Volwassenen roepen vaak: Pas op! Zorg dat je je niet stoot, let op voor dat glas, leg geen rommel op de trap, pas op voor de glijbaan, … Pasop dat je niet te veel pasopt! Pasoppen is goed, maar met mate. Weet dat de mensheid zo ver is geraakt door mensen die niet pasopten. Dus pasop met dat pasoppen! Maar pasop dat je niet te weinig pasopt! Dat is ook gevaarlijk. Dus pasop net genoeg! Niet meer of niet minder. Pasop op een manier dat je gelukkig bent
Voor een opleiding op het werk dompel ik me even onder in de jeugdboeken. Enfin, nog meer dan anders. Dit boek las ik met plezier als huiswerk.
De "ik" in dit boek is omringd met volwassenen (en zijn grote zus) die hem de hele dag goed bedoeld aanmanen om voorzichtig te zijn. En dat hangt zijn keel uit. Hij heeft voor elk van hen een passend gedicht gemaakt en probeert hen liefjes te vragen om te stoppen hem zo bang te maken. Leuk concept!
Maar daar blijft het ook wel wat hangen. Het stramien boodschap-gedicht-... blijft bij elke nieuwe volwassene hetzelfde. Geen evolutie dus in het verhaal. Geen spanningsboog 🤷🏼♀️.
Dat hoeft de pret niet helemaal te bederven. Dit boek lijkt me door de vormgeving en het voorspelbare stramien een ideaal boek voor de wat moeilijkere lezertjes. Of een leuk concept om in de klas wat mee te doen. Laat uw leerlingen een personage kiezen en doe er een leuk toneeltje rond (Leue is niet voor niets een prima acteur/theatermaker). Pret verzekerd!
Tja, wel geinig en de boodschap is goed (niet te veel pasoppen, um oppassen, laat kinderen gewoon wat plezier hebben het komt wel goed), de illustraties vond ik top, maar ik vond het gewoon iet teveel repeterend. Steeds weer een hoofdstuk met x persoon (of personen) en dan weer een gedichtje en wat extra dingetjes. Ik had graag toch wat meer variatie en originaliteit gezien.