De typische Pool, zo hoorde Johan de Boose in Polen zeggen, is katholieker dan Wojtyla, heeft een Mc.Donald's-Hamburger achter de kiezen en gelooft werkelijk dat artsen na de uitbreiding van de Europese Unie in dicht drommen uit Brussel en Amsterdam naar Polen zullen afzakken om op goed geluk abortus- en euthanasiepillen uit te delen.Het aantal misverstanden over Polen blijft nog altijd zo wijdverbreid dat De Boose besloot om een boek te schrijven dat een en ander recht kon zetten.
De allersentimenteelste der reizigers is ongetwijfeld Laurence Sterne, die zijn belevenissen optekende in A Sentimental Journey. In het kielzog van Sterne maakt ook Johan de Boose een sentimentele reis. De Boose laat Frankrijk en Italië links liggen en trekt naar Polen dat zich indertijd bevond aan de vooravond van zijn EU-lidmaatschap.
Uit dit literair reisverslag spreekt in de eerste plaats een tomeloze liefde voor de Poolse literatuur, cinema en het theater. Het boek is dan ook doorspekt met literaire verwijzingen en citaten. De gesprekken die de auteur had met Nobelprijswinnaars als Wisława Szymborska en Czesław Miłosz vinden ook hun neerslag in het boek. De Boose verweeft geschiedenis met rake observaties van het Polen dat hij bereist. Zijn pen vat de melancholische, onzekere sfeer maar tegelijkertijd ook de stilte van het platteland en de bedrijvigheid in de grote steden. De Boose mag dan wel een romanticus zijn, toch besteedt hij voldoende aandacht aan de vaak al te gruwelijke geschiedenis van dit boeiende land.
Ondertussen, meer dan twintig jaar later, heeft Polen als EU-lidstaat een metamorfose doorgemaakt met een bloeiende economie tot gevolg. De toekomst kondigt zich echter niet minder dreigend aan. Tijd voor een vervolg.