What do you think?
Rate this book


304 pages
Published January 1, 1399
موفقیتی که من را از اطرافینام جدا کند یا از مردمم، موفقیت نیست. موفقیتی که من در آن تنها باشم و یکه، بیشتر خودخواهی است تا موفقیت.
وقتی میگوییم [حرکت اقتصادی] رنگ دینی داشته باشد، منظورم برگزاری نماز جماعت یا نوشتن حدیث در کارگاه نیست. اینها هم خوباند. اینها هم به کار برکت میدهند؛ ولی رنگ دینی در کار اقتصادی به نظر من یعنی این که نیتت کسب پول یا رشد سرمایه نباشد. حواست باشد بخشی از خواست الهی برای مشغول کردن انسانها به کار و شغل این بوده که نیازهای یکدیگر را تأمین کنند. در چنین فهم و باوری، عالیترین نیت، خدمت به بندگان خداست.
وقتی شما تجارت میکنی و حواست فقط به پول درآوردن است، این پول است که تو را مدیریت میکند. یعنی این میزان پول توست که تصمیم میگیرد تو کجا و چگونه کار کنی. به خصوص این سالها، پول است که سبک زندگی تو را تعیین میکند؛ این که توی چه خانهای با چه امکاناتی زندگی کنی و چه ماشینی سوار شوی. حتی غذا خوردنت را میزان پولت تعیین میکند. این که با چه کسانی ارتباط داشته باشی و رفت و آمد کنی. یعنی اگر پولت کم باشد، یک نوع محصول تولید میکنی و اگر پولت زیاد باشد، یک نوع محصول دیگر. بعد این پول، همیشه به تو هشدار میدهد اینجا خرجم نکنی. اگر اینجا خرج کنی، تمام میشوم. پول است که شیوهٔ تولید و تجارتت را تعیین میکند. چون تو به گونهای کار میکنی که بیشتر و راحتتر سود ببری. مثلا الان به ذهنت رسیده چراغ اتاق عمل بسازی؛ اما وقتی فقط دنبال پول درآوردن باشی، به تو میگوید این چراغ را نمیخواهد بسازی. چرا بیخودی برای خودت دردسر جور میکنی؟ بخشهای سادهاش را درست کن؛ بخشهایی را که پیچیدهتر است، بخر و بیا سرِهم کن.
این مناسبات همیشه دارد به تو تحمیل میکند زندگی کردنت چه شکلی باشد؛ حتی کارکردنت چه شکلی باشد.
این حرفها شاید شعار به نظر برسد؛ ولی مبنای زندگی کردن همهمان همین شعارهاست. مگر وقتی یکی میگوید در این مملکت داریم تباه میشویم، شعار نمیدهد؟ یا میگوید در این مملکت به کسی اهمیت نمیدهند. این هم یک نوع شعار است؛ شعاری که عمر و استعداد آدمها را تباه میکند؛ چون در این شعار تو همیشه منتظری کسی بیاید کشفت کند. کسی بیاید امکانات بدهد، سرمایه بدهد به تو تا کاری راه بیندازی؛ ولی شعار من میگوید مهمترین سرمایه خود تویی. خدای توست؛ خدایی که در حال تربیت توست. کاری که میکنی، شغلی که راه میاندازی هم بخشی از تربیت توست. پس حتما خدا برایت برنامه دارد. خدا برایت جایگاهی در نظر گرفته. تو که راه بیفتی و پا در مسیر بگذاری، به مرور با نشانههایش راه درست را نشانت میدهد.