What do you think?
Rate this book
Als de Hemel genoeg ruimte heeft
Als de Hemel genoeg ruimte heeft is het verhaal van de twee vrienden Magnus en Elias, die samen op reis gaan. De route is uitgestippeld, de bestemming staat vast. Hun tocht voert langs zes verschillende plekken: Het Dorp, Het Bos, Het Klooster, De Stad, Het Woud en De Berg. Stap voor stap, voet voor voet, wandelen we met ze mee. Tijdens de wandeltocht leren we hoe deze twee jongens naar zichzelf kijken, naar elkaar kijken. Hoe ze hun eigen levens en de wereld om hen heen zien. Magnus die galopperend door het leven wil gaan, en Elias die, soms iets afwachtend, toekijkt wat er gebeurt en hoe de wereld eigenhandig door Magnus in beweging wordt gezet.
Als de Hemel genoeg ruimte heeft is een verhaal over vrijheid, leven en vriendschap. Een verhaal over absolute, onvoorwaardelijke vriendschap. Geschreven in de bijzondere, barokke stijl waar Splinter Chabot bekend om staat.
Als de Hemel genoeg ruimte heeft is een verhaal over vrijheid, leven en vriendschap. Een verhaal over absolute, onvoorwaardelijke vriendschap. Geschreven in de bijzondere, barokke stijl waar Splinter Chabot bekend om staat.
576 pages, Hardcover
Published March 3, 2022
139 people are currently reading
1059 people want to read
About the author
Splinter Chabot
8 books101 followersChabot (The Hague, March, 3, 1996) is a Dutch writer, TV maker and TV host.
Chabot is the third of four sons of poet and writer Bart Chabot and his wife Yolanda, who is a doctor. He grew up in the Benoordenhout district of The Hague. Chabot studied political science and theater sciences at the University of Amsterdam.
Chabot is the third of four sons of poet and writer Bart Chabot and his wife Yolanda, who is a doctor. He grew up in the Benoordenhout district of The Hague. Chabot studied political science and theater sciences at the University of Amsterdam.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 151 reviews
May 11, 2022
Omdat ik een lange vliegreis had binnen 24 uur uitgelezen, anders had ik er vermoedelijk veel langer over gedaan.
Waar ik Confettiregen qua taal een hoog Jip en Janneke-gehalte vond bevatten, doet Chabot jr. in dit boek koortsachtig zijn best “literair” te zijn door middel van enorm geforceerd en onnodig wollig taalgebruik wat immense afbreuk doet aan de leesbaarheid van het verhaal.
Voor een boek van 570 pagina’s gebeurde er verdomd weinig wat mijn interesse wist vast te houden. Dit, en het proza waar de wanhoop om literair te zijn van af spat, is een dodelijke combinatie. Om nog niet te spreken over de opvallend vele verwijzingen naar zijn eigen voornaam.
Het plot, dat zich tijdens de laatste 100 pagina’s ontspon, weet de lat iets hoger te leggen - maar is de 470 pagina’s lange worsteling die eraan voorafgaat bij lange na niet waard.
Waar ik Confettiregen qua taal een hoog Jip en Janneke-gehalte vond bevatten, doet Chabot jr. in dit boek koortsachtig zijn best “literair” te zijn door middel van enorm geforceerd en onnodig wollig taalgebruik wat immense afbreuk doet aan de leesbaarheid van het verhaal.
Voor een boek van 570 pagina’s gebeurde er verdomd weinig wat mijn interesse wist vast te houden. Dit, en het proza waar de wanhoop om literair te zijn van af spat, is een dodelijke combinatie. Om nog niet te spreken over de opvallend vele verwijzingen naar zijn eigen voornaam.
Het plot, dat zich tijdens de laatste 100 pagina’s ontspon, weet de lat iets hoger te leggen - maar is de 470 pagina’s lange worsteling die eraan voorafgaat bij lange na niet waard.
July 22, 2022
Mijn hemel, ik heb het boek eindelijk uit. Wat een verschrikkelijk boek, met een heel erg voorspellend einde. Echt, ik snap niet waar alle goede reviews vandaan komen.
Ten eerste: Als het een drankspel was om een slok te nemen wanneer Splinter een metafoor je kant op gooit, ben je na het lezen van het boek op de IC beland. Ze blijven maar komen. Telkens weer. Ik snap zeker dat metaforen stilistisch gezien leuk zijn om te gebruiken en je verhaal iets extra's te geven, maar niet wanneer een beschrijving 3 pagina's duurt. En dat telkens weer eigenlijk. Dit zorgt ervoor dat het boek echt ontiegelijk traag is. En dat maakt het onleesbaar. Vanaf pagina 200 ben ik scannend gaan lezen, en heb ik soms pagina's zonder dialoog helemaal overgeslagen, omdat ik het echt niet meer aankon. Het is alsof Splinter er vanuit gaat dat de lezer geen inbeeldingsvermogen heeft en daarom elke atoom in de omgeving van de hoofdpersonages op Tolkien-maar-toch-niet-omdat-dit-niet-een-zelfbedachte-fantasiewereld-is-achtige manier te beschrijven. Ik weet niet waar de redacteur mee bezig was tijdens het begeleiden, maar een schaar om goed mee te knippen was blijkbaar niet aanwezig.
Verder weet ik dit van de hoofdpersonen: Magnus is depressief en Elias weet gewoon niet waar hij heen wil in het leven. Ohja, en Magnus is onwijs knap, want dat moet Elias toch elke 10 pagina's toch weer even melden, voor het geval we het vergeten waren. Verder zijn ze alleen maar vrienden hoor! Echt! Platonische relatie! Beste vrienden alleen! Behalve dat Ik weet niet waarom, maar aan de ene kant lijkt het alsof Splinter een heel erg goede vriendschap tussen twee mannen wilt neerzetten, maar aan de andere kant wil hij ook dat de twee een spicy romance hebben. Kies gewoon!
Over de karakters gesproken, ik weet eigenlijk verder niks over de twee hoofdpersonages dan wat ik hierboven heb geschreven. Dit is heel jammer. Ik denk dat, in plaats van de ellenlange, wollige beschrijvingen, het boek een stuk leesbaarder en interessanter was geweest als er wat meer flashbacks in zouden zitten. Bijvoorbeeld hoe de twee elkaar hebben ontmoet en hoe ze beste vrienden zijn geworden, of bijvoorbeeld hoe Elias Magnus steunpilaar werd toen . Niet alleen is dat een leuke manier om een uitstapje ter maken, maar ik denk dat je op deze manier ook als lezer veel meer meeleeft met de hoofdpersonages. Gemiste kans.
Tot slot, want deze review wordt anders echt veel te lang, wil ik nog mijn ei kwijt over hoe Splinter vrouwen omschrijft in dit boek, want ze zijn allemaal bloedmooi, mysterieus en fragiel. Een citaat luidt bijvoorbeeld:
Kunnen mannen hier alsjeblieft mee ophouden, om vrouwen als fragiele wezens te beschrijven waar de mannelijke personages hitsig van worden? Of gewoon dat elke vrouw in een boek een soort Afrodite is? Want dit is niet hoe elke vrouw (in de breedste zin van het gender) eruit ziet. Vrouwen zijn ook maar mensen die je in alle soorten en maten hebt! Mon dieu!
Ik vind het echt jammer dat ik dit boek 1 ster heb moeten geven. Confettiregen en Roze Brieven waren namelijk echt fan-tas-tisch! Maar goed, daar zaten ook geen ellenlange beschrijvingen in en waren de personages ook wat beter uitgewerkt. Mijn tip is daarom om die te lezen in plaats van dit monster van een boekwerk. Het is de 600 pagina's niet waard.
Ten eerste: Als het een drankspel was om een slok te nemen wanneer Splinter een metafoor je kant op gooit, ben je na het lezen van het boek op de IC beland. Ze blijven maar komen. Telkens weer. Ik snap zeker dat metaforen stilistisch gezien leuk zijn om te gebruiken en je verhaal iets extra's te geven, maar niet wanneer een beschrijving 3 pagina's duurt. En dat telkens weer eigenlijk. Dit zorgt ervoor dat het boek echt ontiegelijk traag is. En dat maakt het onleesbaar. Vanaf pagina 200 ben ik scannend gaan lezen, en heb ik soms pagina's zonder dialoog helemaal overgeslagen, omdat ik het echt niet meer aankon. Het is alsof Splinter er vanuit gaat dat de lezer geen inbeeldingsvermogen heeft en daarom elke atoom in de omgeving van de hoofdpersonages op Tolkien-maar-toch-niet-omdat-dit-niet-een-zelfbedachte-fantasiewereld-is-achtige manier te beschrijven. Ik weet niet waar de redacteur mee bezig was tijdens het begeleiden, maar een schaar om goed mee te knippen was blijkbaar niet aanwezig.
Verder weet ik dit van de hoofdpersonen: Magnus is depressief en Elias weet gewoon niet waar hij heen wil in het leven. Ohja, en Magnus is onwijs knap, want dat moet Elias toch elke 10 pagina's toch weer even melden, voor het geval we het vergeten waren. Verder zijn ze alleen maar vrienden hoor! Echt! Platonische relatie! Beste vrienden alleen! Behalve dat Ik weet niet waarom, maar aan de ene kant lijkt het alsof Splinter een heel erg goede vriendschap tussen twee mannen wilt neerzetten, maar aan de andere kant wil hij ook dat de twee een spicy romance hebben. Kies gewoon!
Over de karakters gesproken, ik weet eigenlijk verder niks over de twee hoofdpersonages dan wat ik hierboven heb geschreven. Dit is heel jammer. Ik denk dat, in plaats van de ellenlange, wollige beschrijvingen, het boek een stuk leesbaarder en interessanter was geweest als er wat meer flashbacks in zouden zitten. Bijvoorbeeld hoe de twee elkaar hebben ontmoet en hoe ze beste vrienden zijn geworden, of bijvoorbeeld hoe Elias Magnus steunpilaar werd toen . Niet alleen is dat een leuke manier om een uitstapje ter maken, maar ik denk dat je op deze manier ook als lezer veel meer meeleeft met de hoofdpersonages. Gemiste kans.
Tot slot, want deze review wordt anders echt veel te lang, wil ik nog mijn ei kwijt over hoe Splinter vrouwen omschrijft in dit boek, want ze zijn allemaal bloedmooi, mysterieus en fragiel. Een citaat luidt bijvoorbeeld:
"Ze was fragiel kwetsbaar, zoals crêpepapier dat is."
Kunnen mannen hier alsjeblieft mee ophouden, om vrouwen als fragiele wezens te beschrijven waar de mannelijke personages hitsig van worden? Of gewoon dat elke vrouw in een boek een soort Afrodite is? Want dit is niet hoe elke vrouw (in de breedste zin van het gender) eruit ziet. Vrouwen zijn ook maar mensen die je in alle soorten en maten hebt! Mon dieu!
Ik vind het echt jammer dat ik dit boek 1 ster heb moeten geven. Confettiregen en Roze Brieven waren namelijk echt fan-tas-tisch! Maar goed, daar zaten ook geen ellenlange beschrijvingen in en waren de personages ook wat beter uitgewerkt. Mijn tip is daarom om die te lezen in plaats van dit monster van een boekwerk. Het is de 600 pagina's niet waard.
May 6, 2022
Wauw ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik had dit boek een maandje voor de dag dat hij gepubliceerd was al gekregen alleen wilde ik hem op een rustig moment uitlezen. En wat ben ik blij dat ik de tijd, rust en ruimte heb genomen om van dit boek te genieten.
“als de Hemel genoeg ruimte heeft” voelde als een soort sprookje met een erg droevig einde. Een einde wat ik op een gegeven moment zeker zag aankomen maar toch was ik verrast en verdrietig.
Door de manier waarop Splinter schrijft heeft alles een betekenis. Elk detail komt tot leven en je hebt niet eens een mega brede fantasie nodig om dit boek als een soort film in je hoofd te zien. Splinters beschrijvingen zijn dusdanig specifiek dat hij een filmpje laat afspelen in je hoofd. Sommige mensen vinden dat misschien wat minder, ik geniet er van.
Wat ik zelf vooral mooi vond was dat de focus niet perse op het “verhaal” lag maar meer op gevoelens. Althans zo interpreteerde ik het. Wat ik daarmee bedoel is dat ik tijdens het lezen vooral bezig was met de gevoelens en gedachtes van Elias en Magnus te begrijpen en in me op te nemen en niet bezig was met te voorspellen wat er zou gaan gebeuren. Ik las op een hele andere, fijne en rustige manier.
Als laatst vind ik dit een heel toegankelijk boek voor mensen zoals ik die vrijwel altijd Young Adult lezen. Splinter gebruikt geen onnodige dure woorden, geen al te lange zinnen en het leest heel vlot (laat je niet intimideren door de hoeveelheid pagina’s! als je eenmaal aan het lezen bent vlieg je er doorheen)
Kortom een mooie 5 sterren. Ik geef toe ik twijfelde tussen 4 en 5 sterren. Dit omdat ik soms een beetje verdwaald raakte in het verhaal. Maar ik vond het einde dusdanig goed dat ik er toch een mooie 5 sterren van heb gemaakt.
<3
“als de Hemel genoeg ruimte heeft” voelde als een soort sprookje met een erg droevig einde. Een einde wat ik op een gegeven moment zeker zag aankomen maar toch was ik verrast en verdrietig.
Door de manier waarop Splinter schrijft heeft alles een betekenis. Elk detail komt tot leven en je hebt niet eens een mega brede fantasie nodig om dit boek als een soort film in je hoofd te zien. Splinters beschrijvingen zijn dusdanig specifiek dat hij een filmpje laat afspelen in je hoofd. Sommige mensen vinden dat misschien wat minder, ik geniet er van.
Wat ik zelf vooral mooi vond was dat de focus niet perse op het “verhaal” lag maar meer op gevoelens. Althans zo interpreteerde ik het. Wat ik daarmee bedoel is dat ik tijdens het lezen vooral bezig was met de gevoelens en gedachtes van Elias en Magnus te begrijpen en in me op te nemen en niet bezig was met te voorspellen wat er zou gaan gebeuren. Ik las op een hele andere, fijne en rustige manier.
Als laatst vind ik dit een heel toegankelijk boek voor mensen zoals ik die vrijwel altijd Young Adult lezen. Splinter gebruikt geen onnodige dure woorden, geen al te lange zinnen en het leest heel vlot (laat je niet intimideren door de hoeveelheid pagina’s! als je eenmaal aan het lezen bent vlieg je er doorheen)
Kortom een mooie 5 sterren. Ik geef toe ik twijfelde tussen 4 en 5 sterren. Dit omdat ik soms een beetje verdwaald raakte in het verhaal. Maar ik vond het einde dusdanig goed dat ik er toch een mooie 5 sterren van heb gemaakt.
<3
April 29, 2022
Confettiregen was een van de mooiste boeken die ik vorig jaar heb gelezen, dus toen Splinter zijn nieuwe boek “Als de Hemel genoeg ruimte heeft” uitbracht, wist ik meteen dat ik hem moest lezen, zonder dat ik wist waar het eigenlijk over ging. En hoewel het heel anders bleek te zijn dan confettiregen, is het minstens zo mooi!
In Als de Hemel genoeg ruimte heeft, volg je Magnus en Elias. Twee beste vrienden die eigenlijk elkaars tegenpolen zijn maar een prachtige liefdevolle vriendschap hebben. Ze gaan samen op reis; door het dorp, het bos, het klooster, de stad, het woud, en de berg. Een reis met mooie momenten, moeilijke momenten, eenzaamheid, mentale problemen, en er voor elkaar zijn ookal kan je elkaar niet altijd helpen.
Splinters schrijfstijl is wederom prachtig. Het is literatuur op een luchtige, poëtische manier. Alles wordt zo mooi omschreven, er worden fijne metaforen gebruikt en daar is ruimte voor, zonder dat het langdradig wordt!
Elias en Magnus waren mooie personages. Ze zijn zo tegenstrijdig, maar vullen elkaar mooi aan. Magnus strijdt tijdens de reis vooral tegen zijn depressie en donkere gedachtes, en Elias is meer op zoek naar zichzelf. Ze helpen elkaar waar nodig en waar mogelijk is en hebben elkaar onvoorwaardelijk lief.
Dit boek heeft me diep geraakt en ontroerd. Het is prachtig geschreven, en ik zal het zeker niet snel vergeten.
Zo, en nu ga ik weer verder met huilen onder m’n dekentje 😢
In Als de Hemel genoeg ruimte heeft, volg je Magnus en Elias. Twee beste vrienden die eigenlijk elkaars tegenpolen zijn maar een prachtige liefdevolle vriendschap hebben. Ze gaan samen op reis; door het dorp, het bos, het klooster, de stad, het woud, en de berg. Een reis met mooie momenten, moeilijke momenten, eenzaamheid, mentale problemen, en er voor elkaar zijn ookal kan je elkaar niet altijd helpen.
Splinters schrijfstijl is wederom prachtig. Het is literatuur op een luchtige, poëtische manier. Alles wordt zo mooi omschreven, er worden fijne metaforen gebruikt en daar is ruimte voor, zonder dat het langdradig wordt!
Elias en Magnus waren mooie personages. Ze zijn zo tegenstrijdig, maar vullen elkaar mooi aan. Magnus strijdt tijdens de reis vooral tegen zijn depressie en donkere gedachtes, en Elias is meer op zoek naar zichzelf. Ze helpen elkaar waar nodig en waar mogelijk is en hebben elkaar onvoorwaardelijk lief.
Dit boek heeft me diep geraakt en ontroerd. Het is prachtig geschreven, en ik zal het zeker niet snel vergeten.
Zo, en nu ga ik weer verder met huilen onder m’n dekentje 😢
April 14, 2022
Splinter leerde ik kennen tijdens Wie Is De Mol, in het begin dacht ik, “Wie is die rare snuiter?”, maar al snel begon ik van hem te houden, zoals je van een goed boek kan houden, bij elke bladzijde die je leest leer je meer, ontdek je meer, alle kleuren bijeenkomend tot een groot kleurenpalet. Eerst las ik Confettiregen, het verhaal van Wobi, een jongen die ontdekt dat hij anders is dan alle andere, en op zoektocht gaat naar zijn ware ik, dit genre, “Queer”, trekt mij sowieso erg aan. Zo nu ook weer met Als de Hemel genoeg ruimte heeft, het leest heel anders, heeft veel meer de Barok-stijl waar Splinter om bekend staat, dit ruim 500 bladzijden tellende boek is met haar grote woordenschat dik gevuld, vol avontuur en fijne zinsbouw. Wij volgen Magnus en Elias, op avontuur, op reis via Het Dorp, Het Bos, Het Klooster, De Stad, via Het Woud naar de De Berg, een reis om te reizen, plezier te maken, herinneringen op te doen, maar ook een reis om henzelf beter te leren kennen, om de wereld beter te leren kennen. Wat voor Magnus een reis is met een eindbestemming, is het voor Elias een reis vol zelfreflectie, twee jongens samen, twee geliefden, want ook in vriendschap is veel liefde te vinden, soms nog wel meer als in een relatie, je bent er altijd voor elkaar, onvoorwaardelijk. Aan de buitenkant kan je niet altijd zien wat er in iemand omgaat, dat bewijst Magnus maar al te goed, zelfs beste vrienden weten niet alles van elkaar. Uiteindelijk ben je toch alleen met je gedachtes, met je gevoelens, een ander kan er enkel onvoorwaardelijk voor je zijn, je steunen met wat je doet en met wat je voelt. De een gaat alles aan, elk avontuur, niks is te veel, de ander kijkt liever eerst de kat uit de boom, en laat zich meeslepen door de ander. Tegenpolen. Maar wellicht is dat is juist wat de vriendschap tussen Magnus en Elias zo sterk maakt. Na publicatie begint voor Splinter een “mini-rouwproces”, hij is van de personages gaan houden, en dat is voor mij het zelfde, ook ik ben van deze twee vrienden gaan houden, dat is precies wat een boek zo sterk maakt, je raakt er emotioneel bij betrokken. Tijdens het lezen stelde ik mij als lezer mooie Italiaanse dorpjes voor, waar mensen op de hoek van de straat genieten van hun espresso, het mediterraanse. Het is een boek over het duister wat je in jezelf tegen kan komen, maar ook de lichtpuntjes, en dat allemaal verpakt in fantasievolle woorden. Als de Hemel genoeg ruimte heeft is sprookjesachtig in het magische realisme, het leest als feeëngezang in het maanlicht, Splinter heeft zichzelf, wederom, overtroffen.
September 21, 2022
3/3.5⭐️
April 12, 2022
Ik heb dit boek gelijk gekocht tijdens de pre-sale avond van Splinter Chabot in Den Haag. Aangezien ik zijn andere boeken ook prachtig vond, had ik hoge verwachtingen van zijn nieuwe roman. En mijn verwachtingen zijn zelfs overtroffen. Het boek is een rollercoaster aan emoties, van liefde en vriendschap tot diep verdriet en mentale problemen waar je (wat de ander ook probeert) altijd alleen mee moet dealen. Ik ben naarmate de reis in het boek vorderde steeds meer gaan houden van de personages. Het was confronterend en hartverscheurend, maar wat was het mooi.
''Blijf huppelen''
''Blijf huppelen''
April 23, 2022
"ik draaide weg, want thuis was niet langer thuis, thuis was verplaatst. thuis was bij magnus."
weer iets totaal anders dan we van splinter gewend zijn maar wederom een feestje om te lezen. zijn boeken hebben een speciaal plekje in mijn hart en ik kan zeggen dat ik veel verwacht had van dit verhaal en hij heeft zichzelf toch weer overtroffen.
je wordt op een zachte en voorzichtige manier door het verhaal begeleid, alsof je hand vastgehouden wordt en je de reis met magnus en elias mee mag bewandelen. dit verhaal gaat over de ruimte tussen verliefdheid en vriendschap, over de mooiste en moeilijkste dingen in het leven en hoe die op momenten samen komen. de duisternis en de lichtpuntjes. het mag dan wel fictief zijn maar het voelt zeer persoonlijk.
de manier waarop splinter dingen beschrijft is bijna magisch, zo mooi dat ik er geen genoeg van kon krijgen en pagina na pagina bleef lezen. het voelt alsof ieder woord met precisie is uitgekozen, er is ruimte gemaakt om alles mooi te beschrijven, zo poëtisch, zo bijzonder, beeldend en betoverend, maar dat maakt het niet langdradig, het was precies goed.
ik heb nog nooit zo hard moeten huilen om een boek en ik heb het idee dat er geen woorden genoeg zijn om te beschrijven wat dit verhaal met me heeft gedaan. ik had af en toe moeite met het doorlezen omdat ik zo graag wilde dat het niet zou eindigen (ironisch als je een beetje weet waar het boek over gaat) maar man wat ben ik van magnus en elias gaan houden, ik zal de rest van mijn leven op zoek gaan naar iemand die me liefie noemt. E.M. voor eeuwig naast elkaar, voor eeuwig hand in hand. vijf sterren die ik met een huilend hart uitdeel, een boek dat ik niet snel zal vergeten.
weer iets totaal anders dan we van splinter gewend zijn maar wederom een feestje om te lezen. zijn boeken hebben een speciaal plekje in mijn hart en ik kan zeggen dat ik veel verwacht had van dit verhaal en hij heeft zichzelf toch weer overtroffen.
je wordt op een zachte en voorzichtige manier door het verhaal begeleid, alsof je hand vastgehouden wordt en je de reis met magnus en elias mee mag bewandelen. dit verhaal gaat over de ruimte tussen verliefdheid en vriendschap, over de mooiste en moeilijkste dingen in het leven en hoe die op momenten samen komen. de duisternis en de lichtpuntjes. het mag dan wel fictief zijn maar het voelt zeer persoonlijk.
de manier waarop splinter dingen beschrijft is bijna magisch, zo mooi dat ik er geen genoeg van kon krijgen en pagina na pagina bleef lezen. het voelt alsof ieder woord met precisie is uitgekozen, er is ruimte gemaakt om alles mooi te beschrijven, zo poëtisch, zo bijzonder, beeldend en betoverend, maar dat maakt het niet langdradig, het was precies goed.
ik heb nog nooit zo hard moeten huilen om een boek en ik heb het idee dat er geen woorden genoeg zijn om te beschrijven wat dit verhaal met me heeft gedaan. ik had af en toe moeite met het doorlezen omdat ik zo graag wilde dat het niet zou eindigen (ironisch als je een beetje weet waar het boek over gaat) maar man wat ben ik van magnus en elias gaan houden, ik zal de rest van mijn leven op zoek gaan naar iemand die me liefie noemt. E.M. voor eeuwig naast elkaar, voor eeuwig hand in hand. vijf sterren die ik met een huilend hart uitdeel, een boek dat ik niet snel zal vergeten.
May 23, 2022
Na Confettiregen (groot fan) had ik hoge verwachtingen van het nieuwe boek van Splinter met een prachtige titel. Jammer genoeg niet waargemaakt, er gebeurt te weinig en het blijft mijns inziens te oppervlakkig tav één van de hoofdpersonen (Magnus). Aan het einde van het verhaal rest mij nog steeds de vraag: waarom heeft hij voor deze uitweg gekozen? Daarvoor in de plaats worden de 570 pagina’s met heel veel metaforen gevuld. Veel te veel als je het mij vraagt.
Ik geef het alsnog drie sterren omdat de schrijfstijl gaandeweg went en de mooie passages over vriendschap.
Ik geef het alsnog drie sterren omdat de schrijfstijl gaandeweg went en de mooie passages over vriendschap.
October 31, 2022
4.5 sterren
"Vrienden Magnus en Elias zijn elkaars tegenpolen: Magnus galoppeert door het leven, Elias kijkt toe hoe Magnus de wereld naar zijn hand zet. Ze besluiten samen op reis te gaan door een land dat lang geleden betoverend is geweest. De route is uitgestippeld, de bestemming staat vast. Onderweg komen ze voor de grootste keuzes uit hun leven te staan.
Hoewel Magnus in het zonlicht lijkt te leven, is er schaduw in zijn hoofd. Elias ontdekt dat hoe dicht je ook bij iemand komt, uiteindelijk iedereen alleen is met zijn gedachten."
Na 'Confettiregen' van Splinter Chabot, wilde ik dit boek ook heel graag lezen. 'Als de hemel genoeg ruimte heeft' lijkt totaal niet op Splinters eerste boek, maar dat bleek totaal niet erg te zijn. Ik vond het boek echt fantastisch.
Toen ik begon met lezen, merkte ik dat ik heel rustig werd van dit boek. Er gebeurde in het begin niet heel veel, maar ik vond dat juist heel relaxt. Het boek bestaat uit zeven delen, ieder deel afspelend op een andere plek, namelijk: het dorp, het bos, het klooster, de stad, het woud, de berg en de zon.
Ik vond het grappig om te merken dat ieder deel een heel andere sfeer had en ik moest bij verschillende delen ook aan verschillende boeken merken. Zo moest ik bij 'het Bos' steeds denken aan 'De brief voor de Koning' van Tonke Dragt en bij 'de Stad' juist aan 'Grand Hotel Europa' van Ilja Leonard Pfeijffer.
Tijdens het lezen vroeg ik me meerdere malen af in welke tijd het boek zichzelf afspeelde en ik vond het daarbij helemaal niet vervelend dat ik daar niet achter kon komen. Het boek, dacht ik, kon eigenlijk in iedere tijd spelen. Ik vond het daardoor jammer dat er soms vergelijkingen in het boek voorkwamen met wat modernere zaken, waardoor het sprookjesachtige een beetje verloren ging. Zoals bijvoorbeeld vergelijkingen met een snelweg of een auto.
Het boek kabbelde een beetje voort en werd steeds wat intrigerender. Het eennalaatste en laatste deel liep de spanning verder op en werd alles explicieter beschreven. Ik vond het ontroerend en moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit zo hard heb gehuild bij een boek. De manier waarop het beschreven was hielp daar zeker aan mee.
De enige reden waarom ik dit boek niet vijf sterren heb gegeven, is omdat het in het begin soms wat lastig was om mijn aandacht erbij te houden, omdat er niet zo veel gebeurde, maar er wel heel veel pagina's volgeschreven werden. Maar omdat het boek me zo ontroerde en ik er heel erg van genoten heb, kom ik wel uit op 4.5 ster. Een absolute aanrader!
"Vrienden Magnus en Elias zijn elkaars tegenpolen: Magnus galoppeert door het leven, Elias kijkt toe hoe Magnus de wereld naar zijn hand zet. Ze besluiten samen op reis te gaan door een land dat lang geleden betoverend is geweest. De route is uitgestippeld, de bestemming staat vast. Onderweg komen ze voor de grootste keuzes uit hun leven te staan.
Hoewel Magnus in het zonlicht lijkt te leven, is er schaduw in zijn hoofd. Elias ontdekt dat hoe dicht je ook bij iemand komt, uiteindelijk iedereen alleen is met zijn gedachten."
Na 'Confettiregen' van Splinter Chabot, wilde ik dit boek ook heel graag lezen. 'Als de hemel genoeg ruimte heeft' lijkt totaal niet op Splinters eerste boek, maar dat bleek totaal niet erg te zijn. Ik vond het boek echt fantastisch.
Toen ik begon met lezen, merkte ik dat ik heel rustig werd van dit boek. Er gebeurde in het begin niet heel veel, maar ik vond dat juist heel relaxt. Het boek bestaat uit zeven delen, ieder deel afspelend op een andere plek, namelijk: het dorp, het bos, het klooster, de stad, het woud, de berg en de zon.
Ik vond het grappig om te merken dat ieder deel een heel andere sfeer had en ik moest bij verschillende delen ook aan verschillende boeken merken. Zo moest ik bij 'het Bos' steeds denken aan 'De brief voor de Koning' van Tonke Dragt en bij 'de Stad' juist aan 'Grand Hotel Europa' van Ilja Leonard Pfeijffer.
Tijdens het lezen vroeg ik me meerdere malen af in welke tijd het boek zichzelf afspeelde en ik vond het daarbij helemaal niet vervelend dat ik daar niet achter kon komen. Het boek, dacht ik, kon eigenlijk in iedere tijd spelen. Ik vond het daardoor jammer dat er soms vergelijkingen in het boek voorkwamen met wat modernere zaken, waardoor het sprookjesachtige een beetje verloren ging. Zoals bijvoorbeeld vergelijkingen met een snelweg of een auto.
Het boek kabbelde een beetje voort en werd steeds wat intrigerender. Het eennalaatste en laatste deel liep de spanning verder op en werd alles explicieter beschreven. Ik vond het ontroerend en moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit zo hard heb gehuild bij een boek. De manier waarop het beschreven was hielp daar zeker aan mee.
De enige reden waarom ik dit boek niet vijf sterren heb gegeven, is omdat het in het begin soms wat lastig was om mijn aandacht erbij te houden, omdat er niet zo veel gebeurde, maar er wel heel veel pagina's volgeschreven werden. Maar omdat het boek me zo ontroerde en ik er heel erg van genoten heb, kom ik wel uit op 4.5 ster. Een absolute aanrader!
January 15, 2023
‘En dan wend ik me hier graag nog tot de persoon die het nodig heeft. De lieve lezer die zélf zoekt, maar al lange tijd niet kan vinden. … Je hoeft je twijfels en je worstelingen niet te verstoppen. Hoewel iedereen met zijn eigen gedachten alleen is, kunnen we met elkaar proberen het toch minder eenzaam te maken.’ ~ Nawoord
Dit stukje maakte voor mij het hele boek goed. Het was geen verhaal wat bij me bleef. En toen ik me afvroeg wat ik ervan vond kwam ik er al snel achter dat ik alles te geromantiseerd vind. Kijk je daar doorheen zie je een verhaal over een intense relatie, een relatie tussen vriendschap en liefde in. Maar de romantisering maakte het voor mij te moeilijk om me met iemand te identificeren. Door met deze woorden af te sluiten voel ik me eindelijk gezien en voel ik me eindelijk verbonden met het verhaal. Bedankt Splinter.
Dit stukje maakte voor mij het hele boek goed. Het was geen verhaal wat bij me bleef. En toen ik me afvroeg wat ik ervan vond kwam ik er al snel achter dat ik alles te geromantiseerd vind. Kijk je daar doorheen zie je een verhaal over een intense relatie, een relatie tussen vriendschap en liefde in. Maar de romantisering maakte het voor mij te moeilijk om me met iemand te identificeren. Door met deze woorden af te sluiten voel ik me eindelijk gezien en voel ik me eindelijk verbonden met het verhaal. Bedankt Splinter.
March 7, 2023
Nederlands
Als de Hemel genoeg ruimte heeft gaat over Magnus en Elias die samen een reis maken. Ze zijn twee vrienden van elkaar en besluiten een wandeltocht te maken door verschillende plekken wat zal eindigen bij De Berg. Ze leren de wereld om hun heen en hun eigen levens beter kennen. De twee zijn erg verschillend van elkaar en dat zorgt er juist voor dat ze zo goed bij elkaar passen.
In de 500 pagina's waar ze de reis maken naar hun eindbestemming staat alles uitgebreid besproken. Met veel metaforen beschrijft Splinter Chabot hun verhaal. Als lezer lijk je er echt naast te staan. Na de 500 pagina's weet je wie ze zijn en wat hun relatie tot elkaar is. Toch blijft er de hele tijd een afwachtend gevoel bij je hangen. Je weet dat er iets gaat komen, maar geniet nog van de reis die de twee maken. Ze leren heel veel verschillende mensen kennen en toch nemen ze elke keer weer afscheid van deze bijzondere mensen. Ze blijven nooit te lang op één plek. Ze moeten door. Na het lezen van meerdere recensies snap ik waarom dit boek niet voor iedereen is. Zoals al gezegd zijn de eerste 500 pagina's erg beschrijvend en gebruikt Splinter Chabot alle manieren om zijn tekst zo poëtisch mogelijk te maken. Dit kan langdradig lijken, aangezien de echte 'actie' in de laatste 70 pagina's plaats vindt. Ik vond het juist heerlijk om meegesleurd te woorden en gewoon het leven van de twee te volgen. Toch kan ik snappen dat je die 500 pagina's absoluut niet nodig vindt. Op een gegeven moment kan je er zelfs scannend doorheen als je dat zou willen. Ondanks dat ik heel goed ga op de manier dat hij het heeft geschreven, snap ik dat dit niet voor iedereen is. Voor wie dit boek wilt lezen, is het wel iets om rekening mee te houden.
Over het algemeen heb ik genoten en daarom geef ik het 5 sterren. Ik kon me echt vinden in de karakters en raad het boek zeker aan voor de juiste lezer!
Als de Hemel genoeg ruimte heeft gaat over Magnus en Elias die samen een reis maken. Ze zijn twee vrienden van elkaar en besluiten een wandeltocht te maken door verschillende plekken wat zal eindigen bij De Berg. Ze leren de wereld om hun heen en hun eigen levens beter kennen. De twee zijn erg verschillend van elkaar en dat zorgt er juist voor dat ze zo goed bij elkaar passen.
In de 500 pagina's waar ze de reis maken naar hun eindbestemming staat alles uitgebreid besproken. Met veel metaforen beschrijft Splinter Chabot hun verhaal. Als lezer lijk je er echt naast te staan. Na de 500 pagina's weet je wie ze zijn en wat hun relatie tot elkaar is. Toch blijft er de hele tijd een afwachtend gevoel bij je hangen. Je weet dat er iets gaat komen, maar geniet nog van de reis die de twee maken. Ze leren heel veel verschillende mensen kennen en toch nemen ze elke keer weer afscheid van deze bijzondere mensen. Ze blijven nooit te lang op één plek. Ze moeten door. Na het lezen van meerdere recensies snap ik waarom dit boek niet voor iedereen is. Zoals al gezegd zijn de eerste 500 pagina's erg beschrijvend en gebruikt Splinter Chabot alle manieren om zijn tekst zo poëtisch mogelijk te maken. Dit kan langdradig lijken, aangezien de echte 'actie' in de laatste 70 pagina's plaats vindt. Ik vond het juist heerlijk om meegesleurd te woorden en gewoon het leven van de twee te volgen. Toch kan ik snappen dat je die 500 pagina's absoluut niet nodig vindt. Op een gegeven moment kan je er zelfs scannend doorheen als je dat zou willen. Ondanks dat ik heel goed ga op de manier dat hij het heeft geschreven, snap ik dat dit niet voor iedereen is. Voor wie dit boek wilt lezen, is het wel iets om rekening mee te houden.
Over het algemeen heb ik genoten en daarom geef ik het 5 sterren. Ik kon me echt vinden in de karakters en raad het boek zeker aan voor de juiste lezer!
May 18, 2022
als de Hemel ruimte genoeg heeft. Door: Splinter Chabot.
Confettiregen was een fleurig, kleurrijk boek; qua cover en inhoud. als de hemel ruimte genoeg heeft is een veel donkerder boek, dat zie je ook aan de grijze cover.
570 pagina’s lang ga je mee op reis met de vrienden Magnus en Elias. Ze trekken door: het Dorp, het Bos, het Klooster,… met als einddoel de Berg. Zoals u kunt vermoeden is het een soort van sprookjesachtig verhaal, maar dan wel een lang sprookje. Dat is ook een klein minpuntje: het verhaal had misschien wel iets korter gekund. Chabot schrijft zwierig, met veel originele metaforen en vergelijkingen, en hij herhaalt vaak dingen. Dat maakt het soms sprookjesachtiger en poëtischer maar soms ook langdradiger.
als de Hemel ruimte genoeg heeft is een magisch verhaal, een ode aan de vriendschap, een pleidooi om het kind in jezelf te blijven omarmen. Daarnaast is het ook een boek dat aantoont dat iedereen toch echt zichzelf moet redden, dat vriendschap en liefde een warm bad zijn maar geen wondermiddel. Je kan nooit echt in iemand anders hoofd kijken…
Benieuwd wat Splinter Chabot ons in de toekomst nog gaat brengen…
Confettiregen was een fleurig, kleurrijk boek; qua cover en inhoud. als de hemel ruimte genoeg heeft is een veel donkerder boek, dat zie je ook aan de grijze cover.
570 pagina’s lang ga je mee op reis met de vrienden Magnus en Elias. Ze trekken door: het Dorp, het Bos, het Klooster,… met als einddoel de Berg. Zoals u kunt vermoeden is het een soort van sprookjesachtig verhaal, maar dan wel een lang sprookje. Dat is ook een klein minpuntje: het verhaal had misschien wel iets korter gekund. Chabot schrijft zwierig, met veel originele metaforen en vergelijkingen, en hij herhaalt vaak dingen. Dat maakt het soms sprookjesachtiger en poëtischer maar soms ook langdradiger.
als de Hemel ruimte genoeg heeft is een magisch verhaal, een ode aan de vriendschap, een pleidooi om het kind in jezelf te blijven omarmen. Daarnaast is het ook een boek dat aantoont dat iedereen toch echt zichzelf moet redden, dat vriendschap en liefde een warm bad zijn maar geen wondermiddel. Je kan nooit echt in iemand anders hoofd kijken…
Benieuwd wat Splinter Chabot ons in de toekomst nog gaat brengen…
June 4, 2024
Ik heb er heel erg lang over gedaan om dit boek uit te lezen. Dat lag zeker niet aan het verhaal. Het verhaal vond ik ontzettend mooi. Voornamelijk ook het laatste deel van het boek. Het ging voor mij alleen gewoon wat te langzaam en te langdradig. Maar toch ben ik ook blij dat ik deze reis met Magnus en Elias heb mogen maken.
Read
December 8, 2022ik geef dit geen rating want ik heb ong 70% overgeslagen omdat ik het te vermoeiend vond, dus dat zou een beetje oneerlijk zijn
ik kan jullie wel zeggen: na die skip had ik niet het idee dat ik iets had gemist
ik kan jullie wel zeggen: na die skip had ik niet het idee dat ik iets had gemist
June 30, 2022
Sprakeloos. Hartverscheurend. Breekbaar. Maar ontzettend mooi. Splinter is zo'n woordenkunstenaar, echt ongelofelijk. 5 sterren, zonder enige twijfel
June 8, 2022
Prachtig en aangrijpend….Een mooie recensie die ik las schreef terecht; een sprookje maar dan zonder ‘ze leven nog lang en gelukkig…’
En lief zoals in het nawoord de lezer wordt aangesproken, de lieve lezer die misschien soms ook het lichtknopje in zijn hersenen even niet kan vinden…
En lief zoals in het nawoord de lezer wordt aangesproken, de lieve lezer die misschien soms ook het lichtknopje in zijn hersenen even niet kan vinden…
Read
May 7, 2022In als de Hemel genoeg ruimte heeft zijn Magnus en Elias op reis. Het is het magnum opus van hun vriendschap, die wordt gedomineerd door Magnus' onophoudelijke drang naar avontuur en expressie en Elias' zoektocht naar betekenis, waarin ze elkaar feilloos aanvullen. De reis is ook een apotheose; de route en de eindbestemming staan vast, en door het boek heen is als rode draad een gevoel van onvermijdelijkheid en finaliteit verweven.
Het reis die Magnus en Elias maken, lijkt me prachtig. Chabots besluit om de verschillende locaties van het boek terug te brengen tot archetypen (Het Dorp, Het Bos, Het Klooster, De Stad, Het Woud en De Berg) geeft het boek een mystieke sfeer mee. Er is ruimte voor fantasie en interpretatie, niettemin van verteller Elias zelf. Het boek staat vol met mijmeringen over deze plekken en het leven dat ze al hebben gezien, en de meeste van deze voorstellingen vond ik erg mooi gevonden en omschreven.
Thematisch gaat het boek over mentale problematiek en de rol van vriendschap daarin. Ten dele wordt dit in het boek goed uitgewerkt. Elias' focalisatie geeft weinig toelichting bij Magnus' mentale problemen, wat voor mij ook goed weergeeft hoe ongrijpbaar en ingewikkeld andermans gevoelens en emoties kunnen zijn, van buitenaf bekeken, en zeker hoe wanhopig je kan worden als iemand meer nodig heeft dan wat jijzelf kunt bieden. Anderzijds lijkt Elias meer te weten over Magnus dan hij vertelt, en dat gaf het boek ook wel een onnodige dubbelzinnigheid mee. Überhaupt wordt er veel in het boek in het ongewis gelaten, en deels dient dat het verhaal (zoals bijvoorbeeld de locaties). Echter zijn er ook onduidelijkheden die me wel stoorden, die voornamelijk betrekking hebben op de periode voor de reis. Wie waren Magnus en Elias als individuen? Welke rol vervulden ze in de maatschappij? Hoe kwamen ze in Het Dorp terecht?
Mijn laatste punt van kritiek is iets dat bij vele lezers tot ergernis leidde, en dat is Chabots taalgebruik. Hij houdt erg van versiering en het boek staat dan ook vol met (veelal zelfbedachte) bijvoeglijk naamwoorden en een wildgroei aan metaforen. Jammer genoeg zat de vorm de inhoud vaak in de weg, en dat vond ik doodzonde omdat het verhaal in de kern vrij simpel is, en dat niet tot uiting leek te mogen komen. Het verhaal was effectiever geweest als sommige dingen gewoon genoemd in plaats van uitgelegd en geïnterpreteerd werden. Daarnaast gingen sommige zelfbedachte woorden eigenlijk nergens over, of voegden ze in ieder geval niets toe, waardoor het taalgebruik op punten ook wel irritatie wekte.
Concluderend vind ik als de Hemel genoeg ruimte heeft als verhaal echt de moeite waard, maar moet ik een onvoldoende geven voor leesplezier. Wellicht kunnen anderen door de taal heen prikken, maar ik vond het moeilijk.
Het reis die Magnus en Elias maken, lijkt me prachtig. Chabots besluit om de verschillende locaties van het boek terug te brengen tot archetypen (Het Dorp, Het Bos, Het Klooster, De Stad, Het Woud en De Berg) geeft het boek een mystieke sfeer mee. Er is ruimte voor fantasie en interpretatie, niettemin van verteller Elias zelf. Het boek staat vol met mijmeringen over deze plekken en het leven dat ze al hebben gezien, en de meeste van deze voorstellingen vond ik erg mooi gevonden en omschreven.
Thematisch gaat het boek over mentale problematiek en de rol van vriendschap daarin. Ten dele wordt dit in het boek goed uitgewerkt. Elias' focalisatie geeft weinig toelichting bij Magnus' mentale problemen, wat voor mij ook goed weergeeft hoe ongrijpbaar en ingewikkeld andermans gevoelens en emoties kunnen zijn, van buitenaf bekeken, en zeker hoe wanhopig je kan worden als iemand meer nodig heeft dan wat jijzelf kunt bieden. Anderzijds lijkt Elias meer te weten over Magnus dan hij vertelt, en dat gaf het boek ook wel een onnodige dubbelzinnigheid mee. Überhaupt wordt er veel in het boek in het ongewis gelaten, en deels dient dat het verhaal (zoals bijvoorbeeld de locaties). Echter zijn er ook onduidelijkheden die me wel stoorden, die voornamelijk betrekking hebben op de periode voor de reis. Wie waren Magnus en Elias als individuen? Welke rol vervulden ze in de maatschappij? Hoe kwamen ze in Het Dorp terecht?
Mijn laatste punt van kritiek is iets dat bij vele lezers tot ergernis leidde, en dat is Chabots taalgebruik. Hij houdt erg van versiering en het boek staat dan ook vol met (veelal zelfbedachte) bijvoeglijk naamwoorden en een wildgroei aan metaforen. Jammer genoeg zat de vorm de inhoud vaak in de weg, en dat vond ik doodzonde omdat het verhaal in de kern vrij simpel is, en dat niet tot uiting leek te mogen komen. Het verhaal was effectiever geweest als sommige dingen gewoon genoemd in plaats van uitgelegd en geïnterpreteerd werden. Daarnaast gingen sommige zelfbedachte woorden eigenlijk nergens over, of voegden ze in ieder geval niets toe, waardoor het taalgebruik op punten ook wel irritatie wekte.
Concluderend vind ik als de Hemel genoeg ruimte heeft als verhaal echt de moeite waard, maar moet ik een onvoldoende geven voor leesplezier. Wellicht kunnen anderen door de taal heen prikken, maar ik vond het moeilijk.
November 4, 2022
“Dit boek is echt iets voor jou”, zei een collega tegen me.
Een gedurfde uitspraak, want daarmee geef je aan dat je die persoon heel goed denkt te kennen. Dat kan meevallen, maar veel vaker valt het tegen. Het is dat laatste geworden.
Het boek staat bol van de beeldspraak en alliteraties (wat jammer dat dat woord niet met een ‘b’ begint). Het woord ‘alsof’ is alomtegenwoordig. Het boek is een soort reisverslag van twee boezemvrienden, Magnus en Elias. Te voet beginnen ze aan een lange tocht. Om het eindpunt te bereiken moeten ze door De Stad, langs Het Klooster, door Het Woud, op de Berg. De vrienden zeggen bitter weinig tegen elkaar en Chabot lijkt die stilte te willen vullen met ellenlange beschrijvingen. Ik word er gek van.
Op een bepaald punt vraag ik me af of ik nog wel verder moet. Moet je boeken uitlezen met tegenzin? Ik vraag het aan een schrijfster die ik toevallig zie. “Leg het aan de kant, het is er vast gewoon de tijd niet voor.” Maar ik wil mijn collega niet ontgoochelen door het half gelezen terug te geven.
Ik zet door, net als Magnus en Elias. Zij verbijten de kou, ik de beeldspraak. En in tegenstelling tot Elias ben ik blij met elke stap die ze vooruit zetten. Ik sluit me aan bij Magnus. “Ja, ik ben gelukkig”, zegt Magnus op een bepaald moment, “maar alleen omdat ik weet dat het einde in zicht is.” Bij mij is het net zo. Eens ik beslist heb om door te lezen, tot het einde, gaat het beter. Misschien ook omdat de hoofdstukken korter worden. Alsof de onophoudelijke sneeuw in Het Woud ook in het boek de woorden bedekt, de witregels centimeter per centimeter dikker worden (oei, ik begin ook al).
Sorry voor die ene ster, Splinter. Trek het je niet aan. Het is er de tijd niet voor, voor mij. En het leven is geen sprookje, maar je kan wél af en toe doen alsof, dat heb ik van jou geleerd. Dus de rest van de sterren pluk je gewoon uit de hemel. Ruimte, maar vast ook sterren genoeg.
Een gedurfde uitspraak, want daarmee geef je aan dat je die persoon heel goed denkt te kennen. Dat kan meevallen, maar veel vaker valt het tegen. Het is dat laatste geworden.
Het boek staat bol van de beeldspraak en alliteraties (wat jammer dat dat woord niet met een ‘b’ begint). Het woord ‘alsof’ is alomtegenwoordig. Het boek is een soort reisverslag van twee boezemvrienden, Magnus en Elias. Te voet beginnen ze aan een lange tocht. Om het eindpunt te bereiken moeten ze door De Stad, langs Het Klooster, door Het Woud, op de Berg. De vrienden zeggen bitter weinig tegen elkaar en Chabot lijkt die stilte te willen vullen met ellenlange beschrijvingen. Ik word er gek van.
Op een bepaald punt vraag ik me af of ik nog wel verder moet. Moet je boeken uitlezen met tegenzin? Ik vraag het aan een schrijfster die ik toevallig zie. “Leg het aan de kant, het is er vast gewoon de tijd niet voor.” Maar ik wil mijn collega niet ontgoochelen door het half gelezen terug te geven.
Ik zet door, net als Magnus en Elias. Zij verbijten de kou, ik de beeldspraak. En in tegenstelling tot Elias ben ik blij met elke stap die ze vooruit zetten. Ik sluit me aan bij Magnus. “Ja, ik ben gelukkig”, zegt Magnus op een bepaald moment, “maar alleen omdat ik weet dat het einde in zicht is.” Bij mij is het net zo. Eens ik beslist heb om door te lezen, tot het einde, gaat het beter. Misschien ook omdat de hoofdstukken korter worden. Alsof de onophoudelijke sneeuw in Het Woud ook in het boek de woorden bedekt, de witregels centimeter per centimeter dikker worden (oei, ik begin ook al).
Sorry voor die ene ster, Splinter. Trek het je niet aan. Het is er de tijd niet voor, voor mij. En het leven is geen sprookje, maar je kan wél af en toe doen alsof, dat heb ik van jou geleerd. Dus de rest van de sterren pluk je gewoon uit de hemel. Ruimte, maar vast ook sterren genoeg.
May 19, 2022
Wat een genot is het toch om weer een nieuw boek van Splinter Chabot te kunnen lezen. Als De Hemel Genoeg Ruimte Heeft is een fictieve roman en weer heel anders dan zijn debuut Confettiregen, waar ik enorm van gesmuld heb, maar er is een thema dat ook in dit boek weer terugkeert - en dat is hoop. Gezien de afloop van het verhaal klinkt dat misschien ietwat ironisch. Echter vind ik dat de onvoorwaardelijke vriendschap tussen Elias en Magnus, de roze bril waardoor zij de wereld bekijken en de kleine dingen die zij daarmee tot wonders kunnen verheven toch echt anders doet blijken.
Het geheel voelt erg sprookjesachtig aan en dat komt niet alleen door de plekken waar Magnus en Elias langskomen, de vertelwijze versterkt dit nog eens. Ieder hoofdstuk komen de hoofdpersonen weer tot nieuwe ontdekkingen die je verder meevoeren in de wereld van Elias en Magnus.
Het boek moet het niet hebben van een sterk en doordacht plot, juist de eenvoud is wat het boek zo sterk maakt. De mijns inziens prachtige schrijfstijl moet je liggen en kan enigszins repetitief aanvoelen: hij neemt ruimschoots de tijd om uit te weiden over de gedachtespinsels van Magnus en Elias en metaforiseert erop los. Andere lezers struikelen hierover, lees ik in andere reviews. Het klopt dat er een hoop ge-alst, ge-zoalst en ge-alsoft wordt, maar naar mijn mening zorgt dit er op zijn beurt ook voor dat de filosofische ondertoon goed uit de verf komt. Lezers die dit net zo ervaren hebben denk ik net zo erg genoten van dit verhaal als ik.
Het geheel voelt erg sprookjesachtig aan en dat komt niet alleen door de plekken waar Magnus en Elias langskomen, de vertelwijze versterkt dit nog eens. Ieder hoofdstuk komen de hoofdpersonen weer tot nieuwe ontdekkingen die je verder meevoeren in de wereld van Elias en Magnus.
Het boek moet het niet hebben van een sterk en doordacht plot, juist de eenvoud is wat het boek zo sterk maakt. De mijns inziens prachtige schrijfstijl moet je liggen en kan enigszins repetitief aanvoelen: hij neemt ruimschoots de tijd om uit te weiden over de gedachtespinsels van Magnus en Elias en metaforiseert erop los. Andere lezers struikelen hierover, lees ik in andere reviews. Het klopt dat er een hoop ge-alst, ge-zoalst en ge-alsoft wordt, maar naar mijn mening zorgt dit er op zijn beurt ook voor dat de filosofische ondertoon goed uit de verf komt. Lezers die dit net zo ervaren hebben denk ik net zo erg genoten van dit verhaal als ik.
July 12, 2025
Uit morbide fascinatie voor wat de Bilkin nou weer heeft uitgepoept wat hoofdstukken gelezen. Was niet teleurgesteld. Wat een pretentieuze trrroep. Splinter Chabot dacht wel even Een Klein Leven (Yanagihara) na te kunnen doen. Het probleem is dat deze nepobaby niet kan schrijven. Letterlijk niets in dit boek kan normaal doen. Niets praat, loopt of ligt. Nee, de zee aait het strand, de zon galoppeert en een hond doet een poging tot blaffen. Kots! Magnus is een JongerenVVD corpsbal die praat zoals ze allemaal doen. D'accord, liefie, mon ami, liefie liefie liefie. Nog eens kots! Het einde zie je aan het begin al aankomen... verder gebeurt er geen hol. Het is slechts een eindeloze en toen en toen en toen
De hele familie Chabot zijn van het soort meest vervelende BN'ers. Alleen Eus en Chantal Janzen zijn nog erger. En Johan Derksen, maar die blijft gelukkig dicht bij zijn eigen vuile nest en komt niet in andere programma's. Maar er zijn 6 Chabots, dus je ontkomt niet aan ze, en de kans dat ze allemaal tegelijk voorgoed naar de Pitcairneilanden emigreren is helaas heel klein.
De hele familie Chabot zijn van het soort meest vervelende BN'ers. Alleen Eus en Chantal Janzen zijn nog erger. En Johan Derksen, maar die blijft gelukkig dicht bij zijn eigen vuile nest en komt niet in andere programma's. Maar er zijn 6 Chabots, dus je ontkomt niet aan ze, en de kans dat ze allemaal tegelijk voorgoed naar de Pitcairneilanden emigreren is helaas heel klein.
March 20, 2023
2,5 ster.
Okeeee ik heb echt mega veel gedachtes over dit boek. Pas vanaf het gedeelte "het Woud" (pagina 369) vond ik het leuk worden en niet vermoeiend om te lezen. Hoezo duurt het zo lang voordat een boek pas leuk wordt??? De laatste 50 bladzijdes heb ik echt gehuild, terwijl ik bij de eerste hoofdstukken uit het boek elke keer in slaap viel lol
Ik wilde het 1 ster geven, maar door de laatste 200 pagina's krijgt hij er 1,5 ster bij
Okeeee ik heb echt mega veel gedachtes over dit boek. Pas vanaf het gedeelte "het Woud" (pagina 369) vond ik het leuk worden en niet vermoeiend om te lezen. Hoezo duurt het zo lang voordat een boek pas leuk wordt??? De laatste 50 bladzijdes heb ik echt gehuild, terwijl ik bij de eerste hoofdstukken uit het boek elke keer in slaap viel lol
Ik wilde het 1 ster geven, maar door de laatste 200 pagina's krijgt hij er 1,5 ster bij
July 22, 2022
Originele recensie: https://meerboekenblog2.webnode.nl/l/...
--
Samenvatting:
Dit boek verteld het verhaal over twee vrienden, Elias en Magnus. Deze twee personages kunnen niet meer van elkaar verschillen, maar blijven toch door dik en dun bij elkaar. Ze besluiten om samen op reis te gaan, de route is uitgestippeld, de eindbestemming staat vast. Onderweg zien ze wel hoelang ze op bepaalde plekken blijven.
Tijdens deze reis leer je de personages goed kennen. Magnus is de uitbundigste van de twee, maar kampt van binnen met duistere gedachten. Elias wil dichter tot Magnus komen en in zekere zin gebeurd dit tijdens de reis, echter leert Elias ook dat iedereen uiteindelijk alleen is met zijn eigen gedachten.
--
Bijzondere reis
Aan het begin van dit boek voel je al direct: Deze twee personages gaan een bijzondere reis tegemoet. Bijzonder is het zeker. Je wordt meegenomen in mooie momenten tussen Elias en Magnus, maar je wordt ook meegenomen in de duistere worstelingen en hoe lastig je eigen gedachten soms kunnen zijn.
De schrijfstijl van Splinter Chabot is met één woord te omschrijven: Prachtig. De zinnen lopen soepel over in elkaar, het is enorm poëtisch en voelt aan als een droom of een sprookje. Het is een genot om deze zinnen te lezen en elke keer blijf je denken, hoe kan hij na zoveel prachtige zinnen, nog meer van zulke zinnen bedenken?
Op de een of andere manier vond ik geen connectie met de personages in dit verhaal, wat erg jammer is. Het is immers een heel ontroerend en ook heftig verhaal. Ik voelde er echter weinig bij en hoe verder ik het verhaal in kwam, hoe langdradiger ik het ervaarde. De zinnen bleven prachtig, maar ik bleef wachten op 'iets' wat mij emotioneel zou maken. Dit gebeurde pas bij het laatste deel, wat jammer is.
De reis van Elias en Magnus is ergens wel vermakelijk, aangezien Chabot zeer gedetailleerd beschrijft wie en wat ze tegenkomen. Het is echter geen reis waar ik erg nieuwsgierig naar was of waarvoor ik graag door wilde lezen.
Ondanks dat Als de hemel genoeg ruimte heeft mij dus lichtelijk heeft teleurgesteld, ben ik wel nog erg benieuwd naar volgende boeken van Splinter Chabot. Confettiregen zal altijd één van mijn favoriete boeken blijven en de manier waarop Chabot je mee weet te nemen in zijn sprookjes achtige schrijfstijl, blijft een bijzondere ervaring.
--
Samenvatting:
Dit boek verteld het verhaal over twee vrienden, Elias en Magnus. Deze twee personages kunnen niet meer van elkaar verschillen, maar blijven toch door dik en dun bij elkaar. Ze besluiten om samen op reis te gaan, de route is uitgestippeld, de eindbestemming staat vast. Onderweg zien ze wel hoelang ze op bepaalde plekken blijven.
Tijdens deze reis leer je de personages goed kennen. Magnus is de uitbundigste van de twee, maar kampt van binnen met duistere gedachten. Elias wil dichter tot Magnus komen en in zekere zin gebeurd dit tijdens de reis, echter leert Elias ook dat iedereen uiteindelijk alleen is met zijn eigen gedachten.
--
Bijzondere reis
Aan het begin van dit boek voel je al direct: Deze twee personages gaan een bijzondere reis tegemoet. Bijzonder is het zeker. Je wordt meegenomen in mooie momenten tussen Elias en Magnus, maar je wordt ook meegenomen in de duistere worstelingen en hoe lastig je eigen gedachten soms kunnen zijn.
De schrijfstijl van Splinter Chabot is met één woord te omschrijven: Prachtig. De zinnen lopen soepel over in elkaar, het is enorm poëtisch en voelt aan als een droom of een sprookje. Het is een genot om deze zinnen te lezen en elke keer blijf je denken, hoe kan hij na zoveel prachtige zinnen, nog meer van zulke zinnen bedenken?
Op de een of andere manier vond ik geen connectie met de personages in dit verhaal, wat erg jammer is. Het is immers een heel ontroerend en ook heftig verhaal. Ik voelde er echter weinig bij en hoe verder ik het verhaal in kwam, hoe langdradiger ik het ervaarde. De zinnen bleven prachtig, maar ik bleef wachten op 'iets' wat mij emotioneel zou maken. Dit gebeurde pas bij het laatste deel, wat jammer is.
De reis van Elias en Magnus is ergens wel vermakelijk, aangezien Chabot zeer gedetailleerd beschrijft wie en wat ze tegenkomen. Het is echter geen reis waar ik erg nieuwsgierig naar was of waarvoor ik graag door wilde lezen.
Ondanks dat Als de hemel genoeg ruimte heeft mij dus lichtelijk heeft teleurgesteld, ben ik wel nog erg benieuwd naar volgende boeken van Splinter Chabot. Confettiregen zal altijd één van mijn favoriete boeken blijven en de manier waarop Chabot je mee weet te nemen in zijn sprookjes achtige schrijfstijl, blijft een bijzondere ervaring.
August 11, 2022
Ik ben omver geblazen door dit boek. Je reist 560 pagina’s mee met personages die voor je gevoel midden in het leven staan. Het boek nodigt je uit om mee te gaan op reis, en dan vooral op een mentale reis. Ik heb heerlijk mee kunnen dwalen en op momenten even de hele wereld kunnen vergeten. Ik snap dat dit boek niet voor iedereen is weggelegd aangezien de schrijfstijl heel dromerig is. Maar als je daar van houdt is dit echt perfect.
Plus: ik heb weinig boeken gezien waarbij de laatste zin zo alomvattend en perfect verwoord is:
“En ze zal weten dat, als de Hemels bestaat, en als de Hemel genoeg ruimte heeft, ze daar voor eeuwig zullen zijn”
(Brb nog heel even uithuilen)
Plus: ik heb weinig boeken gezien waarbij de laatste zin zo alomvattend en perfect verwoord is:
“En ze zal weten dat, als de Hemels bestaat, en als de Hemel genoeg ruimte heeft, ze daar voor eeuwig zullen zijn”
(Brb nog heel even uithuilen)
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 23, 2024
Wat een sterk boek. Afgelopen week laten signeren ;)
Splinters taalgebruik is zo rijk aan metaforen en andere beeldspraak. Er is geen plaats- of tijdsaanduiding, waardoor de grens tussen fantasie en realiteit vervaagd wordt. De karakters zijn sterk ontwikkeld en hebben zo veel emoties, ookal is hun achtergrond niet duidelijk. Het doel van de reis waar het boek op focust wordt ook pas onthult wanneer het einde nadert.
Dit boek is zo'n 500 pagina's, wat het voor veel mensen moeilijk zal maken om er doorheen te komen, maar de opbouw is in het naar mijn mening meer dan waard. Het einde heeft me zo hard laten huilen, daar moest ik lang van bijkomen.
Splinters taalgebruik is zo rijk aan metaforen en andere beeldspraak. Er is geen plaats- of tijdsaanduiding, waardoor de grens tussen fantasie en realiteit vervaagd wordt. De karakters zijn sterk ontwikkeld en hebben zo veel emoties, ookal is hun achtergrond niet duidelijk. Het doel van de reis waar het boek op focust wordt ook pas onthult wanneer het einde nadert.
Dit boek is zo'n 500 pagina's, wat het voor veel mensen moeilijk zal maken om er doorheen te komen, maar de opbouw is in het naar mijn mening meer dan waard. Het einde heeft me zo hard laten huilen, daar moest ik lang van bijkomen.
August 12, 2022
Oke wtf, ik kon er eerst echt niet in komen maar na 180 blz ongeveer zat ik er lekker in en heb ik de laatste 400 blz in 2,5 dag gelezen. Het einde had ik echt niet verwacht en was heel heftig
January 10, 2026
Geweldig mooi boek. Een sprookjesachtige roman met een tragische rode draad. Als lezer ben je deel van de reis van Magnus en Elias en voel je je deel van hun bestaan. Chabot is een ware taaltovenaar en hierdoor is het zo fijn om door te lezen.
Echter, soms wat langdradig dus daarom de 4/5. Zou het dus ook niet snel opnieuw lezen. Maar wel een prachtig, meeslepend boek.
Echter, soms wat langdradig dus daarom de 4/5. Zou het dus ook niet snel opnieuw lezen. Maar wel een prachtig, meeslepend boek.
May 18, 2024
Te veel herhaling, wel paar mooie quotes
January 14, 2023
Holy fucking shit, dit einde had ik oprecht niet aan zien komen. Deze schrijfstijl was zó magisch, zó mooi en zó sprookjesachtig. Ik heb zó veel vragen. Hoe heb ik pas zó laat doorgekregen dat dit de wending van het boek zou zijn? Ik heb er echt even geen woorden voor. Hoewel het boek vrij dik was, vond ik het wel heel prettig lezen. De manier van schrijven zorgde dat ik door wilde, als het al niet móéten was, lezen. Ik wilde heel graag weten hoe dit af ging lopen. Wat een gruwelijk mooi boek over vriendschap, het leven en alles wat erbij hoort. Één van de beste boeken die ik ooit heb gelezen, al had ik van Splinter Chabot gezien de andere boeken niet anders verwacht. Klein minpuntje is wel dat het soms iets te intiem/gedetailleerd was, maar dat ligt meer aan het feit dat ik niet echt van de details ben als het aankomt op romantiek/seks (haha), en dat ik gewoon überhaupt er heel slecht tegen kan als ik dingen lees die ik niet had willen lezen omdat ik er dan echt in beelden over na ga denken. Maar dit was niet heeeel vaak zo, en dit boek was veel meer gefocust op vriendschap (of iets meer dan dat?) dan echt op intieme relaties/seksualiteit enz. Dus alsnog 5 sterren en een dikke aanrader :))
August 25, 2024
Heb het uiteindelijk maar opgegevenom dit boek uit te lezen.
De taal is extreem wollig. In iedere zin lijken wel twintig bijvoeglijke naamwoorden te staan. Het leidt af van het verhaal. Maakt het bijna onleesbaar.
Drie keer geprobeerd maar ik kom er echt niet doorheen.
De taal is extreem wollig. In iedere zin lijken wel twintig bijvoeglijke naamwoorden te staan. Het leidt af van het verhaal. Maakt het bijna onleesbaar.
Drie keer geprobeerd maar ik kom er echt niet doorheen.
Displaying 1 - 30 of 151 reviews