που της έλειπε. Όσο για την Πέπη, πληγωμένη από το διαζύγιο των γονιών της, αντικατέστησε τον οικογενειακό ακρωτηριασμό με τη σταθερότητα που της έδινε αυτό το δυνατό δίδυμο.
Οι μέρες που θα περάσουν στο Πήλιο δύσκολες και για τις τρεις γυναίκες για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Η Δέσποινα νιώθει τύψεις για το χρόνο που δεν πέρασε με τον Μάνο στο Πήλιο. Μόνος του ερχόταν. Ήταν το ησυχαστήριο του.
Η Λιάνα σκέφτεται τα προβλήματά της, προσωπικά και επαγγελματικά, που δεν έχει μοιραστεί με τις φίλες της, γιατί δεν ήταν ποτέ η κατάλληλη στιγμή να τους φορτώσει όλα όσα την απασχολούν. Στις κούτες του Μάνου, βρίσκει πολλά στοιχεία που σίγουρα η Δέσποινα δεν γνωρίζει αλλά θα πρέπει να ενημερωθεί.
Η Πέπη, νιώθει άβολα να μένει στο σπίτι του Μάνου. Τα βράδια δεν μπορεί να κοιμηθεί. Ο γάμος της έχει τελειώσει με τον Φίλιππο. Η Λιάνα και η Δέσποινα, πιστεύουν ότι η ψυχική αναστάτωση της φίλης τους, οφείλεται στο τέλος της κοινής της πορείας με τον Φίλιππο.
Η συγγραφέας παρουσιάζει ένα πολύ καλοδουλεμένο μυθιστόρημα που εστιάζει στις σχέσεις και την απώλεια. Σε όσα δεν ειπώθηκαν, και δεν έγιναν αντιληπτά κατά τη διάρκεια της ζωής. Όνειρα, αναμνήσεις ευχάριστες και δυσάρεστες, έρχονται να αναστατώσουν τη ζωή των τριών γυναικών. Μυστικά που ήταν καλά κρυμμένα, βγαίνουν στο φως και οι σχέσεις διαταράσσονται. Η κορύφωση έρχεται με ένα τραγικό γεγονός που λειτουργεί συνάμα και ως κάθαρση.
Ένα βιβλίο αρκετά ενδιαφέρον, με ανατροπές που κρατούν σε εγρήγορση τον αναγνώστη. Παρά τη δυσκολία των θεμάτων που πραγματεύεται, το κείμενο δεν γίνεται μελό, δεν εκβιάζει συναισθηματικά τους αναγνώστες. Οι ήρωίδες του βιβλίου, θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι πρόσωπα πραγματικά. Οι διάλογοι ζωντανοί, αληθοφανείς, δεν ξενίζουν, δεν κουράζουν με ανούσιες φλυαρίες.
Η συγγραφέας, πετυχαίνει να παρασύρει τους αναγνώστες της και να γίνουν ένα με τις ηρωίδες της. Αξίζει να το διαβάσετε.
Η Δέσποινα, η Πέπη και η Λιάνα, τρεις φίλες από τα σχολικά χρόνια, ένα ισόπλευρο τρίγωνο όπως τις αποκαλούσε ο καθηγητής των μαθηματικών, πηγαίνουν στο Πήλιο, για να μαζέψουν τα πράγματα του Μάνου, αποθανόντα συζύγου της Δέσποινας. Μια επίπονη διαδικασία, που την αναλαμβάνει η Λιάνα, η πιο δυνατή φαινομενικά, της παρέας των γυναικών.
Η Λιάνα θαύμαζε τις θεατρικές ακροβασίες της φίλης της κι η Δέσποινα είχε βρει στο πρόσωπο της Λιάνας την αδελφή που της έλειπε. Όσο για την Πέπη, πληγωμένη από το διαζύγιο των γονιών της, αντικατέστησε τον οικογενειακό ακρωτηριασμό με τη σταθερότητα που της έδινε αυτό το δυνατό δίδυμο.
Οι μέρες που θα περάσουν στο Πήλιο δύσκολες και για τις τρεις γυναίκες για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Η Δέσποινα νιώθει τύψεις για το χρόνο που δεν πέρασε με τον Μάνο στο Πήλιο. Μόνος του ερχόταν. Ήταν το ησυχαστήριο του.
Η Λιάνα σκέφτεται τα προβλήματά της, προσωπικά και επαγγελματικά, που δεν έχει μοιραστεί με τις φίλες της, γιατί δεν ήταν ποτέ η κατάλληλη στιγμή να τους φορτώσει όλα όσα την απασχολούν. Στις κούτες του Μάνου, βρίσκει πολλά στοιχεία που σίγουρα η Δέσποινα δεν γνωρίζει αλλά θα πρέπει να ενημερωθεί.
Η Πέπη, νιώθει άβολα να μένει στο σπίτι του Μάνου. Τα βράδια δεν μπορεί να κοιμηθεί. Ο γάμος της έχει τελειώσει με τον Φίλιππο. Η Λιάνα και η Δέσποινα, πιστεύουν ότι η ψυχική αναστάτωση της φίλης τους, οφείλεται στο τέλος της κοινής της πορείας με τον Φίλιππο.
Η συγγραφέας παρουσιάζει ένα πολύ καλοδουλεμένο μυθιστόρημα που εστιάζει στις σχέσεις και την απώλεια. Σε όσα δεν ειπώθηκαν, και δεν έγιναν αντιληπτά κατά τη διάρκεια της ζωής. Όνειρα, αναμνήσεις ευχάριστες και δυσάρεστες, έρχονται να αναστατώσουν τη ζωή των τριών γυναικών. Μυστικά που ήταν καλά κρυμμένα, βγαίνουν στο φως και οι σχέσεις διαταράσσονται. Η κορύφωση έρχεται με ένα τραγικό γεγονός που λειτουργεί συνάμα και ως κάθαρση.
Ένα βιβλίο αρκετά ενδιαφέρον, με ανατροπές που κρατούν σε εγρήγορση τον αναγνώστη. Παρά τη δυσκολία των θεμάτων που πραγματεύεται, το κείμενο δεν γίνεται μελό, δεν εκβιάζει συναισθηματικά τους αναγνώστες. Οι ήρωίδες του βιβλίου, θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι πρόσωπα πραγματικά. Οι διάλογοι ζωντανοί, αληθοφανείς, δεν ξενίζουν, δεν κουράζουν με ανούσιες φλυαρίες.
Η συγγραφέας, πετυχαίνει να παρασύρει τους αναγνώστες της και να γίνουν ένα με τις ηρωίδες της. Αξίζει να το διαβάσετε.
January 3, 2025
Ένα τρομερό βιβλίο, με πολύ ενδιαφέρουσα γραφή, που "καταπίνεις" εύκολα μέσα σε μία μέρα. Κάτι που ξεκινάει ως μία αργή και απολαυστική εξερεύνηση του ψυχισμού της (μίας) πρωταγωνίστριας, η οποία έρχεται αντιμέτωπη με το πένθος, καταλήγει σε μια διαρκή εναλλαγή διαθέσεων του αναγνώστη ως προς τις τρεις πρωταγωνίστριες του βιβλίου.
April 12, 2024
⭐️ 3.5-4/5
Displaying 1 - 12 of 12 reviews