ร้านขายเวลา

by kim sun young, 김선영, คิมซ็อนย็อง

ร้านที่จะทำให้เราเห็นคุณค่าของเวลาอย่างแท้จริง

เรื่องราวของ "อนโจ" ซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่องเปิด "ร้านขายเวลา" ซึ่งเป็นคาเฟ่ทางอินเทอร์เน็ตโดยใช้ชื่อว่า "โครนอส" จากการที่ตัวเองสูญเสียพ่อไป และอยากทำความฝันของพ่อให้เป็นจริงซึ่งก็คือการช่วยเหลือคนอื่น อนโจจึงเปิดร้านขายเวลาขึ้นมาโดยตั้งเงื่อนไขไว้สี่ข้อคือ หนึ่ง ปฏิเสธสิ่งที่เกินความสามารถของตนเอง สอง ไม่ทำเรื่องที่ไม่ถูกต้อง สาม เลือกเรื่องที่ช่วยปลอบประโลมลูกค้าได้แม้แต่น้อยก็ยังดี และสี่ เหนือสิ่งอื่นใดคือเลือกงานที่ทาให้เวลากลายเป็นเงินได้จริง

บนโลกใบนี้...
สิ่งที่ยาวที่สุด ขณะเดียวกันก็สั้นที่สุด
สิ่งที่รวดเร็วที่สุด ขณะเดียวกันก็ช้าที่สุด
สิ่งที่แบ่งได้เล็กที่สุด ขณะเดียวกันก็ขยายได้ยาวที่สุด
สิ่งที่ดูไม่สลักสำคัญที่สุด ขณะเดียวกันก็ทิ้งความเสียใจไว้มากที่สุด
.
หากไร้สิ่งนั้น ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้
สิ่งที่กลืนกินสิ่งเล็กน้อยทั้งหมดเข้าไป
แล้วใส่ชีวิตและจิตวิญญาณให้แก่สิ่งที่ยิ่งใหญ่
สิ่งนั้นคืออะไร

256 pages, Paperback

First published April 10, 2012

Reviews

[bubblemustard · Rating 1 out of 5]

ให้ 1 ดาวเพราะเข้าไม่ถึง 😅 เราไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะตัวเองหรือเปล่าที่อ่านแล้วอาจจะไม่เก็ท คือพออ่านจบแล้วมันไม่ได้รับความรู้สึกที่โปรยไว้บนปกกลับมาเลยแม้แต่นิด เหมือนแก่นหลักๆ ของเรื่องมันไม่หนักแน่นพอ พอแก่นไม่หนักแน่น เนื้อเรื่องมันก็เลยดูจะไปซ้ายที ขวาที ประมาณนั้น

สิ่งที่ชอบคือการกล่าวเรื่องของครอบครัวอนโจและพ่อที่จากโลกนี้ไปแล้ว รีเลทกับตัวเองเบาๆ 5555555555

- ตอนอ่านเรื่องนี้เราจินตนาการหน้าอนโจเป็นนางเอกซีรีส์ All of us are dead (แล้วชื่อในเรื่องก็คล้ายๆ กันอีก) 55555

- บทวิจารณ์ที่ใส่มาท้ายเล่มมันยาวมาก ใส่มาทำไมกัน

edit แก้คำผิด

[Patrawan Dear]

#ร้านขายเวลา

เข้าข่ายเป็นวรรณกรรมเยาวชน เล่าเรื่องแบบเรื่อย ๆ ต้องอ่านแบบค่อยซึมค่อยซับไปทีละหน้า รู้สึกเหมือนยังไม่ได้เน้น ไม่ได้ขยี้ในแก่นอย่างเพียงพอ และไม่มีอะไรแปลกใหม่ จึงอ่านแล้วไม่ได้ทึ่ง ไม่ปิ๊งไอเดียอะไรเพิ่มเติม มีงง ๆ ในตอนจบ แถมส่วนตัวเรายังไม่ซื้อสารสำคัญที่นำเสนอในเรื่องด้วย

อาจจะเหมาะกับเยาวชนและนักอ่านสายงานรางวัลมากกว่าวัยป้าแบบเราค่ะ :)

[เมื่อฉันรีวิวหนังสือ · Rating 2 out of 5]

ให้สองดาวเพราะบทแรกๆ ยังอ่านได้เรื่อย ๆให้ความรู้สึก heart warming ดีแล้วก็ได้อ่านข้อคิดเล็กๆ น้อยๆ แต่ที่ไม่ชอบคือหนึ่งเนื้อเรื่องบางอันมันแปลกๆ อย่างที่ได้รับงานให้ส่งจดหมายงี้เราว่าดีมากเลยนะ แบบอยากอ่านต่อเลยว่าหลังจากนั้นเป็นอย่างไง แต่ในเรื่องไม่บอกจ้า ให้ screentime อยู่ 2-3 หน้าเอง เสียดาย แล้วก็เรื่องความรักของตัวละครงี้คือไม่ได้รู้สึกอินเลย รู้สึกเหมือนคนเขียนพยายามยัดๆ ให้ ตลค นี้ชอบอีกคนเฉยๆ นอกจากนี้คำแปลในเล่มยังแปลกๆ อีก พีคสุดคือตัวเอกเป็นเด็ก ม.ต้น แต่ในเล่มเขียนให้ตัวเอกเรียกเพื่อนว่า 'ไอ้เกลอ' คือนี่อ่านอยู่ดีๆ แล้วแทบหัวทิ้ม แบบไม่ได้เลยย ภาษามันแย่ไปปป แล้วที่แย่ที่สุดคือบทท้ายๆ
**TW: Suicide**
แบบคนเขียนเขียนบทได้น่าเกลียดมาก แบบพูดให้เรื่องที่เด็กอยากฆ่าตัวตายเป็นเรื่องที่ไม่รุนแรง แล้วก็สื่อประมาณว่าเดี๋ยวสุดท้ายเด็กก็คิดได้เองแหละ แล้วมีการยัดฉากที่ตัวละครหัวเราะกันหลังจากนั้นด้วย คือแบบมันตลกตรงไหนวะ งง เป็นอะไรที่ไม่เหมาะสมเลย แล้วคือ งง ว่าเรื่องนี้ได้รางวัลเยาวชนได้อย่างไง ในเมื่อเกณฑ์การตัดสินคือตัวเรื่องสะท้อนความคิดอ่านของเยาวชน แต่ในฐานะที่เราเป็นเยาวชนนะ เรารู้สึกเลยว่าเรื่องนี้มันไม่ได้เขียนโดยพยายามเข้าใจเยาวชนเลย แต่มันเป็นการเขียนของคนแก่ที่ทำตัวเหมือนคนที่เข้าใจเยาวชนทั้งๆ ที่ไม่ได้เข้าใจอะไรจริงๆ เลยมากกว่า

[Mook Woramon · Rating 2 out of 5]

เรื่องวุ่นๆ ของวัยรุ่นคูลๆ ที่เปิดร้านขายเวลาเพื่อรับทำงานอะไรก็ได้ที่ไม่เกินความสามารถของตัวเองและไม่ผิดศีลธรรมจรรยาใดๆ ⏰⏲

ไหนจะเรื่องตัวเองก็วุ่นพอแล้ว ยังรับเรื่องคนอื่นมาอีรุงตุงนังอีก ชุลมุนเหลือเกิน

————————————————————
ความรู้สึกเราคือเรื่องราวมันขาดๆเกินๆ มันไม่สุด จังหวะอารมณ์มันไม่ได้ เรื่องราวอยู่ๆก็ลอยขึ้นมา ตอนจบก็จบแล้วเหรอ งง!! 😩😩

พอจังหวะเรื่องไม่ได้ สิ่งที่ผู้เขียนต้องการจะสื่อถึงความสำคัญของเวลาก็ส่งถึงใจเราไม่ได้เช่นกัน

สำนวนแปลก็แปลกๆ หรือแปลกตั้งแต่ต้นฉบับก็ไม่รู้

มีส่วนที่ชอบอยู่เสี้ยวนึงคือเรื่องของ ‘อนโจ’ กับพ่อที่เสียชีวิตไปแล้ว มีความซึ้ง

ปล. รู้สึกเสียดาย 40 หน้าสุดท้ายที่เป็นบทวิจารณ์กับบทสัมภาษณ์ผู้เขียน ตัดออกก็ได้นะ ประหยัดค่ากระดาษ

[Tanan · Rating 3 out of 5]

อ่านด้วยความคาดหวังเพราะเห็นพิมพ์ถึง 12 ครั้ง

คาดหวังมากก็ผิดหวัง คือมันไม่ได้แย่ แต่งงว่าพิมพ์ถึง 12 ครั้งได้ไง
เอาจริง ๆ นิยายเล่มอื่น ๆ น่าอ่านกว่านี้ยังพิมพ์ไม่ถึง 12 ครั้งเลย เล่มนี้พกดวงมารึไง

ท้ายเล่มมีพวกบทวิจารณ์...ซึ่งเยอะไปไหม ตัดออกเล่มจะบางลงได้อีกเยอะ
แต่บทสัมภาษณ์นักเขียนน่าสนใจ ถ้าคิดจะเป็นนักเขียนก็พอมีข้อมูลอะไรดี ๆ อยู่

[Songpol Kevin · Rating 4 out of 5]

เทียบกับราคาแล้วรู้สึกไม่คุ้มนะ ซื้อมาเพราะปกสวย อ่านได้เรื่อยๆ แล้วก็ อ้าว จบแค่นี้เหรอ

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 3 out of 5]

หลังจากที่อนโจ เด็กนักเรียนม.ปลาย ต้องออกจากงานพิเศษถึง 2 แห่งติดต่อกัน เธอจึงปิ๊งไอเดียทำธุรกิจใหม่ ร้านขายเวลา โดยเปิดเป็นเว็บบอร์ดให้คนมาติดต่อจ้างเธอทำอะไรก็ได้ แต่ต้องไม่ขัดกับหลักการของร้าน และเรื่องสำคัญคืออนโจเก็บงานนี้ไว้เป็นความลับจากแม่และเพื่อนสนิท เธอจึงเอาปัญหาเรื่องงานไปปรึกษาใครไม่ได้

งานแรกของเธอคือให้เอาของที่ถูกขโมยไปคืนเจ้าของ หลังจากที่งานนี้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี อนโจก็เริ่มมีงานอื่นๆ จากลูกค้ามากหน้าหลายตาเข้ามา ทั้งส่งจดหมายให้กับผู้รับลึกลับทุกๆ เดือน หรือแม้กระทั่งไปทานข้าวกับคุณปู่

แล้วอนโจจะปิดบังเรื่องรับงานทั้งหมดจากคนใกล้ตัวได้อีกนานแค่ไหน

รีวิวตรงๆ อย่าโกรธกันนะ

ชมก่อนเลยว่าปกสวยชวนหยิบฝืมือ Sasi การเดินทางของพระจันทร์ อีกแล้ว

หนังสืออ่านไปได้เรื่อยๆ สบายๆ แป๊บเดียวก็จบแบบเบาสมอง (ที่ไม่ได้แปลว่าตลก)... เบามาก

เรื่องนี้ชนะเลิศการประกวดรางวัลผลงานวรรณกรรมเยาวชนของเกาหลี พอแปะป้าย "วรรณกรรมเยาวชน" เลยทำให้คนเขียนพยายามเขียนโดยเอาคำนี้เป็นหลัก มันเลยอั้นๆ ไม่สุด

ไอเดียดีแล้ว แต่โครงเรื่องและเนื้อหาอ่อนมาก ประเด็นที่เปิดเอาไว้ก็ปิดไม่หมด บางอย่างตัดทิ้งไปก็ไม่มีผลกับเนื้อเรื่อง

สำหรับเราคิดว่าอยากเขียนอะไรก็เขียนไปตามจินตนาการเหอะ แล้วค่อยมาแปะป้ายประเภทวรรณกรรมทีหลังจะได้ไม่โดนตีกรอบแบบนี้

เอาเป็นว่ายังไม่ค่อยถูกใจ

Goodreads ให้ 3 เราให้ 3

[Tame · Rating 4 out of 5]

สนุกมาก ๆ อ่านเพลิน ๆ อบอุ่นดีค่ะ

[naviyada · Rating 2 out of 5]

เพราะเป็นวรรณกรรมเยาวชนเกาหลี ก็เลยมีความคาดหวังนิดนึง แต่กลายเป็นว่า เข้าไม่ถึง อ่านไม่จบ

ตอนแรกๆ เหมือนจะดี แล้วผลของตอนนั้นมันก็กลับมาเกิดเรื่องชุลมุน
แล้วจบลงด้วยคำพูดของอนโจ(ตัวเอก)เพียงไม่กี่คำ งงมาก เป็นการคลายปมแก้ปัญหาที่...อ้าวเหรอ เล่นงี้เลยเหรอ

ชอบตอนของคุณปู่ สะท้อนอะไรได้บ้าง แต่ก็เบาบางรวบรัดสุด
เปิดไปดูข้างหลัง เชิงอรรถ หรืออะไรไม่รู้เยอะมาก เนื้อเรื่องของอนโจมีแค่ประมาณ 200 หน้า
ไม่เก็ตเรื่องขายเวลาอย่างถ่องแท้นัก ไม่มีจุดเด่นจี๊ดใจ

อาจจะคิดได้ว่า ถ้าเป็นคนเกาหลี อ่านในบริบทสังคมเกาหลีน่าจะอินกว่านี้มั้ง
เหมือนที่อ่านนิยายแปลญี่ปุ่นบางเรื่องไม่อินเลย

ให้ 2 ดาว เพราะปกสวย

[P.Chang · Rating 3 out of 5]

ดีระดับหนึ่ง สามารถอ่านได้ ไม่ได้สนุกแบบหวือหวา แต่ดำเนินเรื่องไปเรื่อย ๆ เนิบ ๆ ส่วนตัวคิดว่าควรขยายความ เนื้อเรื่องบางส่วนให้มากกว่านี้ รู้สึกถึงการตัดจบมากเกินไป แต่โดยรวมถือว่าอ่านได้ เวลาสำหรับบางคนอาจจะมีค่ามากกว่าที่คิด...

การแปล ก็ออกมาดีระดับหนึ่ง มีคำผิดและคำสลับบ้าง

เนื้อเรื่อง เด็กสาวผู้สูญเสียพ่อและต้องอยู่กับแม่เพียงลำพัง จึงทำให้เธอนั้นต้องคิดหาวิธีหารายได้เพื่อจุนเจือครอบครัว เธอได้ทำงาน Part Time ก็แล้ว แต่ก็ไม่เหมาะกับตัวเธอ เธอจึงมองเห็นความสำคัญของเวลา และค่าของเวลา จึงตัดสินใจเปิดร้านขายเวลา เพื่อช่วยเหลือคนที่ต้องการใช้เวลาที่ขาดหายไป...

#Panอ่าน

[Nina Trangansri · Rating 4 out of 5]

เวลาเป็นของทุกคน หนังสือเรื่องนี้ทำให้เราคิดว่าเราจะใช้ชีวิตตามเวลาของคนอื่น หรือเราจะเป็นคนกำหนดเวลาของตัวเราเอง

[Nningnongppl · Rating 2 out of 5]

ปกสวย ของแถมน่ารัก แต่อ่านแล้วงงๆ ไม่มั่นใจว่าเป็นเพราะการแปลมั้ย ไม่กินใจขนาดนั้น🥲

[Tuitui Liw · Rating 2 out of 5]

ร้านขายเวลา เป็นเรื่องของ “แพ็คอนโจ” เด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งที่เปิดร้านขายเวลาขึ้นมาในอินเตอร์เน็ต เพราะคิดว่าใครๆก็ชอบบอกว่า เวลาเป็นเงินเป็นทอง ดังนั้น เราก็น่าจะขายเวลาได้

อันที่จริงการที่อนโจเปิดร้านขายเวลา มาจากการที่อยากทำตามความตั้งใจของพ่อที่เป็นนักดับเพลิงที่เสียชีวิตไปแล้ว พ่อเคยบอกเสมอว่า เราควรใช้ชีวิตด้วยการทำดี หากเราสามารถช่วยชีวิตใครสักคน หรือช่วยให้เขาหลุดพ้นจากสถานการณ์ยากลำบากได้ หากเราทำสิ่งที่มีประโยชน์ต่อผู้อื่น และเราภาคภูมิใจกับมัน ก็ไม่มีงานใดที่ไร้ค่า อนโจจึงได้ไอเดียเปิดร้านขายเวลาขึ้นมา
อนโจ ตั้งกฎของการขายเวลาไว้ คือ

จะไม่ทำงานที่เกินกำลังความสามารถของตัวเอง
ไม่รับงานที่ไม่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม
เลือกรับเฉพาะงานที่ช่วยเยียวยาจิตใจลูกค้าได้ไม่มากก็น้อย
และที่สำคัญ เป็นงานที่สามารถเปลี่ยนเวลาให้เป็นเงินได้

งานทุกชิ้นที่อนโจได้รับคือการขายเวลากายภาพ (โครนอส) ซึ่งอนโจก็ใช้นามแฝงว่า โครนอสในร้านขายเวลาในการพูดคุยตกลงงานกับลูกค้าด้วย โครนอส เป็นภาษากรีก หมายถึง ลำดับของเวลา ที่ผ่านเข้ามาและผ่านไปเป็นเส้นตรง มีหน่วยเป็นวินาที นาที ชั่วโมง สามารถนับจำนวนเชิงปริมาณได้
มีหลายคนเข้ามาขอให้โครนอส (อนโจ) ช่วยทำภารกิจต่างๆ ทั้งการเอาของที่โดนขโมยมาไปวางที่เดิม การไปพบคุณปู่ของลูกค้าเพื่อพูดคุยทานข้าว ฯลฯ

เมื่อทำงานแต่ละครั้งเสร็จ แม้จะตื่นเต้น และหวาดเสียวไปบ้าง แต่อนโจกลับได้ค้นพบความหมายของเวลาที่แท้จริง (ไครอส) ที่เป็นเวลาชั่วขณะหนึ่ง บอกไม่ได้ว่าเป็นตอนไหน จำได้เพียงความรู้สึกชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น มีลักษณะเป็นเวลาเชิงคุณภาพและถาวร คือไม่ได้แค่ผ่านมาและผ่านไป

ยกตัวอย่างเช่น ตอนที่ไปพบกับคุณปู่ของลูกค้าที่ชื่อคังโท อนโจไม่เคยเจอหน้าลูกค้า และไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริง แต่รับภารกิจที่ลูกค้าได้ฝากฝังไว้ให้ไปทานอาหารกับคุณปู่ และภารกิจนี้เองที่ทำให้อนโจได้รู้จักกับเวลาไครอส การกินข้าวกับคุณปู่ ช่างเป็นเวลาที่มีคุณภาพจริงๆ กินข้าวก็คือตั้งใจกิน ไม่คุย ไม่ถาม คุณปู่ได้เผยการใช้ชีวิตเรียบง่ายปราศจากการใช้อุปกรณ์ต่างๆ เช่นมือถือ โทรทัศน์ คอมพิวเตอร์ โดยบอกว่าการไม่มีของพวกนี้ทำให้เรามีความเชื่อมั่นในตัวบุคคลเพิ่มขึ้น คุณงามความดีที่คนเคยมีก็ฟื้นคืนชีพกลับมา เหมือนว่าเวลาขยับเดินเพื่อเรา เวลาก้าวถอยไปอยู่ด้านหลัง ไม่ได้กำลังครอบงำเราอยู่
ถ้าอนโจเปรียบตัวเองเป็นโครนอส คุณปู่ก็เป็นเสมือนเทพไครอสที่ควบคุมคุณค่าและความหมายที่อยู่เหนือกาลเวลานั่นเอง

--

เรื่องราวในหนังสือมีทั้งจุดที่อิ่มเอมใจและ จุดที่ไม่ประทับใจ โดยรวมๆ ออกจะเป็นแนวปรัชญา นามธรรม ต้องตีความเองหน่อยๆ นับว่าไม่ใช่หนังสือที่อ่านง่ายสำหรับเด็ก เพราะอ่านแล้วน่าจะมีงง มีสับสนกันบ้าง และตอนจบก็ไม่มีการขมวดปม ให้คลี่คลายความสงสัย ขาดความเชื่อมโยงของตัวละครต่างๆในเรื่อง มีการฝากการพบเจอตัวละครหนึ่งไว้ในอนาคต ให้ผู้อ่านไปจินตนาการต่อเอาเอง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าหรือนี่เป็นแนวทางที่ผู้เขียน คิมซ็อนย็องตั้งใจให้เป็นแบบนี้หรือเปล่าก็ไม่อาจทราบได้
แต่ก็ใช่ว่ามีแต่ข้อติเสียทีเดียว สิ่งที่น่าชื่นชม คือ เล่มนี้ใช้เทคนิคการเล่าเรื่องแนวสืบสวน เดาทางเนื้อเรื่องไม่ออก มาด้วยคอนเซปต์ว่า เวลามีมาก่อนมนุษย์จะเกิด และถึงไม่มีโลกใบนี้ เวลาก็ยังคงมีอยู่ตลอดไป เวลาที่เรารู้จักเป็นเพียงสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น เพื่อความสะดวกในการดำรงชีวิต บางที แท้จริงแล้ว วันนึง อาจไม่ได้มีแค่ 24 ชั่วโมง เราอาจมีชั่วโมงที่ 25 ก็เป็นไปได้ แล้วก็เอามาผูกกับตัวละครที่ทำภารกิจขายเวลากับลูกค้าต่างๆ เนื้อเรื่องแปลกใหม่ น่าสนใจดี เพียงแค่รู้สึกว่ามันยังไปไม่สุด น่าจะจบได้ดีกว่านี้เท่านั้นเอง

เห็นว่าเล่มนี้ได้รางวัลผลงานวรรณกรรมเยาวชน Jaeum & Moeum ของเกาหลีด้วย เท่าที่อ่านคำนิยม น่าจะเป็นเพราะทักษะการเขียน การถ่ายทอดภาษาเกาหลีอย่างชำนาญ ใช้สำนวนภาษาที่มีความเป็นกวี ใช้คำโบราณที่นับวันจะหาอ่านได้ยากในเกาหลี ซึ่งตรงนี้พอมาอ่านงานแปลไทยแล้วเราไม่ได้รู้สึกอะไร อาจเป็นเพราะเลเวลการใช้ภาษาไม่เหมือนกัน เลยทำให้เข้าไม่ถึงจุดเด่นของวรรณกรรมแปลเล่มนี้

--
ทิ้งท้ายไว้ สิ่งที่ได้จากเล่มนี้ คือการมองย้อนมาที่ตัวเรา ถ้าเป็นไปได้ เราอยากเลือกเวลาแบบไหน เวลาแบบไหนคือช่วงเวลาที่มีความสุขของเรา ต้องลองไปค้นหาโดยการใช้เวลาแบบนั้นกันเอาเอง

[Look A Breathe · Rating 1 out of 5]

#342 ร้านขายเวลา (คิมซ็อนย็อง)

หนังสือเล่มนี้เป็นวรรณกรรมเยาวชนเกาหลี ที่เราถูกตกเพราะปกสวย แต่ถามว่า เรารู้สึกชอบไหม คือ สำหรับเราตอบตามความรู้สึกว่า เราไม่ค่อยชอบเรื่องราวในเล่มนี้เท่าไ���ร่




รูปภาพนี้ ความรู้สึกหลังอ่านเล่มนี้
(มันไม่สนุกเลย ไม่รู้ว่าได้รางวัลได้อย่างไร
อ่านไป ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรจากการอ่านเลย ดังนั้น
ถ้ามีใครถามว่า ควรซื้อเล่มนี้ไหม เราตอบได้เลยว่า อย่าเลย
เปลือเงิน เก็บเงินไว้ซื้อเล่มอื่นเถิด เพราะคุ้มกว่า
และถ้าเล่มนี้ต้องให้คะแนน เราขอให้คะแนนแค่ 1 คะแนนเท่านั้น)

เราคิดว่า เราคงชอบแนวเรื่องราวของหนังสือวรรณกรรมเยาวชนของฝั่งไทย ฝั่งไต้หวัน ฝั่งต่างประเทศและฝั่งญี่ปุ่นมากกว่า ถึงแม้เคยอ่านของเกาหลีหลายเล่มก็สนุก แต่ยกเว้นเล่มนี้ ที่ไม่สนุกและน่าเบื่อ เพราะสำหรับเราคือ หนังสือเล่มนี้อ่านตรึงได้แค่บทแรก แต่หลังจากนั้นก็รู้สึกเบื่อกับเนื้อหาแนวนี้ ที่พยายามยัดเข้ามา และเนื้อหาหลายอย่างก็ไม่อินเท่าไหร่ แถมหลายๆอย่างก็ดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่ แต่เราคิดว่า ต้องอ่านให้จบ เพราะเพื่อนอุตส่าห์ซื้อมาให้

“ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน
เปรียบดั่ง เวลาไม่มีอะไรทีแน่นอน”



รูปภาพนี้ กาลเวลาที่ไม่สามารถเรียกคืนมา

หลังจากอนโจต้องสูญเสียบิดาอย่างกระทันหันเพราะอุบัติเหตุรถยนต์ ทำให้อนโจคิดถึงพ่อซึ่งเป็นนักดับเพลิงและช่วยเหลือผู้คนมากมาย อนโจอยากเจริญรอยตามพ่อในการช่วยเหลือผู้คน อนโจตัดสินใจเปิดร้านขายเวลา

“เวลาดั่งวารี ฉันใดฉันนั้น
สายน้ำมิอาจไหลย้อนกลับ”

เปรียบดั่ง
“เวลาเปรียบดุจดั่งดั่งวารี
ที่ไม่มีทางไหลย้อนกลับมา
ชีวิตที่ได้ใช้เวลานั้นก็ลา
จากกันไปมาหมดแล้วไม่มีคืน”




รูปภาพนี้ เวลาในปัจจุบัน

หลังจากอนโจเปิดร้านขายเวลา ก็มีผู้คนมากมายส่งข้อความผ่านการเเชทในโลกออนไลน์ อนโจจะเลือกเรื่องราวที่เธอสามารถช่วยเหลือได้ ไม่ว่าจะนำสิ่งของไปส่งคืน ส่งจดหมาย เป็นเพื่อนกินข้าวกับคุณปู่ ช่วยเป็นเพื่อนกัน หรืออีกหลายอย่าง



รูปภาพนี้ เวลาในอดีต

หลังจากที่อนโจรับมือแก้ไขปัญหาเหล่านี้ อนโจจะได้เข้าไปรับรู้ถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นกับคนทั้งหลายที่ขอความช่วยเหลือว่า อดีตและพื้นฐานของแต่ละคนเป็นอย่างไร และอดีตเหล่านั้นก็ไม่สามารถย้อนกลับคืนมาได้แล้ว มีทั้งเสียดาย ผิดหวัง และเสียใจที่เราไม่ได้ลงมือทำหลายอย่างในอดีตนั้น



รูปภาพนี้ เวลาในอนาคต

เมื่ออนโจได้เปิดร้านขายเวลาไปเรื่อยๆ จนถึงตอนที่มีคนมาบอกกับอนโจว่า ควรถึงเวลาแล้วที่อนโจจะพูดถึงร้านขายเวลาให้กับแม่ฟัง ซึ่งอนโจรู้สึกไม่กล้าในตอนแรกที่จะบอก แต่เมื่อคิดว่า ถ้าปล่อยเวลาไปนาน ก็คงไม่ได้บอกกับแม่สักที ดังนั้น อนโจตัดสินใจบอก


หากเราคิดจะตั้งใจทำอะไรในเวลานี้ เราควรตัดสินใจทำในปัจจุบันนี้เลยจะดีกว่า เพราะหากไม่ได้ทำแล้วกลับมาคิดเสียใจในภายหลัง ก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้ว

“เวลาที่มีคุณค่าที่สุด
คือเวลาที่เราตัดสินใจจะทำทันที
และรู้คุณค่าในสิ่งที่ทำ”

Look A Breathe
(LAB)

[Laemy · Rating 2 out of 5]

Издалека налетел запыхавшийся ветер, поиграл с ветками деревьев, погладил Онджо по голове и растрепал волосы. Этот ветер улетит куда-то далеко, и вместо него сюда примчится новый, прежде не виданный ни разу. Так же как время, которое мы всегда встречаем в первый раз.

Ожидала продолжение серии маленьких бизнесов, помогающих людям найти себя, с ноткой магреализма и размышлениями о сущности времени, но это скорее довольно обычный янг эдалт про знакомство подростков со взрослыми проблемами, вроде любопытный, но плосковатый. Героиня продаёт время исключительно в виде продажи собственного времени для всяческих мелких дел, и конечно же тут же вляпывается в обычные Глубокогомысленные Темы, вроде смерти, сложных отношений с близкими, необходимости наказания преступлений, нахождения себя в коллективе, первой влюбленности без взаимности и вот этого всего. Да, и всё это приправлено размышлениями о времени в нашей жизни, но так, немного инстаграмно-картиночно, как посыпка на кексике. Язык простой, героиня Положительная Решительная Девочка с полным отсутствием других черт, такая корейская пионерка. Юным читателям вполне пойдёт, для себя уже ничего не нашла. Последние процентов 15 долистала в текстовой версии, очень уж эти Драматичные Переживания возможного самубийцы, которому нечего терять в жизни, потому что мама его НеЛюбит и зверски заставила вернуть украденный в магазине товар и извиниться перед владельцем, вот ведь бесчувственная мегера. И из-за этого он уйдёт в горный монастырь, по дороге теряя себя вместе с кровью, гноем и ногтями на ногах, что обрести себя вновь! Ну смешно же. Да и финал, в общем-то, отсутствует, завершена только самая неинтересная линия из всех, тексту явно помешала манговая привычка к сериализации.

[Lissa · Rating 4 out of 5]

Что такое время? Что-то, что неумолимо течет вперед? Что-то, что осталось в прошлом? Сколько времени содержит ваша жизнь?
________
“Магазинчик времени” - небольшая история о старшекласснице Пэк Онджо, в которой девушка, благополучно разочаровавшись в летних подработках, придумывает свое маленькое дело, которым и названа сама книга. Онджо задумывается о том, что на самом деле может предложить людям и приходит к тому, что предлагает им купить время. Звучит мистически, но на самом деле это просто выполнение самых разнообразных задач, приходящих от клиентов, которые приносят главной героине новые открытия, поводы задуматься или же наоборот расслабиться. Читается на одном дыхании и буквально за один вечер, оставляя после себя приятную теплую атмосферу.

С одной стороны история от Ким Сонён — это просто рассказ о юной девушке, которая ищет себя в этой жизни, о её друзьях, знакомых и их проблемах. С другой стороны в сюжете затрагиваются достаточно серьезные социальные проблемы воспитания, такие как чрезмерное давление и ожидание от родителей, ссоры и расколы в семьях, секреты и утраты, которые неизбежно влияют на детей несмотря на некоторую “слепоту” взрослых.

Как итог, “Магазинчик времени” заставил меня как читателя вспомнить то, что жизнь - это хорошая штука, которую стоит ценить. А вопрос о смысле времени пожалуй останется где-то у меня в голове и, возможно, в будущем получит свой ответ сквозь мое видение мира.

Немного о неоценимом:
Я точно хочу перечитать эту книгу спустя какое-то время, так как остались еще не однозначно понятые части сюжетной мысли.

________
Кому рекомендую?

Тем, кто хочет теплое и приятное произведение на вечер, дарящее капельку вдохновения на поиск своего счастья. Тем, кто любит и хочет видеть некоторую трогательную наивность и доброту мира глазами детей.

[Arielliasa · Rating 3 out of 5]

Я "повелась" на название и представила себе магический реализм, а получила подростковую историю о девочке, которую все остальные персонажи считают особенной, а у меня просто не получается. Причём, дело не в том, что героиня обычная, а в том, что в ней вообще нет ничего, что могло бы хоть немного зацепить. Возможно, виновата сама манера повествования: неспешная (и это-то при маленьком объёме всего текста) и как-будто никуда не ведущая.

Что мы имеем: школьницу Онджо, которая устала перебираться из одной неудачной подработки на другую и поэтому она решает открыть магазинчик. Он виртуальный и его способны найти только те, кто интересуется временем - в любой форме. Героиня предлагает за плату решать проблемы клиентов. У неё есть несколько правил и она всегда может отказаться, если "проблема" будет выходить за рамки. И, как бы, вот он весь незамысловатый замес.

Идея мне понравилась, хотя бы по той причине, что я уже встречала её, пусть и не в книжном формате. Но она рушится из-за возраста героини и тех дел, которые поручают ей клиенты. Писательница придумала парочку проблем, так или иначе, завязанных на смерти, но у неё не вышло вызвать у меня ни единой эмоции. Казалось бы, каждая история должна стать трогательной, но я ничего не почувствовала. И это то, от чего я отталкивалась при составлении мнении о романе.

Книги, не вызывающие ничего, помимо пустоты, бессмысленны. Они не запоминаются и о них совершенно нечего сказать.

[Tramyyumi · Rating 3 out of 5]

ອົນໂຈຜູ້ຕັ້ງຮ້ານຂາຍເວລາຂຶ້ນມາ ເປັນເດັກຍິງທຳມະດາຄົນໜື່ງທີ່ສົນໃຈໃນເວລາແລະຢາກຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຄົນ. ໜັງສືເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖ່າຍທອດຄວາມສຳຄັນຂອງເວລາອອກມາເປັນເຫດການຕ່າງໆໄດ້ຢ່າງລົງໂຕ. ການດຳເນີນເລື່ອງແມ່ນເຮັດໃຫ້ຄົນອ່ານສາມາດອ່ານໄດ້ເລື້ອຍໆບໍ່ມີເຄິຄ້າງ, ການວາງຄວາມສຳພັນຂອງໂຕລະຄອນໃນເລື່ອງກໍໜ້າສົນໃຈແລະບໍ່ຫຍຸ້ງເຫຍີງຈົນເກີນໄປ, ເຮັດໃຫ້ເປັນເລື່ອງທີ່ເດັກນ້ອຍອ່ານໄດ້ຜູ້ໃຫຍ່ອ່ານດີ.

ແຕ່ສິ່ງທີ່ໜ້າເສຍດາຍສຳຫຼັບເຮົາແມ່ນການກະທຳຂອງອົນໂຈຕໍ່ເຫດການຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນ.​ ເຮົາເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າອົນໂຈເປັນເດັກຍິງທີ່ຢູ່ໃນຊ່ວງຄົ້ນຫາໂຕເອງ, ແລ້ວເຫດການຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນບັງຄັບໃຫ້ອົນໂຈຕ້ອງເຕີບໂຕໄວກວ່າທີ່ຄວນ, ເປັນເຫດໃຫ້ບາງເທື່ອການແກ້ໄຂສະຖານະການທີ່ພົບຫຼືການວາງໂຕຍັງຂາດຄວາມໜັກແໜ້ນແລະໃຈເຢັນ (ແຕ່ກໍເຂົ້າໃຈວ່າເປັນໄວຮຸ່ນ...). ຫາກສຸດທ້າຍແລ້ວປຶ້ມໄດ້ຂຽນສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງພັດທະນາການຂອງອົນໂຈຫຼາຍກວ່ານີ້ກໍຄົງຈະດີ...

ໂດຍສ່ວນໂຕແລ້ວ, ເຮົາຄິດວ່າຫາກເລົ່າເລື່ອງຕໍ່ໄປອີກນິດ, ເພິ່ມພື້ນທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າອົນໂຈໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຊ່ຳໃດແລ້ວນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ເປັນປຶ້ມທີ່ດີສຸດໆໄດ້ເລີຍ.

//ເຫດທີ່ໃຫ້ສາມດາວແມ່ນເອົາຕົງໆເລີຍເຮົາຜິດຫວັງໜ້ອຍໜຶ່ງເພາະເຫັນວ່າເປັນປຶ້ມລາງວັນແລະຂາຍດີ...

[Zagif · Rating 3 out of 5]

เอาจริงๆตอนแรกที่หยิบมาเพราะคิดว่ามันจะเป็นแนวแฟนตาซี แบบร้านขายเวลาก็ขาย "เวลา" จริงๆแต่ในเรื่องมันก็คือเหมือนเปิดร้านที่ให้คนมาจ้างให้เราทำอะไรแทนหน่อย อันนี้อาจจะผิดที่ตัวเองคิดไปเอง
เรื่องชีวิตที่อนโจต้องเจอก็อ่านแล้วคิดว่าสนุกดีแต่ก็รู้สึกว่ามันจบแปลกๆยังไงไม่รู้ เหมือนมันตัดจบแบบงงๆ คนเขียนอาจจะอยากให้เราไปคิดเองว่าชีวิตแต่ละตัวเป็นยังไงต่อหรอ
อีกอย่างคือคอนเซปของร้านเราเข้าใจว่าลูกค้าจะไม่รู้จักว่าเจ้าของร้านคือใครแต่คือมันมีบางตอนที่แบบลูกค้ารู้ข้อมูลเกี่ยวกับเจ้าของ ตกลงคืออนโจแอบตัวเองหรือเปล่า ในเรื่องบอกว่าไม่บอกตัวตนแต่มันก็มีคนรู้ว่าอยู่โรงเรียนเดียวกัน สรุปคือไง5555555 หรือเราอ่านตกตรงไหนไปเองมั้ยเนี่ย

[kayn · Rating 3 out of 5]

อ่านได้เรื่อยๆเพลินๆนะเล่มนี้ แต่ส่วนตัวรู้สึกเสียดายที่เนื้อหาบางส่วนไม่ได้ถูกเขียนออกมาเล่าให้เราได้เห็นภาพเยอะกว่านี้ อยากรู้ว่าเป็นยังไงต่อ อย่างภารกิจส่งจดหมายให้เด็กๆ อยากรู้มากๆเลยว่าเด็กๆจะให้อภัยคุณครูหรือเปล่า แต่กลับเขียนออกมาน้อยมาก ประเด็นเครื่องพีเอ็มพีเป็นประเด็นหลักของเรื่องไปเลย พอมาคิดดูแล้ว ผู้เขียนอาจจะตั้งใจให้เป็นแบบนี้ก็ได้มั้ง เพราะเรื่องนี้ถูกเล่าผ่านมุมมองของอนโจ ซึ่งดูเขาจะให้ความสนใจกับคนใกล้ตัวมากกว่า แต่อย่างภารกิจส่งจดหมายคือมาจากคนที่ไม่รู้จักอนโจ ดังนั้นแค่ส่งจดหมายครบแล้ว ก็ถือว่าเป็นอันสิ้นสุดงานของอนโจแล้วนี่นา

[Suhaila Binyoh · Rating 3 out of 5]

เปิดเรื่องมา ชวนเบื่อๆ หน่อย อ่านเรื่อยๆ ไปนิด เริ่มจะสนุกก็ตอนอีฮยอนมีบทมากขึ้น
ละก็เดาทางถูกไปได้พอควร
แต่ยังติดที่ คังโท อ่ะ อยากจะไปเจอเองแล้วเนี่ย 55555

" หากช่วงชีวิตของเรา คือ ช่วงเวลา 24 ชม.
ตอนนี้เราอยู่ที่ตอนกี่โมงกันนะ?
อาจเป็นตอนตีห้าก็ได้ "

ตีห้า ... ความมืดมิดที่ยังไม่จางหาย ความรุ่งอรุณยังไม่มาเยือน และแสงของวันใหม่ยังมาไม่ถึงสินะ #ที่คิดได้

" เล็บจะงอกขึ้นมาใหม่เมื่อเวลาผ่านไป ...
เล็บใหม่ที่งอกขึ้นมาใหม่ จะหนาและแข็งแกร่งกว่าเดิม "

เรื่อง เล็บ เนี่ย ลึกซึ้งดีนะ ไม่เคยได้นึกถึงเลย ~

ความวรรณกรรม ไม่ว่าจะประเทศไหน ก็ชวนให้เข้าถึงยากเหมือนกันทุกประเทศเลยสินะ

[Kanyada Kongtrakool · Rating 3 out of 5]

ชื่อเรื่อง หน้าปก และความคาดหวังส่วนตัวกับหนังสือเล่มนี้ยังไม่ตรงกัน ไม่ใช่หนังสือที่ไม่ดี แต่ยังไม่รู้สึกประทับใจ จากชื่อเรื่องทำให้คาดหวังถึงความแฟนตาซี แต่ในเนื้อหาไม่มีความเป็นแฟนตาซีเลย เป็นเรื่องราวทั่วไป

เนื้อเรื่องเกี่ยวกับเรื่องราวของหญิงสาวธรรมดาๆที่เปิดร้านรับจ้างทำสิ่งต่างๆแทนผู้อื่นใน internet เรื่องที่โดนว่าจ้างส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ในครอบครัวและเพื่อน ซึ่งตัวเอกของตัวละครได้ตระหนักถึงความสำคัญของการให้เวลาแก่ผู้อื่นผ่านการว่าจ้างเหล่านั้น

ถ้าอ่านเพลินๆแบบไม่คาดหวังก็พอได้อยู่ค่ะ

[Jutathip · Rating 3 out of 5]

ร้านขายเวลา แต่เรารู้สึกว่า ชื่อร้านไม่ได้ตรงกับสิ่งที่ร้านขายขนาดนั้น เป็นร้านที่รับทำในเรื่องที่เจ้าของร้านคิดว่าสำคัญกับลูกค้ามากกว่า

เนื้อเรื่องเหมือนเป็นเรื่องสั้นหลายๆเรื่อง เชื่อมโยงด้วยร้านขายเวลา และ นันจูที่เป็นเจ้าของร้าน ให้ความรู้สึกยังไม่จบสักเรื่อง ข้อมูลมันน้อยเกินไปอ่ะ

มีหลายย่อหน้าที่อ่านแล้วไม่รู้เรื่อง และต้องกลับไปอ่านซ้ำ จากการเขียนที่ไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนพูด

บรรยากาศในเรื่อง ชอบสถานที่ ร้านอาหารริมทะเลสาบมากที่สุด

[SUANG Thanyaporn · Rating 2 out of 5]

ชอบไอเดียเรื่องเวลาในเรื่องนี้ มีความน่าสนใจแล้วก็น่าคิดมากๆ แต่ว่าการเล่าเรื่อง/ผูกเรื่องยังไม่อิน แล้วก็รู้สึกแปลกๆกับการเล่าเรื่องในพาร์ทที่เพื่อนจะฆ่าตัวตาย รู้สึกว่าเค้าเล่าเหมือนว่าเป็นเรื่องง่ายๆที่จะเปลี่ยนใจ
สรุปแล้ว อ่านจบแล้วไม่เข้าใจในส��่งที่นักเขียนต้องการจะสื่อ ไม่อินกับตัวละครด้วย แล้วก็ส่วนตัวรู้สึกว่าพาร์ทบทวิจารณ์คือยาวมากแบบเกินความจำเป็น

[Thammalux Chaopanon · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือที่ได้รับรางวัล ....... สมควรที่จะได้รับรางวัลเป็นอย่างยิ่ง

อ่านแล้วเห็นภาพวัยรุ่นเกาหลี ความกดดันต่างๆที่เกิดขึ้น
สไตล์การเขียน การผูกเรื่องน่าสนใจ และที่น่าสนใจมากกว่าคือการตั้งใจไม่สรุปในตอนท้ายสุดครับ ปล่อยให้ผู้อ่านไปคิดเอง

[Wasin Waeosri · Rating 2 out of 5]

ไม่แน่ใจว่าเป็นที่สไตล์การเขียนจริงๆ หรือสำนวนการแปล แต่อ่านแล้วไม่รู้สึกอินอะไรด้วยเลย ไม่มีความเชื่อมโยงใดๆ เหตุและผลลัพท์ในสิ่งที่ลูกค้าและร้านได้ก็ไม่เคลียร์ ไม่เข้าใจว่าจะสื่ออะไร พยายามจะอบอุ่นหัวใจ แต่อ่านแล้วเฉยๆ มาก

[Npasinee · Rating 1 out of 5]

เป็นหนังสือบอกเล่าเรื่องราวเด็กวัยเรียน​ไปเรื่อยๆ​ ไม่ได้รู้สึกถึงร้านขายเวลา​ตรงตามชื่อเรื่อง​ ไม่ได้อ่านแล้วเห็นคุณค่าของเวลาขนาดนั้น​ ไม่ได้มีจุดพีค​ ไม่ได้คลายปมทุกจุด​ คิดว่าไม่ใช่หนังสือทีาน่าประทับใจแต่ก็อ่านจนจบเล่มได้อยู่

[Ma Picesess · Rating 3 out of 5]

ร้านขายเวลาเป็นเล่มที่เรารู้สึกว่าอ่านได้เรื่อยๆ คือเขียนออกมาได้เข้าใจง่าย จินตนาการตามได้ เเต่ในจุดประสงค์ที่ว่าขายเวลา อาจจะยังไม่ค่อยชัด ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกว่าเวลาสำคัญขึ้นสักเท่าไหร่ เเต่เป็นเล่มที่อ่านข้างนอกได้ เพราะเข้าใจง่าย 👍🏻👍🏻

[Guunguun · Rating 1 out of 5]

ไม่สนุก เข้าไม่ถึง ตอนแรกเปิดมาเหมือนพล็อตเรื่องจะดี เป็นการขายเวลาเพื่อเอาไปช่วยงานจริง แต่กิจกรรมจ้างวานแต่ละตอนก็ไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้น หลายฉากอ่านแล้วงงๆ แบบอิหยังวะ ซื้อเพราะปกสวย ชื่อเรื่องน่าสนใจ แต่ไม่โอเลย

[PuPu Tanprasertsuk · Rating 2 out of 5]

ตัวละครดูแบนๆไม่มีมิติ คนดีก็แสนดี คนขี้เก๊กก็ขี้เก๊ก เพื่อนนางเอกก็รับบทเพื่อนนางเอก เนื้อเรื่องก็ดูเนิบๆ มีหลายพล็อตแต่ก็เล่าได้ไม่สุดสักพล็อต ส่วนเรื่องความสำคัญของเวลาก็เล่าได้ไม่ค่อยเคลียร์ แม้ว่าจะพยายามสื่อว่าความหมายและความสำคัญของเวลาของแต่ละคนมันแตกต่างกัน