What do you think?
Rate this book
Postapoland
Postapoland
A pyramid on the top of a mountain. A tomb on the top of the pyramid. A coffin inside the tomb.
A sun lies in the coffin. This sun is a really angry one.
One day, due to mysterious circumstances, it rises from the coffin. It rises high into the sky and rapidly goes mouldy. The world changes. The times of Postapoland come. Humans turn into beasts. The gods no longer listen.
We then learn the fate of two beasts. They fight each other, fight each other to the death. However, at some point they come to understand the futility of fighting in this strange, senseless world. They become closer to each other and set out to find the head of one of them - cut off during the fight.
A sun lies in the coffin. This sun is a really angry one.
One day, due to mysterious circumstances, it rises from the coffin. It rises high into the sky and rapidly goes mouldy. The world changes. The times of Postapoland come. Humans turn into beasts. The gods no longer listen.
We then learn the fate of two beasts. They fight each other, fight each other to the death. However, at some point they come to understand the futility of fighting in this strange, senseless world. They become closer to each other and set out to find the head of one of them - cut off during the fight.
- GenresComics
56 pages, Hardcover
First published January 1, 2021
77 people want to read
About the author
Bartosz Zaskórski
5 books7 followersBorn on 31.12.1987, he comes from the village of Zytno. He makes drawings, comics, electronic music, writes short stories, records radio plays, and makes objects.
In what he does he alludes to a heavily deformed vision of pop culture from his childhood. He loves mutants, weirdness, uncanniness and black humour. In 2020, he defended his PhD thesis at the Academy of Fine Arts in Katowice, Poland.
As a musician, he performs under the moniker Mchy i porosty (Mosses and lichens), usually playing synth-oriented, lo-fi electronic music.
Under this name he has released recordings in Synthetyk, Not Not Fun, Recognition Records, Brutaz, Transatlantyk, Kikimora Tapes and Pointless Geometry.
He collaborates with Piktogram Gallery.
In what he does he alludes to a heavily deformed vision of pop culture from his childhood. He loves mutants, weirdness, uncanniness and black humour. In 2020, he defended his PhD thesis at the Academy of Fine Arts in Katowice, Poland.
As a musician, he performs under the moniker Mchy i porosty (Mosses and lichens), usually playing synth-oriented, lo-fi electronic music.
Under this name he has released recordings in Synthetyk, Not Not Fun, Recognition Records, Brutaz, Transatlantyk, Kikimora Tapes and Pointless Geometry.
He collaborates with Piktogram Gallery.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
April 10, 2022
This was one of the best purchases I have ever made without having any context/idea what I was buying. I saw the cover and the name, flipped through for about 5 seconds, and immediately added it to my pile (shout out to The Beguiling in Toronto for regularly supplying me with treasures like this). The art is fucking magnificent, beautifully detailed in all of its disgusting and claustrophobic glory. Human forms are deconstructed and reformed into sludgy, horrifying masses, landscapes transformed (de-terraformed?) into something between an industrial nightmare hellscape and one those AI constructed images where everything falls JUST short of having any familiarity or grasp in our reality for our senses to latch on to for comfort
The first half of this book filled me with a sense of dread and unease I haven't really felt reading comics since I last read Al Columbia's Pim and Francie. Horrible things happen and there is no reason and not a fucking thing to do about it, because this is just the nightmare world the artist has thrust us into by stranglehold. That is, until the second chapter where things settle down and unassumingly become...kind of chill and wholesome? A couple of mutated characters bond over a decapitation (one of them losing their own head to the other, more precisely), and they just go about on a friendly journey to find it, and somehow it just feels so normal. Everything that happens is meaningless and there are no rules - and I really love the artists commitment to this choatic punk aesthetic where anything goes - but in a weird way it feels less cruel than the world we live in where things are done so calculatedly in their maliciousness, often born from a cruel logic. Maybe what this book is trying to say is that all this world really needs is an angry mutated sun to beam it's angry mutant rays down on this planet and turn us all into sentient piles radioactive meat and remind us that, in the end, we are all just disgusting masses of organism's battling it out just to thrive in a world that does not care one way or another, so you might as well just chill out and make a friend and pet a chill dog... Or something? This will likely all make more sense after reading this, though probably not. Anyways, who cares?
The first half of this book filled me with a sense of dread and unease I haven't really felt reading comics since I last read Al Columbia's Pim and Francie. Horrible things happen and there is no reason and not a fucking thing to do about it, because this is just the nightmare world the artist has thrust us into by stranglehold. That is, until the second chapter where things settle down and unassumingly become...kind of chill and wholesome? A couple of mutated characters bond over a decapitation (one of them losing their own head to the other, more precisely), and they just go about on a friendly journey to find it, and somehow it just feels so normal. Everything that happens is meaningless and there are no rules - and I really love the artists commitment to this choatic punk aesthetic where anything goes - but in a weird way it feels less cruel than the world we live in where things are done so calculatedly in their maliciousness, often born from a cruel logic. Maybe what this book is trying to say is that all this world really needs is an angry mutated sun to beam it's angry mutant rays down on this planet and turn us all into sentient piles radioactive meat and remind us that, in the end, we are all just disgusting masses of organism's battling it out just to thrive in a world that does not care one way or another, so you might as well just chill out and make a friend and pet a chill dog... Or something? This will likely all make more sense after reading this, though probably not. Anyways, who cares?
January 7, 2026
Po tym jak „złe słońce” zastąpiło to, które znamy, nastała nowa rzeczywistość. Zmutowane postacie, brudne, zaśmiecone i cuchnące krajobrazy, walki potworów… Brzmi jak postapo? Oczywiście. O wcześniejszych wydarzeniach wiemy niewiele, ale po jednym kadrze, przedstawiającym kilka osób zapatrzonych w ekran i jedną dewastującą ławkę widać, że być może jako ludzkość doszliśmy do momentu, gdy ktoś potężniejszy zarządził zmiany.
Bartosz Zaskórski nie rozwija przesadnie fabuły, a jedynie ją zarysowuje, całą energię kładąc na prezentację świata przedstawionego i trzeba przyznać, że wychodzi mu to imponująco. Ilustracje balansują między wyeksponowanymi na tle pustych przestrzeni fantastycznymi i wywołującymi obrzydzenie potworami, w projektowaniu których autor jest prawdziwym mistrzem, a budzącymi podziw nadmiarem szczegółów krajobrazami świata po zmianie. Muszę przyznać, że o ile całość to około 40 stron, niekoniecznie przekłada się to na błyskawiczną lekturę. Wpatrywanie się w anatomie poszczególnych postaci czy choćby dwustronicowe ilustracje, przedstawiające wysypisko to zadanie dla amatorów prawdziwych wyzwań. Ilość szczegółów jest w stanie pokonać czytelnika.
Wraz z postępującą lekturą zarysowują się sylwetki głównych bohaterów i towarzyszących im narratorów w formie dwóch postaci przypominających przerośnięte dżdżownice. Dystans między czytelnikiem, a wydarzeniami zmniejsza się - całość zaczyna przypominać przedstawienie z wpisaną w niego umownością i humorem. Wielka szkoda, że rzecz kończy się tak szybko, ale końcówka obiecuje kontynuację, więc trzymam za słowo. O ile się orientuję, póki co ukazują się prace idące bardziej w kierunku rozszerzenia wizji świata mutantów, niż pchające tę konkretną historię do przodu. W każdym razie, nawet jeśli nie poznamy dalszych losów zagadkowej pary poszukującej „pewnej głowy”, można śmiało „Postapoland” traktować jak świetny artbook
Bartosz Zaskórski nie rozwija przesadnie fabuły, a jedynie ją zarysowuje, całą energię kładąc na prezentację świata przedstawionego i trzeba przyznać, że wychodzi mu to imponująco. Ilustracje balansują między wyeksponowanymi na tle pustych przestrzeni fantastycznymi i wywołującymi obrzydzenie potworami, w projektowaniu których autor jest prawdziwym mistrzem, a budzącymi podziw nadmiarem szczegółów krajobrazami świata po zmianie. Muszę przyznać, że o ile całość to około 40 stron, niekoniecznie przekłada się to na błyskawiczną lekturę. Wpatrywanie się w anatomie poszczególnych postaci czy choćby dwustronicowe ilustracje, przedstawiające wysypisko to zadanie dla amatorów prawdziwych wyzwań. Ilość szczegółów jest w stanie pokonać czytelnika.
Wraz z postępującą lekturą zarysowują się sylwetki głównych bohaterów i towarzyszących im narratorów w formie dwóch postaci przypominających przerośnięte dżdżownice. Dystans między czytelnikiem, a wydarzeniami zmniejsza się - całość zaczyna przypominać przedstawienie z wpisaną w niego umownością i humorem. Wielka szkoda, że rzecz kończy się tak szybko, ale końcówka obiecuje kontynuację, więc trzymam za słowo. O ile się orientuję, póki co ukazują się prace idące bardziej w kierunku rozszerzenia wizji świata mutantów, niż pchające tę konkretną historię do przodu. W każdym razie, nawet jeśli nie poznamy dalszych losów zagadkowej pary poszukującej „pewnej głowy”, można śmiało „Postapoland” traktować jak świetny artbook
April 23, 2023
The story is rather abstract after the first two chapters, but really this was an experience worth partaking in. The artwork is a grotesque combination of Al Columbia and Shintaro Kago, with some of Pushwagner's geometric and compositional sensibilities.
The setup is simple enough. One day the sun has changed, and so everything under the sun begins to rapidly mutate in response. The mutations are horrifying and Zaskórski flexes his creative muscles by deforming the human body in every possible way imaginable. The aesthetic is simply terrifying to behold, but I couldn't find myself looking away. The backgrounds are sparse for the most part, but every now and then Zaskórski drops in some bizarre bits of landscape to really sell the rapid shift in the ecosystems. The ability to jump between the sparse and the detailed is simply amazing stuff overall.
I will say the story is rather thin and the comic reads quick. I read the whole thing twice in under 15 minutes, though there is plenty to parse due to the immense detail on some pages. The ending also leads towards a subsequent volume, which I did find annoying at first. But after digesting this comic for a bit I'm actually excited to read more and promptly ordered the second volume.
The setup is simple enough. One day the sun has changed, and so everything under the sun begins to rapidly mutate in response. The mutations are horrifying and Zaskórski flexes his creative muscles by deforming the human body in every possible way imaginable. The aesthetic is simply terrifying to behold, but I couldn't find myself looking away. The backgrounds are sparse for the most part, but every now and then Zaskórski drops in some bizarre bits of landscape to really sell the rapid shift in the ecosystems. The ability to jump between the sparse and the detailed is simply amazing stuff overall.
I will say the story is rather thin and the comic reads quick. I read the whole thing twice in under 15 minutes, though there is plenty to parse due to the immense detail on some pages. The ending also leads towards a subsequent volume, which I did find annoying at first. But after digesting this comic for a bit I'm actually excited to read more and promptly ordered the second volume.
June 4, 2022
More art monograph than narrative, the grotesque, ultra-detailed mutants and metastascapes of Zaskórski's Postapoland (which I think is a portmanteau of "postapocalypse" with either "land" or "Poland"(?)) bely the care-free humor of its stories. I mean, except for the whole "sun being replaced by its evil doppelganger which melts most life on Earth into protoplasmic mold-insects" instigating event, the prevailing tone becomes pretty light hearted and tongue-in-cheek by the second half of the ~10-minute read (not counting the several additional minutes spent poring over the superdense panoramas).
Zaskórski's large-format tableaux (if "metastascape" isn't a word, I'm coining it) are real "holy shit"-eliciting works of devotion to his vision, and his grotesque fungal malformation design sense is compelling. His music project, Mchy I Porosty, means - very fittingly - "Mosses And Lichens".
As far as books with 15-foot mutant penises on the cover go, I recommend it.
Zaskórski's large-format tableaux (if "metastascape" isn't a word, I'm coining it) are real "holy shit"-eliciting works of devotion to his vision, and his grotesque fungal malformation design sense is compelling. His music project, Mchy I Porosty, means - very fittingly - "Mosses And Lichens".
As far as books with 15-foot mutant penises on the cover go, I recommend it.
July 24, 2023
6.8
Nie chcę wpadać w tony apologetyczne, ale jednak muszę zaznaczyć (i to chyba najbardziej jako wytłumaczenie swojej oceny przed sobą samym), że miałem apetyt na coś wyjątkowego, ambitnego, na znacznie więcej. Mam tak zazwyczaj z rzeczami, po które sięgam w ciemno, zachęcony jakimś drobnym aspektem nienapoczętego jeszcze dzieła: okładką, tytułem, jednym uchwycony pospiesznie kadrem. I tak też było z "Postapolandem", który całym swoim jestestwem aż krzyczał: jestem ciebie wart.
I nie skłamię, twierdząc, że praca Zaskórskiego ma zadatki na bycie czymś fantastycznym. Jednak ten kilkunastostronicowy rozdział - a jak mniemam wstęp do czegoś znacznie większego - jest tylko na tyle interesujący, aby zachęcić mnie do oczekiwań na ciąg dalszy, ale nie tak bogaty w treść, abym miał go rozpamiętywać i analizować, nadając mu jakieś szczególne przymioty. "Postapoland" jest wyrazisty swoimi rysunkami i przybraną formą, choć muszę stwierdzić, że przy pozbyciu się większości słów mógłby wypaść nawet lepiej.
Nie chcę wpadać w tony apologetyczne, ale jednak muszę zaznaczyć (i to chyba najbardziej jako wytłumaczenie swojej oceny przed sobą samym), że miałem apetyt na coś wyjątkowego, ambitnego, na znacznie więcej. Mam tak zazwyczaj z rzeczami, po które sięgam w ciemno, zachęcony jakimś drobnym aspektem nienapoczętego jeszcze dzieła: okładką, tytułem, jednym uchwycony pospiesznie kadrem. I tak też było z "Postapolandem", który całym swoim jestestwem aż krzyczał: jestem ciebie wart.
I nie skłamię, twierdząc, że praca Zaskórskiego ma zadatki na bycie czymś fantastycznym. Jednak ten kilkunastostronicowy rozdział - a jak mniemam wstęp do czegoś znacznie większego - jest tylko na tyle interesujący, aby zachęcić mnie do oczekiwań na ciąg dalszy, ale nie tak bogaty w treść, abym miał go rozpamiętywać i analizować, nadając mu jakieś szczególne przymioty. "Postapoland" jest wyrazisty swoimi rysunkami i przybraną formą, choć muszę stwierdzić, że przy pozbyciu się większości słów mógłby wypaść nawet lepiej.
July 27, 2022
The art is so great that when I purchased the book, I didn't even notice there was some narrative. The story falls kind of flat, and I think there would've been more impact if it was visuals only.
July 27, 2024
So weird, so magical.
September 10, 2024
Great atmosphere! I'm very curious to see what Bartosz does next !
I show this one and many other excellent Hollow press releases in this video :
https://youtu.be/w7L0K-h1_KA
Displaying 1 - 9 of 9 reviews