Goedele Sannen is op vriendinnenweekend in de Ardennen als plots haar vader aan de deur staat. Hij vertelt de jonge moeder dat haar man, de vader van haar twee zonen, haar aller Sieg verongelukt is. Wat volgt, is een nachtmerrie, ook overdag. Goedele Sannen registreert en deelt hoe wij als maatschappij omgaan met zo’n plotse dood en de achterblijvers, hoe hol en onhandig we over verdriet communiceren, hoe alleen we rouwenden laten, en hoezeer we er ten onrechte van uitgaan dat tijd alle wonden heelt.
Wil je met me rouwen? is een doorleefde en aangrijpende getuigenis, een poëtische parel vol zinnen om te onderstrepen en bij stil te staan, en een warme oproep om anders te gaan denken over rouw.
Bewustworden van onzichtbare pijn dat ons mens maakt wanneer je gezegend wordt met liefde. Niet alleen bij jezelf, maar vooral bij anderen rondom ons heen. Een nachtmerrie die mij vooral de eerste jaren van ons huwelijk heeft parten gespeeld, letterlijk in mijn dromen. Je levenspartner verliezen. Nu heb ik geen nachtmerries meer, en geniet ik van elke dag en weiger ik om angst mijn leven te belemmeren. Ik probeer mee te rouwen met anderen, op een manier waarvan ik denk dat ik getroost wil worden. Respect voor het verlies, de eenzaamheid en de pijn. Niet weg wensen, maar mee lijden. Medelijden.