What do you think?
Rate this book
Flankhond
Bas Kwakman wordt al van jongs af aan geveld door hoofdpijn. Pas decennia later belandt hij ten einde raad in de wondere wereld van bedrijfsartsen, psychologen, acupuncturisten, craniosacraal therapeuten, neurologen, wetenschappers, sjamanen en osteopaten. In afwisselend surreële, schrijnende en onthutsende dagboeknotities is de lezer getuige van de zoektocht naar genezing en naar een manier om lijden om te buigen in scheppen. Die zoektocht – vergelijkbaar met die van Tim Parks in Leer ons stil te zitten – voert behalve naar de krochten van de (para)medische wereld ook langs kunstenaars, schrijvers, politici, trustfondshandelaren, criminelen, filosofen en heiligen. En of die weg ergens naartoe leidt? Voor de lezer gaat het in deze bevlogen hoofdpijndossiers om de weg zelf.
In plaats van een zelfhulpboek of een onversneden bekentenis is Flankhond een caleidoscopisch, pijnlijk eerlijk boek over hoofdpijn, poëzie en kunst.
* Een regelrechte literaire ontdekking. – Maarten Moll in Het Parool over Hotelkamerverhalen
*Het is zijn nauwkeurige, liefdevolle manier van observeren […] die zijn vertelstem vleugels geeft. – Maria Barnas in de Volkskrant
In plaats van een zelfhulpboek of een onversneden bekentenis is Flankhond een caleidoscopisch, pijnlijk eerlijk boek over hoofdpijn, poëzie en kunst.
* Een regelrechte literaire ontdekking. – Maarten Moll in Het Parool over Hotelkamerverhalen
*Het is zijn nauwkeurige, liefdevolle manier van observeren […] die zijn vertelstem vleugels geeft. – Maria Barnas in de Volkskrant
264 pages, Paperback
Published November 2, 2021
17 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
December 28, 2021
Mooie en deerniswekkende beschrijvingen over de hoofdpijn. Bijvoorbeeld die beschrijving dat hij alleen naar Oost-Turkije vliegt en onderweg een daverende migraine krijgt. Inclusief bulderend galbraken in de vliegtuigpantry, want het toilet is op slot. Die achteruitdeinzende passagiers, in je eentje zo ziek zijn tussen allemaal vreemden. Wat een diepe ellende! En die aanvallen heeft hij vreselijk vaak. Er gaat geen dag voorbij zónder hoofdpijn. Daarom neemt hij een jaar ziekteverlof om dit op te lossen.
De beschrijvingen van zijn werkgedoe vond ik wat hoogdravend. Het deed zelfs wat Trumpesk aan. In het begin van het boek is duidelijk dat de schrijver zichzelf op een torenhoog voetstuk zet. Hij blijft zichzelf maar als festivaldirecteur bewieroken. Als hij in plaats van op het festival in Zeeuws-Vlaanderen op de camping zit, fantaseert hij hoe vreselijk iedereen hem zal missen. Hij noemt maar liefst twaalf keer de titel van zijn andere boek (over hotelkamers). Hij meet iedere plek op aarde waar hij voor zijn werk geweest is, breed uit en schrijft trots over zijn vele internationale contacten/vrienden uit het wereldje.
Tijdens het boek komt hij er zelf ook achter dat hij onstuimig veel bewondering nodig heeft. Dat erkenning zijn drijfveer is. Lof en complimenten zijn z’n brandstof. Wel eerlijk dat hij dit zelfinzicht deelt in het boek.
Wrang genoeg wordt hij toch genadeloos van zijn voetstuk getrokken door de organisatie waar hij werkt. Hij wordt namelijk niet gemist, zijn team is blij dat hij tijdens zijn ziektejaar vervangen is. Auch!
“Een goed verhaal is beter dan de waarheid”, schrijft hij. Dat levert hilarische beschrijvingen op van allerlei (kwakzalver)behandelingen die hij hoopvol ondergaat. Het boek lijkt positief te eindigen. Zonder ego-baan en met minder hoofdpijn. Ik hoop voor hem dat dit de waarheid is en hij een nieuwe, betere start kan maken met een lichter hoofd.
De beschrijvingen van zijn werkgedoe vond ik wat hoogdravend. Het deed zelfs wat Trumpesk aan. In het begin van het boek is duidelijk dat de schrijver zichzelf op een torenhoog voetstuk zet. Hij blijft zichzelf maar als festivaldirecteur bewieroken. Als hij in plaats van op het festival in Zeeuws-Vlaanderen op de camping zit, fantaseert hij hoe vreselijk iedereen hem zal missen. Hij noemt maar liefst twaalf keer de titel van zijn andere boek (over hotelkamers). Hij meet iedere plek op aarde waar hij voor zijn werk geweest is, breed uit en schrijft trots over zijn vele internationale contacten/vrienden uit het wereldje.
Tijdens het boek komt hij er zelf ook achter dat hij onstuimig veel bewondering nodig heeft. Dat erkenning zijn drijfveer is. Lof en complimenten zijn z’n brandstof. Wel eerlijk dat hij dit zelfinzicht deelt in het boek.
Wrang genoeg wordt hij toch genadeloos van zijn voetstuk getrokken door de organisatie waar hij werkt. Hij wordt namelijk niet gemist, zijn team is blij dat hij tijdens zijn ziektejaar vervangen is. Auch!
“Een goed verhaal is beter dan de waarheid”, schrijft hij. Dat levert hilarische beschrijvingen op van allerlei (kwakzalver)behandelingen die hij hoopvol ondergaat. Het boek lijkt positief te eindigen. Zonder ego-baan en met minder hoofdpijn. Ik hoop voor hem dat dit de waarheid is en hij een nieuwe, betere start kan maken met een lichter hoofd.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 15, 2022
Een pijnlijk eerlijk lezenswaardig boek over hoofdpijn, poëzie en kunst en dat heel veel problemen van het hedendaagse leven aanraakt.
March 12, 2022
De geschiedenis van mijn hoofdpijn, luidt de ondertitel van Flankhond. Het is een dagboek geschreven door Bas Kwakman, voormalig directeur van Poetry International. Als kind had hij al regelmatig migraine, maar in 2017 wordt het zo erg, dat hij door zijn bestuur met ziekteverlof wordt gestuurd. En hoewel hij zelf verwacht dat hij na een paar maanden wel weer aan het werk kan, blijkt dat een illusie. Met het 50-jarig jubileum van Poetry International in het vooruitzicht, doet hij er alles aan om snel beter te worden.
Wat maakt het leven de moeite waard?
Schrijven, dichten, tekenen en schilderen: het zijn zaken waar hij zich graag mee bezig houdt. Hij heeft er tijdens zijn werkzame leven niet veel tijd voor. Het schrijven en tekenen zou ontspanning moeten geven en daarom besluit hij een dagboek bij te gaan houden over zijn hoofdpijn en de pogingen die hij onderneemt om er iets aan te gaan doen. We lezen over zijn zoektocht die hem bij allerlei reguliere en alternatieve genezers brengt. De adviezen die hij van alle kanten krijgt. De mogelijke oorzaken van zijn hoofdpijn en zijn weerstand tegen het idee dat het niet alleen iets lichamelijks is.
Soms lijkt het even iets beter te gaan, maar steeds is er een terugval. De bedrijfsarts en het UWV bemoeien zich ermee, maar ook het bestuur, dat een interim directeur heeft aangesteld. Het voelt als een bedreiging, zeker als hem verweten wordt, dat hij, ondanks het ziekteverlof, nog volop contacten onderhoudt met dichters over de hele wereld.
Het is niet gemakkelijk om tot een echte introspectie te komen en uiteindelijk vast te stellen, dat de migraine wellicht toch te maken heeft met een werkzaam leven dat niet meer bij hem past.
Migraine is een monster
Wie nog nooit migraine heeft gehad, zal moeite hebben te begrijpen hoe totaal ontregelend een migraineaanval kan zijn. En al helemaal niet hoe een leven eruit ziet, waarin je vrijwel elke dag een aanval hebt. Daarom alleen al is Flankhond een belangrijk boek. Als ervaringsdeskundige kan ik zonder meer stellen, dat Kwakman erin is geslaagd woorden te vinden om de situaties te beschrijven waarin je er doodziek van bent. In zijn boek geeft hij de hoofdpijn cijfers. Als het een 2 of 3 is, kan hij nog functioneren en probeert dan zoveel mogelijk te doen. De dagen met een 7 of hoger verlopen dramatisch. De lichamelijke aanleg ervoor is erfelijk, denk aan bepaalde hormonen of bloedvatafwijkingen. Tegelijkertijd zijn er trickers die een aanval op kunnen wekken. Dat kunnen psychische factoren zijn, maar ook reacties op bepaalde voedingsmiddelen of medicijnverslavingen. Zelfs geuren, luchtdrukverschillen, slaaptekort, te weinig drinken, honger. Soms wordt nooit duidelijk waar het door komt. En zonder direct aanwijsbare oorzaak wordt het temmen van dit monster vrijwel onmogelijk.
Zelfonderzoek
Na een jaar begint het Kwakman langzaam duidelijk te worden wat hij zou moeten doen om de ergste aanvallen te voorkomen. Dat is geen gemakkelijk inzicht en ook die worsteling weet hij over te brengen. Hij is er nog niet, als het boek uit is, maar hij heeft hoop en ziet weer een toekomst. Het 50-jarig jubileum van Poetry International zal door iemand anders gerealiseerd worden. Het is heel knap (en verstandig) dat hij zich daarbij neer kan leggen en besluit zijn carrière als organisator en manager om te buigen naar een bestaan als schrijver en kunstenaar.
Een fijne vertelstem
Wie nu denkt een klagelijk verhaal te lezen, dat uitsluitend over hoofdpijn gaat, heeft het mis. Het is een verslag van een jaar waarin ook genoeg andere zaken gebeuren. Waarin met humor de bezoeken aan therapeuten beschreven worden, waarin het genieten van kleine gebeurtenissen en schoonheid van de natuur aan bod komen. Zo blijft het boeiend om te lezen.
"Vorige week leek het gedaan met Barber. Hij sjokte naar zijn geheime plek achter het huis om te sterven. Ik vond dat wel mooi, maar Aurélia accepteerde dat niet. Toen de zon achter de bomen zakte, haalde ze het matras van haar bed en legde dat in het veld naast de boerderij.Ze nam de zieke herder in de armen en beiden vielen in slaap. Toen ze de volgende ochtend wakker werd, lag Barbar zwaar ademend op haar buik. De bordercollie lag met zijn hoofd op de schoft van zijn oude vriend. De witte kater, doorgaans stoïcijns voor alles aangaande de twee honden, lag bovenop Barber. Zo hebben ze hem in leven gehouden."
Meer lezen?
Tijdens het jaar van zijn ziekteverlof zag hij ook nog kans een boek te schrijven over 50 jaar Poetry International. Op Wikipedia kunnen we daarover lezen:
In poëzie en oorlog (Arbeiderspers, 2019) is een persoonlijk verslag van vijftig jaar Poetry International in Rotterdam. In dit onthullende boek ontleedt Kwakman de wereld van de internationale poëzie in het algemeen en die van het vermaarde Rotterdamse festival in het bijzonder, waarbij hij niets en niemand (inclusief zichzelf) spaart.
Hotelkamerverhalen (Arbeiderspers, 2017) bevat verhalen en tekeningen naar aanleiding van zijn reizen voor Poetry International. Van Colombia tot China, India tot Nicaragua en Zuid-Afrika tot Chicago.
Deze recensie verscheen eerder op Mijn Boekenkast: https://mijnboekenkast.blogspot.com/2...
Wat maakt het leven de moeite waard?
Schrijven, dichten, tekenen en schilderen: het zijn zaken waar hij zich graag mee bezig houdt. Hij heeft er tijdens zijn werkzame leven niet veel tijd voor. Het schrijven en tekenen zou ontspanning moeten geven en daarom besluit hij een dagboek bij te gaan houden over zijn hoofdpijn en de pogingen die hij onderneemt om er iets aan te gaan doen. We lezen over zijn zoektocht die hem bij allerlei reguliere en alternatieve genezers brengt. De adviezen die hij van alle kanten krijgt. De mogelijke oorzaken van zijn hoofdpijn en zijn weerstand tegen het idee dat het niet alleen iets lichamelijks is.
Soms lijkt het even iets beter te gaan, maar steeds is er een terugval. De bedrijfsarts en het UWV bemoeien zich ermee, maar ook het bestuur, dat een interim directeur heeft aangesteld. Het voelt als een bedreiging, zeker als hem verweten wordt, dat hij, ondanks het ziekteverlof, nog volop contacten onderhoudt met dichters over de hele wereld.
Het is niet gemakkelijk om tot een echte introspectie te komen en uiteindelijk vast te stellen, dat de migraine wellicht toch te maken heeft met een werkzaam leven dat niet meer bij hem past.
Migraine is een monster
Wie nog nooit migraine heeft gehad, zal moeite hebben te begrijpen hoe totaal ontregelend een migraineaanval kan zijn. En al helemaal niet hoe een leven eruit ziet, waarin je vrijwel elke dag een aanval hebt. Daarom alleen al is Flankhond een belangrijk boek. Als ervaringsdeskundige kan ik zonder meer stellen, dat Kwakman erin is geslaagd woorden te vinden om de situaties te beschrijven waarin je er doodziek van bent. In zijn boek geeft hij de hoofdpijn cijfers. Als het een 2 of 3 is, kan hij nog functioneren en probeert dan zoveel mogelijk te doen. De dagen met een 7 of hoger verlopen dramatisch. De lichamelijke aanleg ervoor is erfelijk, denk aan bepaalde hormonen of bloedvatafwijkingen. Tegelijkertijd zijn er trickers die een aanval op kunnen wekken. Dat kunnen psychische factoren zijn, maar ook reacties op bepaalde voedingsmiddelen of medicijnverslavingen. Zelfs geuren, luchtdrukverschillen, slaaptekort, te weinig drinken, honger. Soms wordt nooit duidelijk waar het door komt. En zonder direct aanwijsbare oorzaak wordt het temmen van dit monster vrijwel onmogelijk.
Zelfonderzoek
Na een jaar begint het Kwakman langzaam duidelijk te worden wat hij zou moeten doen om de ergste aanvallen te voorkomen. Dat is geen gemakkelijk inzicht en ook die worsteling weet hij over te brengen. Hij is er nog niet, als het boek uit is, maar hij heeft hoop en ziet weer een toekomst. Het 50-jarig jubileum van Poetry International zal door iemand anders gerealiseerd worden. Het is heel knap (en verstandig) dat hij zich daarbij neer kan leggen en besluit zijn carrière als organisator en manager om te buigen naar een bestaan als schrijver en kunstenaar.
Een fijne vertelstem
Wie nu denkt een klagelijk verhaal te lezen, dat uitsluitend over hoofdpijn gaat, heeft het mis. Het is een verslag van een jaar waarin ook genoeg andere zaken gebeuren. Waarin met humor de bezoeken aan therapeuten beschreven worden, waarin het genieten van kleine gebeurtenissen en schoonheid van de natuur aan bod komen. Zo blijft het boeiend om te lezen.
"Vorige week leek het gedaan met Barber. Hij sjokte naar zijn geheime plek achter het huis om te sterven. Ik vond dat wel mooi, maar Aurélia accepteerde dat niet. Toen de zon achter de bomen zakte, haalde ze het matras van haar bed en legde dat in het veld naast de boerderij.Ze nam de zieke herder in de armen en beiden vielen in slaap. Toen ze de volgende ochtend wakker werd, lag Barbar zwaar ademend op haar buik. De bordercollie lag met zijn hoofd op de schoft van zijn oude vriend. De witte kater, doorgaans stoïcijns voor alles aangaande de twee honden, lag bovenop Barber. Zo hebben ze hem in leven gehouden."
Meer lezen?
Tijdens het jaar van zijn ziekteverlof zag hij ook nog kans een boek te schrijven over 50 jaar Poetry International. Op Wikipedia kunnen we daarover lezen:
In poëzie en oorlog (Arbeiderspers, 2019) is een persoonlijk verslag van vijftig jaar Poetry International in Rotterdam. In dit onthullende boek ontleedt Kwakman de wereld van de internationale poëzie in het algemeen en die van het vermaarde Rotterdamse festival in het bijzonder, waarbij hij niets en niemand (inclusief zichzelf) spaart.
Hotelkamerverhalen (Arbeiderspers, 2017) bevat verhalen en tekeningen naar aanleiding van zijn reizen voor Poetry International. Van Colombia tot China, India tot Nicaragua en Zuid-Afrika tot Chicago.
Deze recensie verscheen eerder op Mijn Boekenkast: https://mijnboekenkast.blogspot.com/2...
March 6, 2022
Eerlijk en diepzinnig boek over hoofdpijn. Herkenbaar, zowel de wanhoop als de dadendrang.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews