American author, playwright, and the first woman to win the Pulitzer Prize for Drama, in 1921 for Miss Lulu Bett, her dramatic adaptation of her novel of the same name.
از داستانهایی که از دو یا چند زاویه قضیه رو نشون میدن خوشم میاد؛ این هم یکی از همونا بود.
قسمتی از کتاب: 《میدونی... من آدم خوشحالیم.》و با خودش فکر کرد: 《این همون چیزیه که کل دنیا دارن براش میمیرن.》
خوشحال بودن و زندگی کردن و از لحظه لذت بردن، واقعا مهمه. به نظرم پیام این داستان هم همینه، که یکم آرومتر حرکت کنیم و از چیزایی که الان داریم لذت ببریم. خوشحالتر و صبورتر باشیم.
داستان جالبی بود. میشه گفت چرخهی زندگی رو به زیبایی نشون داد. هممون مراحلی رو طی میکنیم و جامون رو میدیم به نسلهای بعدی. درس دیگهای که میشه ازش گرفت این بود که ظاهر افراد واقعاً نشوندهندهی حس درونیشون نمیتونه باشه.
داستان زیبا بود و زیباییش در سادگیش و اینکه از ظاهر ادم ها قضاوت نکنیم ادمی که اولش دیده شد گویا بدبخت بود اما همون ادم اخر داستان خوشبخت بود 🙂🙂 https://taaghche.com/book/44532