Είναι ο πιο φημισμένος δρομέας υπεραποστάσεων της εποχής μας. Έχει τρέξει σε κάθε γωνιά του πλανήτη, υπό τις πλέον αντίξοες συνθήκες, και έχει εμπνεύσει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να φορέσουν τα αθλητικά τους παπούτσια και να αρχίσουν το τρέξιμο.
Στη Χαρά του Δρομέα βλέπουμε τον Κωνσταντίνο Καρνάζη όπως δεν τον έχουμε ξαναδεί: πιο ανθρώπινο, πιο ευάλωτο, μα και πιο δυνατό ψυχικά από ποτέ. Σε έναν από τους πιο απαιτητικούς αγώνες στον κόσμο, στα 100 μίλια των Δυτικών Πολιτειών, καθώς το σώμα του ζητά απεγνωσμένα ξεκούραση, τροφή και νερό, στο μυαλό του δίνει έναν άλλο, εξίσου σκληρό αγώνα, παλεύοντας με τους δαίμονές του. «Αξίζει τόσος πόνος;», «Για πόσο ακόμα θα μπορώ να το κάνω;», «Υπήρξα καλός πατέρας και σύζυγος;». Ο αγώνας τού δίνει όλες τις απαντήσεις και αποκαλύπτει τα ανεκτίμητα δώρα που προσφέρει το τρέξιμο σε κάθε δρομέα, ανεξαρτήτως επιπέδου, από τον αρχάριο μέχρι τον πρωταθλητή.
Για τον Κωνσταντίνο Καρνάζη, δεν έχει σημασία τι πέτυχες χθες, αλλά η ιστορία που γράφεις καθημερινά, με κάθε σου βήμα. Η Χαρά του Δρομέα είναι μια περιπέτεια γεμάτη ενδορφίνες και ταυτόχρονα μια ερωτική επιστολή στο άθλημα από έναν από τους πιο ξακουστούς πρεσβευτές του. Άλλωστε, όπως δηλώνει ο ίδιος:
«Οι αγώνες τελειώνουν. Το τρέξιμο είναι παντοτινό».
Πολλοί elite δρομείς έχουν πει για τον Καρναζη ότι είναι καλύτερος στο marketing παρά στο τρέξιμο. Σίγουρα είναι ακόμα χειροτερος στο γράψιμο. Το βιβλίο είναι εντελώς άνισο, περιγράφει οικογενειακές στιγμές που δεν προκαλούν κανένα ενδιαφέρον και ενδιάμεσα έχει τις περιγραφές και τα συναισθήματα των 3-4 άγονων που περιέχει. Πέραν των προφανών fake ιστοριών (έτρεχε έξω από το λευκό οίκο και του έκαναν νόημα να μπει μέσα για να τον χαιρετήσει η Μισελ Ομπάμα - χωρίς καν να περάσει έλεγχο security) έχει κάποιες γλαφυρές παρομοιώσεις και υπερβολές που το κάνουν εντελώς ασόβαρο. Το διάβασα την εβδομάδα που έτρεχα και εγώ έναν μαραθώνιο και παρολαυτα δεν κατάφερε ούτε και έτσι να με εμπνεύσει ζ
Υπάρχει κάτι πολύ γοητευτικό στο να διαβάζεις ιστορίες δρομέων, και ειδικα δρομέων υπεραποστάσεων. Είναι η αφοσίωση και η πειθαρχία σε αυτό που κάνουν, που σε κανει να βλεπεις τα πραγματα αλλιως και φυσικά δεν μπορείς παρα να θαυμασεις το μεγαλειο της ψυχης και της γενναιότητάς τους.