سقاها

by Atiq Rahimi, بنفشه فریس‌آبادی (Translator)

11 mars 2001 : les Talibans détruisent les deux Bouddhas de Bâmiyân, en Afghanistan. Le même jour basculent la vie d’un porteur d’eau à Kaboul et la vie d’un exilé afghan entre Paris et Amsterdam.

230 pages, Paperback

First published January 1, 2019

About the author

عتيق رحيمي

Atiq Rahimi est un romancier et réalisateur de double nationalité française et afghane, réfugié de la guerre d'Afghanistan.

Atiq Rahimi is a writer and director of French and Afghan multiple citizenship, refugee from the war in Afghanistan.

https://www.instagram.com/atiqrahimi_...
https://www.atiqrahimi.com

Reviews

[Kamyab Ghanbari · Rating 2 out of 5]

عتیق رحیمی از اون نویسنده‌هاییه که قلمش اصلا به دلم نمی‌شینه؛ هرکتابی هم ازش می‌خونم به امید بهتر شدن، می‌بینم که مزخرف‌تر شده.
این دو ستاره هم به مترجم کتاب دادم.

[Alireza · Rating 1 out of 5]

اولین کتابی که از عتیق رحیمی خوندم سنگ صبور‌ بود که فیلمش هم ساخته شده ، میشه گفت یه ایده خوب بود با یه پرداخت تقریبا ضعیف ...
بعدش هزار توی خواب و هراسو خوندم که یه کار کوتاه بود و زیاد دوستش نداشتم ، فکر میکردم سقاها اون اثری هست که از این نویسنده انتظار دارم ولی اصلا خوب نبود ، به نظرم عتیق رحیمی بیشتر از اینکه بخواد از درد مردمش حرف بزنه دوست داره چیزایی بگه که کشور جدیدش ازش میخواد ، اینقدر اطلاعات ضعیف و چرت بود که حتی من که هیچ دانشی از مسائل اعتقادی ندارم تو ذوقم خورد ...
خلاصه افتضاح بود .

[Laura V. لاورا · Rating 4 out of 5]

Macerie della Storia tra sentimenti e radici


Siamo tutti portatori d’acqua, sia essa quella con cui si riempie il secchio a una sorgente o la stessa linfa vitale che costituisce per la maggior parte il nostro organismo. Da tale considerazione, in apparenza scontata e banale, è forse possibile prendere le mosse per recensire questo romanzo di Atiq Rahimi che catapulta il lettore in una storia drammatica e affascinante tra Europa e Asia.
In verità, sono due, e ben distinte, le vicende narrate che procedono in parallelo all’indomani dell’11 marzo del 2001, data funesta che resterà marcata a fuoco negli annali della barbarie e dell’oscurantismo più incredibili. Chi non ricorda, infatti, l’abbattimento a suon di dinamite dei due Buddha, giganteschi e millenari, scolpiti nella roccia della valle di Bamiyan, in Afghanistan, a opera del regime talebano all’epoca al potere?
A Kabul, ancor prima dell’aurora, Yussef inizia quella giornata come una delle tante della propria grama esistenza di fatiche. Curvo e ingrigito anzitempo, il pover’uomo fa il portatore d’acqua, mestiere che ha ereditato dal padre, al pari di un bastone di giunco e un otre di pelle di capro. Da quando è esplosa la siccità, e non nevica più nemmeno sulle montagne dell’Hindu Kush, il suo lavoro è stato rivalutato poiché solo lui, assurto a una sorta di ruolo di “salvatore degli assetati”, conosce la via sotterranea di un’antica sorgente avvolta nella leggenda e può così portare l’acqua alla moschea e alle famiglie del quartiere; persino il mullah, che impartisce ordini e sguinzaglia i soldati alla ricerca di fedeli da trascinare a forza alla preghiera dell’alba, dipende da lui per gli approvvigionamenti idrici. Della famiglia non gli resta più nessuno, se non la giovane e silenziosa cognata, Shirin, che suo fratello maggiore ha lasciato a casa partendo tempo addietro alla volta dell’Iran e sulla quale ora il portatore d’acqua ha in teoria diritto di vita e di morte. A una infinità di chilometri di distanza, a Parigi, un altro afghano, Tamim, si appresta ad alzarsi con il proposito di abbandonare moglie e figlia per trasferirsi ad Amsterdam, città dove si reca abitualmente per lavoro e ha una relazione extraconiugale con una misteriosa ragazza, Nuria, accanto alla quale desidera ora vivere. Da lunghi anni è soltanto “un afghano impagliato” che nell’esilio ha sepolto ricordi e nostalgia, pure il suo stesso nome, sostituito dal più occidentale Tom, per travestirsi da cittadino francese che, tuttavia, continua sempre a smarrirsi fra le due culture; la lingua persiana si ostina a dominarne pensieri ed emozioni, sebbene questi vengano poi espressi in quella francese. Una strana sensazione di déjà-vu inoltre, scandisce la sua vita senza gettarlo però nell’inquietudine, facendolo anzi sentire padrone del tempo e conscio come di una vaga profezia dal sapore del sogno, mentre la propria perenne condizione di esiliato affiora non meno consapevole.

“[…] Scrivendo in persiano si rende però conto che le sue parole francesi, prese in prestito fresche fresche dai dizionari, non hanno mai vissuto dentro di lui. Sono estranee ai suoi pensieri, ai suoi sentimenti… in esilio nella sua anima afghana, che lui vorrebbe tanto travestire da intelletto francese. Invano. […]”

Attraverso una prosa molto bella e di grande profondità, Rahimi, in asilo politico in Francia ben dal 1984, ci parla di sentimenti e radici, porgendo al lettore pagine intense in cui il suo Afghanistan emerge in tutta la miseria (non solo materiale) della propria storia recente, ma anche come luogo di memorie, e in un certo qual modo pure di rimpianti, smarrito in una lontananza ormai satura di macerie dell’anima insanabili e ridotte alla stregua di quelle lasciate dai maestosi Buddha di Bamiyan. L’intreccio delle vicende dei due protagonisti, nell’alternanza ben studiata dei capitoli, offre una lettura interessante da cui non si fa fatica a lasciarsi conquistare; in particolare, della storia di Tamim/Tom colpisce questa continua fuga dalle origini per trovare rifugio in menzogne, le proprie e altrui, alle quali è preferibile credere pur di non affrontare la fragilità del dubbio e d’improvviso viene naturale domandarsi se in questo personaggio tormentato non si debba vedere, magari limitatamente ad alcuni aspetti, un alter ego dello stesso autore, considerato il suo status di naturalizzato francese. Di certo, come portatore d’acqua, l’esiliato in Francia non può essere d’aiuto né a se stesso né agli altri poiché la sorgente della propria linfa vitale si è prosciugata, come infine qualcuno gli sentenzia, mentre in patria Yussef, abbandonatosi alla stanchezza e all’ossessione amorosa, rifiuta con un moto di ribellione di riempire ancora il vecchio otre. Sebbene sfuggenti e quasi invisibili fin dall’inizio del romanzo, entrambi i personaggi femminili di Shirin e Nuria risultano molto ben riusciti, così come anche quello del venditore indù Lala Bahari, suggellando una dimensione doppia, irreale, onirica che nella parte conclusiva disorienterà il lettore fino alle tre scarne notizie di cronaca riportate in chiusura.
Una bella novità editoriale, già pubblicata Oltralpe lo scorso anno, forse priva negli ultimi capitoli dello stesso incanto che caratterizza i primi, ma un’opera comunque più che meritevole di lettura che, oltretutto, ha il merito di riportare l’attenzione occidentale sul dramma, quello afghano, spesso dimenticato e, vista la forte instabilità dell’area, in verità mai concluso.

[Niyousha · Rating 4 out of 5]

دوتا روایت موازی از زندگی دو افغان یکی در فرانسه یکی در افغانستان در زمان منهدم شدن مجسمه های بودا توسط طالبان. هردو مرد یه عشق ممنوعه رو تجربه میکنند، عشقی که اونهارو عوض میکنه و باعث میشه تموم‌ عقاید و دانسته های خودشونو زیر سوال ببرن. متنش واقعا روان و گیرا نوشته شده بود و نمیشد زمینش گذاشت. خیلی دوسش داشتم.

[Hanieh · Rating 4 out of 5]

رمان سقاها ٣ داستان مجزا و در عین حال همزمان باهم رو پیش میبرد: داستان یوسف، داستان تمیم و داستان مجسمه های بودا. دو داستان یوسف و تمیم در عین مجزا بودن، به هم مربوط بودند. هر دو شخص ماجرای عاشقانه ای داشتند اما یوسف در ابتدای این راه بود و تمیم در انتهای آن. قسمت خسته کننده ی داستان بخش مکالمه ی رسپینوزا بود که فلسفه بافی های بیش از حد برای هر مساله ی کوچکی داشت که بنظرم برای فرم کلی داستان کمی زیاد بود.
مساله ی اصلی که عتیق رحیمی در داستان به آن پرداخته بود، شرایط افغانستان و حضور طالبان و آثار جنگ و خشونت بر زندگی مردم ساکن کابل و حتی مهاجرین بود؛ اینکه مهاجرت برای دور بودن از جنگ و بهتر کردن شرایط هیچ وقت کافی نیست و آثار خشونت و جنگ انقدر عمیق هست و در روح آدم باقی خواهد موند که در هرجای دنیا هم که باشی، مثل سایه همیشه دنبالت هست و عذابت خواهد داد. اغلب داستان هایی که خوانده بودم یک بازه ی زمانی چند روزه، چند ماهه و یا چند سال از یک واقعه رو روایت میکرد اما سبک این داستان که فقط روایت یک روز باشه، برای من خیلی تازگی داشت و جذاب بود. عتیق رحیمی در صحبتی گفته: "هنر داستان‌سرایی ما را عادت داده که داستان یک قرن را در سیصد چهارصد صفحه بخوانیم، و ما این عادت را نداریم که داستان یک روز را در ششصد صفحه بخوانیم. اما وقتی فکر می‌کنیم می‌بینیم مقدار چیزهایی را که در یک روز زندگی می‌کنیم، فوق‌العاده زیاد است."

[Moshtagh hosein · Rating 4 out of 5]

رمان چند وجهی و اساطیری تاریخی و سیاسی و در نکوهش برتری نژادی با همان شیوه خاص روایت عتیق رحیمی که په فرانسویست و نه فارسی،داستان افراد در تبعید،داستان افراد مانده در سایه،داستان ان مذاهبی که پیش از طالبان بودند و هستند و باید باشند چرا که تاریخ با تخریب از بین نمیرود،بقول کاراکتر کتاب؛لبخند بودا محو نشده،بلکه پخش شده ،در تمام عالم پخش شده.
و اما تاریخی که هر روز در حال باز آفرینش هست
و مایی که درس نمیگیریم.
عتیق خیلی خوب ان وجه فراموش شده افغانستان،ان مردم فراموش شده،ان آداب و رسوم و آن فرقه و مذاهب رو در این کتاب باز آفرینی کرده
باز آفرینشی که بعنوان یک هنرمند میبایست انجام میداد

[Pilar Gradolph · Rating 2 out of 5]

El misterio y la poesía con los que está escrita la novela en un principio se van perdiendo para caer en una parte aburrida en la que el fin último es no mirar al amor o al sexo como pecado. Supongo que tendrá más interés desde un punto de vista afgano

[Come Musica · Rating 4 out of 5]

Tra 3 e 4 stelle.

[Amene · Rating 3 out of 5]

عتیق رحیمی برای من سینوسیه بعضی کارهاش واقعا جز وقت تلف کنی نبودن و بعضی به شدت گیرا و جذاب ،سقاها از دسته‌ی دوم بود.

[آدم‌حرفی · Rating 5 out of 5]

همه‌ی ما سقا هستیم
کتاب با دو داستان موازی با دو ساختار کاملا متفاوت شکل گرفته؛ در فصل‌های فردکتاب سرنوشت تمیم (تُم) مهاجر افغانستانی تبعه‌ی فرانسه نقل می‌شه و در فصل‌های زوج بالا و پایین زندگی یوسف به قلم نویسنده درآمده.
داستان‌ها حول محور عاشقی پیش میره، عشق دوم، عشق مخفی یا عشق ممنوعه؛ در زمان طالبان و تخریب دو مجسمه بودا (سرخ بت و خِنگ بت) بامیان که خب بی‌ربط به اصالت و خواستگاه دو مجسمه و تفکر آفرینش آنها نیست.
در فصل‌های فرد فلسفه‌ی عشق و سختی‌ها و سهل‌انگاری‌ها و... ذهن‌ها را آماده پذیرش اتفاق‌های در فصل‌های زوج داستان می‌کنه، مترجم کار بلد کتاب خانم فریس آبادی در شکل گیری و هدایت شما به هدف نویسنده بی تاثیر نیست و به نظرم خیلی عالی از پس این کار برآمدند، با به اصطلاح پاورقی‌ها و مأخذ‌هایی و منابعی که استفاده کردن.
برخلاف پیشنهاد مترجم در مقدمه که گفتند می‌توانید فصل‌های فرد و زوج را جدا بخوانید پیش‌نهاد می‌کنم به توالی و پشت سرهم مطالعه کنید.
همه‌ی کتاب به این جمله می‌رسه که "همه‌ی ما سقا هستیم" چون در لابلای متن کتاب گاه و بی‌گاه همزاد پنداری می‌کنی با شخصیت‌های داستان‌ها و قطعا به مقایسه با شرایط خودت می‌پردازی که وقتی جمله‌رو می‌خونی که همه ما سقاییم و متوجه می‌شی که چرا سقا هستیم دلیل مثبتی پیدا می‌کنی برای حست، در واقع همه در مواجهه با عشق‌ها و واکنش‌ها مثل هم هستیم چون همه آدم هستیم و به قول مولانا "نیمیم ز آب و گِل نیمیم ز جان و دل".

[Salvatore · Rating 4 out of 5]

L’ira divina, una punizione divina, uno scambio di donne: forse un vecchio vizio di strutturalismo rende facile immaginare come la buona letteratura muova spesso da basi simili, almeno accostabili. Atiq Rahimi intesse due storie parallele con estrema perizia e gusto quasi arcaico della narrazione, nella quale la mitologia indù, l’Islam, la piccola storia contemporanea rallentano le due vicende di Tom/Tamim e di Yussef, nello stesso giorno. È l’11 marzo 2011, i Buddha di Bamiyan sono stati abbattuti dai talebani e due diversi afghani, un rappresentante trapiantato a Parigi da anni e un umile portatore d’acqua, fuggono in modo diverso dalla propria donna. Il primo avrebbe un’amante, è con lei che vuole ricominciare tutto (non sapendo che, come accade sovente agli uomini di qualsiasi cultura, i conti si fanno sempre in due); il secondo capisce solo tardi che la cognata lasciatagli in custodia, affinché l’onore della donna, Shimir, sia preservato, è l’unica sorgente alla quale dovrebbe attingere ogni giorno. Nel mezzo sono le donne, i cavalieri, i talebani e gli orrori, descritti con una felice penna che la bravissima traduttrice, Yasmina Melaouah, restituisce senza sbavatura alcuna. Il romanzo ha diverse parti sublimi e poche maree basse, dove la prosa poetica vuole incontrare troppo da vicino alcuni virtuosismi che dosare avrebbe giovato. Tuttavia, rimane probabilmente tra i pochi esperimenti originali condotti negli ultimi anni, discostandosi dai cliché narrativi così comuni tra i contemporanei francesi.

[Lili Aurelie · Rating 3 out of 5]

Je m’attendais à une peinture de l’Afghanistan, mais il s’agit ici d’avantage d’un conte philosophique.

[Parthis Karami Nejad · Rating 2 out of 5]

در رمان «سقاها» اثر عتیق رحیمی، نویسنده بار دیگر به تقابل دیرپای ایمان و سختی و نیز کشمکش میان تقدیر و اختیار می‌پردازد. او می‌کوشد در بستری از خشونت، فقر و رنج، معنای ایمان و پایداری را به تصویر بکشد؛ اما این تلاش، هرچند صادقانه، از نظر خلاقیت و تازگی چندان موفق عمل نمی‌کند.

رحیمی در این اثر مسائل بنیادینی را مطرح می‌کند که بارها در ادبیات و تجربه‌ی زیسته‌ی ما تکرار شده‌اند. دیالوگ‌ها اغلب آشنا و قابل پیش‌بینی‌اند؛ گفت‌و‌گوهایی که نه در کلام، بلکه در مضمون پیشاپیش برای خواننده روشن‌اند. همین امر باعث می‌شود که بار دراماتیک اثر کاهش یابد و مخاطب، نه چندان درگیر شخصیت‌ها شود و نه رویدادها را با اشتیاق دنبال کند. انتظار برای یک پایان شگفت‌انگیز یا افق تازه‌ی فکری نیز برآورده نمی‌شود؛ روایت با همان لحن آرام و بی‌حادثه‌ای که آغاز شده، به پایان می‌رسد، بی‌آنکه حرفی نو بر زبان آورد.

از منظر ساختاری، تعدد شخصیت‌ها در حجمی محدود به پراکندگی روایت انجامیده است. خواننده فرصت نمی‌یابد با هر یک از شخصیت‌ها انس بگیرد یا سیر تحول درونی آنان را لمس کند. این مسئله از عمق عاطفی اثر کاسته و از درگیری ذهنی مخاطب با جهان داستان جلوگیری می‌کند.

با این حال، نمی‌توان از عنصر آب به عنوان المان کلیدی و زیبا در رمان چشم پوشید. رحیمی از آب به‌عنوان نماد زلالی، پاکی، حیات و در عین حال قحطی و فقدان بهره می‌برد؛ استعاره‌ای که توانسته است رشته‌ی پیوند میان شخصیت‌ها و فضای نمادین اثر باشد. همین حضور چندلایه‌ی آب، از معدود جنبه‌های خلاقانه و تأمل‌برانگیز رمان به شمار می‌آید.

در مجموع، سقاها اثری‌ست که می‌کوشد با زبانی شاعرانه و نگاهی فلسفی به هستی و ایمان بپردازد، اما در نهایت، در تکرار مفاهیم و فقدان عمق دراماتیک، از تأثیرگذاری مورد انتظار بازمی‌ماند.

[Mathilde · Rating 4 out of 5]

Les Porteurs d’eau est aussi le voyage de la communauté internationale : la destruction du patrimoine universel attire enfin ce jour-là l’attention sur les conditions de vie des Afghans aux mains des Talibans. De son écriture vraie et concernée, Atiq Rahimi nous rend part d’une histoire qui nous dépasse mais qui nous oblige.

>> http://untitledmag.fr/les-porteurs-de...

[Masoume Saberi · Rating 3 out of 5]

ترجمش خوب نبود و اصلا یجوری بود. داستان هم درمورد دو مرد متفاوت یکی در فرانسه و دیگری در کابل در زمان های مختلف که درگیر یک عشق ممنوعه شدن!!! پره از داستان های اساطیری. میتونم بگم اونقد جذاب و ظریف نبود که آدمو جذب کنه.

[Stefano · Rating 3 out of 5]

2.5☆

[Mary · Rating 2 out of 5]

Libro deludente. Due storie, due protagonisti che non hanno niente in comune. Molta confusione e poca logica

[Dulcinea Silva · Rating 4 out of 5]

Os carregadores de água, de Atiq Rahimi, é uma narrativa que se desenvolve nos silêncios. Em um dia simbólico, 11 de março de 2001, data da destruição dos Budas de Bamiyan pelo Talibã, dois homens percorrem caminhos aparentemente desconectados. Um, Yûsef, é um carregador de água no Afeganistão que se vê responsável por sua cunhada Shirine após o desaparecimento do irmão; o outro, Tom, é um imigrante afegão vivendo na França que abandona a família e dirige até Amsterdã, em busca de uma mulher catalã por quem está apaixonado. A história, fragmentada e lírica, apresenta dois exílios: o interno e o externo. No pano de fundo, o Afeganistão despedaçado pelo fundamentalismo e o peso da diáspora. A força dessa narrativa está na maneira como o autor costura intimamente o amor, a identidade, o silêncio e a violência com um lirismo contido e potente.

O romance é estruturado em capítulos alternados, com narradores distintos. De um lado, temos Yûsef, um homem simples, silencioso, dedicado ao ofício de levar água às casas, uma metáfora potente para a tentativa de manter viva uma cidade sedenta e quebrada. Sua jornada é carregada de desejo contido, de rituais, de espera. O mundo que ele percorre é árido, desigual, mas ele segue, fiel ao seu amor ainda não interiorizado por Shirine. Ele é um homem que ama no silêncio, que resiste sem palavras.

Do outro lado está Tom, que vive na França e carrega o nome ocidentalizado de Tamim. Em crise conjugal, ele se envolve com uma mulher que acredita ser catalã, mas que, na verdade, é afegã. Essa revelação o lança em uma busca frenética: não apenas por ela, mas por si mesmo. Ambos estão deslocados. Yûsef, enclausurado dentro do que é, marginalizado por sua família e preso à sua própria solidão. Tom, no conforto europeu, é exilado da memória, do idioma, da cultura que abandonou.

Ambos são, cada um à sua maneira, “carregadores de água”: figuras que tentam preservar uma essência ameaçada pela seca do esquecimento e da violência. A água, elemento central da narrativa, é sagrada no islã e simboliza purificação, vida, renovação. Mas aqui também representa a precariedade: aquilo que escapa entre os dedos, que exige esforço para ser levado, que corre risco constante de escassez.

O romance não descreve grandes batalhas. Em vez disso, expõe uma guerra íntima, cotidiana: a de manter a dignidade em meio à devastação. O silêncio é uma linguagem fundamental. Há o silêncio de Yûsef diante de seu amor proibido; o silêncio das pedras que antes formavam os Budas; o silêncio da memória que Tom tenta decifrar. Esses silêncios dizem mais do que mil palavras: são gestos de resistência.

Entre as personagens de Os carregadores de água, Shirine é talvez a mais enigmática e silenciosamente potente. Cunhada de Yûsef, ela representa a mulher afegã que vive à sombra da tragédia, mas que carrega em si uma força discreta, quase subterrânea. Após o desaparecimento do marido, ela se vê vulnerável, mas não é uma figura passiva. Há em Shirine uma contenção que resiste ao desamparo: ela é digna sem precisar declarar sua dignidade.

Shirine é também o ponto de intersecção entre o desejo e a impossibilidade. Para Yûsef, ela é o objeto de um amor que não pode ser vivido, mas que molda suas ações. Mesmo sem grandes falas ou atos heroicos, Shirine é a alma do romance: sua simples existência exige que Yûsef resista. Ela representa o que resta quando tudo desmorona. E talvez por isso seja também uma metáfora do próprio Afeganistão: fraturado, silenciado, mas ainda ali.

Embora Os carregadores de água seja uma obra de grande força poética e simbólica, não escapa de um descompasso em sua reta final. O início é encantador, com uma escrita contida, fluida e profundamente sensível. Conectei-me especialmente à trajetória de Yûsef: esse homem simples, marcado por uma vida de privações, que nutre silenciosamente um amor por sua cunhada e segue carregando baldes como quem carrega o próprio destino. Sua parte da narrativa é delicada, carregada de significados implícitos, quase um sussurro literário. No entanto, à medida que o romance se aproxima do fim, Rahimi opta por inserir momentos abruptamente filosóficos, quase extravagantes, que soam deslocados do tom cuidadosamente construído até então. Há uma espécie de pressa, como se o autor quisesse nos empurrar para um desfecho mais conceitual do que narrativo, e isso quebra parte do encanto.

Apesar disso, recomendo a leitura de Os carregadores de água, um romance sobre aquilo que se perde e o que se tenta preservar. Ao escolher a água como símbolo, Rahimi evoca tanto a fluidez quanto a persistência. A água corre entre as páginas como corre entre os dedos de quem tenta segurá-la: inconstante, mas vital. E o que sobra, ao final, é o gesto de carregar essa água mesmo sabendo que ela pode se perder.

Os carregadores de água de Atiq Rahimi; tradução Jennifer Queen. São Paulo: Estação Liberdade, 2021. 256p. Leitura de Maio para o desafio MundAfora em 198 livros.

[Cmorice · Rating 3 out of 5]

"L'action de ce nouveau roman d'Atiq Rahimi se concentre en une seule journée : le 11 mars 2001. Ce jour-là, les Talibans détruisent les deux Bouddhas de Bâmiyan, en Afghanistan... Un couple à Paris au petit matin. Tom se lève et s'apprête à partir pour Amsterdam. Il a décidé de quitter sa femme, Rina, qui dort près de lui. Tom est afghan, commis-voyageur, exilé en France. Il souffre de paramnésie, la sensation obsédante de déjà-vu ou déjà-vécu. À Amsterdam, il a rendez-vous avec sa maîtresse, une mystérieuse Nuria. Mais elle a disparu. Lui croit que sa vie bascule quand une vieille femme, Rospinoza, lui révèlera une toute autre histoire... Un couple à Kaboul au petit matin. Yûsef se lève pour remplir sa tâche quotidienne de porteur d'eau. Il risque sinon la colère des Talibans et 97 coups de fouet sur le dos. Il doit s'arracher à la contem- plation de Shirine, la femme de son frère, parti en exil. Candide et solitaire, il éprouve la naissance d'un sentiment étrange, que lui révèle son ami, un marchand sikh afghan, converti au bouddhisme. Et c'est lui, le petit porteur d'eau, qui alors fera basculer la vie des siens... Un roman où se mêlent les contes et la sagesse d'autrefois, avec la cruauté de l'histoire contempo- raine, et deux destins parallèles, tragiques et bouleversants, qui sans jamais se croiser livrent un grand récit poignant, polyphonique, sur l'exil, la mémoire, l'amour et la liberté. "

[Rossana Piccinno · Rating 3 out of 5]

Always touched by stories settled in the Middle East, so far away spatially but so close to me temporally, that it is almost a contradiction. Surely something is wrong, too much a gap between the possibilities of two human beings, in this case me and the book's characters, that occur to be born geographically so distant.

In this book, the ventures of Yussef a Kabul e Tom (Tamim) between Paris and Amsterdam are told.
Stories of love and sufferance, stories of integration and resilience, stories of dreams, where the only possible way of dreaming is familiar to the Land we are born.

[Shahla · Rating 3 out of 5]

کتاب روایت زندگی دو فرد افغان است.یکی مهاجرت کرده به فرانسه و دیگری در افغانستان در زمان طالبان زندگی می کند. رویا پردازی نویسنده در مورد شخصیت های کتاب نوعی سردر گمی و ابهام برای خواننده ایجاد می کند.مرز بین توهم و واقعیت مشخص نیست.در پایان کتاب سرنوشت شخصیت ها در سه خط آورده شده است.آنجاست که خواننده به این نکته پی می برد که در تدهمات نویسنده سرگردان بوده است.

[Saba · Rating 3 out of 5]

اول کتاب برام خیلی جذاب شروع شد تا یک سوم اول خیلی خوب بود بنظرم ولی وسطاش یکم کسل کننده بود ولی یک سوم پایانی بنظرم خوب شده بود و هیجان انگیز شده بود. داستان یوسف رو بیشتر دوست داشتم . در کل تو کتاب جملات زیبایی به کار رفته و آدمو به فکر فرو میبرد.
صفحه اخر کتاب هم که بنظرم خیلی جذاب بود و تا حدودی غافلگیرم کرد .ترجمه هم بنظرم خوب بود و مشکلی نداشت .

[Aline · Rating 3 out of 5]

Deux histoires entremêlées d’Afghans ; un en exil en Europe, l’autre à Kaboul. Deux hommes perdus dans leur vie, tous deux en proie à la folie. Le roman aborde les thèmes de l’amour, la sexualité, la religion, la folie et l’exil. L’écriture est très belle, sophistiquée, poétique, on sent l’influence de la culture perse.

[Mar · Rating 4 out of 5]

دوست داشتم، نمیدونم شاید بخاطر تاثیر اخبار مربوط به مهاجران افغان ولی بنظرم برای ما ایرانی ها لازمه عمیق تر شدن در زندگی ادم هایی که بین ما هستن،
صفحه اخر اخرین ضربه را به من زد که چطور اخبار یک خطی میتونن داستانهایی عمیق داشته باشن.
نگاه کردن به افغانستان از زاویه ای که قبلا کمتر بهش فکر کرده بودم.
غبار مجسمه های بودا

[Sylvie Flament · Rating 4 out of 5]

Entre conte et réalité, la plume sensible d' Atiq Rahimi, m'a amenée sur le chemin de "la connaissance" de l'âme afghane. Également à "sous-entendre" la poésie, le chant et la subtilité de cette langue, la langue de l'âme et la langue afghane.

[Hanie Alizade · Rating 4 out of 5]

داستان دو مرد افغان در دو گوشه دنیا در روزی که طالبان مجسمه‌های بودا رو منفجر کرد. البته نمیشه گفت داستان، برشی از زندگی این دو نفر و درگیری‌های ذهنی‌شون. در کنار اون، روایت رنج‌های مردم افغان، حتی در تبعید. تلخ و دردناک بود.

[Maede Ebrahimi · Rating 4 out of 5]

كتاب رو بسيار دوست داشتم.نوع روايت نويسنده واقعاً دلنشين بود برام و ترجمه ى خانم بنفشه فريس آبادى كاملاً قابل قبول بود.

[Meg · Rating 3 out of 5]

hmm am feeling "chose"(French for in limbo); for once would have liked to read this in a book group--comments anyone?

[Flávio · Rating 3 out of 5]

Reflexões pertinentes, mas de narrativa irregular.

[Isa K Brown · Rating 4 out of 5]

FINALLY DONE! it was actually pretty good i enjoyed it quite a bit (the parts i understood)