(ไทม์ไลน์ที่สูญหาย) เมื่อผมเล่าถึงคุณ

by นิชตุล Shikak

10 เรื่องสั้น 10 ผู้คน

10 ความสัมพันธ์จากชีวิตจริง

ของผู้ไม่สมบูรณ์แบบและอ่อนไหว

ห้วงความสัมพันธ์ ละอองของเวลา เศษเสี้ยวความทรงจำ ยังคงหมุนวน ประหนึ่งผมกับคุณเคียงคู่ในวงโคจรเดียวกัน บนจักรวาลที่ผู้คนขนานนามว่า การเติบโตของชีวิต

บนห้วงเวลาที่ขาดหาย ไม่อาจปะติดปะต่อ มีเพียงความทรงจำ ความรู้สึก กลั่นเป็นตัวอักษร ร้อยเรียงเป็นเรื่องสั้น ที่ยังผูกและพันพวกเราไว้

Genres: Fiction

156 pages, Paperback

Published November 26, 2021

Reviews

[Makmild · Rating 4 out of 5]

สารภาพบาปว่า ไม่เคยคิดจะอ่านหนังสือเล่มนี้เลย ตอนได้รับมาแล้วเปิดอ่านคำนำนักเขียนแล้วยังคิดอยู่เลยว่าจะอ่านรู้เรื่องหรือเปล่านะ (คนไม่อ่านปกหลังก็แบบนี้แหละ) แต่พออ่านบทแรกจบเท่านั้นแหละ แทบจะเอาหนังสือไปวางไว้ห่างๆ ตัวไม่ทันเพราะไม่อยากให้เปื้อนน้ำตา

ไทม์ไลน์ที่สูญหายคือหนังสือที่ผู้เขียนเล่าเรื่องของตัวเองกับความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนรอบตัวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจและซื่อตรงที่สุดเท่าที่เราเคยได้อ่านมา แน่นอนว่ามันตรงไปตรงมาเสียจนเราอ่านไปเจ็บใจไปว่าการมองตัวเองด้วยสายตาแบบนี้มันเป็นความเจ็บปวดไม่ใช่หรือ แต่เพราะว่ามันเจ็บปวดเราจึงรู้สึกว่าผู้เขียนกล้าหาญเหลือเกินที่มองไปที่ความสัมพันธ์รอบตัวแล้วนำมาเขียนแบบนี้ได้ นับถือใจมากๆ

เรื่องราวของตุล (ผู้เขียน) กับคนรอบตัวๆ ทั้งสิบ ต้องมีบ้างบางความสัมพันธ์ที่มันใกล้เคียงกับสิ่งที่เราเคยเจอ ไม่มากก็น้อยเรื่อง บางเรื่องเราอาจเป็นตุลเอง บางเรื่องเราอาจเป็นเพื่อนของตุลคนนั้นที่เขาเผลอทำหล่นหาย บางเรื่องเราก็เคยได้ยินแต่เพื่อนเล่าให้ฟัง มันมีความบ้านๆ และจับต้องได้ เหมือนเพื่อนเล่าให้ฟัง หนังสือเล่มนี้มันเลยไม่ได้เป็นอะไรมากกว่าการที่คนๆ นึงมาเปิดบาดแผลในใจให้เราอ่านว่าเขาดำรงชีวิตต่อไปได้อย่างไรในโลกที่ไม่สมบูรณ์นี้

[panatda · Rating 4 out of 5]

แม้จะเป็นเรื่องที่ personal มากๆ ของคนเขียน แต่ในจังหวะชีวิตที่เคว้งคว้างและสับสนมากๆ อย่างตอนนี้ หลายเรื่องราวในเล่มกลับสื่อสารกับเราอย่างตรงไปตรงมาและเข้าอกเข้าใจอย่างที่สุด ขอบคุณที่เขียนมันออกมานะคะ💙🫶

[memie · Rating 5 out of 5]

เราพึ่งอ่านจบ ด้วยความที่เป็นหนังสือเล่มบางเราเลยใช้เวลาอ่านประมาณครึ่งชั่วโมง ตอนแรกเราคิดว่าจะไม่ชอบด้วยซ้ำ หนังสือแนวเล่าเรื่องตัวเองมันจะมีอะไรให้น่าตื่นเต้น ซึ่งก็จริง ไม่ได้มีอะไรให้ตื่นเต้นเลย เนื้อเรื่องธรรมดา กับการดำเนินชีวิตที่แสนธรรมดา แต่โคตรกลมกล่อม รู้ตัวอีกทีเราก็ไม่อยากให้มันจบเลย อ่านไปก็มีหัวเราะบ้าง ผ่านไป5นาทีรู้สึกเศร้าเฉย มันซึมๆเหมือนฝนตกในใจ ซึ่งบางเรื่องก็แอบจี้จุดในหัวใจเราอยู่ เราชอบเรื่องจิวมากที่สุดเลย

เราขอชมผู้เขียนก่อนเลย เป็นการเขียนเรื่องที่ดึงอารมณ์ และความรู้สึกทั้งหมดมาใส่เป็นตัวหนังสือได้จริงๆ สามารถส่งความรู้สึกทั้งหมดให้ผู้อ่านได้ ทั้งความสุข ความโศกเศร้า การจมดิ่ง ไปสู่เสียงขอความช่วยเหลือผ่านตัวหนังสือ รู้เลยว่าเรื่องที่เขาพยายามสื่อออกมานั้นค่อนข้างสาหัสจริงๆ ไม่รู้ดิ 80%เป็นเรื่องความรักที่ไม่สมหวัง ซึ่งเราอ่านและเราเข้าใจมากๆ เราไม่สามารถบังคับให้ทุกเรื่องราวจบแบบที่เราคาดหวังไว้ได้ ไม่สามารถเสกให้นางเองกับพระรองลงเอยด้วยกันได้ แต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่เยียวยาเราได้ดีที่สุดคือการจดจำแต่เรื่องดีๆ เราเชื่อว่าเรื่องแย่ๆที่เกิดขึ้นมันคงเป็นส่วนเล็กๆในชีวิต และส่วนเล็กๆในชีวิตนี้จะพลักดันให้เราเป็นคนใหม่ คนที่ดีขึ้นและเป็นคนที่มีความสุขมากขึ้นแค่นั้นเอง

[Chontiwat Udomsiripat · Rating 3 out of 5]

(ไทม์ไลน์ที่สูญหาย) เมื่อผมเล่าถึงคุณ - รวมเรื่องสั้นของพี่นิชตุลที่เหมือนบันทึกส่วนตัวที่เขียนให้กับเพื่อน พี่ และครอบครัว การอ่านหนังสือเล่มนี้นั้นเหมือนอ่านบึนทึกความในใจอะไรสักอย่างที่เขียนให้แก่/แด่คนที่ผ่านเข้ามา คนที่ยังอยู่ และคนที่จากไป (ยังไม่ตาย)

พออ่านจนจบแล้วก็คิดถึงเพื่อน/พี่/น้อง ที่เคยผ่านพานพบเข้ามา พวกเขาจะยังสบายดีไหมนะ เป็นอย่างไรกันบ้างนะ เพื่อนบางคนเราไม่ได้เจอเขามาเกือบ 10 ปีเลย มันมีจริง ๆ นะคำที่บอกว่าไม่เจอกันมา 10 ปีเนี่ย ในปัจจุบันนี้ (2024) ขอบคุณ ig story ที่ทำให้เราเห็นชีวิตของกันและกัน ขอบคุณแอพนี้จริง ๆ ที่ทำให้เรายังได้รู้ข่าวกันบ้าง ไม่มากก็น้อย

หลายคนบอกว่าหนังสือเล่มนี้ให้ความรู้สึกเศร้า แต่สำหรับผมหนังสือเล่มนี้เหมือนเพื่อนตบบ่า ที่คอยบอกเราว่า "เจอหนักเหมือนกัน" เจอเรื่องยากเหมือนกัน กว่าจะผ่านมาได้แต่ละเรื่องคือเลือดตาแทบกระเด็น ทุกเรื่องสั้นในหนังสือเล่มนี้จะคอยตบบ่าคุณ เอาน่าชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น

สุดท้ายแล้วผมชอบเรื่อง "อ้อ" มากที่สุด ทั้งเนื้อหาและประสบการณ์ส่วนตน ถึงแม้จะไม่เหมือนกับเรื่องของผม 100% แต่ว่าผมกับอ้อนั้น ล้วนอยากจะไปพักผ่อนหลังการทำงานหนักด้วยการไปเที่ยวประเทศญี่ปุ่นเหมือนกัน ปลายทางฝันที่ฟูจิซังที่แท้จริง

[Afew* · Rating 5 out of 5]

ตอนที่สัมผัสหนังสือเล่มนี้ครั้งแรกหลังแกะออกจากซีลพลาสติกก็รู้สึกว่ามันบอบบางชอบกล อาจเป็นผิวสัมผัสของปกที่ให้ความรู้สึกนุ่มอ่อนกว่าเล่มอื่นๆที่เคยจับ อาจเป็นที่ขนาดเล่มที่เล็กกระทัดรัดจนรู้สึกว่าต้องทะนุถนอม หรืออาจเป็นที่สีปกขาวตุ่นที่ทำให้รู้สึกกลัวว่าหนังสือจะเลอะอยู่เสมอ พอเปิดก็รู้สึกถึงความนุ่มอ่อนเปราะบางแบบเดียวกันตั้งแต่คำนำยันหน้าสุดท้ายของเล่ม

ไม่มีอะไรจะพูดเลย รู้สึกแค่ว่าอยากกอดคุณตุลและตัวละครหลายๆตัวในเล่มนี้แน่นๆซักหนึ่งที และอยากขอบคุณคุณตุลที่แชร์เรื่องราวในชีวิตคุณให้เราและคนอื่นๆได้อ่าน เราดีใจที่ได้อ่านและรับรู้เรื่องของคุณครับ คุณตุลเข้มแข็งและขอให้มีความสุขมากๆนะครับ :)

[chapterly]

“ไทม์ไลน์ที่สูญหาย เมื่อผมเล่าถึงคุณ” — นิชตุล

วันนี้เชปเตอร์เพิ่งปิดหน้าสุดท้ายของเล่มนี้ลงไปอย่างแผ่วเบา เป็นหนังสือเล่มบางที่ใช้เวลาอ่านไม่นานเลย แต่กลับใช้เวลาทำความเข้าใจกับหัวใจตัวเองนานกว่าที่คิดมาก ๆ ตอนแรกเชปเตอร์แอบคิดว่ามันอาจจะไม่ใช่แนว เพราะเป็นเรื่องราวธรรมดา ของคนธรรมดา ไม่ได้มีจุดพีคหรือการผจญภัยอะไร แต่พออ่านเข้าไปจริง ๆ กลับพบว่าความธรรมดานี่แหละ ที่ค่อย ๆ กลายเป็นความงดงามบางอย่าง ที่เราละสายตาไปจากมันไม่ได้เลย

ทุกเรื่องสั้นในเล่ม เหมือนจดหมายที่เขียนถึงใครสักคนหนึ่งในความทรงจำ คนที่เคยอยู่ คนที่ยังอยู่ และคนที่จากกันไปแบบเงียบ ๆ ความรู้สึกในหนังสือเหมือนลมหายใจของใครบางคนที่พยายามเล่าเรื่องของตัวเองเบา ๆ แต่กลับกระทบใจเชปเตอร์อย่างแรงเหลือเกิน บางหน้าทำให้เผลอยิ้มออกมา แต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมากลับรู้สึกจุก ๆ เหมือนฝนตกข้างในใจ

เชปเตอร์อยากชมผู้เขียนมาก ๆ เพราะเขาถ่ายทอดความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนออกมาได้แบบเต็มหัวใจ ตัวอักษรเรียบง่าย แต่ซ่อนความหนักแน่นอยู่ในนั้น ความรักที่ไม่สมหวัง ความผูกพันที่ยังละไม่ลง ความเหงาที่แอบซ่อนในรอยยิ้ม ทุกอย่างมันจริงจนเราสัมผัสได้ว่าคนเขียนเองก็ผ่านอะไรมาไม่น้อย

เรื่องที่เชปเตอร์ชอบที่สุดคือเรื่อง “อ้อ” ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ทั้งเนื้อเรื่อง ทั้งความฝันเล็ก ๆ แบบอยากไปพักผ่อนที่ญี่ปุ่นสักครั้งหลังจากเหนื่อยกับงาน มันใกล้ตัวมาก จนเหมือนเราได้เห็นเงาของตัวเองผ่านอ้ออยู่เงียบ ๆ

ตั้งแต่ตอนแกะซีลหนังสือ เชปเตอร์ก็รู้สึกได้ถึงความเปราะบางบางอย่าง ทั้งขนาดเล่มที่เล็กพอดีมือ ปกที่สีอ่อนนุ่ม และน้ำหนักที่เบาจนเหมือนไม่กล้าวางแรง ๆ พอได้อ่านก็ยิ่งรับรู้เลยว่า ภายในเล่มนี้มีหัวใจของคนคนหนึ่ง วางเอาไว้ตรงนั้นจริง ๆ

หลังอ่านจบ เชปเตอร์เงียบอยู่นาน คิดถึงหลาย ๆ คนที่เคยเดินเข้ามาในชีวิต แล้วก็หายไปตามทาง บางคนไม่ได้คุยกันนานจนเกือบลืมเสียงหัวเราะของเขาไปแล้ว แต่ความทรงจำกลับยังอุ่นอยู่เสมอ มันทำให้เราอยากส่งข้อความไปถามว่า “เธอยังสบายดีไหม” แม้จะไม่ได้กล้ากดส่งสักที

หนังสือเล่มนี้ไม่ได้สอนให้เราเข้มแข็งในทันที
แต่มันค่อย ๆ วางมือเบา ๆ บนไหล่ แล้วกระซิบว่า

“เราเจอเรื่องยากเหมือนกันนะ
แต่เดี๋ยวมันจะค่อย ๆ ดีขึ้นจริง ๆ”

เชปเตอร์อยากกอดผู้เขียน และกอดทุกตัวละครในเล่มนี้แน่น ๆ
ขอบคุณที่แบ่งปันความเจ็บปวดและความงามของชีวิตออกมาให้เราได้อ่าน

เล่มนี้คือความรู้สึกที่เราอยากเก็บไว้ใกล้ตัว
และหวังให้ใครอีกหลายคนได้ลองเปิดอ่านดูเหมือนกันค่ะ 🤍

[Pawarut Jongsirirag · Rating 4 out of 5]

เป็นรวมเรื่องสั้นที่รู้สึกว่า มีความเป็น "ส่วนตัว" มากๆ เป็นเหมือนผลึกของนักเขียนที่เขียนขึ้นมาเพื่อเยียวยาตัวเอง มากกว่าเขียนเพื่อตีพิมพ์ออกสู่ตลาด ส่วนทำไมเราถึงได้เห็นหนังสือเล่มนี้ออกสู่ตลาดก็เพราะ มีคนไปเเอบเห็นผลงานเหล่านี้ เเล้วมองซ้ายมองขวา ไม่มีคนเห็น เลยหยิบติดมือเอามาพิมพ์เป็นเล่ม ทำนองนั้นเลย

ผมอ่านงานของนิชตุลเล่มนี้เป็นเล่มเเรก (ซึ่งจริงเป็นเล่มที่สามของเขาเเล้ว)

งานทั้ง 10 ชิ้นเล่าถึงคนนิชตุลเเละผู้คนรอบตัวของเขา โดยหยิบจับเอาช่วงเวลาช่วงเวลาหนึ่งที่ผู้คนเหล่านั้นส่งผลกระทบต่อความทรงจำของนิชตุล ซึ่งส่วนมากเเล้วมักจะเป็นความทรงจำที่เคล้าน้ำตามากกว่าจะเป็นรอยยิ้ม

ถึงเเม้งานทั้งหมดจะเขียนในรูปเเบบเดียวกัน เเต่อารมณ์เเละจังหวะ ผมคิดว่าไม่ได้ซ้ำกันเลย มีทั้งเพื่อน คนรัก พี่น้อง คนรู้จัก พี่ชาย น้องชาย ผู้คนที่ทักถอความเป็นนิชตุลมาถึงทุกวันนี้ ทำให้ผมรู้สึกว่างานชิ้นนี้มัน ส่วนตัว ไปนิดนึง จนไม่ได้รู้สึกว่าอ่านเรื่องเเต่ง เเต่เป็นการเเอบอ่านไดอารี่ของนิชตุลมากกว่า เลยมีความรู้อึดอัดนิดๆระหว่างอ่านผ่านบทต่อบทไปเรื่อยๆ เเต่ด้วยลีลาภาษาที่ไม่ใช่การประดิษฐ์เเละดูจริงเกินความเป็นนิยาย ทำให้อ่านจบได้ในเวลาอันรวดเร็ว

จนไปถึงตอนสุดท้าย เวลาที่ปิดหนังสือ หวังไว้ว่าหนังสือเล่มนี้คงทำหน้าที่เยียวยาคุณนิชตุลได้ไม่มากก็น้อย ผมหวังไว้เช่นนั้น

[Aratchaporn · Rating 5 out of 5]

เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เริ่มอ่านหนังสือแนวนี้ ตอนเริ่มอ่านแล้วพอจับคอนเสปของหนังสือได้ก็แอบรู้สึกว่ามันอาจจะน่าเบื่อ เพราะเป็นการเล่าเรื่องชีวิตคนๆนึงเฉยๆ เรื่องมันเรียลมาก ไม่มีการแต่งเติมสี แต่คนเขียนถ่ายทอดความรู้สึกของตัวละครได้ดีและจริงใจจนเรารู้สึกร่วมไปด้วยง่ายๆ ถึงแม้บางเรื่องเราจะยังไม่เคยพบเจอก็ตาม ทั้งภาษา ลำดับ วิธีการนำเสนอและการบรรยายอารมณ์ เรื่องราวที่ดูเหมือนไม่มีอะไรก็กลับทำให้มันออกมาลึกซึ้งได้ และเรารู้สึกrelateกับตัวละครมาก มันเลยจี้ใจสุดๆ โดยเฉพาะตอนของเทคโนและอ้อ ส่วนตัวชอบการจัดเรียงตอนมาก รู้สึกว่าอ่านแล้วไม่อยากหยุดเลย แต่ละตอนจะเพิ่มความintenseขึ้น ประทับใจตอนท้ายๆมาก ไม่เคยอ่านหนังสือแล้วร้องไห้โฮแบบนี้มาก่อน แนะนำค่ะ ระหว่างอ่านจะได้reflectกับตัวเองไปด้วยแน่ๆ

[Meanmeenar · Rating 5 out of 5]

ภาษาของหนังสือเล่มนี้เหมือนกับภาษาที่เราใช้คุยกับตัวเองในความคิด เรียบง่าย เบาบาง ธรรมดา แต่เรารู้สึกไปกับตัวอักษรโดยที่แม้แต่ตัวเราเองก็ไม่รู้ตัวเลย ใช้เวลาอ่านไม่นาน แต่หลังจากอ่านจบ อารมณ์/ความรู้สึกบางอย่าง ยังคงอยู่ เหมือนกับเราได้รับรู้และรู้สึกแบบที้ตัวละครนั้นๆรู้สึกจริงๆ

[Chayo.K]

หนังสือที่มีความเป็นมนุษย์ที่สุดเล่มหนึ่งที่ผมเคยอ่านมา

หนังสือเล่มนี้ทำให้
ผมสัมผัสได้ความเป็นมนุษย์ที่เรามี...

เราล้วนมีความอ่อนแอ เปราะบาง ชำรุด อยู่ในตัวเรา...

ผมได้ยินเสียงหายใจที่เหมือนจะขาดเป็นห้วงๆ ในโมงยามแห่งความเจ็บปวดของ "ผม" ในเรื่อง

ผมรับรู้ถึงอาการเคว้งคว้าง ล่องลอย...เบาหวิว ไร้ตัวตน เมื่อความแรงโน้มถ่วงของความสัมพันธ์ (ความรัก) ของ "ผม" หายไป...

ผมรับรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดของ "ผม" อย่างชัดเจน...
รสชาติของความเจ็บปวดมีเป็นหมื่นเป็นแสน
แต่ผมรู้รสชาติความเจ็บปวดเฉพาะตัวของ "ผม"

อาจเพราะ "ผม" คือ เลือดของผู้เขียน ที่กรีดมาเขียนเป็นเรื่องราวให้เราได้รับรู้ ได้รู้สึก...
แน่นอนในเลือดแต่ละหยดนั้นมีจิตวิญญาณอยู่ด้วย...

ในโลกที่ทุกวันนี้...ความจริง เบื้องลึกเบื้องหลัง วัตถุประสงค์ที่แท้จริง สังเกตและความเข้าใจได้ยาก...ยากขึ้นเรื่อยๆ

"ผม" ผู้นั้น...กลับเปิดเปลือยความจริงของ ความเป็นมนุษย์ให้เราได้เห็น...อย่าซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมา...

[Eve Wanus · Rating 5 out of 5]

ดิฉันรู้สึกเหมือนยืนอยู่ข้างๆ ตัวละคร ไม่ใช่สิ เหมือนยืนตบบ่าอยู่ข้างๆ ผู้เขียนเลยก็ว่าได้ เพราะได้เห็นเรื่องราว เห็นสีหน้าท่าทาง รับรู้ถึงความรู้สึกภายในใจ จนน้ำตารื้นตั้งแต่บทแรกไปจนถึงบทสุดท้าย ดิฉันร้องไห้น้ำตาไหลไม่ยอมหยุด ผู้เขียนถ่ายทอดความทรงจำ ความรู้สึก ความโหยหา ความเจ็บปวด ออกมาได้เป็นอย่างดี ไหลลื่น และจริงใจอย่างที่สุด จนดิฉันรู้สึกอยาก��กป้องและโอบกอดตัวละคร (ให้นานที่สุดโดยไม่จากไปไหน) และจะไม่ยอมเห็นใครโดนกระทำแบบเดียวกันนี้ อยากเป็นตัวละครอีกคนที่ปรากฏในเรื่องราวเหล่านี้เพื่อฉุดรั้งผู้ใดก็ตามขึ้นมาจากหุบเหวแห่งความเศร้า ความโหยหา แม้เพียงเสี้ยวเวลา

[Sansang Maneeratsanti]

ไม่ค่อยมีใครเล่าเรื่องของคนที่เป็นโรคซึมเศร้า+ย้ำคิดย้ำทำ+วิตกกังวล นอกจากเจ้าตัวจะมาเล่าเอง
หนังสือเล่มนี้ไม่ได้มานั่งเล่าอาการต่างๆ ข้างต้น แต่เล่าถึงคน 10 + 1 คน ที่เขาไปสัมพันธ์ด้วย เราจึงเห็นความเป็น เขา ผ่านความสัมพันธ์กับคนอื่น

ชอบการเล่าเรื่องแบบตัดสลับ เหมือนดูหนังหรือซีรีย์
ชอบเรื่องพี่น้อง อาจเป็นเพราะเราก็มีพี่น้องเหมือนกันเลยอิน
เล่มเล็กๆ ภาษาง่ายๆ แต่ฝากฝังอะไรหลายอย่างในใจเรา

[MonoNoAware · Rating 3 out of 5]

เรื่องราวของผู้เขียน ที่ถ่ายทอดมาเป็น 10 เรื่องสั้น 10 ความสัมพันธ์ อันเว้าแหว่ง ที่ทุกคนอาจเคยเป็น


หลายเรื่องราวในเรื่องสั้น ทำให้ฉันนึกถึงใครคนหนึ่ง คนที่หายไปนานแสนนาน (และคงตลอดกาล) เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ตอนนั้นสมัยยุค MSN รุ่งเรือง ฉันได้คุยกับใครคนนั้นทาง MSN เราต่างเป็นเซฟโซน เป็นกำลังใจซึ่งกันและกัน หลังเลิกเรียน ฉันมักจะรีบกลับห้องพักเพื่อออนไลน์ MSN รอคุยกับเขาเสมอๆ แล้วฉันก็มารู้ภายหลังว่าเขาใช้ชื่อปลอม รูปปลอม ตัวตนปลอมๆ ซึ่งฉันก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรมากเท่ากับการที่อยู่ๆ เขาได้หายตัวไป หายตัวไปตลอดกาล…

จนวันนี้ ความทรงจำ ความรู้สึกดีดีตอนนั้น ก็ยังตราตรึงอยู่เสมอ เราอยากบอกเค้า ว่าเราไม่ได้โกรธเลย สำหรับเรื่องที่เธอหลอกลวง ถ้าวันนี้เธอยังจำเรื่องราวของเราได้อยู่ เรา…ยังใช้อีเมลอันเดิมเสมอมา

ขอโทษที่ไม่ได้มารีวิวหนังสือค่ะ กลับกลายเป็นที่ระบายแทน

ปล. เป็นกำลังใจให้คุณนิชตุลนะคะ คนเรามีคุณค่าในตัวเองเสมอค่ะ

[eve · Rating 3 out of 5]

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างการอ่านหนังสือเล่มนี้จนกระทั่งอ่านจบ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเหมือนกันนะ อาจจะเป็นเพราะว่าเรามีโอกาสได้พูดคุยกับพี่ตุล เจ้าของผลงานเล่มนี้มาบ้างแล้ว มันเลยทำให้เราเกิดความคิด เอาตัวงานเขียนไปผูกกับตัวนักเขียนเป็นเงื่อนตาย ที่คลายยังไงก็คลายไม่ออก

ส่วนตัวเราในระหว่างที่อ่านหนังสือเล่มนี้ เรารู้สึกว่าโทนอารมณ์ ความรู้สึกที่สื่อออกมาผ่านตัวอักษรมันค่อนข้างเทา ดำ มืด และหม่น เรารู้สึกเหมือนเรากำลังถือลูกแก้วลูกหนึ่งอยู่ในมือและต้องคอยมองดูและระวังไม่ให้มันตกหล่น ต้องถือให้กระชับมือ ถือให้มั่น เรารู้สึกว่างานเขียนนี้มันเป็นลูกแก้วลูกนั้นที่ช่างเปราะบางเหลือเกิน มันช่าง vulnerable และต้องระมัดระวังเป็นอย่างดี ไม่อย่างนั้นมันอาจจะเป็นอะไรไป

ในอีกแง่ เรากลับรู้สึกเหมือนผู้เขียนกำลังเปลื้องผ้าต่อหน้าเรา เปิดเผยทุกสัดส่วนให้เราได้เห็นทุกอย่างที่เค้าอยากให้เห็น หรือแม้กระทั่งในมุมที่เค้าไม่ได้อยากให้เราเห็นแต่เรากลับเหลือบไปมองมันเข้า มันค่อนข้าง intimate มากเลยสำหรับเรา เรารู้สึกเหมือนกำลังอ่านไดอารี่ของใครสักคนอยู่ ที่ไม่ใช่เรื่องสั้น ที่ไม่ใช่เรื่องแต่ง แต่เป็นไดอารี่ชีวิตจริงที่เขียนออกมาจากความรู้สึกจริงๆ ไดอารี่ที่ไม่ได้ให้ใครเปิดอ่านได้ง่ายๆเพราะมันเป็นของส่วนตัว

เราไม่รู้ว่าเราสามารถ categorise หนังสือเล่มนี้ให้เป็น fiction ได้ไหม แต่ถ้ามองให้มันเป็น fiction เรารู้สึกว่ามันทำงานกับเราได้ดี ในแง่ของการสื่ออารมณ์ออกมา เรารู้สึกได้เลยว่า narrator หรือคนเล่าเรื่องเค้ารู้สึกยังไง เค้ามีความชอบ รัก เศร้า เสียใจ เสียดาย ความรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตน หรือแม้กระทั่งความรู้สึกว่าตัวเอง does not deserves the way other people treated him ใจนึงเราอยากบอกว่าเลิกคิดแบบนั้นสักทีเถอะ แต่อีกใจนึงก็รู้ว่าพูดไปก็อาจจะไม่ได้ช่วยอะไรมาก การที่บอกให้คนๆนึงหันกลับมามองโลกในแง่ดีนั้นมันยากกว่าที่พูดเยอะ เพราะด้วยปัจจัยหลายๆอย่าง ทั้งสารเคมีและสิ่งแวดล้อมต่างๆ เราเลยได้มีโอกาสปล่อยตัวเองให้มีอารมณ์ร่วมกับตัวละครหลักในหนังสือไปในช่วงระยะเวลาหนึ่ง เพื่อที่จะได้สัมผัสว่าการดำดิ่งมันเป็นยังไง

อย่างที่เราเปรียบเทียบงานเขียนนี้ที่เป็นเสมือนลูกแก้วลูกหนึ่ง เราอยากให้ลองจินตนาการถึงลูกแก้วที่เรามักจะเห็นแม่มดในการ์ตูนใช้ เมื่ออยู่ในช่วงเวลาที่เล่าเรื่องหม่นๆ ลูกแก้วนั้นจะเกิดกลุ่มควันสีเทาๆลอยวนๆอยู่ในนั้น แซมด้วยสีดำบ้าง สีขาวบ้างเล็กๆน้อยๆ จนกระทั่งมาถึงเรื่องของ “นัท” กับ “จิว” ที่จู่ๆ เราก็รู้สึกว่ากลุ่มควันสีเทาดำนั้นค่อยๆลอยหายไป มีกลุ่มควันสีที่สว่างสดใสขึ้นลอยเข้ามาแทน นั่นเป็นเพราะว่าเราสัมผัสได้แหละว่าช่วงเวลาที่ผู้เขียนกล่าวถึงนั้น เค้ามีความสุข

เราชอบเรื่องของ “หมออร” เหมือนที่ใครหลายๆคนชอบกันด้วย คำพูดของหมออรที่บอกว่า “คุณเข้มแข็งมากๆที่มีชีวิตมาได้ และจงมีชีวิตอยู่ต่อไป” มันค่อนข้าง powerful เลยนะ และนอกจากกลุ่มควันสีสว่างสดใสแล้ว ยังมีกลุ่มควันที่เรียกว่าความรักลอยเข้ามาในเรื่องของ “เทคโน” และ “Encore” เราสัมผัสได้จริงๆและมันก็อบอุ่นมากๆด้วย

แต่ว่านะ ความสัมพันธ์ก็แบบนี้แหละ อย่ารู้สึกผิดเลยที่ในชั่วขณะเวลาหนึ่งเราต้องหันมาเห็นแก่ตัวบ้างเพื่อประคับประคองตัวเราให้อยู่ในเส้นในกรอบที่เราต้องการจะเดิน เมื่อถึงวันหนึ่งที่จังหวะและเวลาเหมาะสม เส้นทางของเรากับอีกคนมันก็จะมาบรรจบกันเอง หรือถ้ามันไม่สามารถมาบรรจบกันได้ เราว่าก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของธรรมชาติบ้างก็ดี

อะไรที่มันเคยสูญหายไป คิดซะว่ามันคือการสูญหายเพื่อก่อให้เกิดความคิดถึงก็แล้วกัน

[Plaire Saks · Rating 5 out of 5]

อารมณ์ของเรื่องกลมกล่อมมาก mood ของแต่ละบทชัดเจนพออ่านเรียงไปตาม timeline ความรู้สึกโกรธ เศร้า ผิดหวัง พ่ายแพ้ รัก เลยผสมกันละมุน แต่ก็ไม่ได้เลี่ยนยังมีจุดพีคให้อ่านแล้วลุ้นตาม ส่วนตัวชอบที่สุดคือความจริงใจของหนังสือที่ไม่ทำให้ตัวเองดูดี มันเหมือนคำสารภาพของคนธรรมดาที่พยายามและล้มเหลว เล่มนี้น่าจะเป็นกำลังใจที่ดีให้ใครหลาย และน่าจะเป็นเล่มที่ทำให้คุณนึกถึงความรู้สึกของการให้อภัยที่คุณอาจจะลืมไปนานแล้ว

[_katchata · Rating 4 out of 5]

(ไทม์ไลน์ที่สูญหาย) เมื่อผมเล่าถึงคุณ | (นิชตุล Shikak) | P.S. | ★★★★

(ไทม์ไลน์ที่สูญหาย) เมื่อผมเล่าถึงคุณเป็นรวมเรื่องสั้นหลากหลายรสชาติในรสชาติเดียว(ความหลากหลายที่ว่าคือถ้ามันหวานมันก็หวานหลายแบบ ถ้ามันขมมันก็ขมแบบมีเลเยอร์ของมัน) นี่เป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ส่วนตัวประพลไปกับกลิ่นอายของการพบพาและลาจาก
.
เป็นเรื่องสั้นของคุณตุลที่เราชอบที่สุดแล้ว ส่วนตัวคิดว่า (ไทม์ไลน์ที่สูญหาย) เมื่อผมเล่าถึงคุณมีความใกล้เคียงกับเล่มโอเวอร์โดสในด้านแง่มุมที่เรามีต่อผลงาน(พูดง่ายๆ ก็คือหลายส่วนที่เราเขียนในรีวิวโอเวอร์โดสสามารถใช้กับเล่มนี้ได้เหมือนกัน) เรื่องที่มันธรรมดามันฟูมฟายมากกว่าเรื่องเหนือจริงอย่างเล่ม ในวงกตแห่งความเยาว์ สำหรับเราความธรรมดามันรีเลทง่ายกับชีวิตในอดีตของคนไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ในด้านไหนก็ตาม แล้วในเล่มนี้เราก็รู้สึกว่ามีส่วนร่วมหรือมีประสบการณ์ร่วมกับฉากหลังหลายส่วนอยู่
.
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องสั้นแต่เราก็ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องสั้นหรอก น่าจะเป็นเรื่องจริงของผู้เขียนที่เรียบเรียงออกมาเป็นเรื่องสั้น คนอ่านก็เหมือนได้ตามเก็บจิ๊กซอว์ในภาพที่ไม่คุ้นเคย แต่น่าแปลกที่เราสามารถเอาจิ๊กซอว์ที่เราไม่คุ้นเคยมาต่อได้แล้วรู้สึกร่วมไปได้ / เราเคยเขียนเปรียบเทียบในเล่มโอเวอร์โดสว่างานคุณตุลมันเป็นชิ้นส่วนเล็กๆ (ที่เราชอบใช้คำง่า fragment ในภาษาอังกฤษแบบเดียวที่ใช้มองซีเควนซ์,ฉาก,ตอนในภาพยนตร์) ที่มาปะติดปะต่อกันเป็นภาพรวม พอได้อ่านครบทั้งสามเล่มแล้วเรายิ่งการันตีเลยว่ามันคือการต่อชิ้นส่วนชิ้นน้อยในความทรงจำออกมาเป็นภาพขนาดใหญ่แต่ความแตกต่างกันของทั้งสามเล่มอาจจะเป็นวิธีการต่อจิ๊กซอว์หรือไม่ก็เป็นภาพรวมของจิ๊กซอว์นั้น
.
สำหรับเล่มนี้แจ่มชัดเข้าใจง่ายแต่เพราะเข้าใจง่ายเลยเศร้า โอเวอร์โดสมีความร่วมสมัยแม้จะต่อไม่ง่ายนักแต่ก็เป็นการต่อที่เพลิดเพลิน ในในวงกตแห่งความเยาว์เป็นจิ๊กซอว์ที่ยากที่สุดแต่ถ้าต่อได้คุณก็จะได้เห็นภาพที่แปลกตา
.
ป.ล. คุณตุลบอกเล่มนี้ไม่ฟูมฟาย ดาเมจน้อยตัดภาพมาที่ผมตอนอ่านเรื่องถั่วเป็นเรื่องแรกตอนเที่ยงคืนก่อนนอนถึงกับหงายเงิบ 555555

[Teleport · Rating 5 out of 5]

ไปเจอมานะครับ คิดว่ารีวิวได้ตรงกับใจของผมและตัวหนังสือ

มีความอยากจะป้ายยาเล็กน้อย เล่มนี้เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น (ที่ไหลต่อกัน) ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้จักและมีความรู้สึกให้ตัวละครหลักที่ดำเนินเรื่องอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่ลักษณะเรื่องเป็นการเล่าถึงคนอื่นแท้ๆ อีกอย่างคือเคยอ่านงานเขียนลักษณะจดหมาย+บันทึกมาบ้าง แต่ไม่เคยรู้สึกว่าเรื่องไหนให้ความรู้สึกเรียลเท่าเรื่องนี้ เรียลจนรู้สึกว่ามันอาจจะเป็นชีวิตเราก็ได้ ไม่เหมือนกำลังอ่านเรื่องเล่าแต่กำลังยืนมองของจริงอยู่ ภาษาอ่านง่ายมาก ไหลลื่นไปอย่างเร็วแต่ไม่ได้เบาบางเลย อ่านจบแล้วรู้สึกเหมือนมีควันอยู่ในใจ ความรู้สึกตอนอ่านแต่ละเรื่องจบแตกต่างกันมากและพออ่านจบทั้งเล่มก็ให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปอีก พออ่านจบก็รู้สึกเข้าใจและยอมรับตัวละครนี้แบบสิ้นท่าโดยไม่รู้ตัวไปแล้ว ทั้งที่ตอนเริ่มอ่านบทแรกยังมีความสงสัยอยู่เลย ชอบมากๆ (แต่อธิบายยากมาก เพราะไม่เคยอ่านเรื่องที่ให้ความรู้สึกประมาณนี้มาก่อนเลย) = เชียร์ให้ซื้อมาอ่านค่ะ

ขอบคุณเจ้าของความคิดเห็นด้วยครับ

[B. Chontirat · Rating 5 out of 5]

(ไทม์ไลน์ที่สูญหาย) เมื่อผมเล่าถึงคุณ รวมเรื่องสั้นของพี่ตุล นิชิตุล shikak คนว้าวของเรื่อง เรื่องราวที่ว่าด้วยความ สัมพัทธ์ที่ผสมผสานกังความรู้สึกในรูปแบบล้านแปด กับบุบคคลที่หล่นหายไประหว่างทาง ตั้งแต่คนที่แปลกหน้าที่สุดจนถึงคนที่ใกล้ตัวที่สุดก็คือครอบครัวของนักเขียนเอง การเขียนเล่าสลับตัดไปมา ทำให้เวลาอ่านรู้สึกว่ามันมี vibe ของซีรีส์อยู่หน่อย ๆ การใช้ภาษาที่จับต้องได้นึกภาพตามออกทำให้รู้สึกสนุกและอยากติดตามต่อ แม้ว่าบางเรื่องบางตอนในนั้นมันจะตัดจบแบบดื้อ ๆ
ด้วยเหตุผลหลาย ๆ อย่าง แต่มันก็พอเดารูปแบบความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นได้ หรือเดาเหตุการณ์ที่น่าจะเกิดขึ้นต่อไปได้หลังจากจบเรื่องนั้น ๆ แล้วซึ่งตอนอ่านก็คิดว่าเหตุการณ์บางเหตุการณ์ตัวละครในนั้นก็คงไม่ได้อยากให้ไทม์ไลน์ของเรื่องมันเป็นแบบ
นั้นเลย หรือไม่ได้คาดคิดว่ามันจะเป็นแบบนั้น แต่มันก็ควบคุมได้ยากเพราะว่ามันน่าจะถูกดำเนินเรื่องด้วยความสัมพันธ์ระหว่างคนเอาไว้อยู่ ก็เกินคาดเดาเกินไป แต่ใดใด มันเกิดขึ้นแล้วก็ได้แต่กลับมาบอกว่ามันก็ไม่ควรจะเกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีกต่อไป

[Mymoon Thg · Rating 3 out of 5]

รูปแบบของชีวิตจากตัวเอกสิบเรื่อง ที่ดูค่อนข้างไม่แตกต่างกัน เหมือนจะเป็นคนเดียว แต่แค่เปลี่ยนชื่อ มิติความคิด รูปแบบการดำเนินชีวิต นิสัย ไปในทางเดียวกัน ดังนั้นผลสรุปของแต่ละตอนก็ทำให้พอรู้ว่าจะตัดสินใจยังไง
แต่การใช้ไทม์ไลน์ ระยะเวลาในการสูญหายของตัวเอกจากอีกบุคคลนึง เป็นไอเดียที่ดี เหมือนได้ให้เวลากับตัวเองให้ตัวเอกได้คิด แม้ว่าสุดท้ายทุกคนจะตัดเหมือนๆกันก็ตาม
พาร์ทส่วนเปรียบเทียบการแต่งตัวกับการก้าวไปข้างหน้าของชีวิตค่อนข้างดี บางทีบางเรื่อง รีเลทได้เหมือนกันว่าก็ยังคงอยู่ที่หน้าประตูเนี่ยแหละ ขี้ขลาด ตาขาว เหมือนกัน

[Chawanat · Rating 5 out of 5]

ชอบน้ำเสียงในเรื่องเล่าทั้ง 10+1 เรื่องนี้มากเลย มันมีทั้งความอาวรณ์ ความดิ่ง ความเศร้า ความรู้สึกผิด แต่สื่อสารออกมาได้อย่างพอดิบพอดี จนบางทีก็เผลอมองเห็นภาพสะท้อนบางเสี้ยวของตนเองอยู่ในเรื่องเล่าบางเรื่องได้เฉยเลย ส่วนตัวคิดว่าความไม่มากไม่น้อยเกินไปแต่กระทบใจและสั่นไหวความรู้สึกได้แบบนี้เป็นสิ่งที่ทำยากมากเลยในงานเขียน แต่เล่มทำได้ และทำได้อย่างซื่อตรง ขอยกให้เป็น 1 ใน 5 เล่มที่ชอบที่สุดในการอ่านปีนี้เลย

[Pradipha.S · Rating 4 out of 5]

ภาษาที่ใช้ธรรมดาจนเราคิดว่าเหมือนเพื่อนมานั่งเล่าให้ฟังข้าง ๆ สามารถอ่านได้เรื่อย ๆ เมื่อเราอ่านจบหนึ่งเรื่องก็ต้องมานั่งคิดต่อว่าจะเอายังไงต่อไปดีนะ จะไปต่อดี หรือ พอก่อน ค่อยเริ่มอ่านใหม่ เราเป็นคนที่นั่งอ่านและคิดตามตัวละครไปด้วย เราจึงมีความรู้สึกดังที่กล่าวไปข้างต้นนั่นแหละ ดังนั้นหนังสือเล่มนี้ถ้าคนชอบก็จะชอบไปเลย สำหรับเรายังไม่ถือว่าชอบมากเท่าไหร่ ถือเป็นหนังสือที่สามารถอ่านฆ่าเวลาได้ทั่วไปละกัน

[g0dmarryjane · Rating 5 out of 5]

สวัสดีค่ะ เราอ่านไทม์ไลน์ที่สูญหายจบแล้วค่ะ เลยอยากจะบอกความรู้สึกที่มีต่อหนังสือด้วยค่ะ อยากจะบอกว่าอ่านเพลินมากเลยค่ะ เราใช้เวลาอ่าน1ชั่วโมง มันเป็นเวลาที่ดื่มด่ำมากเลยค่ะ ทั้งเจ็บปวด โศกเศร้า แต่ว่าในเรื่องเล่านั้นมันมีความสวยงานมากเลยค่ะ เราชอบทุกตัวละครเลย มีมิติมาก ๆ เรื่องคุณหมอจิตแพทย์สะเทือนใจที่สุดเลยค่ะ ฮือ เราชอบเรื่องของเวนดี้มากเลยค่ะ พอเป็นเรื่องคนอื่นมันก็ง่ายเสมอเลย ฮือ ชอบมากๆเลยค่ะ เป็น1ชั่วโมงที่ดีมาก

[Cartoon Coontar · Rating 5 out of 5]

อ่านหนังสือแล้วรู้สึกเหมือนนั่งอยู่ในวงเหล้า ที่เพื่อนเล่าให้ฟังถึงความสัมพันธ์เปราะบาง หลากหลายรูปแบบ คือมีหลายรสชาติ ทั้ง สนุก เศร้า เหงา แล้วก็หวนให้เราคิดถึงใครบางคนที่สูญหายไปในชีวิตเรา ใครบางคนที่พอเค้าเล่าขึ้นมา เค้าก็ยังทำให้เรารู้สึกได้อยู่เสมอ ถ้าให้แนะนำว่าหนังสือเล่มนี้ ก็คงต้องบอกว่าถ้าอ่านไป จิบเหล้าไปก็ได้อ���รถรส จะซื้อฝากแฟนเก่า ก็แบบได้ความรู้สึกฉึกๆ เจ็บๆ แสบๆ แบบมีอารมณ์มวลประหลาด หรือซื้อฝากเพื่อนสาวที่เรารัก น้องชาย ครอบครัวก็ให้ความรู้สึกเรียบง่าย แต่จริงใจดี

[May Sa · Rating 4 out of 5]

อ่านฆ่าเวลารอเรียนในห้องสมุดเฉยๆ แต่ประทับใจมากกว่าที่คิด เป็นการเปิดเผยความสัมพันธ์ของคนเขียนลงไปในงานให้คนอื่นได้มาอ่าน ชอบที่ใช้ชื่อสถานที่จริง รายละเอียดต่างๆ ของที่มีจริง เลยรู้สึกสนิทสนม เข้าถึงเรื่องราวได้ง่ายด้วย

[sapun2540 · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องสั้นที่ได้ฟีลลิ่งเหมือนกับว่ากำลังอ่านจดหมายที่คุณตุลผู้เขียน เขียนจดหมายถึงคนในชีวิตที่ขาดหายไปจากทามไลม์ของเค้า บางเรื่องอาจแล้วซึ้งน้ำตาไหล บางเรื่องอ่านแล้วใจฟู บางเรื่องก็อ่านแล้วเหม่อ เป็นเล่มนึงที่อ่านติดมือดี เป็นเรื่องที่อ่านวันเดียวจบ บางประโยคก็จุกแต่ก็จริง แนะนำให้อ่านค่ะ

[Prapassorn · Rating 5 out of 5]

”ผมผ่านความเจ็บปวดมาได้ แต่ไม่เคยจัดการมันได้เลย
มันยังอยู่ยังไงก็อยู่อย่างนั้น ผมก็แค่เอาตัวรอดมาได้“

[Book Beforebed_ · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือเล่มบาง ใช้เวลาอ่านไม่นาน เนื้อหาแต่ละตอนก็ไม่ยาวมาก แต่สื่อความหมายออกมาได้ดีเลย เรื่องราวดำเนินไปแบบไม่เน้นการอารัมภบทยืดยาว เข้าเรื่องไว บทสนทนากระชับและภาษาที่ใช้ค่อนข้างทันสมัย เกี่ยวกับความสัมพันธ์รูปแบบต่าง ๆ ที่หล่นหายไประหว่างทาง เช่น ใครบางคนที่เคยสนิทกัน ปัจจุบันก็อาจจะกลายเป็นคนไม่รู้จักกันไปเลย หรือการกลับมาเจอกันใหม่อีกครั้งเพื่อพบว่าไม่มีอะไรดีขึ้นไปกว่าเดิม เป็นต้น

จัดว่าเป็นเรื่องราวสั้น ๆ ที่ใช้เวลาไม่กี่นาทีในการอ่าน แต่ต้องใช้เวลาในการวนอยู่กับความทรงจำของตัวเองสักพักเลย ผู้เขียนค่อย ๆ ไต่ระดับเนื้อหาได้ดีนะ เพราะจากตอนแรกที่แค่หน่วงหน่อย ๆ พออ่านจบเล่มคือซึมไปเลย ไม่ถึงกับเศร้านะ คืออ่านจบแล้วรู้สึกมีอะไรให้ตกผลึกในใจต่อ

[Kobkaew Bumroongthai · Rating 5 out of 5]

เรื่องราว 10 เรื่องที่ใส่มาเรื่องเล่าผ่านทางตัว "ผม" ให้อารมณ์ และความเข้มข้นของเรื่องราวที่แตกต่างกัน มีทั้งสนุก เศร้า เหงา คำนึงหาถึงคนที่ไม่อยู่ในชีวิตแล้ว ตลกก็มี สนุกดีค่ะ ถ้าอยากลองอะไรที่ไม่ซ้ำซากจำเจก็เรื่องนี้เลยค่ะ

[CTP A. · Rating 3 out of 5]

เป็นหนังสือเรื่องสั้นที่เล่าเกี่ยวกับช่วงเวลาที่ได้พบ ได้เจอ ได้พูดคุย ได้ทำกิจกรรมร่วมกันกับบุคคลคนหนึ่ง ที่เขาเข้ามาเป็นบทเรียนในชีวิต อ่านเพลินๆๆเลย

[นวกานต์ ราชานาค · Rating 4 out of 5]

ชื่อตัวละครอาจถูกปรับเปลี่ยนหรือเปล่า ?- ไม่ทราบได้

เรื่องราวถูกปรับแต่งไปมากน้อยแค่ไหน ? - ไม่อาจรู้

แต่มั่นใจได้ว่าอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครหลักคือของจริง สามารถสัมผัสได้เลยว่านี่เป็นบทบันทึกความรู้สึกที่แท้จริงของผู้เขียน

.
.
.

เรื่องสั้นทั้งหมดในเล่มว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างผู้เขียนกับผู้คนแวดล้อม โดยมีความทุกข์จากความเจ็บป่วยทางใจของตัวเองเป็นตัวละครแฝงที่มีอิทธิพลอยู่ในทุกเรื่องราวความสัมพันธ์

.

ถ้าเป้าประสงค์ของผู้เขียนคือการแบ่งปันประสบการณ์ส่วนตัวอันเข้มข้นสู่ผู้อ่าน มันก็ทำได้สำเร็จอย่างยอดเยี่ยม แม้ไม่เคยมีประสบการณ์ตรงในบางเรื่อง แต่การเล่าเรื่องของผู้เขียนทำให้เราเข้าใจความรู้สึกและเชื่อมโยงไปกับเรื่องราวทุกเรื่องได้ไม่ยาก

สาเหตุสำคัญคือความจริงใจในการบอกเล่าของผู้เขียนที่เปิดเปลือยทุกแง่มุมในใจอย่างกล้าหาญ เพราะในบางเรื่องผู้เขียนเองอาจสุ่มเสี่ยงที่จะถูกมองว่าเป็นคนไม่ดีในสายตาผู้อ่านได้ไม่ยากก็ตาม

.

นี่คือชิ้นงานที่มีชีวิตอยู่ข้างในตัวมันเองจริง ๆ ซึ่งไม่ใช่แค่ชีวิตของผู้เขียน แต่ยังรวมถึงชีวิตของตัวละครอื่น ๆ ในเรื่อง ที่ผู้เขียนได้ระลึกถึง และไถ่ถอนความผิดในใจผ่านตัวหนังสือ

.
.
.

(ไทม์ไลน์ที่สูญหาย) เมื่อผมเล่าถึงคุณ อาจดูเหมือนบันทึกส่วนตัวธรรมดาเล่มหนึ่ง แต่น้ำเสียงที่จริงใจในการเล่าและความกล้าที่จะไปให้สุดทางโดยไม่หวั่นเกรงผลที่จะตามมา นั่นทำให้มันสามารถสั่นสะเทือนไปถึงใจผู้อ่านอย่างรุนแรง

นอกจากนี้มันอาจทำให้ผู้อ่านได้ทบทวนตัวเองและเติมความกล้าที่จะยอมรับมันอย่างที่ผู้เขียนได้ทำเอาไว้อย่างน่าชื่นชม

.
.
.
.
.

*** หมายเหตุ ***

ปกติผมจะให้คะแนนหนังสือที่อ่านไว้ใน Goodreads หรือจดบนทึกเอาไว้เสมอ

แต่สำหรับ '(ไทม์ไลน์ที่สูญหาย) เมื่อผมเล่าถึงคุณ' เป็นสิ่งที่ยากที่จะประเมินค่าเป็นคะแนนแบบผิวเผินได้

.

ผมสามารถเอาเกณฑ์อย่างการใช้ภาษา, เทคนิคการเล่าเรื่อง, ความชอบส่วนตัว กระทั่งองค์ประกอบเสริมอย่างหน้าปกและภาพประกอบ มาเป็นเครื่องมือเพื่อประเมินหนังสือเล่มนั้นแล้วแปลงเป็นคะแนนได้ไม่ยาก

แต่ผมไม่สามารถให้คะแนนชีวิตจริงของใครได้ ผมไม่สามารถประเมินค่าความรู้สึกของใครแล้วแปลงเป็นคะแนนได้ (เด็กที่ดีใจเพราะได้เจอหน้าแม่ ควรได้คะแนนมากกว่า ชายที่เสียใจเพราะต้องสูญเสียคนรัก อย่างนั้นหรือ ?)

ถ้าหากต้องบันทึกคะแนน คะแนนที่ว่าคงไม่ได้บอกว่าเรื่องราวเหล่านี้มีคุณค่าแค่ไหน

มันจะเป็นแค่บันทึกกันลืมเมื่อย้อนกลับมาอ่านว่าผมชอบมันแค่ไหน ก็เท่านั้น

.

ฉะนั้นอย่าได้ใส่ใจกับคะแนนมากนัก นี่เป็นหนังสือที่ผมแนะนำให้อ่าน อย่างน้อยต้องมีสักเรื่องที่สามารถสะท้อนอะไรบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจคุณออกมาได้ไม่มากก็น้อยครับ 😊