"Ik beken. Ik ben een dief. Ik, Hippolyte van Damme, woonachtig te Antwerpen in een huurhuis op de Markgravelei nummer 99, jarenlang feuilletonist voor verschillende dagbladen, verklaar op de rand van de dood, in het jaar onzes Heren 1910, een dief te zijn. En het doet me deugd dat deze waarheid gedrukt werd en nu in uw handen ligt, waarde lezer."
Willem vertelt het verhaal van een man, Hippolyte van Damme, een feuilletonschrijver uit de late negentiende eeuw die stuit op de brieven van Willem Silvius, een drukker uit de zestiende eeuw. Dit is een spin-off van Wildevrouw én een prequel op de volgende roman van Olyslaegers.
Exclusief verkrijgbaar als geschenkboek bij de Confituur-boekhandels.
Ken je het gevoel dat een geur je terugbrengt naar een bepaalde plek of herinnering?
wel dat is wat dit boek doet met mij. Willem brengt me even terug naar de wereld van Wildevrouw, een boek waar ik nog vaak aan terug denk. Het is niet veel, maar dit kleine, korte boekje had ik zonder dat ik het wist een beetje nodig.
Als een katapult schiet Olyslaegers me meteen weer over de muren van oud Antwerpen. Na het omslaan van het eerste blad waan ik me weer in Wildevrouw.
Het verhaal was iets te kort om op zichzelf een meeslepend geheel te vormen. Omdat het me terugbracht naar Wildevrouw zorgde dit er wel voor dat ik het in een groter geheel kon plaatsen. De manier waarop hij teruggaat naar zijn laatste boek is een goede manier om er iets extra over toe te voegen.
Meer dan 50 bladzijden zijn er niet nodig om aan te tonen dat Olyslaegers zijn roeping als schrijver gevonden heeft. Met mooie en pakkende zinnen laat hij je het boek op korte tijd uitlezen. Een diepgaand verhaal was hier niet nodig, soms kan je het ook gewoon hebben van mooie zinnen die op het papier gedrukt staan.
Een zijsprong in de wereld van Jeroen Olyslaegers' Wildevrouw waarin berouwvol kladschrijver Hippolyte van Damme zijn eigen verhaal vertelt en de verwantschap die hij voelt met drukker Willem Silvius (personage in Wildevrouw). De stad en zijn woelige geschiedenis staan samen met het boek en de boekdrukkunst centraal in een kort, maar treffend verhaal over de beeldenstorm en de grens tussen lafheid en moed. De sleutelscène bij de abdij van Hemiksem beklijft.
Tof tussendoortje, Olyslaegers haalt het maximum dat uit 46 bladzijden te halen valt.
‘Dit geschrift is een boetedoening. En wie mij leest, bevrijdt me door zijn lectuur van mijn zonden over het graf heen. Deze ongelovige zondaar vindt zijn biechtvader bij elke zondaar die hem leest. En al gij zondaars samen vormt een geheim genootschap, een loge van boekengekken die beseffen dat ze mogelijk dieven worden zodra de mogelijkheid zich zou voordoen. Gij allen zijt gewaarschuwd.’
Steeds opnieuw diezelfde zwaarmoedigheid, dat hoofdpersonage vol schaamte en zonde. Bewust van elke fout die hij maakte en elk excuus dat hij moeten uiten, maar natuurlijk niet doet. Ik heb het wat gehad met de innerlijke kwellingen die elk van Jeroen Olyslaegers hoofdpersonages lijken te hebben. Ze zijn zondaar tegen wil en dank, maar werken behoorlijk actief aan hun eigen ondergang. En daar waar ik 'Wil' verrassend vond en Beer graag volgde door de straten van Antwerpen, liet Hyppolite me eerder koud.
'Willem' is de biecht van een negentiende eeuwse bibliofiel, die terugslaat op gebeurtenissen uit de zestiende eeuw in Antwerpen, de periode van Olyslaegers roman 'Wildevrouw'. Wie heeft genoten van die geweldige roman zal deze literaire snack, tijdelijk gratis aangeboden door Confituur boekhandels, zeker kunnen smaken. Wie de roman nog niet las heeft hier een voorsmaakje. Alle kindjes blij.
Jeroen Olyslaegers heeft zijn eigen gezwollen volkse stem die ik met plezier luidop in m'n hoofd op zeg. Hij linkt hier twee personages, twee tijden aan elkaar. En misschien was dat net teveel hooi op z'n vork om beide verhalen met diepgang te vertellen in deze kleine novelle. Het geschiedkundige aspect is alvast wel zeer intrigerend!
Niet echt mijn smaak. Stijl die te prozaïsch wil zijn. Olyslaegers kent zijn taal en schrijven, maar helaas kon hij mij niet bekoren. Ik werd niet meegezogen in het verhaal. Enkel de brieven konden me een beetje meesleuren om meer te willen weten...gelukkig is het een dun boekje...
Jeroen Olyslaegers schreef een spannend en smakelijk verhaal over Hippolyte van Damme, een feuilletonschrijver uit de late negentiende eeuw. Hij stuit op de brieven van Willem Silvius, een drukker uit de zestiende eeuw, en verdonkeremaant die willens nillens. Dit korte verhaal slaat de brug tussen Olyslaegers' laatste roman Wildevrouw en de nieuwe roman die uit zijn pen zou moeten kruipen. Een beetje té kort, net omdat het zo veelbelovend is! En hopelijk wordt het weer een titel met een 'W' natuurlijk!