What do you think?
Rate this book
Δεισιδαιμονία
Ένα ελληνικό χωριό, σύσσωµο κρατάει καλά κρυµµένο το σκοτεινό του µυστικό. Η µαύρη νύχτα διαδίδει ψίθυρους σχετικά µε την άφιξη του µεταφυσικού. Μια δαιµονική οντότητα λαθροβιεί στις µισοκοιµισµένες συνειδήσεις των χωρικών. Το ρολόι στο καµπαναριό γυρίζει τους δείκτες απειλητικά, καθώς η καµπάνα χτυπάει πένθιµα.
Ποιος θα βρίσκεται εκεί όταν το Κτήνος θα ξυπνήσει; Ποιος θα καταφέρει να ορθώσει ανάστηµα απέναντι στις δυνάµεις της Κόλασης αλλά και στους δαίµονες που κάθονται στον θρόνο της ανθρώπινης ψυχής;
Ένας άντρας επιστρέφει στο ερειπωµένο σπίτι του παππού του. Ξυπνάει φαντάσµατα, ξεθάβει σκελετούς, αρπάζει τον µίτο που θα τον οδηγήσει στην απαρχή της κατάρας. Στο καφενείο του χωριού, οι άντρες κερνάνε τον Διάβολο, ενώ εκείνος παίζει µε τα νήµατα που κινούν τη µοίρα του ξένου.
Εξορκισµός του Δαίµονα ή εξοστρακισµός του ξένου; Το νεκροταφείο του χωριού έχει χώρο µόνο για έναν.
Ποιος θα βρίσκεται εκεί όταν το Κτήνος θα ξυπνήσει; Ποιος θα καταφέρει να ορθώσει ανάστηµα απέναντι στις δυνάµεις της Κόλασης αλλά και στους δαίµονες που κάθονται στον θρόνο της ανθρώπινης ψυχής;
Ένας άντρας επιστρέφει στο ερειπωµένο σπίτι του παππού του. Ξυπνάει φαντάσµατα, ξεθάβει σκελετούς, αρπάζει τον µίτο που θα τον οδηγήσει στην απαρχή της κατάρας. Στο καφενείο του χωριού, οι άντρες κερνάνε τον Διάβολο, ενώ εκείνος παίζει µε τα νήµατα που κινούν τη µοίρα του ξένου.
Εξορκισµός του Δαίµονα ή εξοστρακισµός του ξένου; Το νεκροταφείο του χωριού έχει χώρο µόνο για έναν.
352 pages, Paperback
Published November 30, 2021
40 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
April 8, 2022
Τα φετινά αναγνώσματα πάνε πολύ καλά και άλλο ένα δυνατό βιβλίο έρχεται να προστεθεί στη λίστα. Η Δεισιδαιμονία του Άρη Δεληγιαννίδη συνεχίζει το σερί των καλών βιβλίων του, αυτήν τη φορά με μια ιστορία λαογραφικού τρόμου σε ένα μικρό χωριό της χώρας μας. Ενώ αρχικά (από το οπισθόφυλλο) η ιστορία δείχνει συνηθισμένη, τα γεγονότα του βιβλίου έρχονται να ανατρέψουν αυτή την εντύπωση προσφέροντας μας μια πρώτης τάξεως ιστορία τρόμου με ανατροπές, ανατριχιαστικές σκηνές και μια μεγάλη ανατροπή στο τέλος. Η γραφή του θεωρώ ότι έχει ανέβει πολλά επίπεδα κάνοντας το κείμενο απίστευτα ενδιαφέρον και επίσης αυτή την φορά ο συγγραφέας δείχνει να μη "μασάει" να καταπιαστεί με κάποια λεπτά θέματα τα οποία μάλιστα χρησιμοποιεί προς όφελος του. Χαίρομαι πολύ που βλέπω συγγραφείς να εξελίσσονται και να ανεβαίνουν level διαρκώς. Και ο Άρης είναι σίγουρα ένας απ' αυτούς.
March 28, 2022
Τόσο σκοτεινό και απόκοσμο, όσο υπόσχεται το οπισθόφυλλό του, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που κινούνται στη γνώριμη ελληνική φύση και για τον λόγο αυτό μπορούν να εμπνεύσουν το ενδιαφέρον και να βρούμε σημεία ταύτισης με αυτούς. Όμορφες και παραστατικές οι περιγραφές των "μαχών", δοσμένες με μαεστρία και επιμέλεια. Το προτείνω!!!
December 31, 2021
Ο Άρης Δεληγιαννίδης είναι εδώ και καιρό μια ασφαλής επιλογή για κάθε φίλο της λογοτεχνίας του τρόμου, καθώς όλα τα έργα του είναι ευφάνταστα και καλοδουλεμένα. Προσωπικά η Δεισιδαιμονία έγινε μεμιάς το δικό μου αγαπημένο βιβλίο του, απλώς και μόνο επειδή μου αρέσουν πολύ ιστορίες σε setting όπως το συγκεκριμένο!
Πολλά μπράβο!
Πολλά μπράβο!
December 17, 2021
Πρώτη επαφή με έργο του Άρη Δεληγιαννίδη και δηλώνω εντυπωσιασμένος. Ένα βιβλίο και ήταν αρκετό για να τον συμπεριελάβω νοερά στους πιο αξιόλογους εκπροσώπους της λογοτεχνίας τρόμου της χώρας. Κοφτερή γραφή, ακριβής χειρισμός της ελληνικής γλώσσας, έξυπνη διαχείριση ιδεών, πλοκής και διαλόγων, η δέουσα λογοτεχνικότητα στον τρόπο έκφρασης, περίτεχνα σχήματα λόγου, βαριά ατμόσφαιρα και τόλμη στο γενικότερο πλαίσιο, γενικά σε αυτό το βιβλίο βρήκα όλα όσα έψαχνα. Με μετέφερε με άκρως πιστευτό και επιβλητικό τρόπο σε ένα μέρος όπου το Κακό παύει να είναι αφηρημένη έννοια και περιδιαβαίνει τα σκοτεινά μονοπάτια του κόσμου μας, λυμαίνοντας ψυχές.
Αρνητικά σχόλια δεν έχω να επισημάνω, το βιβλίο είναι άρτιο, παρά μόνο κάποιες παρατηρήσεις/ενστάσεις που εντάσσονται κατά κύριο λόγο στις προσωπικές επιθυμίες. Θα προτιμούσα λιγότερα σχήματα λόγου (σ.σ. μεταφορές που τραβάνε σε μάκρος) σε κάποια σημεία που περιγράφονται απλά καθημερινά σκηνικά, όπως πχ το ξεκλείδωμα μιας πόρτας. Βαραίνουν τον λόγο αναίτια και δίχως αυτά η γραφή θα ήταν ακόμα πιο κοφτερή. Ένα δεύτερο, θα ήθελα κάποιες πληροφορίες γύρω από τη ρίζα του κακού, το πώς προέκυψε η γένεση του Δαίμονα. Τέλος, έμεινα με την αίσθηση πως οι ήρωες πήραν μεγάλο ρίσκο όταν τα γεγονότα άρχισαν να κλιμακώνονται. Έτσι όπως εγώ βίωσα την ιστορία, άνετα θα μπορούσαν όλα να πάνε στραβά -πριν ακόμα τεθεί το ''σχέδιο δράσης'' σε εφαρμογή-, και οι αμφιλογέμενες αυτές αποφάσεις να κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό.
Anyway, αυτά τα ολίγα.
Συμπερασματικά, έχουμε ένα δυνατό μυθιστόρημα τρόμου που αξίζει να διαβαστεί από όλους τους λάτρεις του είδους. Το σίγουρο είναι πως θα τιμήσει τον χρόνο σας και την εμπιστοσύνη σας.
Αρνητικά σχόλια δεν έχω να επισημάνω, το βιβλίο είναι άρτιο, παρά μόνο κάποιες παρατηρήσεις/ενστάσεις που εντάσσονται κατά κύριο λόγο στις προσωπικές επιθυμίες. Θα προτιμούσα λιγότερα σχήματα λόγου (σ.σ. μεταφορές που τραβάνε σε μάκρος) σε κάποια σημεία που περιγράφονται απλά καθημερινά σκηνικά, όπως πχ το ξεκλείδωμα μιας πόρτας. Βαραίνουν τον λόγο αναίτια και δίχως αυτά η γραφή θα ήταν ακόμα πιο κοφτερή. Ένα δεύτερο, θα ήθελα κάποιες πληροφορίες γύρω από τη ρίζα του κακού, το πώς προέκυψε η γένεση του Δαίμονα. Τέλος, έμεινα με την αίσθηση πως οι ήρωες πήραν μεγάλο ρίσκο όταν τα γεγονότα άρχισαν να κλιμακώνονται. Έτσι όπως εγώ βίωσα την ιστορία, άνετα θα μπορούσαν όλα να πάνε στραβά -πριν ακόμα τεθεί το ''σχέδιο δράσης'' σε εφαρμογή-, και οι αμφιλογέμενες αυτές αποφάσεις να κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό.
Anyway, αυτά τα ολίγα.
Συμπερασματικά, έχουμε ένα δυνατό μυθιστόρημα τρόμου που αξίζει να διαβαστεί από όλους τους λάτρεις του είδους. Το σίγουρο είναι πως θα τιμήσει τον χρόνο σας και την εμπιστοσύνη σας.
Read
June 6, 2023Πραγματικά αξιόλογο βιβλίο. Θρησκευτικός τρόμος που κρατάει επάξια τη θέση του καλύτερου στο είδος που έχω διαβάσει. Γιατί;
Όλα γίνονται στην ώρα τους. Χτίζει ατμόσφαιρα, ένταση, χαρακτήρες, σχέσεις ανάμεσα σε χαρακτήρες, όλα στην ώρα τους. Δε βιάζεται.
Μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή, που είναι ξενομερίτης αλλά έχει μια αμυδρή εικόνα της ελληνικής επαρχίας, βιώνουμε τη δεισιδαιμονία, τις προλήψεις κι όλα τα υπόλοιπα στραβά των οπισθοδρομικών κοινωνιών. Είναι ξεροκέφαλος, πιάνουν τα χέρια του, μιλάει με μεγάλους μονολογους, έχει περιέργεια, μπορεί να χειριστεί τη γνώση και είναι άνθρωπος.
Γενικώς, κατάφερε να με κάνει να νοιάζομαι για τους χαρακτήρες και να μου αλλάξει τη γνώμη για τον καθένα αρκετές φορές. Θέλει μαεστρία αυτό.
Ο εξωπραγματικός τρόμος, δοσμένος με έναν μοναδικό τρόπο, με σεβασμό και δέος, δεν είχε ποτέ τα κακά στοιχεία που συνήθως μετατρέπουν το έργο σε κωμωδία/παρωδία του είδους.
Θα το χώριζα σε δύο μέρη, ισόποσα χωρισμένα στη μέση του βιβλίου, με χρώματα άσπρο και μαύρο. Μόνο που δεν είναι ξεκάθαρο ποιο είναι το μαύρο και ποιο το άσπρο, καθώς υπάρχουν λόγοι να ελπίζει κανείς αλλά και να απελπίζεται και στα δύο. Όπως το βλέπει κανείς.
Σε κάθε περίπτωση, είναι έργο που αξίζει και ο Άρης Δεληγιαννίδης ξεδιπλώνει την τεχνική αλλά και το μεράκι του, με εξαίσιες περιγραφές και την δέουσα ατμόσφαιρα.
Όλα γίνονται στην ώρα τους. Χτίζει ατμόσφαιρα, ένταση, χαρακτήρες, σχέσεις ανάμεσα σε χαρακτήρες, όλα στην ώρα τους. Δε βιάζεται.
Μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή, που είναι ξενομερίτης αλλά έχει μια αμυδρή εικόνα της ελληνικής επαρχίας, βιώνουμε τη δεισιδαιμονία, τις προλήψεις κι όλα τα υπόλοιπα στραβά των οπισθοδρομικών κοινωνιών. Είναι ξεροκέφαλος, πιάνουν τα χέρια του, μιλάει με μεγάλους μονολογους, έχει περιέργεια, μπορεί να χειριστεί τη γνώση και είναι άνθρωπος.
Γενικώς, κατάφερε να με κάνει να νοιάζομαι για τους χαρακτήρες και να μου αλλάξει τη γνώμη για τον καθένα αρκετές φορές. Θέλει μαεστρία αυτό.
Ο εξωπραγματικός τρόμος, δοσμένος με έναν μοναδικό τρόπο, με σεβασμό και δέος, δεν είχε ποτέ τα κακά στοιχεία που συνήθως μετατρέπουν το έργο σε κωμωδία/παρωδία του είδους.
Θα το χώριζα σε δύο μέρη, ισόποσα χωρισμένα στη μέση του βιβλίου, με χρώματα άσπρο και μαύρο. Μόνο που δεν είναι ξεκάθαρο ποιο είναι το μαύρο και ποιο το άσπρο, καθώς υπάρχουν λόγοι να ελπίζει κανείς αλλά και να απελπίζεται και στα δύο. Όπως το βλέπει κανείς.
Σε κάθε περίπτωση, είναι έργο που αξίζει και ο Άρης Δεληγιαννίδης ξεδιπλώνει την τεχνική αλλά και το μεράκι του, με εξαίσιες περιγραφές και την δέουσα ατμόσφαιρα.
March 30, 2022
Διαβάστε αναλυτικά την άποψή μου στη Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας εδώ 👉
https://www.lefalok.gr/diavasame_deis...
https://www.lefalok.gr/diavasame_deis...
March 3, 2022
" Δεισιδαιμονία"
Ένα δυνατό εξώφυλλο, και μια ιστορία γεμάτη μυστήριο στο οπισθόφυλλο ήταν το έναυσμα για να διαβάσω αυτό το βιβλίο.
Από τις πρώτες σελίδες ο συγγραφέας μεταφέρει τον αναγνώστη μέσα από την ιστορία σε μια ζοφερή, ανατριχιαστική & βουτηγμένη στο σκοτάδι κερνώντας τον αναγνώστη αμβροσία αίματος.
Η δεισιδαιμονία είναι ένα βιβλίο που σε κάθε σελίδα ο τρόμος και η αγωνία αφήνει το χνοτο του απαλά, ανατριχιαστικά στο σβέρκο του ανάγνωστη. Σου παίρνει μικρές ανάσες χωρίς να γνωρίζεις αν κατά την διάρκεια της ανάγνωσης θα σου τις δώσει πίσω ή θα σου πάρει και την τελευταία σου πνοή με ένα φιλί σαν άλλος παράφρονας.
🔖 Ένα χωριό, ένα αφιλόξενο, περίεργο χωριό. Ένα χωριό που οι κάτοικοι δεν αγαπούν το οτιδήποτε ξενόφερτο. Ένα περίεργο πλάσμα και μία ακατανόητη ιστορία που ακολουθεί το κάθε βήμα και την κάθε ανάσα των κατοίκων του.
Μία νύμφη, ένα χαμογελαστό παιδί και ένας ξένος. Ένας σωσίας, ένας καινούργιος δαίμονας ή μια Ανάσταση;
📌 Ποια είναι η ιδιαιτερότητα αυτού του ανθρώπου;
📌 Είναι η Χρυσή κλωστή που θα δώσει νέα ζωή στο χωριό ή ο Μινώταυρος που θα ξυπνήσει και θα αναζωπυρώσει από το βαθύ ύπνο το έγκλημα που θάφτηκε στις σιωπές και στις στάχτες των αναμνήσεων;
Η δεισιδαιμονία χωρίζεται σε μικρά κεφάλαια. Ο κεντρικός ήρωας του είναι ο ξένος, ένα πρόσωπο που το όνομά του σβήνεται από τη μνήμη του αναγνώστη κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Στην ιστορία βλέπουμε τη μορφή του, ως έναν ερευνητή, όμως αλλάζει ιδιότητες κατά το πέρας της ιστορίας.
Αν και το μυθιστόρημα είναι ένα ολοκληρωμένο βιβλίο, καθώς προχωράει η ανάγνωση, βλέπουμε ότι υπάρχουν και αποσπασμένα μικρά κεφάλαια που δημιουργούν ιστορίες, όχι ανεξάρτητες από την ιστορία, αλλά ως καθορισμένες μικρές πληροφορίες για το παρελθόν του χωριού που βοηθούν ώστε να δέσει ολοκληρωτικά το παζλ του μυστηρίου που υπάρχει μέσα στην ιστορία.
Η δεισιδαιμονία παρουσιάζεται σαν αρχαία τραγωδία. Τα γεγονότα, οι ρόλοι που έχουν οι ήρωες, οι διάλογοι καθώς και τα τοπία, ο χρόνος και η ατμόσφαιρα συγκλίνουν δίνοντας την εικόνα της αρχαίας τραγωδίας στο μυαλό του αναγνώστη.
📌 Όμως θα μπορούσαμε να δώσουμε και μια άλλη ερμηνεία εκτός από την αρχαία τραγωδία και αυτό γιατί η αφήγηση των επίμαχων σκηνών, είναι συγκλονιστική και καθηλωτική, παραπέμπει σε γνωστά αφηγήματα της χριστιανικής θρησκείας αναπαράγοντας τα με διαφορετική οπτική και εξέλιξη από τα γνωστά και καθιερωμένα.
Ακόμη ένα θετικό στοιχείο στο μυθιστόρημα είναι το αντικείμενο που καταγίνεται ο συγγραφέας.
Απομυθοποιεί όχι την ίδια τη θρησκεία, αλλά τις χριστιανικές παράλογες πεποιθήσεις που έχουν στο μυαλό τους οι άνθρωποι, και πιστεύουν ακράδαντα στο κακό που επιφέρουν. Με την ιστορία του, παρουσιάζει πτυχές της δεισιδαιμονίας, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε. Αναφέρει γεγονότα, και στοιχεία για να "δικαιολογήσει" τις καταστάσεις που δημιουργεί στο βιβλίο του.
Ακόμη ένα στοιχείο άξιο αναφοράς είναι η εκτεταμένη έρευνα που έχει κάνει ο συγγραφέας για το βιβλίο του.
Δεν έχει γράψει μία ιστορία τρόμου αναπαράγοντας, τρομακτικές σκηνές, προσθέτοντας αίμα και σκοτάδι στους ήρωες του. Έχει κάνει μία έρευνα εις βάθος αιώνων αγγίζοντας με σεβασμό και ευλάβεια το θέμα που αναφέρεις την ιστορία του.
Η δεισιδαιμονία είναι ένα βιβλίο τρόμου, με φιλοσοφική χροιά, που θέτει θρησκευτικά και κοινωνικά ερωτήματα που σε συνδυασμό με την γλαφυρή γραφή δίνει ένα απολαυστικό μυθιστόρημα στους λάτρεις της λογοτεχνίας του τρόμου.
Ένα δυνατό εξώφυλλο, και μια ιστορία γεμάτη μυστήριο στο οπισθόφυλλο ήταν το έναυσμα για να διαβάσω αυτό το βιβλίο.
Από τις πρώτες σελίδες ο συγγραφέας μεταφέρει τον αναγνώστη μέσα από την ιστορία σε μια ζοφερή, ανατριχιαστική & βουτηγμένη στο σκοτάδι κερνώντας τον αναγνώστη αμβροσία αίματος.
Η δεισιδαιμονία είναι ένα βιβλίο που σε κάθε σελίδα ο τρόμος και η αγωνία αφήνει το χνοτο του απαλά, ανατριχιαστικά στο σβέρκο του ανάγνωστη. Σου παίρνει μικρές ανάσες χωρίς να γνωρίζεις αν κατά την διάρκεια της ανάγνωσης θα σου τις δώσει πίσω ή θα σου πάρει και την τελευταία σου πνοή με ένα φιλί σαν άλλος παράφρονας.
🔖 Ένα χωριό, ένα αφιλόξενο, περίεργο χωριό. Ένα χωριό που οι κάτοικοι δεν αγαπούν το οτιδήποτε ξενόφερτο. Ένα περίεργο πλάσμα και μία ακατανόητη ιστορία που ακολουθεί το κάθε βήμα και την κάθε ανάσα των κατοίκων του.
Μία νύμφη, ένα χαμογελαστό παιδί και ένας ξένος. Ένας σωσίας, ένας καινούργιος δαίμονας ή μια Ανάσταση;
📌 Ποια είναι η ιδιαιτερότητα αυτού του ανθρώπου;
📌 Είναι η Χρυσή κλωστή που θα δώσει νέα ζωή στο χωριό ή ο Μινώταυρος που θα ξυπνήσει και θα αναζωπυρώσει από το βαθύ ύπνο το έγκλημα που θάφτηκε στις σιωπές και στις στάχτες των αναμνήσεων;
Η δεισιδαιμονία χωρίζεται σε μικρά κεφάλαια. Ο κεντρικός ήρωας του είναι ο ξένος, ένα πρόσωπο που το όνομά του σβήνεται από τη μνήμη του αναγνώστη κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Στην ιστορία βλέπουμε τη μορφή του, ως έναν ερευνητή, όμως αλλάζει ιδιότητες κατά το πέρας της ιστορίας.
Αν και το μυθιστόρημα είναι ένα ολοκληρωμένο βιβλίο, καθώς προχωράει η ανάγνωση, βλέπουμε ότι υπάρχουν και αποσπασμένα μικρά κεφάλαια που δημιουργούν ιστορίες, όχι ανεξάρτητες από την ιστορία, αλλά ως καθορισμένες μικρές πληροφορίες για το παρελθόν του χωριού που βοηθούν ώστε να δέσει ολοκληρωτικά το παζλ του μυστηρίου που υπάρχει μέσα στην ιστορία.
Η δεισιδαιμονία παρουσιάζεται σαν αρχαία τραγωδία. Τα γεγονότα, οι ρόλοι που έχουν οι ήρωες, οι διάλογοι καθώς και τα τοπία, ο χρόνος και η ατμόσφαιρα συγκλίνουν δίνοντας την εικόνα της αρχαίας τραγωδίας στο μυαλό του αναγνώστη.
📌 Όμως θα μπορούσαμε να δώσουμε και μια άλλη ερμηνεία εκτός από την αρχαία τραγωδία και αυτό γιατί η αφήγηση των επίμαχων σκηνών, είναι συγκλονιστική και καθηλωτική, παραπέμπει σε γνωστά αφηγήματα της χριστιανικής θρησκείας αναπαράγοντας τα με διαφορετική οπτική και εξέλιξη από τα γνωστά και καθιερωμένα.
Ακόμη ένα θετικό στοιχείο στο μυθιστόρημα είναι το αντικείμενο που καταγίνεται ο συγγραφέας.
Απομυθοποιεί όχι την ίδια τη θρησκεία, αλλά τις χριστιανικές παράλογες πεποιθήσεις που έχουν στο μυαλό τους οι άνθρωποι, και πιστεύουν ακράδαντα στο κακό που επιφέρουν. Με την ιστορία του, παρουσιάζει πτυχές της δεισιδαιμονίας, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε. Αναφέρει γεγονότα, και στοιχεία για να "δικαιολογήσει" τις καταστάσεις που δημιουργεί στο βιβλίο του.
Ακόμη ένα στοιχείο άξιο αναφοράς είναι η εκτεταμένη έρευνα που έχει κάνει ο συγγραφέας για το βιβλίο του.
Δεν έχει γράψει μία ιστορία τρόμου αναπαράγοντας, τρομακτικές σκηνές, προσθέτοντας αίμα και σκοτάδι στους ήρωες του. Έχει κάνει μία έρευνα εις βάθος αιώνων αγγίζοντας με σεβασμό και ευλάβεια το θέμα που αναφέρεις την ιστορία του.
Η δεισιδαιμονία είναι ένα βιβλίο τρόμου, με φιλοσοφική χροιά, που θέτει θρησκευτικά και κοινωνικά ερωτήματα που σε συνδυασμό με την γλαφυρή γραφή δίνει ένα απολαυστικό μυθιστόρημα στους λάτρεις της λογοτεχνίας του τρόμου.
August 9, 2023
Το βιβλίο αρχικά μου φάνηκε για 3 ή 3.5 αστεράκια αλλά στην πορεία άλλαξα γνώμη.
Θα ξεκινήσω με τα θετικά, η γραφή ήταν καλή και οι διάλογοι πολύ καλογραμμένοι, η πλοκή έτρεχε γρήγορα χωρίς να κουράζει και όλα γίνονται στον χρόνο τους όπως ακριβώς έπρεπε, οι χαρακτήρες δυστυχώς δεν είχαν τρομερό βάθος και μερικοί από αυτούς έμοιαζαν με στερεότυπα κάτι όμως που μάλλον ήταν σκοπός του συγγραφέα. Στα αρνητικά θα βάλω τα υπερβολικά σχήματα λόγου και σε έκσταση και σε πλήθος, από ένα σημείο και μετά απλά τα σκιμαρα χωρίς αν δίνω σημασία, κρίμα αλλά less is more πολλές φορές.
Ο βασικός λόγος που το βιβλίο έπεσε από τα 3.5 στα 2 αστεράκια ήταν το Christian apologetic ύφος. Καταλαβαίνω ότι μάλλον ειναι trope του θρησκευτικό τρόμου και μάλλον είναι και ο βασικός λόγος που δεν μου αρέσει το είδος, αλλά και εδώ το συνεχόμενο duality Χρίστουλης καλός/σατανάς κακός με κουράσε. Δεν ξέρω που σταματούσε να μιλάει ο βασικός χαρακτήρας και που άρχιζε ο συγγραφέας αλλά έχει μικρή σημασία στην τελική. Απλά δεν αντέχω να διαβάζω για τον Θεό της αγάπης, την εκκλησία της αγάπης και της αποδοχής, την δύναμη της πίστης, τον νεκρό που τα βλέπει όλα από ψιλά, το παράδεισο που περιμένει τους καλούς, και λοιπά τετριμμένα. Το πλέον πιθανό ένας χριστιανός αναγνώστης ή κάποιος που μπορεί να μείνει ουδέτερος παρατηρητής να μην χαλάστει τόσο, αλλά εγώ δεν...
Και κάτι τελευταίο, έχω κουραστεί να βλέπω 5 αστεράκια από Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού σε μια προσπάθεια να στηρίξουν τους άλλους συγγραφείς και να πάρουν με την σειρά τους 5αρια, όλο αυτό γίνεται εις βάρος του μέσου αναγνώστη που θα δει την μεγάλη βαθμολογία ενός βιβλίου και δεν θα πάει παρακάτω.
Θα ξεκινήσω με τα θετικά, η γραφή ήταν καλή και οι διάλογοι πολύ καλογραμμένοι, η πλοκή έτρεχε γρήγορα χωρίς να κουράζει και όλα γίνονται στον χρόνο τους όπως ακριβώς έπρεπε, οι χαρακτήρες δυστυχώς δεν είχαν τρομερό βάθος και μερικοί από αυτούς έμοιαζαν με στερεότυπα κάτι όμως που μάλλον ήταν σκοπός του συγγραφέα. Στα αρνητικά θα βάλω τα υπερβολικά σχήματα λόγου και σε έκσταση και σε πλήθος, από ένα σημείο και μετά απλά τα σκιμαρα χωρίς αν δίνω σημασία, κρίμα αλλά less is more πολλές φορές.
Ο βασικός λόγος που το βιβλίο έπεσε από τα 3.5 στα 2 αστεράκια ήταν το Christian apologetic ύφος. Καταλαβαίνω ότι μάλλον ειναι trope του θρησκευτικό τρόμου και μάλλον είναι και ο βασικός λόγος που δεν μου αρέσει το είδος, αλλά και εδώ το συνεχόμενο duality Χρίστουλης καλός/σατανάς κακός με κουράσε. Δεν ξέρω που σταματούσε να μιλάει ο βασικός χαρακτήρας και που άρχιζε ο συγγραφέας αλλά έχει μικρή σημασία στην τελική. Απλά δεν αντέχω να διαβάζω για τον Θεό της αγάπης, την εκκλησία της αγάπης και της αποδοχής, την δύναμη της πίστης, τον νεκρό που τα βλέπει όλα από ψιλά, το παράδεισο που περιμένει τους καλούς, και λοιπά τετριμμένα. Το πλέον πιθανό ένας χριστιανός αναγνώστης ή κάποιος που μπορεί να μείνει ουδέτερος παρατηρητής να μην χαλάστει τόσο, αλλά εγώ δεν...
Και κάτι τελευταίο, έχω κουραστεί να βλέπω 5 αστεράκια από Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού σε μια προσπάθεια να στηρίξουν τους άλλους συγγραφείς και να πάρουν με την σειρά τους 5αρια, όλο αυτό γίνεται εις βάρος του μέσου αναγνώστη που θα δει την μεγάλη βαθμολογία ενός βιβλίου και δεν θα πάει παρακάτω.
June 23, 2022
Για ακόμη μια φορά, ο συγγραφέας Άρης Δεληγιαννίδης των Εκδόσεων Πηγή μας καλεί να συμπορευτούμε σ’ ένα ταξίδι στη χώρα του Φανταστικού μ’ ένα δυνατό μυθιστόρημα τρόμου. Κλασικής έμπνευσης και μοντέρνας αισθητικής. Δεισιδαιμονία, λοιπόν κι ένα σκοτεινό ταξίδι ξεκινά...
Οι επιλογές σου σε φέρνουν στη θέση που έχεις στον κόσμο
Μετά Το λουρί της τρέλας ο κύριος Δεληγιαννίδης επιστρέφει μ’ ένα ανάγνωσμα γεμάτο μυστήριο, τρόμο και σκοτάδι. Το μεταφυσικό κονσέρτο σε ρεσιτάλ...
Βρισκόμαστε στην ελληνική επαρχία όπου στις σκιές, στα δάση και στα σπίτια της κινούνται δυνάμεις δαιμονικές. Κάτι συμβαίνει στο γραφικό χωριό της ιστορίας. Ένα μέρος που παίζει παιχνίδι με την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων. Κάποιο μυστήριο δημιουργεί παχιά σκιά, μέσα στην οποία όλοι τρέχουν να κρυφτούν. Προλήψεις, κρυμμένα μυστικά, θρησκευτικά μυστήρια, εσωτερικοί δαίμονες, εξορκισμοί... Σκοτάδια αμαρτωλά και λογικές παράλογες. Κενή ασφάλεια.
Το κλίμα, η απομόνωση και το μυστήριο που κουρνιάζει στις σκιές της υπαίθρου. Ένα μεγάλο ακατανόητο σχέδιο Κυρίου.
Παρατηρούσε τα παλιά σπίτια που, αραιά, παρέπαιαν εκατέρωθεν του δρόμου. Πόσα εγγόνια να είχαν ξεχάσει εντελώς την ύπαρξή τους; Τα φαντάσματα της αποξένωσης κατοικούσαν εκεί πλέον, στρώνοντας σεντόνια σκόνης πάνω από την προίκα τους.
Το στίγμα της μνήμης και ο όρκος της λήθης. Στάχτες και αίμα.
Ο ερευνητής θεολόγος Ηλίας γυρνά μετά από χρόνια στο χωριό του, ύστερα απ’ τον θάνατο του παππού του, από επιστημονικό ενδιαφέρον για μελέτη και έρευνα. Για συλλογισμό, συγγραφή και ψυχοφθόρα παρουσίαση θρησκευτικών, μεταφυσικών παραδόξων.
Ευρυματική και φρικαλέα πραγματικότητα VS φαντασία. Πραγματικός φόβος ή φαντασιακό κοινό υποσυνείδητο;
Είχε αρχίσει να καταντάει μοτίβο το γεγονός πως η κάθε του επιλογή και απόφαση κατέληγε σε λάθος.
Βρίσκει όμως αφιλόξενους επαρχιώτες, άξεστους κι αμόρφωτους, αγενείς, προσβλητικούς και καχύποπτους. Αμορφωσιά, δεισιδαιμονίες, οπισθοδρομικότητα, μίσος για τους ξένους. Λες και οι “ξένοι” ξαναφέρνουν στο φως παλιά, παραφυσικά προβλήματα...
Ο Θεριστής των Ψυχών. Ο Δούκας της Μαύρης Φλόγας. Η Μάστιγα και ο Τιμωρός του Ανθρώπου. Δαιμονικές εισβολές στον ανθρώπινο κόσμο. Η αρχέγονη μάχη του φωτός με το σκοτάδι και τους δαίμονες της εποχής μας.
Η τακτική της εκδίωξής του ξεδιπλώνεται μπροστά του. Μια σκοτεινή επαρχιακή συνομωσία που είχε βάλει σκοπό την αποβολή του ξένου οργανισμού από το σώμα της. Γιατί τόση ξενοφοβία; Τι κρύβεται εκεί;
Οι ψίθυροι των νεκρών καλούν τους ζωντανούς και τα νήματα της μοίρας του εισβολέα κινούνται διαβολικά.
Ο πάτερ Ιερεμίας κρατούσε σταθερά το ασημένιο σύμβολο της πίστης στο ύψος του εχθρού. Τα μάτια του αδυνατούσαν να συλλάβουν το σκηνικό που εξελισσόταν μπροστά τους. Η βαθιά του όμως πίστη στο μεταφυσικό στάθηκε ατσαλένιο στήριγμα για να ορθώσει ανάστημα και να αμυνθεί μπροστά στον αιώνιο αντίπαλο της ανθρωπότητας. Είχε πάρει το χρίσμα για να προστατεύει και να οδηγεί το ποίμνιό του ενάντια στο σκοτάδι και είχε έρθει η ώρα να το πράξει, τώρα που το σκοτάδι είχε πάρει και αυτό σάρκα και οστά. Έσφιγγε τη λαβή του σταυρού σε σημείο που υπερέβαινε τον ουδό του πόνου. Αυτό το ασημένιο κόσμημα ήταν όμως η ελπίδα, η πίστη, η λογική και το όπλο του. Ήταν τα πάντα. Αυτό, μαζί με το υγρό μαστίγιο που σαν βούρδουλας χυνόταν από το διαβασμένο δοχείο και ράντιζε το βλάσφημο πρόσωπο του Δαίμονα.
Μοναδικός φάρος στο σκοτάδι, η Αγνή. Με τις εκμυστηρεύσεις της εξάπτεται η περιέργειά του κι οδηγείται σε αποφάσεις παράτολμες και ανήθικες. Τις οποίες έχει χρέος να υποστηρίξει. Θα καταφέρει να οχυρωθεί φυσικά και ψυχικά;
Εξορκισμός στους ξένους. Όταν μια εκατονταρχία ανθρώπινου μίσους παραλογίζεται χειρότερα από δαιμόνια όντα...
Η άμεση και γλαφυρή γραφή του κυρίου Δεληγιαννίδη είναι πάντα λυρική και γεμάτη εικόνες. Εδώ, παρουσιάζεται και φιλοσοφική ενίοτε. Όπως και μεθοδική. Η αγωνία κορυφώνεται σελίδα τη σελίδα, κρατώντας αμείωτο το αναγνωστικό ενδιαφέρον. Μια γροθιά στο στομάχι της παρανομίας, της ανηθικότητας, της ασέβειας, της αμαρτίας.
Στο χωριό αυτό, που οι Δαίμονες έστηναν από παλιά τον χορό τους, τα καλοσυνάτα λόγια πάντα δυσκολεύονταν να βρουν τον δρόμο τους προς τον ουρανό.
Ο συγγραφέας επιλέγει να επικεντρώνεται στον βασικό κορμό της μεστής ιστορίας, χωρίς τίποτα περιττό. Επιμένει σε δυναμικούς χαρακτήρες και ανάλυση ψυχοσυνθέσεων με μικρές λεπτομέρειες, χωρίς αερολογίες.
Όσα διαδραματίζονται στο βιβλίο, οι ρόλοι των πρωταγωνιστών, οι συνομιλίες, η ατμόσφαιρα των τοπίων, ο χρόνος, όλα θυμίζουν αρχαία τραγωδία. Η εναλλαγή των κεφαλαίων έρχεται σαν ένα τεκταινόμενο χορού.
«Οι Δαίμονες, τέκνον μου, είναι αντιπρόσωποι όλων των αδύναμων σημείων της ίδιας της ανθρωπότητας. Η αλαζονεία, η περηφάνια, η ίδια η φύση της αμαρτίας. Ό, τι χαρακτηρίζει τις σκοτεινές μας μέρες είναι σημάδι στο πρόσωπό τους».
Δανεικά σώματα και δανεικές καρδιές. Ένας ολόκληρος κόσμος παράλληλος με τον δικό μας. Ύπαρξη αιώνιων φωτιών και καθαγιασμένων υδάτων...
Θίγεται η απομυθοποίηση της θρησκείας και ο παραλογισμός των χριστιανικών πεποιθήσεων. Δικαιολογούνται όμως οι δεισιδαιμονίες; Πώς να πολεμήσεις κάθε πεποίθηση ή πρακτική που θεωρείται από μη ασκούμενους ως παράλογη ή υπερφυσική, που αποδίδεται στη μοίρα ή τη μαγεία, αντιληπτή υπερφυσική επιρροή ή φόβο για αυτό που είναι άγνωστο;
Οι Δαίμονες καταστροφείς πρέπει να φρουρούνται. Τη φροντίδα των φρουρών τους, ποιος την αναλαμβάνει;
Εκείνος είχε προσφερθεί, εκείνος εθελούσια κλήθηκε να μαρτυρήσει.
...
Είχε θυσιαστεί για να καταφέρει να εξορκίσει το πονηρό πνεύμα από την ανθρώπινη διάσταση και να το στείλει στον άλλο κόσμο.
Κάποιες φορές, για ενίσχυση της πίστης απαιτούνται θυσίες αγάπης. Μπορούν ωστόσο κάποιες έννοιες να χρησιμοποιηθούν για όπλα; Χρειάζεται κάτι απτό... Η στείρα γνώση δεν βοηθά χωρίς μελέτη. Το ασθενές ανθρώπινο είδος πώς να τα βάλει με τις ορδές των μεταφυσικών δυνάμεων;
Η πίστη του Δαίμονα στο σκοτάδι είναι απείρως μεγαλύτερη από τη δική σου στο φως!
Ξεχώρισα τα σημεία όπου ο κύριος Δεληγιαννίδης πετυχαίνει εντέχνως να διαφοροποιηθεί απ’ την κοινότυπη/κάπως παρωχημένη εξιστόρηση ενός εξορκισμού, με μικρές πινελιές λαογραφίας, με διαφορές στην ομιλία των ηρώων του, με κόντρες σε παραδόσεις. Λες και διασταυρώνονται κάποια λογοτεχνικά είδη. Επίσης, ένιωσα σαν να περιπλανιέμαι κάπου μες στο βιβλίο. Σαν να διεισδύει ο αναγνώστης στην έρευνα που έχει προηγηθεί.
Τα μυστικά ενός ελληνικού χωριού, ξεχασμένου από τον Θεό αλλά όχι και από τους δαίμονες, ξεδιπλώνονται στο πρωτοποριακό μυθιστόρημα τρόμου ''Δεισιδαιμονία'' του Άρη Δεληγιαννίδη. Γίνετε συνοδοιπόροι του νεαρού Ηλία στο μονοπάτι της επιστροφής στο πατρικό χωριό και σύντροφοι του στον αγώνα ενάντια στο απόλυτο Κακό!
«Κανένας άνθρωπος δεν είναι αρκετά πλούσιος για να αγοράσει πίσω το παρελθόν του»
Οι επιλογές σου σε φέρνουν στη θέση που έχεις στον κόσμο
Μετά Το λουρί της τρέλας ο κύριος Δεληγιαννίδης επιστρέφει μ’ ένα ανάγνωσμα γεμάτο μυστήριο, τρόμο και σκοτάδι. Το μεταφυσικό κονσέρτο σε ρεσιτάλ...
Βρισκόμαστε στην ελληνική επαρχία όπου στις σκιές, στα δάση και στα σπίτια της κινούνται δυνάμεις δαιμονικές. Κάτι συμβαίνει στο γραφικό χωριό της ιστορίας. Ένα μέρος που παίζει παιχνίδι με την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων. Κάποιο μυστήριο δημιουργεί παχιά σκιά, μέσα στην οποία όλοι τρέχουν να κρυφτούν. Προλήψεις, κρυμμένα μυστικά, θρησκευτικά μυστήρια, εσωτερικοί δαίμονες, εξορκισμοί... Σκοτάδια αμαρτωλά και λογικές παράλογες. Κενή ασφάλεια.
Το κλίμα, η απομόνωση και το μυστήριο που κουρνιάζει στις σκιές της υπαίθρου. Ένα μεγάλο ακατανόητο σχέδιο Κυρίου.
Παρατηρούσε τα παλιά σπίτια που, αραιά, παρέπαιαν εκατέρωθεν του δρόμου. Πόσα εγγόνια να είχαν ξεχάσει εντελώς την ύπαρξή τους; Τα φαντάσματα της αποξένωσης κατοικούσαν εκεί πλέον, στρώνοντας σεντόνια σκόνης πάνω από την προίκα τους.
Το στίγμα της μνήμης και ο όρκος της λήθης. Στάχτες και αίμα.
Ο ερευνητής θεολόγος Ηλίας γυρνά μετά από χρόνια στο χωριό του, ύστερα απ’ τον θάνατο του παππού του, από επιστημονικό ενδιαφέρον για μελέτη και έρευνα. Για συλλογισμό, συγγραφή και ψυχοφθόρα παρουσίαση θρησκευτικών, μεταφυσικών παραδόξων.
Ευρυματική και φρικαλέα πραγματικότητα VS φαντασία. Πραγματικός φόβος ή φαντασιακό κοινό υποσυνείδητο;
Είχε αρχίσει να καταντάει μοτίβο το γεγονός πως η κάθε του επιλογή και απόφαση κατέληγε σε λάθος.
Βρίσκει όμως αφιλόξενους επαρχιώτες, άξεστους κι αμόρφωτους, αγενείς, προσβλητικούς και καχύποπτους. Αμορφωσιά, δεισιδαιμονίες, οπισθοδρομικότητα, μίσος για τους ξένους. Λες και οι “ξένοι” ξαναφέρνουν στο φως παλιά, παραφυσικά προβλήματα...
Ο Θεριστής των Ψυχών. Ο Δούκας της Μαύρης Φλόγας. Η Μάστιγα και ο Τιμωρός του Ανθρώπου. Δαιμονικές εισβολές στον ανθρώπινο κόσμο. Η αρχέγονη μάχη του φωτός με το σκοτάδι και τους δαίμονες της εποχής μας.
Η τακτική της εκδίωξής του ξεδιπλώνεται μπροστά του. Μια σκοτεινή επαρχιακή συνομωσία που είχε βάλει σκοπό την αποβολή του ξένου οργανισμού από το σώμα της. Γιατί τόση ξενοφοβία; Τι κρύβεται εκεί;
Οι ψίθυροι των νεκρών καλούν τους ζωντανούς και τα νήματα της μοίρας του εισβολέα κινούνται διαβολικά.
Ο πάτερ Ιερεμίας κρατούσε σταθερά το ασημένιο σύμβολο της πίστης στο ύψος του εχθρού. Τα μάτια του αδυνατούσαν να συλλάβουν το σκηνικό που εξελισσόταν μπροστά τους. Η βαθιά του όμως πίστη στο μεταφυσικό στάθηκε ατσαλένιο στήριγμα για να ορθώσει ανάστημα και να αμυνθεί μπροστά στον αιώνιο αντίπαλο της ανθρωπότητας. Είχε πάρει το χρίσμα για να προστατεύει και να οδηγεί το ποίμνιό του ενάντια στο σκοτάδι και είχε έρθει η ώρα να το πράξει, τώρα που το σκοτάδι είχε πάρει και αυτό σάρκα και οστά. Έσφιγγε τη λαβή του σταυρού σε σημείο που υπερέβαινε τον ουδό του πόνου. Αυτό το ασημένιο κόσμημα ήταν όμως η ελπίδα, η πίστη, η λογική και το όπλο του. Ήταν τα πάντα. Αυτό, μαζί με το υγρό μαστίγιο που σαν βούρδουλας χυνόταν από το διαβασμένο δοχείο και ράντιζε το βλάσφημο πρόσωπο του Δαίμονα.
Μοναδικός φάρος στο σκοτάδι, η Αγνή. Με τις εκμυστηρεύσεις της εξάπτεται η περιέργειά του κι οδηγείται σε αποφάσεις παράτολμες και ανήθικες. Τις οποίες έχει χρέος να υποστηρίξει. Θα καταφέρει να οχυρωθεί φυσικά και ψυχικά;
Εξορκισμός στους ξένους. Όταν μια εκατονταρχία ανθρώπινου μίσους παραλογίζεται χειρότερα από δαιμόνια όντα...
Η άμεση και γλαφυρή γραφή του κυρίου Δεληγιαννίδη είναι πάντα λυρική και γεμάτη εικόνες. Εδώ, παρουσιάζεται και φιλοσοφική ενίοτε. Όπως και μεθοδική. Η αγωνία κορυφώνεται σελίδα τη σελίδα, κρατώντας αμείωτο το αναγνωστικό ενδιαφέρον. Μια γροθιά στο στομάχι της παρανομίας, της ανηθικότητας, της ασέβειας, της αμαρτίας.
Στο χωριό αυτό, που οι Δαίμονες έστηναν από παλιά τον χορό τους, τα καλοσυνάτα λόγια πάντα δυσκολεύονταν να βρουν τον δρόμο τους προς τον ουρανό.
Ο συγγραφέας επιλέγει να επικεντρώνεται στον βασικό κορμό της μεστής ιστορίας, χωρίς τίποτα περιττό. Επιμένει σε δυναμικούς χαρακτήρες και ανάλυση ψυχοσυνθέσεων με μικρές λεπτομέρειες, χωρίς αερολογίες.
Όσα διαδραματίζονται στο βιβλίο, οι ρόλοι των πρωταγωνιστών, οι συνομιλίες, η ατμόσφαιρα των τοπίων, ο χρόνος, όλα θυμίζουν αρχαία τραγωδία. Η εναλλαγή των κεφαλαίων έρχεται σαν ένα τεκταινόμενο χορού.
«Οι Δαίμονες, τέκνον μου, είναι αντιπρόσωποι όλων των αδύναμων σημείων της ίδιας της ανθρωπότητας. Η αλαζονεία, η περηφάνια, η ίδια η φύση της αμαρτίας. Ό, τι χαρακτηρίζει τις σκοτεινές μας μέρες είναι σημάδι στο πρόσωπό τους».
Δανεικά σώματα και δανεικές καρδιές. Ένας ολόκληρος κόσμος παράλληλος με τον δικό μας. Ύπαρξη αιώνιων φωτιών και καθαγιασμένων υδάτων...
Θίγεται η απομυθοποίηση της θρησκείας και ο παραλογισμός των χριστιανικών πεποιθήσεων. Δικαιολογούνται όμως οι δεισιδαιμονίες; Πώς να πολεμήσεις κάθε πεποίθηση ή πρακτική που θεωρείται από μη ασκούμενους ως παράλογη ή υπερφυσική, που αποδίδεται στη μοίρα ή τη μαγεία, αντιληπτή υπερφυσική επιρροή ή φόβο για αυτό που είναι άγνωστο;
Οι Δαίμονες καταστροφείς πρέπει να φρουρούνται. Τη φροντίδα των φρουρών τους, ποιος την αναλαμβάνει;
Εκείνος είχε προσφερθεί, εκείνος εθελούσια κλήθηκε να μαρτυρήσει.
...
Είχε θυσιαστεί για να καταφέρει να εξορκίσει το πονηρό πνεύμα από την ανθρώπινη διάσταση και να το στείλει στον άλλο κόσμο.
Κάποιες φορές, για ενίσχυση της πίστης απαιτούνται θυσίες αγάπης. Μπορούν ωστόσο κάποιες έννοιες να χρησιμοποιηθούν για όπλα; Χρειάζεται κάτι απτό... Η στείρα γνώση δεν βοηθά χωρίς μελέτη. Το ασθενές ανθρώπινο είδος πώς να τα βάλει με τις ορδές των μεταφυσικών δυνάμεων;
Η πίστη του Δαίμονα στο σκοτάδι είναι απείρως μεγαλύτερη από τη δική σου στο φως!
Ξεχώρισα τα σημεία όπου ο κύριος Δεληγιαννίδης πετυχαίνει εντέχνως να διαφοροποιηθεί απ’ την κοινότυπη/κάπως παρωχημένη εξιστόρηση ενός εξορκισμού, με μικρές πινελιές λαογραφίας, με διαφορές στην ομιλία των ηρώων του, με κόντρες σε παραδόσεις. Λες και διασταυρώνονται κάποια λογοτεχνικά είδη. Επίσης, ένιωσα σαν να περιπλανιέμαι κάπου μες στο βιβλίο. Σαν να διεισδύει ο αναγνώστης στην έρευνα που έχει προηγηθεί.
Τα μυστικά ενός ελληνικού χωριού, ξεχασμένου από τον Θεό αλλά όχι και από τους δαίμονες, ξεδιπλώνονται στο πρωτοποριακό μυθιστόρημα τρόμου ''Δεισιδαιμονία'' του Άρη Δεληγιαννίδη. Γίνετε συνοδοιπόροι του νεαρού Ηλία στο μονοπάτι της επιστροφής στο πατρικό χωριό και σύντροφοι του στον αγώνα ενάντια στο απόλυτο Κακό!
«Κανένας άνθρωπος δεν είναι αρκετά πλούσιος για να αγοράσει πίσω το παρελθόν του»
April 29, 2023
Τον Άρη, τον γνώρισα από τις ταινίες του. Συγκεκριμένα είχα δει την "Ευλάβεια" στο horrorant festival και αργότερα στο πρώτο fantasmagoria είχα την τιμή να παρακολουθήσω ένα μεγάλο μέρος της κινηματογραφικής δουλειάς του. Η ευρηματικότητα των ιδεών σε συνδυασμό με τα υψηλά στάνταρ κινηματογράφησης, με έκαναν να το λατρέψω.
Είναι δυνατόν ένας ταλαντούχος κινηματογραφιστής να αποδίδει το ίδιο καλά σαν λογοτέχνης; Η απάντηση είναι ναι και η "δεισιδαιμονία" αποτελεί την απόδειξη. Παρά το γεγονός ότι η λογοτεχνική φόρμα έχει διαφορετικές απαιτήσεις ως μέσο, ωστόσο φαίνεται πως αυτό ο Δεληγιαννίδης το γνωρίζει καλά.
Μετά από μια πολύ δυνατή εναρκτήρια σεκάνς που σε βάζει απευθείας στο κλίμα, παρακολουθούμε την εγκατάσταση του πρωταγωνιστή -του Ηλία- σε ένα απομονωμένο χωριό του οποίου οι κάτοικοι συνδέονται με ένα ένοχο μυστικό. Ήδη από τις πρώτες 50-60 σελίδες, ο αναγνώστης έχει μπει βαθιά στην ιστορία και ανυπομονεί να εξιχνιαστεί το μυστήριο, ωστόσο αυτό δεν γίνεται με έναν τρόπο βιαστικό, αλλά με μία μεστή αφήγηση, που συνδυάζει τη λαογραφική παράδοση με τη σύγχρονη κινηματογραφική δομή και με ευρηματικά σχήματα λόγου, αντάξια αυτών που συναντά ο αναγνώστης στα πιο φημισμένα κείμενα της νεότερης ελληνικής γραμματείας.
Με άψογα σκιαγραφημένους, τρισδιάστατους ήρωες - Ο Ηλίας με τον σκεπτικισμό του, η Αγνή με το χιούμορ της, η Δόμνα με τα μυστικά της. Με το μεταφυσικό στοιχείο να διέπεται από εθνικά χαρακτηριστικά, δεδομένου ότι στην Ορθοδοξία δεν απαιτείται ειδική άδεια για να πραγματοποιήσει ένας ιερέας εξορκισμό. Συνήθως αρκεί η έγκριση από τον τοπικό επίσκοπο. Από αυτή την άποψη μια τέτοια ιστορία έλειπε από τη σύγχρονη μυθοπλασία της χώρας μας και όφειλε να υπάρξει.
Προς το τέλος η αγωνία χτυπάει κόκκινο, η ένταση των γεγονότων που περιγράφονται κόβει την ανάσα, τα γεγονότα κορυφώνονται σε μια μεγαλειώδη, αριστοτεχνικά σκαρωμένη σκηνή, ωστόσο δεν λείπει από το κείμενο η ζεστασιά, η αγάπη, οι ανθρώπινες στιγμές που φωτίζουν τον ζόφο της απειλητικής ατμόσφαιρας και κάνουν τον αναγνώστη να συμπάσχει με τους ήρωες. Να είναι εκεί και να συμμετέχει νοητά στα όσα διαδραματίζονται.
Είναι δυνατόν ένας ταλαντούχος κινηματογραφιστής να αποδίδει το ίδιο καλά σαν λογοτέχνης; Η απάντηση είναι ναι και η "δεισιδαιμονία" αποτελεί την απόδειξη. Παρά το γεγονός ότι η λογοτεχνική φόρμα έχει διαφορετικές απαιτήσεις ως μέσο, ωστόσο φαίνεται πως αυτό ο Δεληγιαννίδης το γνωρίζει καλά.
Μετά από μια πολύ δυνατή εναρκτήρια σεκάνς που σε βάζει απευθείας στο κλίμα, παρακολουθούμε την εγκατάσταση του πρωταγωνιστή -του Ηλία- σε ένα απομονωμένο χωριό του οποίου οι κάτοικοι συνδέονται με ένα ένοχο μυστικό. Ήδη από τις πρώτες 50-60 σελίδες, ο αναγνώστης έχει μπει βαθιά στην ιστορία και ανυπομονεί να εξιχνιαστεί το μυστήριο, ωστόσο αυτό δεν γίνεται με έναν τρόπο βιαστικό, αλλά με μία μεστή αφήγηση, που συνδυάζει τη λαογραφική παράδοση με τη σύγχρονη κινηματογραφική δομή και με ευρηματικά σχήματα λόγου, αντάξια αυτών που συναντά ο αναγνώστης στα πιο φημισμένα κείμενα της νεότερης ελληνικής γραμματείας.
Με άψογα σκιαγραφημένους, τρισδιάστατους ήρωες - Ο Ηλίας με τον σκεπτικισμό του, η Αγνή με το χιούμορ της, η Δόμνα με τα μυστικά της. Με το μεταφυσικό στοιχείο να διέπεται από εθνικά χαρακτηριστικά, δεδομένου ότι στην Ορθοδοξία δεν απαιτείται ειδική άδεια για να πραγματοποιήσει ένας ιερέας εξορκισμό. Συνήθως αρκεί η έγκριση από τον τοπικό επίσκοπο. Από αυτή την άποψη μια τέτοια ιστορία έλειπε από τη σύγχρονη μυθοπλασία της χώρας μας και όφειλε να υπάρξει.
Προς το τέλος η αγωνία χτυπάει κόκκινο, η ένταση των γεγονότων που περιγράφονται κόβει την ανάσα, τα γεγονότα κορυφώνονται σε μια μεγαλειώδη, αριστοτεχνικά σκαρωμένη σκηνή, ωστόσο δεν λείπει από το κείμενο η ζεστασιά, η αγάπη, οι ανθρώπινες στιγμές που φωτίζουν τον ζόφο της απειλητικής ατμόσφαιρας και κάνουν τον αναγνώστη να συμπάσχει με τους ήρωες. Να είναι εκεί και να συμμετέχει νοητά στα όσα διαδραματίζονται.
February 15, 2024
📖 #βιβλιοφρικιά μου μαζευτείτε ΔΕΝ θα απαγγείλω μην τρομάζετε. Θυμάστε που πριν μερικές μέρες σας πρότεινα το λουρί της τρέλας του Δεληγιάννης; Καλά έκανα και μπράβο μου αλλά αν δεν το πήρατε ακόμα βάλτε στο καλάθι σας και την Δεισιδαιμονία. Είναι ΚΑΛΥΤΕΡΟ ακόμα.
📖 Θεωρώ τα θρησκευτικά θρίλερ ένα αναπόσπαστο και τεράστιο κομμάτι της λογοτεχνίας τρόμου. Με τρομάζουν βαθιά γιατί δεν θα διστάσω να σας πω ότι τα πιστεύω. Όταν κάτι το πιστεύεις ότι μπορεί να συμβεί θα σε επηρεάσει διαφορετικά οπότε αυτό το είδος για μένα είναι από τα πιο δυνατά στον χώρο.
Το συγκεκριμένο βιβλίο συνδύασε το απόκοσμο και το ανίερο μαζί με την αριστουργηματική γραφή του συγγραφέα. Δεν υπάρχει κυριολεκτικά τίποτα πιο τρομακτικό από το να παίξεις στα δάχτυλα σου αρχέγονους φόβους της ανθρώπινης υπόστασης κι εγώ ενιωσα κυριολεκτικά ότι ο συγγραφέας με πήρε από το χέρι και με οδήγησε σε εκείνο το χωριό, είδα τους κατοίκους από κοντά, μύρισα την αποφορά του τόπου, άκουσα τους ψιθύρους των τρομερών τους μυστικών, ένιωσα στο πετσί μου τους φόβους τους.
📖Ήταν ένα βιβλίο ατμοσφαιρικό, νοσηρό και οριακά αποτρόπαιο.
Παγανιστικές δοξασίες, ισχυρή θρησκευτική παρουσία, αιματοκυλισμένα τελετουργικά και αινιγματικά πλάσματα των αρχαίων γραφών που στόχο έχουν την διαφθορά είναι μόνο λίγα από τα γεγονότα με τα οποία θα έρθετε αντιμέτωποι σε αυτό το βιβλίο.
Και αν μου μοιάζετε έστω και λίγο θα σφιχτει το στομάχι σας και ταυτόχρονα θα τσεκαρετε τον συγγραφέα στην λίστα με τους αγαπημένους σας.
Διαβάστε το. ΠΡΟΧΘΕΣ.
📖 Θεωρώ τα θρησκευτικά θρίλερ ένα αναπόσπαστο και τεράστιο κομμάτι της λογοτεχνίας τρόμου. Με τρομάζουν βαθιά γιατί δεν θα διστάσω να σας πω ότι τα πιστεύω. Όταν κάτι το πιστεύεις ότι μπορεί να συμβεί θα σε επηρεάσει διαφορετικά οπότε αυτό το είδος για μένα είναι από τα πιο δυνατά στον χώρο.
Το συγκεκριμένο βιβλίο συνδύασε το απόκοσμο και το ανίερο μαζί με την αριστουργηματική γραφή του συγγραφέα. Δεν υπάρχει κυριολεκτικά τίποτα πιο τρομακτικό από το να παίξεις στα δάχτυλα σου αρχέγονους φόβους της ανθρώπινης υπόστασης κι εγώ ενιωσα κυριολεκτικά ότι ο συγγραφέας με πήρε από το χέρι και με οδήγησε σε εκείνο το χωριό, είδα τους κατοίκους από κοντά, μύρισα την αποφορά του τόπου, άκουσα τους ψιθύρους των τρομερών τους μυστικών, ένιωσα στο πετσί μου τους φόβους τους.
📖Ήταν ένα βιβλίο ατμοσφαιρικό, νοσηρό και οριακά αποτρόπαιο.
Παγανιστικές δοξασίες, ισχυρή θρησκευτική παρουσία, αιματοκυλισμένα τελετουργικά και αινιγματικά πλάσματα των αρχαίων γραφών που στόχο έχουν την διαφθορά είναι μόνο λίγα από τα γεγονότα με τα οποία θα έρθετε αντιμέτωποι σε αυτό το βιβλίο.
Και αν μου μοιάζετε έστω και λίγο θα σφιχτει το στομάχι σας και ταυτόχρονα θα τσεκαρετε τον συγγραφέα στην λίστα με τους αγαπημένους σας.
Διαβάστε το. ΠΡΟΧΘΕΣ.
February 3, 2022
Άκρως ατμοσφαιρικό και σκοτεινό, το βιβλίο μάς μεταφέρει στην Ελληνική επαρχία, ένα σκηνικό που ενδείκνυται για ιστορίες τρόμου. Η γραφή είναι σαφώς το μεγαλύτερο ατού εδώ αφού οι επιρροές και οι μεταφορές συνθέτουν ένα πυκνό μωσαϊκό που παρασέρνει τον αναγνώστη μέσα του και πολλές φορές καταλήγει να μοιάζει με αφαιρετικό πίνακα ζωγραφικής. Συνολικά πέρασα ωραία διαβάζοντας το και μου άρεσαν οι χαρακτήρες αν και θα ήθελα να μάθω περισσότερα πράγματα γι' αυτούς.
February 18, 2022
Μυθιστόρημα για κιν/φική μεταφορά. Εξαιρετική χρήση της γλώσσας, γεμάτο εικόνες και οσμές. Κυρίως του καμένου. Η ελληνική ύπαιθρος κουβαλάει μέσα της μπόλικες μεταφυσικές ιστορίες και για όσους έχουν επαφή με τα ολιγοπληθή χωριά τους, η σύνδεση είναι άμεση. Εκτίμησα ιδιαίτερα τις "βλάσφημες" σκηνές, καθώς έγιναν με μέτρο και όχι για τον εντυπωσιασμό. Doom ατμόσφαιρα ως το μεδούλι, με black απολήξεις.
February 17, 2023
Ευχάριστο βιβλίο, έχει κάποιες questionable μεταφορές. Ο Ηλίας με εκνεύρισε λίγο που δεν μπορούσε να καταλάβει πως τάραζε την καθημερινότητα του χωριού, αλλά και οι χωριάτες… Το τέλος του θύμιζε ταινία δράσης παρ’όλα αυτά είναι ικανοποιητικό.
Άμα θα μπορούσα να αλλάξω κάτι σε αυτό το βιβλίο, είναι η πρώτη φράση του κεφαλαίου 2 όπου ο πρωταγωνιστής ξεκλειδώνει για πρώτη φορά την πόρτα του σπιτιού του. Όποιος ενέκρινε αυτή την αναλογία… δεν έχω λόγια
Άμα θα μπορούσα να αλλάξω κάτι σε αυτό το βιβλίο, είναι η πρώτη φράση του κεφαλαίου 2 όπου ο πρωταγωνιστής ξεκλειδώνει για πρώτη φορά την πόρτα του σπιτιού του. Όποιος ενέκρινε αυτή την αναλογία… δεν έχω λόγια
Displaying 1 - 14 of 14 reviews