What do you think?
Rate this book
54 ημέρες: Η πολιορκία και η άλωση της Κωνσταντινούπολης
Κωνσταντινούπολη, 1452-1453. Ο νεαρός σουλτάνος Μεχμέτ Β΄ οργανώνει μεθοδικά και πειθαρχημένα την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης η οποία υπήρξε ανέκαθεν ο διακαής πόθος των μουσουλμάνων. Απέναντί του, ο τελευταίος αυτοκράτορας της υπερχιλιετούς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος-Δραγάσης. Από την ημέρα που ο βασιλιάς απαντά αρνητικά στην πρόταση συνθηκολόγησης του σουλτάνου, ξεκινούν οι 54 ημέρες της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης. Παράλληλα, στο Τρύπιο Βαρέλι, το πιο γνωστό καπηλειό στην Κωνσταντινούπολη, ξεδιπλώνεται ένα ψηφιδωτό με σκοτεινούς χαρακτήρες – ραδιούργους, φοβισμένους, ατρόμητους και άπληστους – που τα όνειρά τους συνθλίβονται και η ζωή τους σβήνει στα τείχη της Πόλης.
Ένα μυθιστόρημα για την πορεία της σύγκρουσης των δύο μεγάλων πρωταγωνιστών του κοσμοϊστορικού γεγονότος της πτώσης της Βασιλεύουσας.
Ένα μυθιστόρημα για την πορεία της σύγκρουσης των δύο μεγάλων πρωταγωνιστών του κοσμοϊστορικού γεγονότος της πτώσης της Βασιλεύουσας.
- GenresHistorical Fiction
608 pages, Paperback
First published November 18, 2021
4 people are currently reading
23 people want to read
About the author
Βασίλης Τσιάμης
2 books2 followersΟ Βασίλης Τσιάμης γεννήθηκε το 1971. Σπούδασε στο Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατάγεται από την Καλαμπάκα και ζει στην Αθήνα, όπου εργάζεται ως επιμελητής κειμένων.
Το 2023 του απονεμήθηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ το Λογοτεχνικό Βραβείο «Αλεξάνδρα Στεφανοπούλου» για το μυθιστόρημά του 54 ημέρες: Η πολιορκία και η άλωση της Κωνσταντινούπολης .
Το 2023 του απονεμήθηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ το Λογοτεχνικό Βραβείο «Αλεξάνδρα Στεφανοπούλου» για το μυθιστόρημά του 54 ημέρες: Η πολιορκία και η άλωση της Κωνσταντινούπολης .
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
March 15, 2022
Οφείλω να ομολογήσω ότι πρώτη φορά στη ζωή μου διαβάζω ένα πολύ αξιόλογο και τεκμηριωμένο ιστορικό μυθιστόρημα για ένα τόσο πολυσυζητημένο και προβεβλημένο θέμα όπως η άλωση της Κωνσταντινούπολης του 1453 που να είναι γραμμένο από Έλληνα συγγραφέα. Ως τώρα, οι πιο γλαφυρές και συναισθηματικές, αλλά και στηριγμένες στις πηγές της εποχής μαρτυρίες για την άλωση ανήκαν σε ξένους ιστορικούς-όπως ο Sr Steven Runciman, o Donald Nicol και ο Crowely Roger που έγραψαν την ιστορία της πτώσης της Βασιλεύουσας σαν Ιστορία, αποδομένη όμως με μυθιστορηματικό τρόπο.
Με βάση αυτά τα δεδομένα και το γεγονός πως το βιβλίο αυτό διαβάζεται κυριολεκτικά απνευστί και μεταφέρει τον αναγνώστη απευθείας στον 15ο αιώνα, μπορώ να πω με σιγουριά ότι με το “54 ημέρες, Η πολιορκία και η άλωση της Κωνσταντινούπολης“, ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας Βασίλης Τσιάμης έγραψε πραγματικά ένα αριστούργημα, το οποίο, αν μη τι άλλο, προτίθεται να λατρέψουν τουλάχιστον οι φανατικοί οπαδοί του ιστορικού μυθιστορήματος, αν όχι όλοι.
Ελάχιστες φορές στην ελληνική βιβλιογραφία Έλληνας συγγραφέας έχει παραδεχτεί ότι υπεύθυνοι σε μεγάλο βαθμό για την άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς ήταν οι ανθενωτικοί που αρνούνταν να πολεμήσουν, σε αντίθεση με τους Λατίνους, οι οποίοι ήταν τελικά εκείνοι που σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της άμυνας στην δύσμοιρη πόλη, μαζί με τον ηρωικό αυτοκράτορα. Είναι γνωστό, εξάλλου, ότι ο άνθρωπος προτιμά πάντοτε να καταλογίζει στους άλλους τις ευθύνες που βαρύνουν τον ίδιο.
Οι ανθενωτικοί, οι συντηρητικοί υπέρμαχοι του “Ορθοδοξία ή θάνατος“, του ” είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει” και του ” Κάλλιον ειδέναι εν τη Πόλιν φακιόλιον Τούρκικον παρά καλύπτραν λατινικήν“, εκείνοι δηλαδή που, καταβαραθρώνοντας κάθε ίχνος λογικής, αποκήρυσσαν το νέο ρεύμα του ουμανισμού από τη Δύση και αρνούνταν να σηκώσουν τα όπλα ενάντια στον δεσποτισμό και την απολυταρχία της Ανατολής, ήταν εκείνοι οι οποίοι καταδίκασαν τελικά το γένος μας στη μακρόχρονη οθωμανική σκλαβιά, αυτή που μας άφησε τόσο πίσω ως έθνος σε σχέση με τη Δύση. Δεν ήταν, λοιπόν, οι ενωτικοί Έλληνες και οι Λατίνοι, άνθρωποι όπως ο Βενετός πλοίαρχος Κόκο, ο Γενουάτης Ιουστινιάνης, αλλά και ο τραγικός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος εκείνοι που μας παρέδωσαν στους Οθωμανούς, αλλά δυστυχώς οι φανατικοί υπέρμαχοι της παράδοσης που εναντιώνονταν στη λογική και την αναγκαιότητα της Ένωσης των Εκκλησιών.
Δυστυχώς, ο μύθος της “εγκατάλειψης” της Βασιλεύουσας από τους Λατίνους, είναι ακόμη πολύ διαδεδομένος και πολλοί τείνουν να ξεχνούν τις σταυροφορίες των Δυτικών-καταδικασμένες να αποτύχουν για πολλούς και διάφορους λόγους- λίγα χρόνια μόλις πριν από την Άλωση, της Νικόπολης το 1396 και της Βάρνας το 1444. Όχι όμως και ο Βασίλης Τσιάμης, ο οποίος δεν διστάζει να αναφερθεί και στο πολύ μεγαλύτερο αγωνιστικό σθένος των Λατίνων μέσα στην πολιορκημένη πόλη σε σχέση με πολλούς Ρωμιούς της ανθενωτικής παράταξης ή κάποιους ευγενείς που είχαν επιλέξει τη φυγή αντί για τον αγώνα. Αναδεικνύεται επίσης η προδοτική στάση του Μέγα Δούκα Λουκά Νοταρά, ο οποίος είχε συμπαραταχθεί ανοιχτά με τους ανθενωτικούς και προέβαινε κάποιες φορές σε ενέργειες που υπονόμευαν την άμυνα της πόλης.
Ο Βασίλης Τσιάμης έχει μελετήσει ενδελεχώς πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές, τόσο ξένων όσο και Ελλήνων ιστορικών. Είναι, επιπροσθέτως, πολύ καλός γνώστης των ιδεολογιών-θρησκευτικών, φιλοσοφικών, αλλά και πολιτικών, που επικρατούσαν εκείνη την εποχή. Η απεικόνιση των προσώπων είναι πιστότατη από ιστορικής απόψεως, όπως και οι διάλογοι μεταξύ των ηρώων του και οι εικόνες που δημιουργεί.
Ένα άλλο σημείο το οποίο κάνει το μυθιστόρημα να διαφέρει από άλλα του είδους του είναι ότι ο συγγραφέας δεν φαίνεται να ξεχωρίζει κάποιον από τους ήρωές του ως πρωταγωνιστή, πέρα από τον ίδιο τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Οι άλλοι χαρακτήρες, αληθινοί και μη, όπως ο Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς, ο επικεφαλής της άμυνας Γενουάτης Ιουστινιάνης, ο σουλτάνος Μεχμέτ Β΄, ο αρχηγός των ανθενωτικών Γεννάδιος, ο πιστός στρατιώτης στον αυτοκράτορα Ραγκαβές, ο γραφέας Βασίλειος και η ανθενωτική ραδιούργα Μανφρεντίνα, εμφανίζονται κατά καιρούς στις σελίδες του βιβλίου, χωρίς όμως ο συγγραφέας να ξεφεύγει από το βασικό θέμα του βιβλίου του: από την αφήγηση, δηλαδή, των γεγονότων της πολιορκίας, η οποία είναι και ο πραγματικός πρωταγωνιστής του βιβλίου.
Εστιάζοντας στις 54 μέρες πολιορκία της Βασιλεύουσας, τις οποίες αφηγείται μέρα προς μέρα, ο Τσιάμης ξεκινά την εξιστόρηση των γεγονότων από τον Μάρτη του 1452, προκειμένου να εξηγήσει επαρκώς τα ιστορικά γεγονότα και να μας συστήσει τους ήρωες του βιβλίου του.
Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα βιβλίο που θα θυμάμαι πάντα με αγάπη, συγκίνηση, αλλά και με πικρία, εξαιτίας της θεματικής του, το οποίο συνιστάται επίσης ανεπιφύλακτα και ως βοηθητικό-και συνάμα συναρπαστικό- ανάγνωσμα τόσο για μαθητές λυκείου και γυμνασίου όσο και για τους σπουδαστές της ιστορικής επιστήμης. Ακόμη, λοιπόν, κι αν έχετε διαβάσει αρκετά σχετικά με την άλωση της Κωνσταντινούπολης, μην διστάσετε να αφιερώσετε χρόνο και σε αυτό το συναρπαστικό ανάγνωσμα.
Αναδημοσίευση από το Literature
Με βάση αυτά τα δεδομένα και το γεγονός πως το βιβλίο αυτό διαβάζεται κυριολεκτικά απνευστί και μεταφέρει τον αναγνώστη απευθείας στον 15ο αιώνα, μπορώ να πω με σιγουριά ότι με το “54 ημέρες, Η πολιορκία και η άλωση της Κωνσταντινούπολης“, ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας Βασίλης Τσιάμης έγραψε πραγματικά ένα αριστούργημα, το οποίο, αν μη τι άλλο, προτίθεται να λατρέψουν τουλάχιστον οι φανατικοί οπαδοί του ιστορικού μυθιστορήματος, αν όχι όλοι.
Ελάχιστες φορές στην ελληνική βιβλιογραφία Έλληνας συγγραφέας έχει παραδεχτεί ότι υπεύθυνοι σε μεγάλο βαθμό για την άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς ήταν οι ανθενωτικοί που αρνούνταν να πολεμήσουν, σε αντίθεση με τους Λατίνους, οι οποίοι ήταν τελικά εκείνοι που σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της άμυνας στην δύσμοιρη πόλη, μαζί με τον ηρωικό αυτοκράτορα. Είναι γνωστό, εξάλλου, ότι ο άνθρωπος προτιμά πάντοτε να καταλογίζει στους άλλους τις ευθύνες που βαρύνουν τον ίδιο.
Οι ανθενωτικοί, οι συντηρητικοί υπέρμαχοι του “Ορθοδοξία ή θάνατος“, του ” είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει” και του ” Κάλλιον ειδέναι εν τη Πόλιν φακιόλιον Τούρκικον παρά καλύπτραν λατινικήν“, εκείνοι δηλαδή που, καταβαραθρώνοντας κάθε ίχνος λογικής, αποκήρυσσαν το νέο ρεύμα του ουμανισμού από τη Δύση και αρνούνταν να σηκώσουν τα όπλα ενάντια στον δεσποτισμό και την απολυταρχία της Ανατολής, ήταν εκείνοι οι οποίοι καταδίκασαν τελικά το γένος μας στη μακρόχρονη οθωμανική σκλαβιά, αυτή που μας άφησε τόσο πίσω ως έθνος σε σχέση με τη Δύση. Δεν ήταν, λοιπόν, οι ενωτικοί Έλληνες και οι Λατίνοι, άνθρωποι όπως ο Βενετός πλοίαρχος Κόκο, ο Γενουάτης Ιουστινιάνης, αλλά και ο τραγικός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος εκείνοι που μας παρέδωσαν στους Οθωμανούς, αλλά δυστυχώς οι φανατικοί υπέρμαχοι της παράδοσης που εναντιώνονταν στη λογική και την αναγκαιότητα της Ένωσης των Εκκλησιών.
Δυστυχώς, ο μύθος της “εγκατάλειψης” της Βασιλεύουσας από τους Λατίνους, είναι ακόμη πολύ διαδεδομένος και πολλοί τείνουν να ξεχνούν τις σταυροφορίες των Δυτικών-καταδικασμένες να αποτύχουν για πολλούς και διάφορους λόγους- λίγα χρόνια μόλις πριν από την Άλωση, της Νικόπολης το 1396 και της Βάρνας το 1444. Όχι όμως και ο Βασίλης Τσιάμης, ο οποίος δεν διστάζει να αναφερθεί και στο πολύ μεγαλύτερο αγωνιστικό σθένος των Λατίνων μέσα στην πολιορκημένη πόλη σε σχέση με πολλούς Ρωμιούς της ανθενωτικής παράταξης ή κάποιους ευγενείς που είχαν επιλέξει τη φυγή αντί για τον αγώνα. Αναδεικνύεται επίσης η προδοτική στάση του Μέγα Δούκα Λουκά Νοταρά, ο οποίος είχε συμπαραταχθεί ανοιχτά με τους ανθενωτικούς και προέβαινε κάποιες φορές σε ενέργειες που υπονόμευαν την άμυνα της πόλης.
Ο Βασίλης Τσιάμης έχει μελετήσει ενδελεχώς πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές, τόσο ξένων όσο και Ελλήνων ιστορικών. Είναι, επιπροσθέτως, πολύ καλός γνώστης των ιδεολογιών-θρησκευτικών, φιλοσοφικών, αλλά και πολιτικών, που επικρατούσαν εκείνη την εποχή. Η απεικόνιση των προσώπων είναι πιστότατη από ιστορικής απόψεως, όπως και οι διάλογοι μεταξύ των ηρώων του και οι εικόνες που δημιουργεί.
Ένα άλλο σημείο το οποίο κάνει το μυθιστόρημα να διαφέρει από άλλα του είδους του είναι ότι ο συγγραφέας δεν φαίνεται να ξεχωρίζει κάποιον από τους ήρωές του ως πρωταγωνιστή, πέρα από τον ίδιο τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Οι άλλοι χαρακτήρες, αληθινοί και μη, όπως ο Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς, ο επικεφαλής της άμυνας Γενουάτης Ιουστινιάνης, ο σουλτάνος Μεχμέτ Β΄, ο αρχηγός των ανθενωτικών Γεννάδιος, ο πιστός στρατιώτης στον αυτοκράτορα Ραγκαβές, ο γραφέας Βασίλειος και η ανθενωτική ραδιούργα Μανφρεντίνα, εμφανίζονται κατά καιρούς στις σελίδες του βιβλίου, χωρίς όμως ο συγγραφέας να ξεφεύγει από το βασικό θέμα του βιβλίου του: από την αφήγηση, δηλαδή, των γεγονότων της πολιορκίας, η οποία είναι και ο πραγματικός πρωταγωνιστής του βιβλίου.
Εστιάζοντας στις 54 μέρες πολιορκία της Βασιλεύουσας, τις οποίες αφηγείται μέρα προς μέρα, ο Τσιάμης ξεκινά την εξιστόρηση των γεγονότων από τον Μάρτη του 1452, προκειμένου να εξηγήσει επαρκώς τα ιστορικά γεγονότα και να μας συστήσει τους ήρωες του βιβλίου του.
Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα βιβλίο που θα θυμάμαι πάντα με αγάπη, συγκίνηση, αλλά και με πικρία, εξαιτίας της θεματικής του, το οποίο συνιστάται επίσης ανεπιφύλακτα και ως βοηθητικό-και συνάμα συναρπαστικό- ανάγνωσμα τόσο για μαθητές λυκείου και γυμνασίου όσο και για τους σπουδαστές της ιστορικής επιστήμης. Ακόμη, λοιπόν, κι αν έχετε διαβάσει αρκετά σχετικά με την άλωση της Κωνσταντινούπολης, μην διστάσετε να αφιερώσετε χρόνο και σε αυτό το συναρπαστικό ανάγνωσμα.
Αναδημοσίευση από το Literature
December 30, 2021
https://dominicamat.blogspot.com/2021...
Βαθμολογία 3.5/5
''Εάλω η Πόλις'' μία φράση που αντηχεί ακατάπαυστα όλους αυτούς τους αιώνες τόσο ανάμεσα στους δρόμους καί τα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης,όσο καί στις ψυχές των Ελλήνων καί των Ελληνίδων. Λες καί η πτώση της Πόλης των πόλεων είναι σαν ένα αόρατο αγκάθι που πληγώνει όχι μόνο τους δύστυχους ανθρώπους που την βίωσαν,αλλά καί στο σύνολό της την χριστιανοσύνη καί τους απογόνους αυτών. Πολλά έχουν γραφτεί καί ειπωθεί σε σχέση με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς. Είτε βασίζονται σε δοξασίες καί θρύλους,είτε από γραπτά καί προφορικές εξιστορήσεις ανθρώπων που έζησαν όλα εκείνα τα γεγονότα. Προσωπικά δηλώνω γοητευμένη από την ιστορία της συγκεκριμένης περιόδου,μα δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχω διαβάσει τόσα πολλά βιβλία που να συνδέονται με εκείνη. Αντιλαμβάνεστε,συνεπώς,με πόση τέρψη γέμισε η ψυχή μου,όταν έφτασε στα χέρια μου το βιβλίο ''54 ΗΜΕΡΕΣ. Η πολιορκία και η άλωση της Κωνσταντινούπολης" του συγγραφέα Βασίλη Τσιάμη που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κέδρος.
Από τον τίτλο του καί μόνο καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα όπου προσαρμόζει την αλήθεια καί την μυθοπλασία μέσα στα πλαίσια μίας καίριας καί καθοριστικής περιόδου για την ροή καί την εξέλιξη της ιστορίας στους επόμενους αιώνες μέχρι καί τις μέρες μας. Αρκεί να σκεφτούμε πως η παρακμή καί η τελική κατάλυση της εναπομείνασας Bυζαντινής αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς διαμόρφωσε κατά πολύ τον παγκόσμιο χάρτη. Σκέψεις του τι θα γινόταν,αν τελικά οι υπερασπιστές της αυτοκρατορίας καί ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος είχαν αναχαιτίσει επιτυχώς την επίθεση,υπάρχουν πολλές,αλλά καί πάλι δεν μπορούμε να πούμε κάτι με σιγουριά. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έγινε η πολιορκία από την μία μέρα στην άλλη. Άλλωστε,πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για πολιτικές καί διπλωματικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε χώρες προτού τον λόγο πάρουν τα όπλα;
Άραγε,τί συνέβαινε την περίοδο πριν την άλωση,κατά τη διάρκεια καί χρόνια μετά από εκείνη; Ο συγγραφέας θα προσπαθήσει να μας τοποθετήσει στο τότε μέσα από την κινηματογραφική αφήγηση καί οπτική ματιά,την ακατάπαυστη δράση καί αυτήν την αίσθηση πως στο αέρα πλανόταν μία μυρωδιά φόβου,μπαρουτιού καί αίματος που διαπερνούσε τα μύχια της ψυχής μας. Καί πιο συγκεκριμένα θα μας μιλήσει για 54 ημέρες από το 1452 έως καί το 1453 που καθόρισαν από μικρότερο έως καί μεγαλύτερο βαθμό την τύχη της βασιλεύουσας,των υπηκόων της καί των εχθρών της. Ουσιαστικά θα προσπαθήσει να μας μιλήσει για δύο έντονες προσωπικότητες,τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο,τελευταίο αυτοκράτορα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας καί τον επίδοξο καί φιλόδοξο διεκδικητή αυτής σουλτάνο Μεχμέτ Β'.
Από την περίληψη μαθαίνουμε τα εξής: ''Ο νεαρός σουλτάνος Μεχμέτ Β’ οργανώνει μεθοδικά και πειθαρχημένα την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης η οποία υπήρξε ανέκαθεν ο διακαής πόθος των μουσουλμάνων. Απέναντί του,ο τελευταίος αυτοκράτορας της υπερχιλιετούς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος-Δραγάσης. Από την ημέρα που ο βασιλιάς απαντά αρνητικά στην πρόταση συνθηκολόγησης του σουλτάνου,ξεκινούν οι 54 ημέρες της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης. Παράλληλα,στο Τρύπιο Βαρέλι,το πιο γνωστό καπηλειό στην Κωνσταντινούπολη,ξεδιπλώνεται ένα ψηφιδωτό με σκοτεινούς χαρακτήρες – ραδιούργους,φοβισμένους,ατρόμητους και άπληστους – που τα όνειρά τους συνθλίβονται και η ζωή τους σβήνει στα τείχη της Πόλης."
Άν καί είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα,το διακρίνει μία συγγραφική ωριμότητα παράλληλα με την ''άγνοια'' της πρώτης φοράς. Βρήκα θετική την κίνηση του συγγραφέα να προβεί σε μία ενδελεχή έρευνα προτού περάσει στην συγγραφή του βιβλίου. Μου άρεσε,επίσης,πολύ ο τρόπος με τον οποίο ξεδιπλώνεται όλο το κουβάρι της ιστορίας πάνω στο χαρτί μέσω περιεκτικών καί σύντομων κεφαλαίων που παρουσιάζουν πρόσωπα καί καταστάσεις που έπαιξαν τον δικό τους ρόλο για την τελική έκβαση. Σαν να αντικατόπριζαν όλα τα καλώς καί κακώς κείμενα της τότε εποχής. Από τη μία μεριά,όλη η ομορφιά καί δόξα με την οποία ήταν λουσμένη καί αντανακλούσε το χρυσάφι της η Πόλη κι από την άλλη μεριά,όλη η ασχήμια,η δυστυχία,οι δολοπλοκίες,η αδικία καί πολλά ακόμη αρνητικά,που αν έβγαιναν προς τα έξω,θα αμαύρωναν την εικόνα της τέλειας πόλης. Η μόνη μου ένσταση,-από καθαρά υποκειμενική άποψη-,είναι πως θα ήθελα ακόμη πιο ενεργή την παρουσία των δύο κεντρικών πρωταγωνιστών μέσα στο βιβλίο,αλλά κατά τ'άλλα μιλάμε για ένα καλογραμμένο καί ποιοτικό μυθιστόρημα,που παρά τον σχετικά μεγάλο όγκο του 500+ σελίδες,διαβάζεται άκοπα με αμείωτο ενδιαφέρον.
Δεν ξέρω αν ήταν προδιαγεγραμμένη,ή,θέλημα Θεού η άλωση της Πόλης,μα με σιγουριά μπορώ να πω πως όσα χρόνια κι αν περάσουν,πάντα θα κεντρίζει την προσοχή μας καί θα μας κάνει να θέλουμε να μάθουμε περισσότερα. Είτε σας εξιτάρει ως θέμα,είτε όχι,θεωρώ πως αν διαβάσετε το βιβλίο,θα σας αρέσει πολύ. Αξίζει να το αναζητήσετε.
Καλή ανάγνωση!
Βαθμολογία 3.5/5
''Εάλω η Πόλις'' μία φράση που αντηχεί ακατάπαυστα όλους αυτούς τους αιώνες τόσο ανάμεσα στους δρόμους καί τα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης,όσο καί στις ψυχές των Ελλήνων καί των Ελληνίδων. Λες καί η πτώση της Πόλης των πόλεων είναι σαν ένα αόρατο αγκάθι που πληγώνει όχι μόνο τους δύστυχους ανθρώπους που την βίωσαν,αλλά καί στο σύνολό της την χριστιανοσύνη καί τους απογόνους αυτών. Πολλά έχουν γραφτεί καί ειπωθεί σε σχέση με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς. Είτε βασίζονται σε δοξασίες καί θρύλους,είτε από γραπτά καί προφορικές εξιστορήσεις ανθρώπων που έζησαν όλα εκείνα τα γεγονότα. Προσωπικά δηλώνω γοητευμένη από την ιστορία της συγκεκριμένης περιόδου,μα δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχω διαβάσει τόσα πολλά βιβλία που να συνδέονται με εκείνη. Αντιλαμβάνεστε,συνεπώς,με πόση τέρψη γέμισε η ψυχή μου,όταν έφτασε στα χέρια μου το βιβλίο ''54 ΗΜΕΡΕΣ. Η πολιορκία και η άλωση της Κωνσταντινούπολης" του συγγραφέα Βασίλη Τσιάμη που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κέδρος.
Από τον τίτλο του καί μόνο καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα όπου προσαρμόζει την αλήθεια καί την μυθοπλασία μέσα στα πλαίσια μίας καίριας καί καθοριστικής περιόδου για την ροή καί την εξέλιξη της ιστορίας στους επόμενους αιώνες μέχρι καί τις μέρες μας. Αρκεί να σκεφτούμε πως η παρακμή καί η τελική κατάλυση της εναπομείνασας Bυζαντινής αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς διαμόρφωσε κατά πολύ τον παγκόσμιο χάρτη. Σκέψεις του τι θα γινόταν,αν τελικά οι υπερασπιστές της αυτοκρατορίας καί ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος είχαν αναχαιτίσει επιτυχώς την επίθεση,υπάρχουν πολλές,αλλά καί πάλι δεν μπορούμε να πούμε κάτι με σιγουριά. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έγινε η πολιορκία από την μία μέρα στην άλλη. Άλλωστε,πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για πολιτικές καί διπλωματικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε χώρες προτού τον λόγο πάρουν τα όπλα;
Άραγε,τί συνέβαινε την περίοδο πριν την άλωση,κατά τη διάρκεια καί χρόνια μετά από εκείνη; Ο συγγραφέας θα προσπαθήσει να μας τοποθετήσει στο τότε μέσα από την κινηματογραφική αφήγηση καί οπτική ματιά,την ακατάπαυστη δράση καί αυτήν την αίσθηση πως στο αέρα πλανόταν μία μυρωδιά φόβου,μπαρουτιού καί αίματος που διαπερνούσε τα μύχια της ψυχής μας. Καί πιο συγκεκριμένα θα μας μιλήσει για 54 ημέρες από το 1452 έως καί το 1453 που καθόρισαν από μικρότερο έως καί μεγαλύτερο βαθμό την τύχη της βασιλεύουσας,των υπηκόων της καί των εχθρών της. Ουσιαστικά θα προσπαθήσει να μας μιλήσει για δύο έντονες προσωπικότητες,τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο,τελευταίο αυτοκράτορα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας καί τον επίδοξο καί φιλόδοξο διεκδικητή αυτής σουλτάνο Μεχμέτ Β'.
Από την περίληψη μαθαίνουμε τα εξής: ''Ο νεαρός σουλτάνος Μεχμέτ Β’ οργανώνει μεθοδικά και πειθαρχημένα την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης η οποία υπήρξε ανέκαθεν ο διακαής πόθος των μουσουλμάνων. Απέναντί του,ο τελευταίος αυτοκράτορας της υπερχιλιετούς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος-Δραγάσης. Από την ημέρα που ο βασιλιάς απαντά αρνητικά στην πρόταση συνθηκολόγησης του σουλτάνου,ξεκινούν οι 54 ημέρες της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης. Παράλληλα,στο Τρύπιο Βαρέλι,το πιο γνωστό καπηλειό στην Κωνσταντινούπολη,ξεδιπλώνεται ένα ψηφιδωτό με σκοτεινούς χαρακτήρες – ραδιούργους,φοβισμένους,ατρόμητους και άπληστους – που τα όνειρά τους συνθλίβονται και η ζωή τους σβήνει στα τείχη της Πόλης."
Άν καί είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα,το διακρίνει μία συγγραφική ωριμότητα παράλληλα με την ''άγνοια'' της πρώτης φοράς. Βρήκα θετική την κίνηση του συγγραφέα να προβεί σε μία ενδελεχή έρευνα προτού περάσει στην συγγραφή του βιβλίου. Μου άρεσε,επίσης,πολύ ο τρόπος με τον οποίο ξεδιπλώνεται όλο το κουβάρι της ιστορίας πάνω στο χαρτί μέσω περιεκτικών καί σύντομων κεφαλαίων που παρουσιάζουν πρόσωπα καί καταστάσεις που έπαιξαν τον δικό τους ρόλο για την τελική έκβαση. Σαν να αντικατόπριζαν όλα τα καλώς καί κακώς κείμενα της τότε εποχής. Από τη μία μεριά,όλη η ομορφιά καί δόξα με την οποία ήταν λουσμένη καί αντανακλούσε το χρυσάφι της η Πόλη κι από την άλλη μεριά,όλη η ασχήμια,η δυστυχία,οι δολοπλοκίες,η αδικία καί πολλά ακόμη αρνητικά,που αν έβγαιναν προς τα έξω,θα αμαύρωναν την εικόνα της τέλειας πόλης. Η μόνη μου ένσταση,-από καθαρά υποκειμενική άποψη-,είναι πως θα ήθελα ακόμη πιο ενεργή την παρουσία των δύο κεντρικών πρωταγωνιστών μέσα στο βιβλίο,αλλά κατά τ'άλλα μιλάμε για ένα καλογραμμένο καί ποιοτικό μυθιστόρημα,που παρά τον σχετικά μεγάλο όγκο του 500+ σελίδες,διαβάζεται άκοπα με αμείωτο ενδιαφέρον.
Δεν ξέρω αν ήταν προδιαγεγραμμένη,ή,θέλημα Θεού η άλωση της Πόλης,μα με σιγουριά μπορώ να πω πως όσα χρόνια κι αν περάσουν,πάντα θα κεντρίζει την προσοχή μας καί θα μας κάνει να θέλουμε να μάθουμε περισσότερα. Είτε σας εξιτάρει ως θέμα,είτε όχι,θεωρώ πως αν διαβάσετε το βιβλίο,θα σας αρέσει πολύ. Αξίζει να το αναζητήσετε.
Καλή ανάγνωση!
October 31, 2023
Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν έπιασα το βιβλίο, όπως σε κάθε ιστορικό μυθιστόρημα, είναι να ρίξω μια ματιά στη βιβλιογραφία, τις πηγές του συγγραφέα και, αν μη τί άλλο, εντυπωσιαστηκα από την πληθώρα αυτών.
54 Μέρες, λοιπόν, ανάμεσα σε καπηλειά, κρασί, φωνές, σκοτεινούς χαρακτήρες, σοκάκια γεμάτα απο άνανδρους δολοπλόκους, άπληστους, υπουλους, διπρόσωπους ανθρώπους, αλλά και τρομαγμενους, φτωχούς, ανυποψίαστους που παρατηρουν τη ζωή τους να παγιδεύεται και να τερματίζει μέσα στα τείχη της Πόλης. Θάρρος, άσβεστο πάθος, ακλόνητη πιστη αλλά και διχόνοια, δεισιδαιμονία, μιζέρια, φτώχεια, δένουν το υλικό από το οποίο ηταν φτιαγμένη τον καιρό εκείνο η Βασιλεύουσα. Και ανάμεσα σε όλο αυτό το σκηνικό πίστης και απιστίας, πάθους και προδοσίας, οι ηρωικές μορφές του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ΙΑ’ Δραγάση, του πιστού αξιωματικού Ραγκαβέ, του Ιουστινιάνη.
Οι 54 Ημερες είναι ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες, μάχες, ιστορία. Τι κι αν πρόκειται για μυθιστόρημα; Σου ανοίγει την όρεξη για περισσότερη ανάγνωση, περισσότερη ενασχόληση με το κοσμοιστορικό γεγονός που άλλαξε τον ρου της ιστορίας.
Αν αυτή είναι η πρώτη συγγραφική περιπέτεια του κυρίου Τσιάμη, τότε ανυπομονώ για την επόμενη.
54 Μέρες, λοιπόν, ανάμεσα σε καπηλειά, κρασί, φωνές, σκοτεινούς χαρακτήρες, σοκάκια γεμάτα απο άνανδρους δολοπλόκους, άπληστους, υπουλους, διπρόσωπους ανθρώπους, αλλά και τρομαγμενους, φτωχούς, ανυποψίαστους που παρατηρουν τη ζωή τους να παγιδεύεται και να τερματίζει μέσα στα τείχη της Πόλης. Θάρρος, άσβεστο πάθος, ακλόνητη πιστη αλλά και διχόνοια, δεισιδαιμονία, μιζέρια, φτώχεια, δένουν το υλικό από το οποίο ηταν φτιαγμένη τον καιρό εκείνο η Βασιλεύουσα. Και ανάμεσα σε όλο αυτό το σκηνικό πίστης και απιστίας, πάθους και προδοσίας, οι ηρωικές μορφές του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ΙΑ’ Δραγάση, του πιστού αξιωματικού Ραγκαβέ, του Ιουστινιάνη.
Οι 54 Ημερες είναι ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες, μάχες, ιστορία. Τι κι αν πρόκειται για μυθιστόρημα; Σου ανοίγει την όρεξη για περισσότερη ανάγνωση, περισσότερη ενασχόληση με το κοσμοιστορικό γεγονός που άλλαξε τον ρου της ιστορίας.
Αν αυτή είναι η πρώτη συγγραφική περιπέτεια του κυρίου Τσιάμη, τότε ανυπομονώ για την επόμενη.
May 8, 2024
Ένα εξαιρετικό βιβλίο που αναφέρεται σε μια από τις πιο κρίσιμες καμπές στην ιστορία του ευρύτερου ελληνισμού δηλαδή στην πολιορκία και την πτώση της Κωνσταντινούπολη που σηματοδότησε το τέλος της χιλιοχρονης Βυζαντινής Αυτοκράτορας. Η αρμονική σύνθεση της μυθοπλασίας και των ιστορικών γεγονότων, που φαίνεται ότι ο συγγραφέας τα έχει μελετήσει σε βάθος, δίνουν στο βιβλίο έναν διττό χαρακτήρα δηλαδή του ιστορικού πονηματος αλλά και του μυθιστορηματος που θα συναρπάσει και θα δημιουργήσει έντονα συναισθήματα στον αναγνώστη που δεν ενδιαφέρεται για την <<στεγνή >> ιστορία. Στο βιβλίο παρουσιάζεται η ηρωική αλλά και τραγική μορφή του τελευταίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ο όποιος συνειδητά επιλέγει τον θάνατο ώστε η θυσία του να αποτελέσει παρακαταθήκη για την μελλοντική αναγέννηση του ελληνισμού ενώ η αμαχητί παράδοση της Πόλης, με τα ανάλογα ανταλλαγματα, θα αποτελούσε μια κηλίδα στην ελληνική ιστορία που θα ήταν
δύσκολο να ξεπλυθει. Επίσης φωτίζει και ένα άλλο σημείο, δηλαδή την συμμετοχή των ξένων στην ηρωική άμυνα της πολης αλλά και την συμπεριφορά ορισμένων επιφανών βυζαντινών αξιοματουχων που τυφλωμενοι από τον φανατισμό και την θρησκοληψια δρουσαν προς το συμφέρον των πολιορκητων. Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
δύσκολο να ξεπλυθει. Επίσης φωτίζει και ένα άλλο σημείο, δηλαδή την συμμετοχή των ξένων στην ηρωική άμυνα της πολης αλλά και την συμπεριφορά ορισμένων επιφανών βυζαντινών αξιοματουχων που τυφλωμενοι από τον φανατισμό και την θρησκοληψια δρουσαν προς το συμφέρον των πολιορκητων. Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
April 8, 2022
Ένα ταξίδι στην Πόλη με μια ιδιαίτερη ματιά, ξεχωριστή και καθόλου τετριμμένη. Ο μύθος και η ιστορία γίνονται ένα μωσαϊκό που πάνω τους χορεύουν μυρωδιές από ανατολίτικα μπαχάρια, γεύσεις, θύμισες και προσωπικότητες της εποχής. Η έρευνα που έχει διενεργηθεί πριν απλωθεί το μελάνι στο χαρτί είναι εμφανής, γεγονός που σίγουρα καθιστά αυτό το έργο - ερέθισμα για περαιτέρω έρευνα και αναζήτηση.
November 26, 2025
Πολυ καλυτερο απο οτι ανεμενα! Ανελπιστα καλο, ευχαριστη εκπληξη απο Ελληνα συγγραφεα (και στο 1ο μυθιστορημα του κιολας)
Displaying 1 - 6 of 6 reviews