What do you think?
Rate this book
Lelystad
In Lelystad doet Joris van Casteren verslag van zijn nieuwbouwjeugd, vol vandalisme en valse liefdes. Op hilarische wijze laat hij zien hoe het is om op te groeien in een gemaakte samenleving waar de menselijke maat uit het oog is verloren.
Hij beschrijft de troosteloze hofjes van zijn jeugd, bevolkt door Amsterdamse probleemgevallen en gesjeesde zakenlieden.
De stad waar zijn progressieve ouders in 1976 vol goede moed naartoe trokken en waar Van Casteren opgroeide, werd geen voorbeeldgemeente, maar veranderde in de meest ongewenste plek van Nederland. Een plek waar de gemeenteambtenaren na verschijning van dit boek zelfs een signeersessie van Van Casteren dreigden te verstoren.
Hij beschrijft de troosteloze hofjes van zijn jeugd, bevolkt door Amsterdamse probleemgevallen en gesjeesde zakenlieden.
De stad waar zijn progressieve ouders in 1976 vol goede moed naartoe trokken en waar Van Casteren opgroeide, werd geen voorbeeldgemeente, maar veranderde in de meest ongewenste plek van Nederland. Een plek waar de gemeenteambtenaren na verschijning van dit boek zelfs een signeersessie van Van Casteren dreigden te verstoren.
333 pages, Paperback
First published January 1, 2008
About the author
Joris van Casteren
21 books36 followersJoris van Casteren (1976) publiceerde In de schaduw van de Parnassus, gesprekken met vergeten dichters (2002) en Zeg mijn lezers dat ik doorschrijf, portretten van vergeten schrijvers (2006). In 2003 verscheen de reportagebundel De man die 2½ jaar dood lag, berichten uit het nieuwe Nederland, in 2007 de reportagebundel Requiem voor een pitbull. Hij is samensteller van de bloemlezing Een vreselijk land, de mooiste journalistieke verhalen van Nederland (2005) en schreef de dichtbundel Grote atomen (2001). Aan het Netherlands Institute for Advanced Study (NIAS) te Wassenaar was hij in 2007 journalist-in-residence. In september 2008 verscheen Lelystad. In 2011 Het zusje van de bruid, een ophefmakend verslag van zijn relatie met een steenrijke borderliner. In zijn laatste, veelgeprezen boek, Het been in de IJssel (2013), gaat hij op zoek naar de eigenaar van een onderbeen dat in 2005 door een visser werd gevonden.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 38 reviews
June 26, 2023
Joris van Casteren werd gevraagd om als 'writer in residence' een boek te schrijven over Lelystad, de stad waar hij is opgegroeid. Dat leverde in 2008 dit boek op, maar dat bleek toch niet helemaal te zijn wat men in gedachten had. Op hilarische wijze tekent Van Casteren de geschiedenis op van de polderstad die een waar Utopia had moeten worden, maar één brok lelijk niets werd. gevuld met, laten we zeggen, uitzonderlijke types. Daar doorheen weeft hij zijn eigen jeugd in Lelystad.
Na verschijning van het boek waren gemeenteraadsleden en wethouders woedend, werd er gedreigd met boekverbrandingen en werd een Lelystadse boekwinkel onder druk gezet het boek uit de verkoop te halen. Een aantal mensen die zich in het boek dachten te herkennen - wat waarschijnlijk ook zo is - spanden een rechtszaak aan. Een die op niets uitliep.
Het boek is briljant.
Na verschijning van het boek waren gemeenteraadsleden en wethouders woedend, werd er gedreigd met boekverbrandingen en werd een Lelystadse boekwinkel onder druk gezet het boek uit de verkoop te halen. Een aantal mensen die zich in het boek dachten te herkennen - wat waarschijnlijk ook zo is - spanden een rechtszaak aan. Een die op niets uitliep.
Het boek is briljant.
October 3, 2025
ik kocht dit boek bij de kringloop voor 2 euro. de glimmende letters van de titel op het omslag lieten een soort groene glitter achter op mijn nette broek. ik vond het leuk om dit boek te lezen. ik was een keer een weekend weg in lelystad en dat was een van de leukste weekenden van mn leven. we sliepen in een boomhut en er was een alpaca en er waren katten. een grote rode kater die een winterkoninkje ving en aan een kleine zwarte poes gaf. we zagen otters en we fietsten lange stukken. ik begrijp nu beter dat zo'n weekend in lelystad geen volledig beeld geeft van een ingewikkelde gekke stad.
August 25, 2017
Bij het zien van de foto op de cover heb je niet meteen door dat het boek over Lelystad zal gaan, eerder over een gehucht in de polder. Toch past de foto bij het boek, want ook Lelystad was ooit een plaats zonder huizen.
Het boek is een mooie jeugdgeschiedenis van de auteur, met af en toe een hoofdstuk over de ontstaansgeschiedenis van Lelystad, wat de plannen voor die stad waren, waarom ze voor Gondel als straatnaam hebben gekozen in plaats van voor Schokker, waarom bepaalde toekomstige straatnamen en andere plannen werden afgewezen, wie de eerste burgermeester was, hoe het onderwijs was, hoe het verder ging in Lelystad en hoe het nu is in Lelystad. In een hoofdstuk leer je wie Cornelis Lely was en welk plan hij had voor het inpolderen van de Zuiderzee.
Voor veel Lelystedelingen zal het herkenbaar zijn, maar ook als je niet in Lelystad bent opgegroeid zullen bepaalde dingen bekend voorkomen zoals bijvoorbeeld 's avonds naar Medisch Centrum West en naar Knight Ryder kijken. Het is een mooi en (deels) herkenbaar tijdsbeeld van de jaren '70 tot nu.
De auteur is heel erg eerlijk in het boek, waarbij je soms versteld staat van de streken die hij samen met anderen heeft uitgehaald in zijn jeugd. Hij is het voorbeeld van dat 'eens een schoffie, altijd een schoffie' gelukkig niet altijd opgaat. Je leest hoe hij samen met zijn ouders in Lelystad is komen wonen, waar hij heeft gewoond, wie zijn ouders en broertje zijn en wie er in de straten en hofjes woonden waar hij woonde en hoe het nu gaat met bepaalde personen, wat er van hen is geworden.
Het boek is op een vlotte, beeldende manier geschreven, waardoor je je ook, zonder dat je ooit in Lelystad bent geweest, kan voorstellen hoe het er vroeger uitzag en hoe het er nu uit ziet.
Kortom, als je benieuwd bent naar de ontstaansgeschiedenis van Lelystad en benieuwd bent naar hoe het was om in de jaren '70, '80 en '90 in een nieuwe stad, die nog geen rijke geschiedenis had, op te groeien, dan is dit een heel mooi boek voor je om te lezen.
Lees verder op https://surfingann.blogspot.nl/2017/0....
Het boek is een mooie jeugdgeschiedenis van de auteur, met af en toe een hoofdstuk over de ontstaansgeschiedenis van Lelystad, wat de plannen voor die stad waren, waarom ze voor Gondel als straatnaam hebben gekozen in plaats van voor Schokker, waarom bepaalde toekomstige straatnamen en andere plannen werden afgewezen, wie de eerste burgermeester was, hoe het onderwijs was, hoe het verder ging in Lelystad en hoe het nu is in Lelystad. In een hoofdstuk leer je wie Cornelis Lely was en welk plan hij had voor het inpolderen van de Zuiderzee.
Voor veel Lelystedelingen zal het herkenbaar zijn, maar ook als je niet in Lelystad bent opgegroeid zullen bepaalde dingen bekend voorkomen zoals bijvoorbeeld 's avonds naar Medisch Centrum West en naar Knight Ryder kijken. Het is een mooi en (deels) herkenbaar tijdsbeeld van de jaren '70 tot nu.
De auteur is heel erg eerlijk in het boek, waarbij je soms versteld staat van de streken die hij samen met anderen heeft uitgehaald in zijn jeugd. Hij is het voorbeeld van dat 'eens een schoffie, altijd een schoffie' gelukkig niet altijd opgaat. Je leest hoe hij samen met zijn ouders in Lelystad is komen wonen, waar hij heeft gewoond, wie zijn ouders en broertje zijn en wie er in de straten en hofjes woonden waar hij woonde en hoe het nu gaat met bepaalde personen, wat er van hen is geworden.
Het boek is op een vlotte, beeldende manier geschreven, waardoor je je ook, zonder dat je ooit in Lelystad bent geweest, kan voorstellen hoe het er vroeger uitzag en hoe het er nu uit ziet.
Kortom, als je benieuwd bent naar de ontstaansgeschiedenis van Lelystad en benieuwd bent naar hoe het was om in de jaren '70, '80 en '90 in een nieuwe stad, die nog geen rijke geschiedenis had, op te groeien, dan is dit een heel mooi boek voor je om te lezen.
Lees verder op https://surfingann.blogspot.nl/2017/0....
January 12, 2018
Een waarlijk monumentaal boek dat schetst hoe het was om op te groeien in Lelystad, de eerste echt 'bedachte' stad van Nederland. Een persoonlijk relaas, gelardeerd met historische feiten. Erg knap, bij tijd en wijlen grappig, maar toch werd ik er ook treurig van. Het lijkt een beetje alsof de schrijver de suggestie wil wekken dat hij slechts registreert, dat hij de naakte feiten, zonder oordeel presenteert. Het is een beetje te ver doorgevoerde 'show don't tell'. Nergens kwalificeert hij de meest deerniswekkende zelfkantpersonages uit zijn boek als zodanig, maar toch nodigt zijn omschrijving van het uiterlijk, de kleding en de bezigheden van de mensen ons wel heel erg nadrukkelijk uit een label te plakken. Daarmee voelt het een beetje als een cynische schijndocu in de trant van Frans Bromet, vermengd met het puberaal-hautaine sarcasme van een Marcel van Roosmalen. En die zijn ook beide heerlijk, in kleine porties, maar in zo'n lijvig boekwerk word je daar toch langzaam maar zeker wel een beetje treurig en kil van. Maar al met al toch een bemoedigdende eerste kennismaking met een frisse en oorspronkelijke schrijver.
Read
March 5, 2025Fantastisch geschreven weer en (ik vermoed terecht) vernietigend over de ontstaansgeschiedenis van lelystad, maar ook wel een beetje te makkelijk soms? Het mededogen waar hij wel over beschikt in ‘de mensheid zal nog van mij horen’ ontbrak nogal. En mensen met een verstandelijke beperking ‘mongolen’ of een man geen naam geven maar ‘de seropositieve homo’ noemen is niet ok.
March 26, 2026
Hoe kan het dat Lelystad is geworden hoe het is geworden? Heerlijk om te lezen hoe Joris van Casteren z’n hometown Lelystad de vernieling in tikt. Geschiedenis wordt afgewisseld met autobiografische stukken, inclusief Marcel van Roosmalen-achtige humor. Genoten!
April 23, 2018
Mijn eerste keer in Lelystad was ergens halverwege de jaren 80. Ik was met een vriend en zijn ouders een dag naar de Flevohof geweest (iedereen van mijn generatie kan hier nu het liedje uit de reclame zingen, als hij wil) en aan het eind van die dag wilde zijn vader, architect, het wel eens met eigen ogen zien. We reden wat rond over de dreven en stapten even uit bij het NS-station. De feestelijke dag kreeg daar een deprimerend deukje en we waren allemaal blij dat we dáár niet hoefden te wonen.
In zijn boek citeert Joris van Casteren een verslaggever die er in 1984 rondliep: “Het lijkt alsof de neutronenbom er is gevallen.”. Nou, rond die tijd dus.
Van Casteren doet geen moeite om zijn geboortestad mooier te laten lijken dan hij is. In zijn volledige rauwheid, uitzichtloosheid en criminaliteit stort hij de ellende pagina’s lang over je heen. Ja, pas in het allerlaatste hoofdstuk vliegt hij met een sportvliegtuigje over de stad en begint hij het tegen de piloot op te nemen voor Lelystad: “Het is een boeiende stad als je de verhalen kent.”. Echt, Joris? Is dat hetgeen wat je over wilde brengen? Want dat is je dan niet zo goed gelukt in de afgelopen 300 bladzijden.
Maar los van de inhoud heb ik me meer gestoord aan de vorm van het boek. Persoonlijke verhalen uit de jeugd van de schrijver worden afgewisseld met hoofdstukjes met historische achtergronden. Maar op beide vlakken ontbreekt de diepgang. De ene na de andere herinnering wordt aangestipt, het is een eindeloze introductie van vrienden, buurtgenoten, familieleden, docenten en andere overheidsdienaren en weet ik veel wie nog meer. Sommige anekdotes duren niet langer dan 1 enkele zin. Flarden van herinneringen. Geen opbouw, punt of aanleiding te vinden. Het brabbelt maar voort.
En ondanks dat Van Casteren behoorlijk wat heftige dingen heeft meegemaakt beschrijft hij deze met volledige distantie. Nergens lees je wat de ervaringen met hem deden of hoe hij er nu op terugkijkt. Daardoor blijf je als lezer maar een beetje op afstand toekijken.
Het tweede deel van het boek is zo mogelijk nog erger. Dan beschrijft hij hoe hij 15 jaar na het verlaten van de stad er naar terugkeert (Zeker? Heeft hij zijn ouders al die tijd niet meer opgezocht?). Je leest waar hij alle informatie uit het eerste deel vandaan heeft en voor het geval je vergeten was om wie het ook alweer ging geeft hij telkens in een paar zinnen aan waar we dat karakter of die anekdote ook alweer van kenden. Daardoor bevat het boek onnodig veel dubbelingen en gaat het een beetje uit als een nachtkaars.
Ongetwijfeld veel lezenswaardiger voor iemand die er in dezelfde tijd is opgegroeid. Maar als je op zoek bent naar een boek dat je meer inzicht geeft over de ontstaansgeschiedenis, de successen en de mislukkingen van deze newtown kom je wat bedrogen uit.
In zijn boek citeert Joris van Casteren een verslaggever die er in 1984 rondliep: “Het lijkt alsof de neutronenbom er is gevallen.”. Nou, rond die tijd dus.
Van Casteren doet geen moeite om zijn geboortestad mooier te laten lijken dan hij is. In zijn volledige rauwheid, uitzichtloosheid en criminaliteit stort hij de ellende pagina’s lang over je heen. Ja, pas in het allerlaatste hoofdstuk vliegt hij met een sportvliegtuigje over de stad en begint hij het tegen de piloot op te nemen voor Lelystad: “Het is een boeiende stad als je de verhalen kent.”. Echt, Joris? Is dat hetgeen wat je over wilde brengen? Want dat is je dan niet zo goed gelukt in de afgelopen 300 bladzijden.
Maar los van de inhoud heb ik me meer gestoord aan de vorm van het boek. Persoonlijke verhalen uit de jeugd van de schrijver worden afgewisseld met hoofdstukjes met historische achtergronden. Maar op beide vlakken ontbreekt de diepgang. De ene na de andere herinnering wordt aangestipt, het is een eindeloze introductie van vrienden, buurtgenoten, familieleden, docenten en andere overheidsdienaren en weet ik veel wie nog meer. Sommige anekdotes duren niet langer dan 1 enkele zin. Flarden van herinneringen. Geen opbouw, punt of aanleiding te vinden. Het brabbelt maar voort.
En ondanks dat Van Casteren behoorlijk wat heftige dingen heeft meegemaakt beschrijft hij deze met volledige distantie. Nergens lees je wat de ervaringen met hem deden of hoe hij er nu op terugkijkt. Daardoor blijf je als lezer maar een beetje op afstand toekijken.
Het tweede deel van het boek is zo mogelijk nog erger. Dan beschrijft hij hoe hij 15 jaar na het verlaten van de stad er naar terugkeert (Zeker? Heeft hij zijn ouders al die tijd niet meer opgezocht?). Je leest waar hij alle informatie uit het eerste deel vandaan heeft en voor het geval je vergeten was om wie het ook alweer ging geeft hij telkens in een paar zinnen aan waar we dat karakter of die anekdote ook alweer van kenden. Daardoor bevat het boek onnodig veel dubbelingen en gaat het een beetje uit als een nachtkaars.
Ongetwijfeld veel lezenswaardiger voor iemand die er in dezelfde tijd is opgegroeid. Maar als je op zoek bent naar een boek dat je meer inzicht geeft over de ontstaansgeschiedenis, de successen en de mislukkingen van deze newtown kom je wat bedrogen uit.
September 29, 2021
Mooie combinatie van journalistiek en autobiografie, al schrijft Van Casteren wel over wat hij doet, maar niet over wat hij voelt. Ik heb, meen ik, een goede indruk gekregen van Lelystad en zijn geschiedenis, de stad waar Van Casteren is opgegroeid. Veel inwoners en bestuurders zullen niet blij zijn met het geschetste beeld van verveling, vandalisme, achterstand, leegte, incompetentie en toch ook goede wil. Het boek stond op de shortlist voor de AKO-Literatuurprijs 2009. Het is Van Casteren gegund, al stel ik me bij literatuur iets anders voor. Meer verbeelding bijvoorbeeld, terwijl dit boek juist géén verbeelding bevat, maar veel sober genoteerde observaties.
July 23, 2025
Hoe kon het zo misgaan met het ambitieuze project dat de crème de la crème van de planogie zou moeten worden? Van utopia tot vinexwijk vol probleemgevallen die Amsterdam liever kwijt dan rijk is.
Ik heb in tijden niet zo’n zin gehad om een boek uit te lezen als ‘Lelystad’ van Joris van Casteren. De stijl is een mix van een autobiografie, reportage en journalistiek. Parallel aan elkaar beschrijft de auteur zijn eigen jeugd in Lelystad, en de totstandkoming van wat de parel van de polder had moeten worden.
Ontzettend van genoten!
Ik heb in tijden niet zo’n zin gehad om een boek uit te lezen als ‘Lelystad’ van Joris van Casteren. De stijl is een mix van een autobiografie, reportage en journalistiek. Parallel aan elkaar beschrijft de auteur zijn eigen jeugd in Lelystad, en de totstandkoming van wat de parel van de polder had moeten worden.
Ontzettend van genoten!
July 17, 2020
Als meervoudig slachtoffer van Nederlandse buitenwijkcultuur, vond ik dit boek hopeloos herkenbaar. Een prima balans tussen het onvermijdelijke afzeiken en de nodige nuchtere afstandelijke beschrijving. Ik heb veel geleerd over de beginidealen en hoe die gefnuikt werden door fantasieloze (agrarische!) ingenieurs.
Lelystad is het afvoerputste afvoerputje bevolkt door het uitschot van het uitschot. En er wonen ook lieve, mooie mensen. Soms, als je goed kijkt, zie je ook normale mensen in Lelystad.
Lelystad is het afvoerputste afvoerputje bevolkt door het uitschot van het uitschot. En er wonen ook lieve, mooie mensen. Soms, als je goed kijkt, zie je ook normale mensen in Lelystad.
July 11, 2024
‘Een overdosis aan stedenbouwkundige logica kan ook tot een planologieneurose leiden’
March 10, 2024
Droogkomisch verslag van Joris van Casterens jeugd in Lelystad en zijn terugkeer op latere leeftijd waarin hij de geflopte ‘ideale stad’ herontdekt. Van Casteren bezoekt zijn gescheiden ouders, zijn voormalige jeugdvrienden en kalverliefdes, de pioniers die elkaar van alle mislukkingen de schuld geven en allerlei klaplopers.
Als de gemeente Lelystad nog eens op zoek is naar een nieuwe slogan, dan kun je op basis van dit boek wel een voorzet doen: “Faillissementen, overspel, drankmisbruik, drugsdealen, vandalisme, moord, transcendente meditatie: in Lelystad gebeurt het.”
De schrijfstijl van Van Casteren is afgemeten, vol korte zinnetjes die de menselijke knulligheid genadeloos uitlichten, en bikkelhard. Daar kan geen Van Roosmalen tegenop. Het enige dat hij heeft gedaan om alle dikke, criminele en rare mensen te beschermen is af en toe een andere naam verzinnen. Het leidde tot een rechtszaak van een Lelystedeling die vond dat zijn familie onterecht als crimineel was afgeschilderd. Dat onterechte bleek achteraf erg mee te vallen.
Ik heb me goed vermaakt met dit boek. Halverwege bekroop me wel hetzelfde gevoel als in de film Ome Cor: het voelt meer als losse sketch-achtige ontmoetingen dan als een verhaal dat je pakt en niet meer loslaat.
Als de gemeente Lelystad nog eens op zoek is naar een nieuwe slogan, dan kun je op basis van dit boek wel een voorzet doen: “Faillissementen, overspel, drankmisbruik, drugsdealen, vandalisme, moord, transcendente meditatie: in Lelystad gebeurt het.”
De schrijfstijl van Van Casteren is afgemeten, vol korte zinnetjes die de menselijke knulligheid genadeloos uitlichten, en bikkelhard. Daar kan geen Van Roosmalen tegenop. Het enige dat hij heeft gedaan om alle dikke, criminele en rare mensen te beschermen is af en toe een andere naam verzinnen. Het leidde tot een rechtszaak van een Lelystedeling die vond dat zijn familie onterecht als crimineel was afgeschilderd. Dat onterechte bleek achteraf erg mee te vallen.
Ik heb me goed vermaakt met dit boek. Halverwege bekroop me wel hetzelfde gevoel als in de film Ome Cor: het voelt meer als losse sketch-achtige ontmoetingen dan als een verhaal dat je pakt en niet meer loslaat.
January 25, 2015
Found it today by accident, bought it and read it. After growing up in Lelystad from 1980 till 1994 everything is familiar in this book. I'm 8 years older than the writer and certain facts in this book where already past when I was young. So how certain elements are written in the first person, is somewhat unlikely to me, since he would have been too young. It was a trip back to memory lane, and certain facts where completely forgotten by me (or suppressed), having left Lelystad more than 20 years ago. Lelystad is not so one-dimensional as portrayed in this book: it reads as if its a war-zone with burned out cars everywhere, lawns everywhere full of discarded crap and (anti)religious cults running rampant. That is not the Lelystad as I remember, having lived there in three different parts for 14 years. The city has gone off the rails a long time ago, (or was never in the rails to begin with), but still I look fondly back on my years there. Enjoyed this book, and spend a nice afternoon reminiscing.
July 18, 2023
Vermakelijk en herkenbaar, maar de schrijver beleeft iets te veel plezier aan denigrerend omschrijven van individuen. Taalgebruik "mongool" voor mensen met een verstandelijke beperking kan echt al heel lang niet meer.
April 6, 2021
Heel geestig en vlot geschreven boek. Op speelse wijze is het persoonlijke verhaal van de schrijver’s jeugd in Lelystad verweven met de ontstaansgeschiedenis van het IJselmeer en Lelystad. Allebei de verhalen zijn doorspekt met zeker gevoel van aandoenlijke onbeholpenheid en de deprimerende Nederlandse neiging tot verbeeldingsloos pragmatisme. De blik van de schrijver is altijd open en accepterend geweest naar de kleurrijke mensen in de achterstandswijken van Lelystad waar hij tussen opgroeide en dat weet hij in zijn schijfstijl zodanig door te voeren dat dit boek eigenlijk nooit minachtig over deze toch vrij problematische nieuwe stad verhaald. Problematisch, maar toch ok. Net zoals Almere, waar ik opgroeide, en heel veel van de tweestrijdige gevoelens over de stad en mensen heel sterk herken. Een aanrader!
August 28, 2024
Als iemand die zelf is opgegroeid in Lelystad heb ik moeten lachen, maar ook af en toe een klein traantje gelaten, om dit boek. Joris schrijft over zijn ervaringen, maar ook over de gedachten van de bestuurders achter Lelystad; geen gedachten. Of het een goede afspiegeling van Lelystad geeft, dat durf ik niet te zeggen, maar ik kan me wel goed indenken dat dit het beeld was van Joris van Lelystad
November 13, 2023
Geweldige objectieve-toch niet zo objectieve toon van het boek, maar is na 200 paginas niet vernieuwend meer. Schetst verder een uiterst triest verhaal van een mislukt experiment - het had beter landbouwgrond kunnen worden.
Read
March 22, 2025Zo vlot als een trein
Die kwam alleen wel twintig jaar te laat in Lelystad
Die kwam alleen wel twintig jaar te laat in Lelystad
March 1, 2025
Lelystad leest als een aaneenrijging van licht absurdistische sketches, of voor de cinefielen: als een samenwerking van Roy Andersson en Wes Anderson met Nicolas Cage in de hoofdrol. Van Casteren combineert persoonlijke herinneringen en anekdotes uit de levens van bekenden met een vileine beschrijving van de ontstaansgeschiedenis van Lelystad en de bureaucratische en ideologische krachten die daarin een rol gespeeld hebben. Samen schetsen die een ontluisterend maar hoogst vermakelijk beeld van een stad die nooit werd wat ze had moeten worden.
Zeer lezenswaardig.
Zeer lezenswaardig.
December 4, 2008
Very interesting book for anybody that lives/d in a new city or town.
The town Lelystad is the main character of this book. I was born and grew up in Lelystad at the time as Joris. It strange to read a shared memory of something written by somebody that I've never have met.
The town Lelystad is the main character of this book. I was born and grew up in Lelystad at the time as Joris. It strange to read a shared memory of something written by somebody that I've never have met.
February 21, 2017
Prachtige kroniek van een totaal mislukt experiment om tot de ideale woonomgeving te komen.
December 23, 2018
Leuk boek :)
Over het ontstaan en opgroeien in Lelystad.
Over het ontstaan en opgroeien in Lelystad.
March 10, 2026
Interessant en vernietigend beeld van de onstaansgeschiedenis en praktische uitwerking van het 'project' Lelystad. Leg je dit verhaal naast het boek 'Het nieuwe land', van Eva Vriend, waarin uiteen wordt gezet hoe selectief men was met het toekennen van woonrechten voor de nieuwe dorpen in de rest van Flevoland, kan het verschil haast niet groter zijn.
Het boek is rauw en onverbiddelijk, zowel voor zijn toenmalige kennissenkring als voor de planologen. Dat een mens geen praktisch wezen is, maar esthetiek nodig heeft, wordt overduidelijk.
Als lezer blijf ik wel met een aantal vragen zitten.
Bijvoorbeeld: hoe typisch is het beeld dat Van Casteren schetst? Zijn ouders zijn nogal eens rondverhuisd van de ene wijk naar de ander, dus het boek beslaat best wat verschillende delen van de stad. Opvallend is dat zelfs met deze geregelde 'change of scene' Van Casteren overal wordt omgeven door zó veel mensen die criminele activiteiten ontplooien, dat de stad één groot broeinest lijkt van ellende. Onduidelijk blijft een hoe groot deel van de stad er zo aan toe was, was het werkelijk schering en inslag? Of gaat het hier om een specifieke bubbel en slaat hij in zijn beschrijvingen de 'doorsneebewoner' over, omdat die geen 'nieuwswaarde' bezit voor dit boek?
Hoe heeft Van Casteren deze jeugd emotioneel ervaren? Deze vraag wordt vrijwel niet beantwoord, en dat maakt het boek wel wat droog. Het bevat veel korte zinnen van dezelfde lengte die voornamelijk vaststellend zijn. Maar hoe was het voor hem om zo op te groeien? Het blijft aan de oppervlakte: ik spoot graffiti, ik gooide met dingen van een brug op auto's, ik leerde dealers kennen etc. Ok, maar vond je dat normaal? Waarom deed je dat? Gaf het een kik? Was je bang? Hoe reflecteert hij als volwassene op wat hij toen deed? Kan je echt alleen de stad de schuld geven? Er wordt zo weinig echt uitgediept. Dat zou voor mij als lezer interessant zijn geweest.
Ten derde vraag ik me af hoe hetgeen hij beschrijft nu doorwerkt in het huidige Lelystad. Het boek gaat over zijn jeugd in de jaren 80 en 90, en is verschenen in 2010. Inmiddels zijn we dus wel twee generaties verder.
Iets dat ik heel mooi vond, was hoe Van Casteren aangeeft dat hij pas uit zijn nihilistische tienerlethargie wakker werd toen hij op een publieke zender per toeval een documentaire over de Vijftigers zag, met "onbekende woorden die vonkten in mijn schedel", die hem het hoofd op hol bracht en "de poëzie een gebied in mijn hersens activeerde dat nooit eerer geactiveerd was". Dat bracht voor hem een ommezwaai. Veel directer wordt de invloed van de publieke omroep niet: aan hen hebben we journalist en schrijver Joris van Casteren misschien wel gewoon te danken. In de debatten over de bezuinigingen van de publieke zenders mogen we bij zulke zaken best even stilstaan.
Het boek is rauw en onverbiddelijk, zowel voor zijn toenmalige kennissenkring als voor de planologen. Dat een mens geen praktisch wezen is, maar esthetiek nodig heeft, wordt overduidelijk.
"In Lelystad waren de dingen eenvoudig zoals ze waren. Een brievenbus was een brievenbus, een parkeerplaats een parkeerplaats. Bomen leken niet op kromgegroeide gestalten, ze waren keurig aangeplant. Niets leek ergens anders op, alles leek op zichzelf. Lelystad was een serum tegen de verbeelding."
Als lezer blijf ik wel met een aantal vragen zitten.
Bijvoorbeeld: hoe typisch is het beeld dat Van Casteren schetst? Zijn ouders zijn nogal eens rondverhuisd van de ene wijk naar de ander, dus het boek beslaat best wat verschillende delen van de stad. Opvallend is dat zelfs met deze geregelde 'change of scene' Van Casteren overal wordt omgeven door zó veel mensen die criminele activiteiten ontplooien, dat de stad één groot broeinest lijkt van ellende. Onduidelijk blijft een hoe groot deel van de stad er zo aan toe was, was het werkelijk schering en inslag? Of gaat het hier om een specifieke bubbel en slaat hij in zijn beschrijvingen de 'doorsneebewoner' over, omdat die geen 'nieuwswaarde' bezit voor dit boek?
Hoe heeft Van Casteren deze jeugd emotioneel ervaren? Deze vraag wordt vrijwel niet beantwoord, en dat maakt het boek wel wat droog. Het bevat veel korte zinnen van dezelfde lengte die voornamelijk vaststellend zijn. Maar hoe was het voor hem om zo op te groeien? Het blijft aan de oppervlakte: ik spoot graffiti, ik gooide met dingen van een brug op auto's, ik leerde dealers kennen etc. Ok, maar vond je dat normaal? Waarom deed je dat? Gaf het een kik? Was je bang? Hoe reflecteert hij als volwassene op wat hij toen deed? Kan je echt alleen de stad de schuld geven? Er wordt zo weinig echt uitgediept. Dat zou voor mij als lezer interessant zijn geweest.
Ten derde vraag ik me af hoe hetgeen hij beschrijft nu doorwerkt in het huidige Lelystad. Het boek gaat over zijn jeugd in de jaren 80 en 90, en is verschenen in 2010. Inmiddels zijn we dus wel twee generaties verder.
Iets dat ik heel mooi vond, was hoe Van Casteren aangeeft dat hij pas uit zijn nihilistische tienerlethargie wakker werd toen hij op een publieke zender per toeval een documentaire over de Vijftigers zag, met "onbekende woorden die vonkten in mijn schedel", die hem het hoofd op hol bracht en "de poëzie een gebied in mijn hersens activeerde dat nooit eerer geactiveerd was". Dat bracht voor hem een ommezwaai. Veel directer wordt de invloed van de publieke omroep niet: aan hen hebben we journalist en schrijver Joris van Casteren misschien wel gewoon te danken. In de debatten over de bezuinigingen van de publieke zenders mogen we bij zulke zaken best even stilstaan.
March 25, 2017
It is not a bad read. It is in some pieces quite entertaining. But for me it has a couple of problems which prevents me giving it a higher rating.
First of all, it is a mix of the history of the first experimental new city in the Netherlands, Lelystad, and the writer's personal story of growing up there as one of its first youths. Nothing wrong with that. There are plenty of books that mix history with personal stories that are excellent reads. In this case it doesn't work for me. There is way too much detail in the personal story for it to be believable. Yes, it may add colour to tell what people are wearing, but are really able to do so after 20 years. I think not.
Then what the writer is doing as a kid doesn't seem to match with his age. He seems to have been a major vandal since he was 6 or something. And the stuff he is doing seems rather over the top. I just don't buy it. And the history he weaves around it doesn't match up with his age.
Then the people. I know Amsterdam shipped a lot of it's undesirables off to Lelystad, but the writer makes it sound like either he knew all of them or all of the city consisted of idiots, unsociables and criminals.
The last part where he goes back later in life for research is a bit tedious. Again the ridiculous detailedness of the action. We don't really need to know what his mother cooked for him and that she asked him to throw the potato peels in the compost bin. And again with the tedious details of what people are wearing, the colour of their couch and repeating that over and over again. Also the repeating of the information already shared before was unnecessary. This part could have been a lot shorter and the book would have benefited from it.
But yes, there are good bits. His portrayal of his parents is brutally honest. It made me cringe so I wonder if they are still speaking to him...
First of all, it is a mix of the history of the first experimental new city in the Netherlands, Lelystad, and the writer's personal story of growing up there as one of its first youths. Nothing wrong with that. There are plenty of books that mix history with personal stories that are excellent reads. In this case it doesn't work for me. There is way too much detail in the personal story for it to be believable. Yes, it may add colour to tell what people are wearing, but are really able to do so after 20 years. I think not.
Then what the writer is doing as a kid doesn't seem to match with his age. He seems to have been a major vandal since he was 6 or something. And the stuff he is doing seems rather over the top. I just don't buy it. And the history he weaves around it doesn't match up with his age.
Then the people. I know Amsterdam shipped a lot of it's undesirables off to Lelystad, but the writer makes it sound like either he knew all of them or all of the city consisted of idiots, unsociables and criminals.
The last part where he goes back later in life for research is a bit tedious. Again the ridiculous detailedness of the action. We don't really need to know what his mother cooked for him and that she asked him to throw the potato peels in the compost bin. And again with the tedious details of what people are wearing, the colour of their couch and repeating that over and over again. Also the repeating of the information already shared before was unnecessary. This part could have been a lot shorter and the book would have benefited from it.
But yes, there are good bits. His portrayal of his parents is brutally honest. It made me cringe so I wonder if they are still speaking to him...
August 29, 2025
Leuk geschreven boek over Lelystad. Aan de ene kant vertelt de auteur de ontstaansgeschiedenis van de stad, aan de andere kant geeft hij een sfeersetting aan de hand van zijn eigen jeugd.
Voor mij ook een herkenbaar boek, want net als de schrijver groeide ik op in Lelystad als 'pionierskind' en gingen we zelfs naar dezelfde basis- en middelbare school. Ik was alleen vier jaar jonger. Ook hadden we deels dezelfde leraren op beide scholen (geen kwaad woord over Peerenboom!).
Het grote verschil is dat de schrijver een notoire jeugdcrimineel was en ik niet. Daardoor geeft het boek een iets eenzijdige, en niet heel representatieve, indruk van Lelystad. Het kon daar ook heel leuk zijn en niet iedereen was asociaal, werkeloos of crimineel. De auteur heeft wel gelijk dat Lelystad een plek is waar de meeste goede bedoelingen sneuvelen. Maar daar is het dan ook een gemaakte stad voor: het is wat je er zelf van maakt.
Voor mij ook een herkenbaar boek, want net als de schrijver groeide ik op in Lelystad als 'pionierskind' en gingen we zelfs naar dezelfde basis- en middelbare school. Ik was alleen vier jaar jonger. Ook hadden we deels dezelfde leraren op beide scholen (geen kwaad woord over Peerenboom!).
Het grote verschil is dat de schrijver een notoire jeugdcrimineel was en ik niet. Daardoor geeft het boek een iets eenzijdige, en niet heel representatieve, indruk van Lelystad. Het kon daar ook heel leuk zijn en niet iedereen was asociaal, werkeloos of crimineel. De auteur heeft wel gelijk dat Lelystad een plek is waar de meeste goede bedoelingen sneuvelen. Maar daar is het dan ook een gemaakte stad voor: het is wat je er zelf van maakt.
February 26, 2019
Ik hou van hoe van Casteren proza schrijft alsof het poëzie is, en dan heeft hij ook nog eens een boek geschreven over mijn 'geboortestad'- dit boek moest ik lezen.
De proza-als-poëzie vinden we zeker terug, maar door de manier waarop hij het gebruikt, leest het boek als een grote klaagpartij, die ook nog eens weinig interessant is. Ik kan me goed voorstellen dat er voor een tiener in de jaren 80 niet zoveel te doen was in Lelystad, maar was Lelystad er toen echt zoveel slechter aan toe dan Amsterdam of Utrecht in die tijd?
De hoofdstukken die in het 'nu' spelen, lezen nog het prettigst weg. al zijn de de herhalingen aan het einde inderdaad een beetje jammer. Het nieuwe hoofdstuk maakt aan het einde wel veel goed door ook nog even het TM dorp te belichten.
Eigenlijk alleen leuk voor (ex)inwoners van Lelystad, anders kan ik me niet voorstellen waarom het interessant zou zijn.
De proza-als-poëzie vinden we zeker terug, maar door de manier waarop hij het gebruikt, leest het boek als een grote klaagpartij, die ook nog eens weinig interessant is. Ik kan me goed voorstellen dat er voor een tiener in de jaren 80 niet zoveel te doen was in Lelystad, maar was Lelystad er toen echt zoveel slechter aan toe dan Amsterdam of Utrecht in die tijd?
De hoofdstukken die in het 'nu' spelen, lezen nog het prettigst weg. al zijn de de herhalingen aan het einde inderdaad een beetje jammer. Het nieuwe hoofdstuk maakt aan het einde wel veel goed door ook nog even het TM dorp te belichten.
Eigenlijk alleen leuk voor (ex)inwoners van Lelystad, anders kan ik me niet voorstellen waarom het interessant zou zijn.
June 6, 2023
Heerlijk boek waar de auteur op observerende toon, zonder opsmuk, verslag doet van zijn jeugd in Lelystad. De verschrikkelijkste dingen passeren de revue, maar meestal is het vooral heel erg geestig.
Neem nou het voorval dat hij met een vriend het idee had opgevat om in België luchtbuksen te kopen en met winst van de hand te doen in Lelystad. Goed plan wel. Voor het ophalen van die buksen werd een zwakbegaafde jongen uitgekozen die net een OV kaart had gekregen. Waar het vervolgens mis gaat wordt zo beschreven alsof je er echt bij bent.
Eigenlijk is er nooit een vandaal in de Nederlandse literatuur geweest. Criminelen, absoluut - maar nergens lees je over jongeren die ruiten ingooien. Of feestverlichting van de gevel sleuren.
Neem nou het voorval dat hij met een vriend het idee had opgevat om in België luchtbuksen te kopen en met winst van de hand te doen in Lelystad. Goed plan wel. Voor het ophalen van die buksen werd een zwakbegaafde jongen uitgekozen die net een OV kaart had gekregen. Waar het vervolgens mis gaat wordt zo beschreven alsof je er echt bij bent.
Eigenlijk is er nooit een vandaal in de Nederlandse literatuur geweest. Criminelen, absoluut - maar nergens lees je over jongeren die ruiten ingooien. Of feestverlichting van de gevel sleuren.
August 19, 2025
Een mengeling van jeugdherinneringen en de historie van een stad, wat een mooie parallel oplevert. Zowel Joris als Lelystad hadden geen gemakkelijke jeugd hoewel de vader (Rijksdienst) het beste voorhad en alles ordentelijk probeert te laten verlopen.
Ondanks het beeld dat de auteur tot het einde toe schetst, heb ik zelf toch het idee dat het met beiden uiteindelijk wel goed is gekomen.
Ondanks het beeld dat de auteur tot het einde toe schetst, heb ik zelf toch het idee dat het met beiden uiteindelijk wel goed is gekomen.
June 9, 2019
Heel vermakelijk, mooi verhaal waarin de schrijver zijn eigen jeugd en de geschiedenis van Lelystad met elkaar verweeft. Komen goede beschrijvingen van kleurrijke en minder kleurrijke types in voor. Het boek verklaart de troosteloosheid van de stad.
April 28, 2025
uniek boek over opgroeien in een mislukt experiment, mijn 2e score van Koningsdag. De mengeling van memoir, reportage en historisch onderzoek werkt erg goed, behalve in het laatste stuk, als van Casteren teruggaat. Dat had beter helemaal in de lopende tekst verwerkt kunnen worden.
Displaying 1 - 30 of 38 reviews