What do you think?
Rate this book
Roborecht
De panter zette zich schrap en sprong. Vlak voor me kwam hij neer. Zijn grote ogen keken me aan alsof hij uitgehongerd was. Ik richtte de lasers weer op zijn ogen. Hij veerde in, spande zijn lichaam, veerde op en… …dook op me af. Ik liet me op de grond vallen en voelde de klauwen van het beest tegen mijn linkerarm. Het geluid van brekend glas. De roofkat brulde. Glasscherven regenden op me neer. Ik rolde naar het bed, kneep mijn ogen dicht en maakte me klein. In de nabije toekomst zijn robots en andere vormen van kunstmatige intelligentie al zover ontwikkeld dat we er dagelijks mee omgaan. Robots nemen saaie, vuile en gevaarlijke klusjes over en worden gebruikt als hulpmiddelen, speelgoed en vermaak. Er zijn mensen voor wie dat een doorn in het oog is. Ze vinden dat die robots misbruikt worden en burgerrechten moeten krijgen. Sommige actievoerders zijn zelfs bereid hun boodschap kracht bij te zetten met geweld. Een programmeur van kunstmatige intelligentie wordt er tijdens het werken aan zijn promotieopdracht ten onrechte van verdacht zo’n terrorist te zijn. Hij raakt alles kwijt en moet onderduiken. Vastbesloten om zijn onschuld te bewijzen, moet hij lang genoeg uit handen van de politie en terroristen blijven om de volgende grote aanslag te voorkomen.
298 pages, Paperback
Published February 14, 2021
2 people are currently reading
5 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
November 14, 2022
Django Mathijsen is een Nederlandse sci-fi en fantasie auteur. Hij is meer dan zomaar een auteur. Hij is ook componist en wetenschapsjournalist. Als auteur is hij niet onverdienstelijk. Hij won de eerste editie van Trek Sagae. Een wedstrijd voor verhalen tussen 2000 en 4000woorden in het genre fantasie, sci-fi of horror.
Met RoboRights schreef hij een mogelijke toekomst neer.
Het verhaal
In de nabije toekomst zijn robots en artificiële intelligentie zodanig ontwikkeld waardoor ze elke dag samenleven met de mens. Robots voeren de vuile en zware werken uit. De gevaarlijkste jobs zijn voor hen en niet meer voor de mensheid. Een groep mensen vindt dit uitbuiting en willen dat robots dezelfde mensenrechten krijgen als de zijzelf.
Mando is programmeerder van artificiële intelligentie en werkt aan zijn thesis over dit onderwerp. Wanneer hij een oude kennis tegenkomt gebeurt alles in snel tempo en staat hij op de lijst van terroristen. Om zijn onschuld te bewijzen moet hij niet enkel uit de handen zien te blijven van de politionele diensten maar ook van de terroristen zelf. Met de hulp van Helger nemen ze het heft in eigen handen en beginnen een zoektocht naar de waarheid.
Mijn gedacht
Het verhaal start al direct met wat actie maar naarmate het verhaal vordert valt de veroorzaakte spanning wat in. Maar de momenten dat de actie aanwezig is gaat het verhaal razendsnel.
We worden niet om de oren gegooid met vernieuwde technologie maar krijgen ze mondjesmaat, mooi verwerkt in het verhaal, aangereikt. Dus geen overvloed aan vliegende robots of weet ik wat. Voor wie voor de eerste keer dit genre leest is dit misschien een goeie start.
Soms komt wel eens de gedachte naar boven of dit een mogelijke toekomst zou kunnen zijn voor de mensheid.
Er werd gekozen voor korte of op sommige momenten zeer korte hoofdstukken die dan nog eens elk hun eigen titel krijgen die al iets vrijgeeft over wat er zal komen.
Door het verhaal in de eerste persoon te schrijven maken we het volledige verhaal mee vanop de eerste rij en dit past perfect bij dit verhaal. Mogelijks zou het verhaal vanuit de derde persoon te afstandelijk aanvoelen.
Personages
De band met de beschreven personen is er niet direct van in het begin. Het moet even wat tijd krijgen om te groeien. De onderlinge relaties bevatten soms rare kronkels en sommige hebben een rare manier van kijken naar de wereld rond hen. Maar het is dan ook een toekomstverhaal en dus is het dan misschien wel normaal.
Er is de passage van een sex-scene maar die toont misschien wel wat van het karakter van Dylah maar voegt niets toe aan het verhaal. Het is voor mij geen meerwaarde.
Het einde bevat de spanning die hier en daar wat gemist werd in het middenstuk van het verhaal. In het slot worden niet alle lijnen volledig opgedoekt waardoor men hoopt op een vervolg.
Conclusie
Een sci-fi verhaal die mondjesmaat de nieuwe technologieën aanreikt en personages herbergt die soms op rare manieren in het leven staan. Een einde die de spanningsloze momenten goedmaakt. Een goed verhaal dat nog niet top is maar die zeker de moeite van het lezen waard is. Zou het een mogelijke toekomst zijn zal toch meermaals door je hoofd gaan spelen. Op een bepaald moment moest ik toch even aan de film Real Steel denken.
Engels
Django Mathijsen is a Dutch sci-fi and fantasy author. He is more than just an author. He is also a composer and science journalist. He is not without merit as an author. He won the first edition of Trek Sagae. A contest for stories between 2000 and 4000 words in the genre of fantasy, sci-fi or horror.
With RoboRights he wrote down a possible future.
The story
In the near future, robots and artificial intelligence will be developed in such a way that they live together with humans every day. Robots do the dirty and heavy work. The most dangerous jobs are for them and no longer for humans. A group of people find this exploitative and want robots to have the same human rights as themselves.
Mando is a programmer of artificial intelligence and is working on his thesis on this subject. When he encounters an old acquaintance, everything happens quickly and he is on the list of terrorists. In order to prove his innocence, he has to stay out of the hands of not only the police but also the terrorists themselves. With Helger's help, they take matters into their own hands and embark on a quest for the truth.
My thought
The story immediately starts with some action, but as the story progresses, the tension that is caused sets in. But when the action is there, the story moves at lightning speed.
We are not thrown around with new technology, but are handed them sparsely, nicely incorporated into the story. So no plethora of flying robots or I know what. For those who are reading this genre for the first time, this might be a good start.
Sometimes the thought arises whether this could be a possible future for humanity.
Short or at times very short chapters were chosen, each with their own title that already reveals something about what is to come.
By writing the story in the first person we experience the full story from the front row and this fits perfectly with this story. Possibly the story from the third person would feel too distant.
characters
The bond with the described persons is not right from the start. It needs some time to grow. The interrelationships sometimes have weird twists and turns and some have a weird way of looking at the world around them. But it is also a future story and so it might be normal.
There is the passage of a sex scene but it might show some of Dylah's character but add nothing to the story. It is of no added value to me.
The ending contains the tension that was missing here and there in the middle part of the story. In the final, not all lines are completely closed, so one hopes for a sequel.
conclusion
A sci-fi story that slowly introduces the new technologies and features characters who sometimes live life in weird ways. An ending that makes up for the tension-free moments. A good story that is not yet top notch but which is certainly worth reading. Would it be a possible future will still play through your head several times. At one point I had to think about the movie Real Steel.
Met RoboRights schreef hij een mogelijke toekomst neer.
Het verhaal
In de nabije toekomst zijn robots en artificiële intelligentie zodanig ontwikkeld waardoor ze elke dag samenleven met de mens. Robots voeren de vuile en zware werken uit. De gevaarlijkste jobs zijn voor hen en niet meer voor de mensheid. Een groep mensen vindt dit uitbuiting en willen dat robots dezelfde mensenrechten krijgen als de zijzelf.
Mando is programmeerder van artificiële intelligentie en werkt aan zijn thesis over dit onderwerp. Wanneer hij een oude kennis tegenkomt gebeurt alles in snel tempo en staat hij op de lijst van terroristen. Om zijn onschuld te bewijzen moet hij niet enkel uit de handen zien te blijven van de politionele diensten maar ook van de terroristen zelf. Met de hulp van Helger nemen ze het heft in eigen handen en beginnen een zoektocht naar de waarheid.
Mijn gedacht
Het verhaal start al direct met wat actie maar naarmate het verhaal vordert valt de veroorzaakte spanning wat in. Maar de momenten dat de actie aanwezig is gaat het verhaal razendsnel.
We worden niet om de oren gegooid met vernieuwde technologie maar krijgen ze mondjesmaat, mooi verwerkt in het verhaal, aangereikt. Dus geen overvloed aan vliegende robots of weet ik wat. Voor wie voor de eerste keer dit genre leest is dit misschien een goeie start.
Soms komt wel eens de gedachte naar boven of dit een mogelijke toekomst zou kunnen zijn voor de mensheid.
Er werd gekozen voor korte of op sommige momenten zeer korte hoofdstukken die dan nog eens elk hun eigen titel krijgen die al iets vrijgeeft over wat er zal komen.
Door het verhaal in de eerste persoon te schrijven maken we het volledige verhaal mee vanop de eerste rij en dit past perfect bij dit verhaal. Mogelijks zou het verhaal vanuit de derde persoon te afstandelijk aanvoelen.
Personages
De band met de beschreven personen is er niet direct van in het begin. Het moet even wat tijd krijgen om te groeien. De onderlinge relaties bevatten soms rare kronkels en sommige hebben een rare manier van kijken naar de wereld rond hen. Maar het is dan ook een toekomstverhaal en dus is het dan misschien wel normaal.
Er is de passage van een sex-scene maar die toont misschien wel wat van het karakter van Dylah maar voegt niets toe aan het verhaal. Het is voor mij geen meerwaarde.
Het einde bevat de spanning die hier en daar wat gemist werd in het middenstuk van het verhaal. In het slot worden niet alle lijnen volledig opgedoekt waardoor men hoopt op een vervolg.
Conclusie
Een sci-fi verhaal die mondjesmaat de nieuwe technologieën aanreikt en personages herbergt die soms op rare manieren in het leven staan. Een einde die de spanningsloze momenten goedmaakt. Een goed verhaal dat nog niet top is maar die zeker de moeite van het lezen waard is. Zou het een mogelijke toekomst zijn zal toch meermaals door je hoofd gaan spelen. Op een bepaald moment moest ik toch even aan de film Real Steel denken.
Engels
Django Mathijsen is a Dutch sci-fi and fantasy author. He is more than just an author. He is also a composer and science journalist. He is not without merit as an author. He won the first edition of Trek Sagae. A contest for stories between 2000 and 4000 words in the genre of fantasy, sci-fi or horror.
With RoboRights he wrote down a possible future.
The story
In the near future, robots and artificial intelligence will be developed in such a way that they live together with humans every day. Robots do the dirty and heavy work. The most dangerous jobs are for them and no longer for humans. A group of people find this exploitative and want robots to have the same human rights as themselves.
Mando is a programmer of artificial intelligence and is working on his thesis on this subject. When he encounters an old acquaintance, everything happens quickly and he is on the list of terrorists. In order to prove his innocence, he has to stay out of the hands of not only the police but also the terrorists themselves. With Helger's help, they take matters into their own hands and embark on a quest for the truth.
My thought
The story immediately starts with some action, but as the story progresses, the tension that is caused sets in. But when the action is there, the story moves at lightning speed.
We are not thrown around with new technology, but are handed them sparsely, nicely incorporated into the story. So no plethora of flying robots or I know what. For those who are reading this genre for the first time, this might be a good start.
Sometimes the thought arises whether this could be a possible future for humanity.
Short or at times very short chapters were chosen, each with their own title that already reveals something about what is to come.
By writing the story in the first person we experience the full story from the front row and this fits perfectly with this story. Possibly the story from the third person would feel too distant.
characters
The bond with the described persons is not right from the start. It needs some time to grow. The interrelationships sometimes have weird twists and turns and some have a weird way of looking at the world around them. But it is also a future story and so it might be normal.
There is the passage of a sex scene but it might show some of Dylah's character but add nothing to the story. It is of no added value to me.
The ending contains the tension that was missing here and there in the middle part of the story. In the final, not all lines are completely closed, so one hopes for a sequel.
conclusion
A sci-fi story that slowly introduces the new technologies and features characters who sometimes live life in weird ways. An ending that makes up for the tension-free moments. A good story that is not yet top notch but which is certainly worth reading. Would it be a possible future will still play through your head several times. At one point I had to think about the movie Real Steel.
November 15, 2022
Robo Rights van Django Mathijsen is de Engelse vertaling (door Mathijsen zelf) van Roborecht uit 2021. Hoofdpersoon Mando werkt bij een roboticabedrijf, waar hij robotauto’s ontwikkeld. Robots zijn in Mando’s wereld overal te vinden: van geavanceerde autonome politiedrones tot robotbutlers tot synthetische huisdieren. Dergelijke robots hebben een beperkte intelligentie, maar simuleren bijvoorbeeld wel pijngevoelens als zelflerend mechanisme. Uiteraard is niet iedereen het er mee eens dat robots met dergelijke mechanismes tot gehoorzaamheid gedwongen worden. Meerdere organisaties aan beide kanten van de wet zetten zich in voor emancipatie van robots: vrijheid, rechten, et cetera.
Wanneer Mando zijn oude vriendin Dylah tegenkomt en haar (tegen de regels in) zijn kantoor laat zien, maakt Dylah van de kans gebruik om in te breken in de computers van Mando’s werkgever en een van de prototype robotauto’s te stelen. Bovendien schuift ze Mando de schuld in de schoenen. Mando probeert vervolgens samen met Helger, een beveiliger van het bedrijf die medeverantwoordelijk wordt gehouden, zijn onschuld te bewijzen. Daarbij raakt hij dichter betrokken bij een terroristisch aangelegde robotemancipatiebeweging en wordt hij geconfronteerd met wat zijn werkt als robotprogrammeur eigenlijk betekende.
Dat is althans het idee. In de praktijk lijkt Mathijsen weliswaar te willen putten uit Asimov en zijn gelijkgestemden om de lezer een ethisch vraagstuk voor te leggen, maar gaat het in de uitvoeringsfase volledig mis. Doordat Dylah met veel plezier naar massamoord grijpt om haar punt te maken gaat alle filosofische nuance verloren. Bovendien komt er in het boek geen robot voor die ook maar iets van bewustzijn of onafhankelijke intelligentie laat zien. Ze worden af en toe aan de randen van het verhaal genoemd, maar zijn verder totaal afwezig. Er bestaat dus geen enkele twijfel over welk kamp in Robo Rights gelijk heeft. Hiermee zakt het hele punt van het boek als een kaartenhuis in elkaar.
Wat overblijft is een erg simpel verhaaltje met eendimensionale personages. Daarbij is Mando voor een robotprogrammeur ongelofelijk wereldvreemd. Hij heeft geen idee van de mogelijkheden die robots bieden, ook al is hij er dag in dag uit mee bezig. Overheidssurveillance, al dan niet gebruik makend van robots en software, verbaast hem al helemaal. Het is duidelijk dan Mando gebruikt wordt als middel om de lezer te vertellen over de wereld waarin Robo Rights zich afspeelt, maar offert daarvoor alle substantie en geloofwaardigheid van de hoofdpersoon op. Ook de andere personages overtuigen niet. Helger is nog redelijk goed uitgewerkt, maar Dylah en haar vriendin lijken vooral fetishobjecten te zijn die hun overdreven seksualiteit constant en zonder reden tentoonspreiden, inclusief een tenenkrommende seksscene die werkelijk niets toevoegt aan het verhaal. Het lijkt verontrustend veel op een mannelijke vrouw-vrouw fantasie zoals je die in een smutromannetje op Amazon aan zou treffen. Mando’s echtgenote Ariola is dan weer het tegenovergestelde stereotype: een frigide, hysterische vrouw die geen twee zinnen aan elkaar kan knopen zonder compleet uit de bocht te vliegen.
Robo Rights is dan ook niet anders te omschrijven als een totale teleurstelling. Mathijsen kan wel degelijk goed schrijven – dat is bijvoorbeeld te zien in Tweeleed dat hij samen met Anaïd Haen schreef. Ook een recente tweede plaats in de Waterloper verhalenwedstrijd komt niet uit de lucht vallen. Bovendien heeft Mathijsen wel degelijk interessante dingen te zeggen over de ethische kwesties rond robotica, zo blijkt uit een blog op modernmyths.nl (https://www.modernmyths.nl/roborecht-...) die hij in 2021 ter ere van het uitkomen van de Nederlandse versie van Robo Rights schreef. Daarom is het extra verwarrend en teleurstellend dat dat er in dit boek absoluut niet uitkomt.
Wanneer Mando zijn oude vriendin Dylah tegenkomt en haar (tegen de regels in) zijn kantoor laat zien, maakt Dylah van de kans gebruik om in te breken in de computers van Mando’s werkgever en een van de prototype robotauto’s te stelen. Bovendien schuift ze Mando de schuld in de schoenen. Mando probeert vervolgens samen met Helger, een beveiliger van het bedrijf die medeverantwoordelijk wordt gehouden, zijn onschuld te bewijzen. Daarbij raakt hij dichter betrokken bij een terroristisch aangelegde robotemancipatiebeweging en wordt hij geconfronteerd met wat zijn werkt als robotprogrammeur eigenlijk betekende.
Dat is althans het idee. In de praktijk lijkt Mathijsen weliswaar te willen putten uit Asimov en zijn gelijkgestemden om de lezer een ethisch vraagstuk voor te leggen, maar gaat het in de uitvoeringsfase volledig mis. Doordat Dylah met veel plezier naar massamoord grijpt om haar punt te maken gaat alle filosofische nuance verloren. Bovendien komt er in het boek geen robot voor die ook maar iets van bewustzijn of onafhankelijke intelligentie laat zien. Ze worden af en toe aan de randen van het verhaal genoemd, maar zijn verder totaal afwezig. Er bestaat dus geen enkele twijfel over welk kamp in Robo Rights gelijk heeft. Hiermee zakt het hele punt van het boek als een kaartenhuis in elkaar.
Wat overblijft is een erg simpel verhaaltje met eendimensionale personages. Daarbij is Mando voor een robotprogrammeur ongelofelijk wereldvreemd. Hij heeft geen idee van de mogelijkheden die robots bieden, ook al is hij er dag in dag uit mee bezig. Overheidssurveillance, al dan niet gebruik makend van robots en software, verbaast hem al helemaal. Het is duidelijk dan Mando gebruikt wordt als middel om de lezer te vertellen over de wereld waarin Robo Rights zich afspeelt, maar offert daarvoor alle substantie en geloofwaardigheid van de hoofdpersoon op. Ook de andere personages overtuigen niet. Helger is nog redelijk goed uitgewerkt, maar Dylah en haar vriendin lijken vooral fetishobjecten te zijn die hun overdreven seksualiteit constant en zonder reden tentoonspreiden, inclusief een tenenkrommende seksscene die werkelijk niets toevoegt aan het verhaal. Het lijkt verontrustend veel op een mannelijke vrouw-vrouw fantasie zoals je die in een smutromannetje op Amazon aan zou treffen. Mando’s echtgenote Ariola is dan weer het tegenovergestelde stereotype: een frigide, hysterische vrouw die geen twee zinnen aan elkaar kan knopen zonder compleet uit de bocht te vliegen.
Robo Rights is dan ook niet anders te omschrijven als een totale teleurstelling. Mathijsen kan wel degelijk goed schrijven – dat is bijvoorbeeld te zien in Tweeleed dat hij samen met Anaïd Haen schreef. Ook een recente tweede plaats in de Waterloper verhalenwedstrijd komt niet uit de lucht vallen. Bovendien heeft Mathijsen wel degelijk interessante dingen te zeggen over de ethische kwesties rond robotica, zo blijkt uit een blog op modernmyths.nl (https://www.modernmyths.nl/roborecht-...) die hij in 2021 ter ere van het uitkomen van de Nederlandse versie van Robo Rights schreef. Daarom is het extra verwarrend en teleurstellend dat dat er in dit boek absoluut niet uitkomt.
January 1, 2022
Een programmeur van kunstmatige intelligentie wordt ervan verdacht een terrorist te zijn. Zijn leven ligt daarna compleet overhoop. In zijn pogingen om zich te verzetten tegen het onrecht dat hem is aangedaan, krijgt hij te maken met het Robotbevrijdingsfront, mensen die vechten voor gelijke rechten van mensen en robots. Want wanneer is een robot nog een machine en wanneer krijgt hij bewustzijn en moet hij vrij kunnen beslissen?
Ik vind het probleem dat achter dit verhaal ligt erg intrigerend. Het verhaal zit ook mooi in elkaar. Gaandeweg leer je verschillende dingen over robots en dan vooral wat je ertegen doen moet als het ermee uit de hand dreigt te lopen. Wat het hoofdpersonage allemaal meemaakt vond ik spannend, maar wel een beetje overtrokken. Het deed me denken aan bepaalde actiefilms met stoere mannen die hun eigen wonden hechten.
Al met al vind ik dit een mooie kruising tussen een sciencefiction verhaal en een spannende detective.
Het lezen zeker waard.
Ik vind het probleem dat achter dit verhaal ligt erg intrigerend. Het verhaal zit ook mooi in elkaar. Gaandeweg leer je verschillende dingen over robots en dan vooral wat je ertegen doen moet als het ermee uit de hand dreigt te lopen. Wat het hoofdpersonage allemaal meemaakt vond ik spannend, maar wel een beetje overtrokken. Het deed me denken aan bepaalde actiefilms met stoere mannen die hun eigen wonden hechten.
Al met al vind ik dit een mooie kruising tussen een sciencefiction verhaal en een spannende detective.
Het lezen zeker waard.
November 9, 2024
Wat op zich eenngoed verhaal zou kunnen zijn, is wat simpel gëschreven
November 16, 2022
Recensie van:
Roborights
Auteur:
Django Mathijsen (1966) is een Nederlandse sciencefiction- en fantasyauteur, wetenschapsjournalist en componist.
Mathijsen studeerde af als werktuigkundig ingenieur aan de Technische Universiteit Eindhoven.
Hij won onder andere de NCSF-prijs, de eerste editie van Trek Sagae, De Grote Brugse Fantasy Boekhandelaward en drie keer de Unleash Award en is als vast jurylid betrokken bij Fantastels.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar e-book ontvangen van uitgeverij Zilverspoor in ruil voor deelname aan de blogtour en mijn recensie
Uitgeverij: Zilverspoor
Genre: Sciencefiction techno thriller
Cover en flaptekst:
Een rode achtergrond met daarin verwerkt kabels lijkt het wel die leidden naar een gebalde zilveren gekleurde vuist. Een krachtige cover.
Een flaptekst die informerend is en nieuwsgierig maakt naar dit boek.
Indrukwekkende tekst:
Bron: flaptekst.
The panther braced itself and jumped. It landed right in front of me, its eyes glaring at me as if it were starving. I turned the laser back on its eyes. It contracted its muscles, jumped up and... ... dove toward me. I dropped to the floor and felt the beast's claws against my left arm. The sound of breaking glass. The feline roared. Glass shards showered over me. I rolled against the bed and closed my eyes.
Het verhaal:
In the near future, robots and other forms of artificial intelligence have progressed to the point where we interact with them daily. Robots perform the dull, dirty and dangerous jobs and are being used as appliances, toys and entertainment. There are people who frown upon that. They feel that those robots are being abused and should be granted civil rights. Some activists are even prepared to reinforce their message with violence. While working on his thesis, a programmer of artificial intelligence is wrongly suspected of being one of those terrorists. He loses everything and has to go into hiding. Determined to prove his innocence, he has to dodge the police and the terrorists long enough to prevent the next big terrorist attack.
Vertaling:
In de nabije toekomst zijn robots en andere vormen van kunstmatige intelligentie zo ver gevorderd dat we er dagelijks mee omgaan. Robots voeren het saaie, vuile en gevaarlijke werk uit en worden gebruikt als apparaten, speelgoed en entertainment. Er zijn mensen die daar de wenkbrauwen bij fronsen. Ze vinden dat die robots worden misbruikt en burgerrechten zouden moeten krijgen. Sommige activisten zijn zelfs bereid hun boodschap met geweld kracht bij te zetten. Tijdens het werken aan zijn proefschrift wordt een programmeur van kunstmatige intelligentie ten onrechte verdacht van een van die terroristen. Hij verliest alles en moet onderduiken. Vastbesloten om zijn onschuld te bewijzen, moet hij lang genoeg de politie en de terroristen ontwijken om de volgende grote terroristische aanslag te voorkomen.
Mijn leesbeleving:
Vanaf het begin is dit verhaal spannend. Iets waarvan je denkt dat het geen samenhang vormt met het verhaal blijkt later wel verband te houden met het verhaal. Het wordt zelfs een bundeling van ongekende kracht, moed, doorzettingsvermogen, technisch inzicht en ingenieuze detective vaardigheden.
De schrijfstijl is beeldend en vlot. Ik voelde gelijk betrokkenheid bij het verhaal. Op een filmische manier trokken de gebeurtenissen aan mij voorbij. De emoties die de hoofdpersoon voelt zoals onmacht, verdriet, ontgoocheling en woede voelde ik ook bij mijzelf. De ik vorm versterkte dit nog meer.
Het verhaal is in het Engels geschreven. Veel woorden moest ik op zoeken maar ik vond dat leerzaam en niet storend. De personages zijn gedetailleerd uitgewerkt. Bij sommige voelde ik een huiveringwekkende rilling door mijn lijf gaan. Anderen bewonderde ik om hen lef en doorzettingsvermogen. Toch waren sommige ook ongrijpbaar en daardoor te vluchtig om een band mee op te bouwen. Maar dat paste op dat moment ook bij het verhaal.
Mijn weerzin en onderbuikgevoel namen toe tijdens het vorderen van het verhaal. Ik durfde niet te vertrouwen op personen met een schijnbaar dubbele agenda. Het onderwerp wordt goed uitgediept en aan alle kanten belicht. Als lezer vorm jezelf je mening. Er word je door de auteur niets opgelegd. Ik was me tijdens het lezen continu heel bewust van mijn eigen sterfelijkheid. Ook omdat het een verhaal betreft dat zich afspeelt in een toekomstige tijd met hoogwaardige technologische ontwikkelingen op het gebied van kunstmatige intelligentie van met name robots. Wordt dit bewaarheid of kan de mensheid hier nog in sturen? Is het een toekomst gecreëerd in het hoofd van de verhalen verteller? Er zijn zeker overeenkomsten met de realiteit. Maar ook zijn er vele imaginaire componenten. Dat gaf geruststelling de toekomst is nog maakbaar.
De spanningsboog is niet het hele verhaal strak gespannen. Soms kabbelt het verhaal voort maar dan wel met een tintelende spannende ondertoon. In de gedachten- en leefwereld van personen infiltreren die verblind zijn door een diepgewortelde haat en ideale toekomst. Mee te bewegen met hen uit zelfbehoud om vervolgens uiterst geraffineerd toe te slaan. Met als doel om te redden wat er te redden valt en om dood en verderf te voorkomen.
Dat is goed uitgewerkt. Gedurende het hele verhaal verloor ik het dagelijks leven om mij heen. Ik werd kwaad als ik toch terugkeerde. Ik hoopte dan dat het verhaal eindeloos mocht duren. De weg naar de plot is zenuwslopend spannend. Soms even afzwakkend om tot betere plannen te komen. De plot is prima maar het verhaal heeft een open einde.
Nog niet alle vragen worden beantwoord. Al is het mooi om te zien hoe collegialiteit uit kan groeien tot een stevige vriendschap en samenwerking. Elkaar blind vertrouwen in dodelijke situaties. Ik hoop dan ook op een vervolg.
Nog nooit las ik wat van Django Mathijsen maar ik ben na dit verhaal zeer aangenaam verrast. Ik wil meer van hem lezen.
Natascha de Vries-Van Limpt en Zilverspoor hartelijk dank dat ik mee mocht doen met de blogtour.
Mijn mening:
Ik geef 4 sterren.
Voor mij was het een uitdaging om het verhaal in het Engels te lezen. Maar ik ben heel tevreden dat dit gelukt is. De sfeerzetting, de gedetailleerdheid van de personages, de beeldende schrijfstijl, de duidelijke dialoog, de vaak nagelbijtende spanning en de stapsgewijze opbouw van het verhaal komen prima op mij over.
Het verhaal leest vlot en filmisch. Je blijft geboeid omdat je de clou wilt weten. De ik vorm maakt het nog intenser. Niet op alle vragen komt een antwoord in de plot. Het kat-en muisspel is nog niet voorbij. Niet erg want ik heb genoten van dit kwalitatief hoogwaardige verhaal van Django Mathijsen.
Roborights
Auteur:
Django Mathijsen (1966) is een Nederlandse sciencefiction- en fantasyauteur, wetenschapsjournalist en componist.
Mathijsen studeerde af als werktuigkundig ingenieur aan de Technische Universiteit Eindhoven.
Hij won onder andere de NCSF-prijs, de eerste editie van Trek Sagae, De Grote Brugse Fantasy Boekhandelaward en drie keer de Unleash Award en is als vast jurylid betrokken bij Fantastels.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar e-book ontvangen van uitgeverij Zilverspoor in ruil voor deelname aan de blogtour en mijn recensie
Uitgeverij: Zilverspoor
Genre: Sciencefiction techno thriller
Cover en flaptekst:
Een rode achtergrond met daarin verwerkt kabels lijkt het wel die leidden naar een gebalde zilveren gekleurde vuist. Een krachtige cover.
Een flaptekst die informerend is en nieuwsgierig maakt naar dit boek.
Indrukwekkende tekst:
Bron: flaptekst.
The panther braced itself and jumped. It landed right in front of me, its eyes glaring at me as if it were starving. I turned the laser back on its eyes. It contracted its muscles, jumped up and... ... dove toward me. I dropped to the floor and felt the beast's claws against my left arm. The sound of breaking glass. The feline roared. Glass shards showered over me. I rolled against the bed and closed my eyes.
Het verhaal:
In the near future, robots and other forms of artificial intelligence have progressed to the point where we interact with them daily. Robots perform the dull, dirty and dangerous jobs and are being used as appliances, toys and entertainment. There are people who frown upon that. They feel that those robots are being abused and should be granted civil rights. Some activists are even prepared to reinforce their message with violence. While working on his thesis, a programmer of artificial intelligence is wrongly suspected of being one of those terrorists. He loses everything and has to go into hiding. Determined to prove his innocence, he has to dodge the police and the terrorists long enough to prevent the next big terrorist attack.
Vertaling:
In de nabije toekomst zijn robots en andere vormen van kunstmatige intelligentie zo ver gevorderd dat we er dagelijks mee omgaan. Robots voeren het saaie, vuile en gevaarlijke werk uit en worden gebruikt als apparaten, speelgoed en entertainment. Er zijn mensen die daar de wenkbrauwen bij fronsen. Ze vinden dat die robots worden misbruikt en burgerrechten zouden moeten krijgen. Sommige activisten zijn zelfs bereid hun boodschap met geweld kracht bij te zetten. Tijdens het werken aan zijn proefschrift wordt een programmeur van kunstmatige intelligentie ten onrechte verdacht van een van die terroristen. Hij verliest alles en moet onderduiken. Vastbesloten om zijn onschuld te bewijzen, moet hij lang genoeg de politie en de terroristen ontwijken om de volgende grote terroristische aanslag te voorkomen.
Mijn leesbeleving:
Vanaf het begin is dit verhaal spannend. Iets waarvan je denkt dat het geen samenhang vormt met het verhaal blijkt later wel verband te houden met het verhaal. Het wordt zelfs een bundeling van ongekende kracht, moed, doorzettingsvermogen, technisch inzicht en ingenieuze detective vaardigheden.
De schrijfstijl is beeldend en vlot. Ik voelde gelijk betrokkenheid bij het verhaal. Op een filmische manier trokken de gebeurtenissen aan mij voorbij. De emoties die de hoofdpersoon voelt zoals onmacht, verdriet, ontgoocheling en woede voelde ik ook bij mijzelf. De ik vorm versterkte dit nog meer.
Het verhaal is in het Engels geschreven. Veel woorden moest ik op zoeken maar ik vond dat leerzaam en niet storend. De personages zijn gedetailleerd uitgewerkt. Bij sommige voelde ik een huiveringwekkende rilling door mijn lijf gaan. Anderen bewonderde ik om hen lef en doorzettingsvermogen. Toch waren sommige ook ongrijpbaar en daardoor te vluchtig om een band mee op te bouwen. Maar dat paste op dat moment ook bij het verhaal.
Mijn weerzin en onderbuikgevoel namen toe tijdens het vorderen van het verhaal. Ik durfde niet te vertrouwen op personen met een schijnbaar dubbele agenda. Het onderwerp wordt goed uitgediept en aan alle kanten belicht. Als lezer vorm jezelf je mening. Er word je door de auteur niets opgelegd. Ik was me tijdens het lezen continu heel bewust van mijn eigen sterfelijkheid. Ook omdat het een verhaal betreft dat zich afspeelt in een toekomstige tijd met hoogwaardige technologische ontwikkelingen op het gebied van kunstmatige intelligentie van met name robots. Wordt dit bewaarheid of kan de mensheid hier nog in sturen? Is het een toekomst gecreëerd in het hoofd van de verhalen verteller? Er zijn zeker overeenkomsten met de realiteit. Maar ook zijn er vele imaginaire componenten. Dat gaf geruststelling de toekomst is nog maakbaar.
De spanningsboog is niet het hele verhaal strak gespannen. Soms kabbelt het verhaal voort maar dan wel met een tintelende spannende ondertoon. In de gedachten- en leefwereld van personen infiltreren die verblind zijn door een diepgewortelde haat en ideale toekomst. Mee te bewegen met hen uit zelfbehoud om vervolgens uiterst geraffineerd toe te slaan. Met als doel om te redden wat er te redden valt en om dood en verderf te voorkomen.
Dat is goed uitgewerkt. Gedurende het hele verhaal verloor ik het dagelijks leven om mij heen. Ik werd kwaad als ik toch terugkeerde. Ik hoopte dan dat het verhaal eindeloos mocht duren. De weg naar de plot is zenuwslopend spannend. Soms even afzwakkend om tot betere plannen te komen. De plot is prima maar het verhaal heeft een open einde.
Nog niet alle vragen worden beantwoord. Al is het mooi om te zien hoe collegialiteit uit kan groeien tot een stevige vriendschap en samenwerking. Elkaar blind vertrouwen in dodelijke situaties. Ik hoop dan ook op een vervolg.
Nog nooit las ik wat van Django Mathijsen maar ik ben na dit verhaal zeer aangenaam verrast. Ik wil meer van hem lezen.
Natascha de Vries-Van Limpt en Zilverspoor hartelijk dank dat ik mee mocht doen met de blogtour.
Mijn mening:
Ik geef 4 sterren.
Voor mij was het een uitdaging om het verhaal in het Engels te lezen. Maar ik ben heel tevreden dat dit gelukt is. De sfeerzetting, de gedetailleerdheid van de personages, de beeldende schrijfstijl, de duidelijke dialoog, de vaak nagelbijtende spanning en de stapsgewijze opbouw van het verhaal komen prima op mij over.
Het verhaal leest vlot en filmisch. Je blijft geboeid omdat je de clou wilt weten. De ik vorm maakt het nog intenser. Niet op alle vragen komt een antwoord in de plot. Het kat-en muisspel is nog niet voorbij. Niet erg want ik heb genoten van dit kwalitatief hoogwaardige verhaal van Django Mathijsen.
November 16, 2022
Thank you to Publisher Zilverspoor for this review copy and to be able to join in the blogtour!
Django Mathijsen is a Dutch sci-fi and fantasy author. This book was originally released in Dutch, but now also translated into English for a wider audience to enjoy.
In this book, the following question takes central stage: Is it possible for a robot to be conscious, feel pain, have emotions and should be therefore allowed to express free will? I find this discussion about artificial intelligence very interesting. Opinions differ, but personally I believe that in essence, people do not want robots to become the higher power. Robots can be incredible useful, but up until what point should we develop them?
In the book’s future, robots and other forms of artificial intelligence have progressed to the point where we interact with them daily. Robots perform the dull, dirty and dangerous jobs and are being used as appliances, toys and entertainment. There are people who frown upon that. They feel that those robots are being abused and should be granted civil rights. Some activists – called the Robot Emancipation Front - are even prepared to reinforce their message with violence.
Mando, an artificial intelligence programmer, is working on his thesis when an old acquaintance visits him. Disregarding the rules, he shows his friend the RCI university offices where she overpowers him and corrupts the university’s database. Framing him for the deed, Mando is wrongly suspected of being one of the robot-friendly terrorists. He loses everything and has to go into hiding. Determined to prove his innocence, he has to dodge the police and the terrorists long enough to prevent the next big terrorist attack. To do so, he gets help from his friend and security guard at the RCI named Helger.
There were two main things that annoyed me in this book. The first being that Mando seems very out of touch with the world of robot intelligence. In his adventure, we learn he has no clue what certain robots can do (e.g. surveillance robots) to track people. This is quite surprising coming from a programmer who works with robot cars and artificial intelligence every day. This does not give Mando much credibility. The second thing is the presence of an explicit sex scene, bordering on bsdm, which was completely unnecessary. I do not see the added value of oversexualizing the two “bad girl” characters.
Overall, the book is a quick read and entertaining enough as long as you don’t zoom in on any discrepancies. It feels a bit like an action movie where the plot’s tension comes and goes. There is a tension peak at the end, but at the same time it does not come to a satisfactory conclusion. There are some loose ends I would have liked tied up. Perhaps this hints to a next installment?
Django Mathijsen is a Dutch sci-fi and fantasy author. This book was originally released in Dutch, but now also translated into English for a wider audience to enjoy.
In this book, the following question takes central stage: Is it possible for a robot to be conscious, feel pain, have emotions and should be therefore allowed to express free will? I find this discussion about artificial intelligence very interesting. Opinions differ, but personally I believe that in essence, people do not want robots to become the higher power. Robots can be incredible useful, but up until what point should we develop them?
In the book’s future, robots and other forms of artificial intelligence have progressed to the point where we interact with them daily. Robots perform the dull, dirty and dangerous jobs and are being used as appliances, toys and entertainment. There are people who frown upon that. They feel that those robots are being abused and should be granted civil rights. Some activists – called the Robot Emancipation Front - are even prepared to reinforce their message with violence.
Mando, an artificial intelligence programmer, is working on his thesis when an old acquaintance visits him. Disregarding the rules, he shows his friend the RCI university offices where she overpowers him and corrupts the university’s database. Framing him for the deed, Mando is wrongly suspected of being one of the robot-friendly terrorists. He loses everything and has to go into hiding. Determined to prove his innocence, he has to dodge the police and the terrorists long enough to prevent the next big terrorist attack. To do so, he gets help from his friend and security guard at the RCI named Helger.
There were two main things that annoyed me in this book. The first being that Mando seems very out of touch with the world of robot intelligence. In his adventure, we learn he has no clue what certain robots can do (e.g. surveillance robots) to track people. This is quite surprising coming from a programmer who works with robot cars and artificial intelligence every day. This does not give Mando much credibility. The second thing is the presence of an explicit sex scene, bordering on bsdm, which was completely unnecessary. I do not see the added value of oversexualizing the two “bad girl” characters.
Overall, the book is a quick read and entertaining enough as long as you don’t zoom in on any discrepancies. It feels a bit like an action movie where the plot’s tension comes and goes. There is a tension peak at the end, but at the same time it does not come to a satisfactory conclusion. There are some loose ends I would have liked tied up. Perhaps this hints to a next installment?
May 16, 2025
✅ For the English version, scroll down.
Review van Robo Recht – Django Mathijsen
⭐⭐⭐
Niet het boek dat ik verwachtte
Op de een of andere manier had ik ineens de Engelse versie van het Nederlandstalige boek Robo Recht in handen. Zeker weten dat ik de Nederlandse uit de kast haalde... Enfin, ik lees prima in het Engels.
Misleidende titel, gemiste kans
De titel Robo Recht suggereert een verhaal rond een filosofisch dilemma: moeten robots, zodra ze kunnen voelen, denken, willen overleven, autonome beslissingen nemen en bijna niet meer te onderscheiden zijn van mensen, dezelfde rechten krijgen als hun menselijke tegenhangers?
Helaas komt dit boek daar niet eens bij in de buurt. De mensheid, AI en robotica zijn in de setting van het verhaal simpelweg nog lang niet ver genoeg ontwikkeld om deze vraag relevant te maken. De auteur lijkt zich daar ook terdege van bewust, gezien hoe hij hoofdpersoon Mando heeft neergezet. Waarom dan toch deze titel kiezen? Dat voelt als een gemiste kans en zorgt voor teleurstelling als je iets diepers verwacht.
Clichés in een flitsend jasje
In plaats daarvan lees je eigenlijk een soort buddycop-verhaal in een cyberpunk setting — denk aan Lethal Weapon of Starsky and Hutch. De wereld is sfeervol en visueel, maar het verhaal en de personages zijn vrij voorspelbaar. De seksscènes? Volledig overbodig.
Mando viel me wat tegen als hoofdpersoon. Hij lijkt meer slachtoffer van de situatie dan iemand die zelf de touwtjes in handen heeft. Helger was wat dat betreft een veel interessanter figuur; hij gaf het verhaal wat pit en maakte het voor mij de moeite waard om door te lezen.
Leest lekker weg, maar niet in balans
De cyberpunk sfeer sprak me aan, en het boek las heerlijk vlot. Het Engels was niet altijd vlekkeloos, maar wel begrijpelijk en soepel genoeg om door te lezen. Ondanks alles wilde ik weten hoe het afliep.
Toch voelde het verhaal soms te over de top en wat te cliché. Dat past deels bij het genre, maar het had voor mij iets subtieler gemogen. Een andere titel en helderder verwachtingsmanagement hadden veel gescheeld.
Eindoordeel
Zoek je een diepgaand sci-fi-verhaal over AI en rechten, dan kom je van een koude kermis thuis. Maar als je zin hebt in een soepel lopend, vlot geschreven en vermakelijk verhaal in een cyberpunksetting, dan zit je met dit boek best goed. Verwacht alleen geen filosofische diepgang of… tja, robots.
======
Review of Robo Rights – Django Mathijsen
⭐⭐⭐
Not the book I expected
Somehow, I ended up with the English version of the Dutch book Robo Recht. I'm sure I picked the Dutch one from the shelf... Oh well, I can read English just fine.
Misleading title, missed opportunity
I liked the idea of the philosophical dilemma: should robots, once they can feel, think, want to survive, make autonomous decisions and are almost indistinguishable from humans, get the same rights as their human counterparts?
Unfortunately, this book doesn't come close to that question. Humanity, AI, and robotics aren't nearly advanced enough within the book's setting to make it a relevant discussion. The author seems very aware of that, judging by how he wrote the main character, Mando. So why suggest this theme in the title? It feels like a missed opportunity and sets up expectations the book never meets.
Clichés in a flashy jacket
What you get instead is more of a buddy-cop story in a cyberpunk setting — think Lethal Weapon or Starsky and Hutch. The world is colorful and cinematic, but the story and characters are predictable. The sex scenes? Completely irrelevant to the plot.
I found Mando a bit disappointing as a main character. He mostly reacts to the situation rather than driving it. Helger, on the other hand, was a much more compelling and interesting character. He made the story come alive for me.
Reads smoothly, but lacks depth
I enjoyed the cyberpunk atmosphere and the light, fast-paced writing. The English wasn't always perfect, but it was easy to follow and quick to read. I finished it in no time, mostly because I wanted to see where it was going — and because, despite the mismatch with my expectations, it had a certain pull.
That said, the story was a bit over the top at times and relied heavily on clichés. It fits the genre, sure, but I would’ve preferred a more subtle approach. A different title and better expectation management would have helped.
Final verdict
If you’re looking for a thoughtful sci-fi novel about AI and rights, this won’t be it. But if you’re in the mood for a fast-paced, entertaining story in a cyberpunk setting, you might just like this. Just don’t go in expecting philosophical depth or... well, robots.
Review van Robo Recht – Django Mathijsen
⭐⭐⭐
Niet het boek dat ik verwachtte
Op de een of andere manier had ik ineens de Engelse versie van het Nederlandstalige boek Robo Recht in handen. Zeker weten dat ik de Nederlandse uit de kast haalde... Enfin, ik lees prima in het Engels.
Misleidende titel, gemiste kans
De titel Robo Recht suggereert een verhaal rond een filosofisch dilemma: moeten robots, zodra ze kunnen voelen, denken, willen overleven, autonome beslissingen nemen en bijna niet meer te onderscheiden zijn van mensen, dezelfde rechten krijgen als hun menselijke tegenhangers?
Helaas komt dit boek daar niet eens bij in de buurt. De mensheid, AI en robotica zijn in de setting van het verhaal simpelweg nog lang niet ver genoeg ontwikkeld om deze vraag relevant te maken. De auteur lijkt zich daar ook terdege van bewust, gezien hoe hij hoofdpersoon Mando heeft neergezet. Waarom dan toch deze titel kiezen? Dat voelt als een gemiste kans en zorgt voor teleurstelling als je iets diepers verwacht.
Clichés in een flitsend jasje
In plaats daarvan lees je eigenlijk een soort buddycop-verhaal in een cyberpunk setting — denk aan Lethal Weapon of Starsky and Hutch. De wereld is sfeervol en visueel, maar het verhaal en de personages zijn vrij voorspelbaar. De seksscènes? Volledig overbodig.
Mando viel me wat tegen als hoofdpersoon. Hij lijkt meer slachtoffer van de situatie dan iemand die zelf de touwtjes in handen heeft. Helger was wat dat betreft een veel interessanter figuur; hij gaf het verhaal wat pit en maakte het voor mij de moeite waard om door te lezen.
Leest lekker weg, maar niet in balans
De cyberpunk sfeer sprak me aan, en het boek las heerlijk vlot. Het Engels was niet altijd vlekkeloos, maar wel begrijpelijk en soepel genoeg om door te lezen. Ondanks alles wilde ik weten hoe het afliep.
Toch voelde het verhaal soms te over de top en wat te cliché. Dat past deels bij het genre, maar het had voor mij iets subtieler gemogen. Een andere titel en helderder verwachtingsmanagement hadden veel gescheeld.
Eindoordeel
Zoek je een diepgaand sci-fi-verhaal over AI en rechten, dan kom je van een koude kermis thuis. Maar als je zin hebt in een soepel lopend, vlot geschreven en vermakelijk verhaal in een cyberpunksetting, dan zit je met dit boek best goed. Verwacht alleen geen filosofische diepgang of… tja, robots.
======
Review of Robo Rights – Django Mathijsen
⭐⭐⭐
Not the book I expected
Somehow, I ended up with the English version of the Dutch book Robo Recht. I'm sure I picked the Dutch one from the shelf... Oh well, I can read English just fine.
Misleading title, missed opportunity
I liked the idea of the philosophical dilemma: should robots, once they can feel, think, want to survive, make autonomous decisions and are almost indistinguishable from humans, get the same rights as their human counterparts?
Unfortunately, this book doesn't come close to that question. Humanity, AI, and robotics aren't nearly advanced enough within the book's setting to make it a relevant discussion. The author seems very aware of that, judging by how he wrote the main character, Mando. So why suggest this theme in the title? It feels like a missed opportunity and sets up expectations the book never meets.
Clichés in a flashy jacket
What you get instead is more of a buddy-cop story in a cyberpunk setting — think Lethal Weapon or Starsky and Hutch. The world is colorful and cinematic, but the story and characters are predictable. The sex scenes? Completely irrelevant to the plot.
I found Mando a bit disappointing as a main character. He mostly reacts to the situation rather than driving it. Helger, on the other hand, was a much more compelling and interesting character. He made the story come alive for me.
Reads smoothly, but lacks depth
I enjoyed the cyberpunk atmosphere and the light, fast-paced writing. The English wasn't always perfect, but it was easy to follow and quick to read. I finished it in no time, mostly because I wanted to see where it was going — and because, despite the mismatch with my expectations, it had a certain pull.
That said, the story was a bit over the top at times and relied heavily on clichés. It fits the genre, sure, but I would’ve preferred a more subtle approach. A different title and better expectation management would have helped.
Final verdict
If you’re looking for a thoughtful sci-fi novel about AI and rights, this won’t be it. But if you’re in the mood for a fast-paced, entertaining story in a cyberpunk setting, you might just like this. Just don’t go in expecting philosophical depth or... well, robots.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews