Onnellisten saari

Ronja Vaara #1

by Eeva Louko

Vuosia ulkomailla asunut kolmekymppinen Ronja palaa kotikulmilleen Lauttasaareen, kun hänen isänsä löytyy murhattuna Kasinonrannasta. Vastassa ovat nuoruudenystävät, joiden jälleennäkeminen on samaan aikaan lohdullista ja kipeää, sekä tapausta tutkiva nuori konstaapeli, joka ei tunnu tekevän työtään kunnolla. Toimittajataustainen Ronja ryhtyy itse selvittämään etäiseksi jääneen isänsä taustoja, ja samalla tiiviin yhteisön vaietut salaisuudet alkavat paljastua.

Kun kaikki tuntevat kaikki, tulee jokaisesta vuorollaan epäilty.

Genres: Crime, Finnish Literature, Mystery, Fiction, Audiobook, Thriller

396 pages, Hardcover

Published December 21, 2021

Reviews

[Helena · Rating 3 out of 5]

Ei kirja varmaan huono ollut, kun sain sen luettua yhdessä vuorokaudessa, mutta jonkinlainen pettymyksen sivumaku tästä Loukon esikoisdekkarista jäi. Tuntuu sille, että juonen kehittelyyn oli uhrattu liikaakin voimavaroja sen kustannuksella, että henkilöhahmot jäivät ohuiksi, eikä tämä kielellisestikään ollut ihan parasta dekkarigenreä. Annan sarjan jatko-osille vielä mahdollisuuden, vaikkei tämä ihan ykkössuosikikseni noussut.
Huvitti muuten, että nyt kahdessakin peräkkäin lukemassani tuoreessa kirjassa on kuvattu tinder-deittailua, yksi ajan kuva sekin. Joskus kumppania haettiin ravintolasta tai jopa kirjeenvaihtoilmoituksin!

[Katri Grenman · Rating 2 out of 5]

Tarina oli periaatteessa hyvä eikä loppuratkaisu mitenkään ilmeinen. En kuitenkaan meinannut päästä yli siitä, että kirjassa oli todella paljon huolimattomuusvirheitä ja outoja kirjallisia maneereita.

Ei ole hyvä merkki, jos kirjaa lukiessaan tekee "ärsytyslistan", johon kirjaa ylös lukunautintoa häiritseviä tekijöitä. Luulisi, että joku lukisi kirjan läpi huolella ennen julkaisua niin, ettei tällaisia jäisi sivuille.

Erikseen sanottiin, ettei uhrilla ollut löydettäessä avaimia ja lompakkoa, mutta ne kuitenkin luovutettiin tyttärelle uhrin tavaroina oikeuslääketieteen laitoksella. Haastatteluissa sinuttelu ja teitittely saattoivat välillä vaihtua jopa saman puheenvuoron aikana. Kaukoputkella tiiraillaan kuuta, jonka jälkeen kerrotaan illan hämärtyneen ja kuunsirpin nousseen taivaalle. "Atlantin tuoksu haalistuu pois", kun puhelu Välimeren rannalla olevaan Nizzaan loppuu. Kolmekymppinen henkilö ei ole ollut lukiokavereihinsa "missään yhteydessä vuosikymmeniin"... Henkilöt tykkäsivät myös kovasti harppoa ja valua paikasta toiseen ja sopertelivat usein. Yhdessä kohdassa naapurin Martin nimi olikin Harri - outo huolimattomuusvirhe tämäkin.

Tarina siis oli ihan ok etenkin päästyään kunnolla vauhtiin. Olisin kuitenkin kaivannut paljon simppelimpää ilmaisua, koska korkealentoiset maalailut ja välillä oudot sanavalinnat eivät tuoneet tarinaan mitään lisää, vaan pikemminkin päinvastoin.

[Jii · Rating 2 out of 5]

Hyvin ihmissuhdepainoitteinen dekkari, jossa ei oikein päässyt syntymään jännitystä ja jossa dekkarijuoni jäi usein ihmissuhdedraaman jalkoihin. Päähenkilö Ronja vaikutti epäsympaattiselta ja jäi etäiseksi, hän oli jotenkin tyytymätön kaikkeen ja kritisoi sisimmässään ystäviäänkin. Johtui varmaan osittain asenteellisesta kielenkäytöstä, liian usein joku papatti tai höpötti. Lukijaa aliarvioitiin vatvomalla ja toistamalla Itsestäänselvyyksiä ("Murha on tosi iso juttu", 1970-luvulla ei ollut internetiä - no shit!). Koko ajan toistettiin ettei isän murhassa ole mitään järkeä ja kaikki, jopa poliisit, ajautuivat loputtomiin spekulointeihin mitä oli tapahtunut ja kuka voisi olla syyllinen.

Loogisia puutteita oli ainakin siinä, että 80-luvulla ulkomailta lähetetyissä postikortissa ei muka olisi kenenkään muun kuin vastaanottajan sormenjälkiä - tuskin kaikki postinjakajat ja lajittelijat ovat käyttäneet hanskoja. Enkä usko että ilmiliekeissä olevaan taloon voi mennä sisälle hirttäytymään. Anonyymi lokikirjaosio oli turha ja aivan liian kliseinen keino. Kuluneita olivat myös kielikuvat (hiljainen kuin hautakammio, puski eteenpäin kuin höyryveturi) toisaalta kielenkäyttö oli paikoitellen turhan outoa ("Ronja ahmi korvillaan tietoa").

Kahden ja kolmen tähden välillä, kallistun kahteen epäuskottavan murhamotiivin takia.

[Ilona * ksiazka_w_kwiatach * · Rating 3 out of 5]

Uwielbiam skandynawskie kryminały, choć nie trafiają one w moje ręce zbyt często. W ostatnim czasie trafiła do mnie debiutancka powieść Eevy Louko „Morderstwo na wyspie szczęścia”. Niepozorna okładka i intrygujący opis sprawiły, że nie mogłam oprzeć się lekturze.

Ronja Vaara, trzydziestoletnia dziennikarka, która od lat mieszka w Londynie, powraca w rodzinne strony na wyspę Lauttasaari. Miejscowa policja prowadzi śledztwo w sprawie tajemniczej śmierci jej ojca, którego zwłoki zostały znalezione na plaży. Powrót w rodzinne strony, spotkanie z przyjaciółmi, śmierć ojca, to wszystko nie napawa Ronji optymizmem. Na domiar złego prowadzący sprawę młody policjant wydaje się nie wykonywać swojej pracy jak należy. Choć Ronja nie utrzymywała bliskich relacji z ojcem, decyduje się sama odkryć prawdę o jego śmierci. Prowadząc własne śledztwo i badając przeszłość ojca, odkrywa latami skrywane mroczne sekrety mieszkańców wyspy.

„Morderstwo na wyspie szczęścia” to typowy skandynawski kryminał, który pod płaszczem niepozornej okładki skrywa mroczną i pełną tajemnic historię. Z przyjemnością, ale i z nadzieją na dobrą lekturę, sięgnęłam po tę historię.
Opowieść, którą snuje Eeva Louko toczy się dość niespiesznie. Pierwsze strony powieści i zbyt obszerne opisy momentami powodowały znużenie toczącą się fabułą, która i tak była dość mozolna. Jednak małymi krokami udało mi się dobrnąć do momentu, w którym poczułam się mocniej zaintrygowana. Pomału odkrywane tropy pobudziły moją ciekawość i chęć odkrycia prawdy. Autorka umiejętnie wodzi za nos, podsuwa mylne poszlaki, trudno jest znaleźć odpowiedź na dręczące nas pytania. Ogromnym plusem tej powieści jest jej idealnie oddany klimat i umiejscowienie fabuły. Mała hermetyczna społeczność, mieszkańcy, którzy wiedzą o sobie niemal wszystko i nie chcą ujawniać tajemnic z własnego życia. To, czego zabrakło mi w tej historii, to napięcie i emocje, które są tak charakterystyczne dla tego gatunku. Jednak jestem skłonna przymknąć na to oko, gdyż cała historia była dość ciekawa, mimo iż w głównej mierze opierała się na wątkach obyczajowych dotyczących życia i przeszłości głównej bohaterki.
„Morderstwo na wyspie szczęścia” to debiut, w którym są pewne niedociągnięcia, jednak wierzę, że autorka nie spocznie na laurach i kolejne powieści będą bardziej dopracowane. Powieść Eevy Louko to początek dobrze zapowiadającej się serii kryminalnej, której czytanie z przyjemnością będę kontynuowała.

[noiprzeczytane · Rating 4 out of 5]

Książki z wątkiem odizolowania jak tutaj w przypadku wyspy zawsze przypadają mi do gustu. Świadomość izolacji potęguje poczucie niepokoju. I choć książka rozpoczyna się tajemniczym morderstwem powiedziałabym, że dużo w niej wątku obyczajowego. Nie wybija się on na pierwszy plan ale idealnie scala całość razem z zagadką. Autora kieruje największą uwagę w stronę naszych bohaterów, analizuje ludzkie motywacje i zagląda do zakamarków ludzkiej psychiki.
Akcja nie dzieje się w zawrotnym tempie, przynajmniej przez pierwszą połowę ale kompletnie mi to nie przeszkadzało, doceniam dobrze rozbudowaną warstwę psychologiczną. Co do kryminalnej strony jest podobnie jak u Christie, każdy zaczyna podejrzewać każdego, co rusz wychodzą nowe informacje na światło dzienne a czytając możemy poczuć chłodny wiatr znad morza dlatego polecam czytać pod kocykiem 😉

[Sanna K · Rating 2 out of 5]

Olisin halunnut antaa tälle kolmosen, mutta kahteen ja puoleen jäi.

Kirjassa ja tarinassa häiritsi moni asia. Eikä vähiten se että tästä jäi hieman keskeneräinen maku. Muutama erityisen silmiinpistävä siirtymämoka, suuri määrä kaikkialle rönsyilevää ja juonen kannalta täysin turhaa tai muuten viimeistelemättömän oloista tekstiä.

Henkilöhahmot olivat kovin kliseisiä ja ennalta arvattavia eivätkä herättäneet oikeastaan minkäänlaisia fiiliksiä. Paitsi päähenkilö, joka hölmöili oman elämänsä neiti Marplena eikä ymmärtänyt useammankaan vaaratilanteen jälkeen olla yhteydessä poliisiin.

Harvoin Otavan kirjoista jää näin pettynyttä oloa näin merkittäviltä osin.

[Pauliina Lassila · Rating 3 out of 5]

Yritin miettiä, että mitä sanoisin tästä, niin ei ole oikein mitään sanottavaa. Juonesta tykkäsin ihan sopivasti, mutta en vain voi sille mitään, että minua niin ärsyttää nämä suomalaisissa (dekkari)kirjoissa olevat naispäähenkilöt, ovat jotenkin niin jääräpäisen pöhköjä ja hankkiutuvat vaikeuksiin ihan ehdoin tahdoin. Olen luultavasti liian vanha ja lukenut liian paljon kirjoja :)

[Las Bookowy · Rating 4 out of 5]

Ronja Vaara jest dziennikarką i od dawna mieszka za granicą. Po latach jest zmuszona wrócić w rodzinne strony, na wyspę Lauttasaari. Na miejscowej plaży znaleziono zwłoki jej ojca. Spotkanie przyjaciółmi dzieciństwa jest ogromnie pocieszające, a zarazem bolesne. Na domiar złego, policjant prowadzący sprawę, wydaje się nie wykonywać pracy poprawnie. Choć Rojna od lat nie miała dobrej relacji z ojcem, jednak postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Bada przeszłość mężczyzny, prowadząc swoje prywatne śledztwo o odkrywając głęboko skrywane sekrety mieszkańców wyspy.





Sezon na kryminały trwa, pogoda za oknem nadaje odpowiedniego klimatu. Szczególnie jest pozycji. Wraz z książką przenosimy się do
Finlandii, której mroczny klimat czuć od samego początku. Mała wyspa, na której mieszkańcy znają się wzajemnie. Nagle dochodzi do tajemniczego morderstwa nauczyciela. Jego córka, niezadowolona z pracy policji, postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i prowadzi własne dochodzenie. Krocząc wraz z nią odkrywamy nowe sekrety, nie tylko jej ojca, jak i mieszkańców wyspy.


Muszę przyznać, że miałam wytypowanych wielu sprawców, którzy z biegiem książki się zmieniali. Książkę urozmaicały przerywniki w formie dzienników pokładowych. Wątek romantyczny był delikatny, jednak okraszony ograniczonym zaufaniem, co było interesujące. Liczne plot-twisty utrzymywały napięcie, część z nich przewidziałam, jednak to u mnie normalne. Książka angażowała od pierwszych stron i nie chciałam jej odkładać. Zakończenia książki, jak i rozwiązania sprawy, kompletnie się nie spodziewałam. Miałam inne typy, jednak autorka mnie zaskoczyła. Wszystkie sprawy, jak i wątki w książce zostały domknięte, co wprawiło mnie w stan satysfakcji.




Muszę przyznać, że mam ogromną chęć sięgnięcia po kryminały. Uwielbiam jesień, za to, że kryminały smakują lepiej. Jeśli szukacie lektury, idealnej na jesienne wieczory, to będzie świetna pozycja! Polecam!

[Kyky · Rating 2 out of 5]

Alle Figuren waren mir unsympathisch, allen voran der sexistische Ermittler. Generell hab ich mich die ganze Zeit gewundert, wie die beiden Ermittler*innen den Job bekommen haben, weil sie einfach sehr unfähig darin sind. Ronja als Journalistin zu bezeichnen ist wohl auch eher übertrieben und ihre eigenen Nachforschungen, naja, andere Leute kommen eher auf sie zu oder sie findet was zufällig heraus.

Der Plot war so konfus und unstrukturiert, ich war die meiste Zeit einfach nur verwirrt. Erst gegen Ende hat sich das meiste aufgelöst, aber es war trotzdem weiter verwirrend.

Auch das pacing war schlecht. Die "Ermittlungen" zogen sich so extrem in die Länge, es gab fast keine Fortschritte, nur irgendwelches (persönliches) Geplänkel.

Zu Ende gelesen hab ich's auch nur, weil ich meine Vermutung bestätigt haben und wissen wollte, warum alles andere passiert ist, weil man einfach nicht durchgeblickt hat.

[Patrycja · Rating 3 out of 5]

Im dalej w las tym ciemniej. Początek obiecujący, pierwsze rozdziały intrygują i budują napięcie. Zakończenie jednak rozczarowuje. Mocno ponaglone, bez polotu i głębi. Sama intryga potraktowana dość po macoszemu. Odniosłam wrażenie, że w połowie książki autorka sama się zmęczyła fabułą i postanowiła wszystko przyspieszyć, aby tylko domknąć wszystkie wątki.

[Kirja Vieköön! · Rating 3 out of 5]

Eeva Loukon Ronja Vaara -dekkarisarjan aloitusosassa Onnellisten saari tapahtumat pyörivät loka-marraskuisen Lauttasaaren kaduilla ja etenkin myrskyävillä rannoilla. Lontoossa yli kymmenen vuotta asunut Ronja saapuu arkaillen murhatun isänsä asuntoon, josta hänellä on vain huonoja muistoja ja Ronja toteaa, että Lauttasaari on edelleen pieni kylä, jossa kaikki tuntevat toisensa. Hän tapaa teinivuosien parhaat ystävättärensä ja tapausta tutkiva Anton Koivukin on Ronjan tuttu teinivuosilta. Aiempien vuosien poikaystävä Villekin on muuttanut Jyväskylästä takaisin Lauttasaareen ja alkaa piirittää Ronjaa.

Lauttasaaren vaiettuja salaisuuksia penkova Onnellisten saari on ihmissuhdepainoitteinen dekkari, jossa poliisin työskentely on sivuosassa. Nykytason tapahtumien lomassa kulkee kolme erillistä tarinaa, jotka alkavat 1970-luvulta. Pidin Lauttasaaresta murhamysteerin tapahtumapaikkana. Mielikuvituksellisia juonenkäänteitä on melkein liikaakin, mutta ne istuvat aukottomasti kokonaisuuteen. Sen sijaan jännityksen lisäämiseksi Ronjan laittaminen toistuvasti mitä uhkaavimpiin tilanteisiin särähti korvissani.

Teksti soljuu mukavasti eteenpäin ja äänikirja piti otteessaan, vaikka lukija ei alkuun miellyttänytkään. Tekstillisesti Louko voisi ehkä karsia liikoja kuvailevia adjektiiveja ja muutamaa toistuvaa tekstillistä maneeria. Dekkarihan on aika pitkä, melkein 400 sivua, joten minusta lyhentäminen olisi jäntevöittänyt rönsyilevää tekstiä. Anton Koivu jäi hyvin etäiseksi tässä ensimmäisessä osassa, mutta ehkä hänen nuoruuden tragediaansa avataan jatkossa enemmän. Kirjan loppuhuipennus oli näyttävä ja jännittävä.

[tilda · Rating 3 out of 5]

2,5 tähteä pyöristettynä ylöspäin. Tämä Eeva Loukon esikoinen on kiinnostanut jo pitkään ja nyt kun sarjan kakkososakin jo ilmestyi, niin oli pakko tarttua tähän!

Juoni lähti vetämään hyvin, mysteeri vaikutti jännittävältä ja Ronjan hahmo kiinnostavalta. Aika nopeasti paljastui, että kirja on "ihmissuhdedekkari" ja itse mysteeri tuntui kulkevan vain taustalla. Olisin kaivannut kirjaan lisää jännitystä ja vähemmän hahmoja ja heidän välisten suhteiden kuvailua. Lauttasaarta oli kuvattu hienosti ja pidin muutenkin kirjan miljööstä. Hahmoista Anton Koivu oli sietämättömän rasittava, mutta se oli varmaankin ihan tarkoituksellista. Loppu oli aikamoista tykitystä ja tuntui, että sitä olisi pitänyt hiukan avata vielä lisää - tai jäi sellainen fiilis, että kaikki action oli jätetty kirjan viimeiseen neljännekseen, vaikka sitä olisi hyvin voinut olla jo aikaisemminkin. En arvannut loppuratkaisua, siitä ehdottomasti pisteet!

Kelpo kotimainen dekkari kuitenkin, jatko-osakin kiinnostelee.

[Chalthria · Rating 3 out of 5]

Alussa tuntui, etten oikein päässyt kirjaan kiinni kunnolla ja hahmot tuntuivat etäisiltä. Loppua kohden kirja meni kuitenkin kiinnostavammaksi, ehkä alkaen siitä, kun Ronja alkoi oikeasti tutkimaan menneisyyttä kirjaston leikekirjojen ja lehtiarkiston avulla. Tästä tutkimukset vain kiihtyivät ja se olikin kirjan parasta antia. Hahmot jäivät silti hyvin etäisiksi, tuntui, että flashbackeissa esiintyvä Harri mietteineen pääsi ehkä lähimmäksi inhimillisillä mietteillään.
***
Sivuhuomiona hahmojen nimet olivat ärsyttäviä, kaikki olivat näitä sukunimiä, joita normaalissa elämässä ei koskaan missään kohtaa - tyylillä Lampi, Lumme, Järvi, Koivu.... Kaikki kaksitavuisia tai vuorostaan yhdistelmänimiä. Ei yhtäkään -nen -loppuista nimeä tai muutakaan "normaalimpaa" nimeä. Pisti silmään.

[Anne-Mari · Rating 3 out of 5]

3,5 tähteä.

Piti otteessaan, vauhti oli nopea, menneisyyttä ja nykyhetkeä sekoitettiin taitavasti. Arvasin juuri sopivasti loppuratkaisun - tarina antoi vihjeitä harmaille aivosoluille, mutta myös yllätti. Ehdottomasti cozy crime, joka ehkä vähän ristiriitaisestikin rohkaisee mua lähtemään tutustumaan enemmän Lauttasaareen.

Miinuksena päätähuimaava hahmokirjo, joiden kaikkien luontoaiheiset sukunimet tekivät henkilöiden erottamisen toisistaan vaikeaksi. Vähän saman fiiliksen aiheutti lauttasaarelaisten kadunnimien heittely joka vaiheessa.

+ vaikka loppuratkaisua selitettiin ihan pätevästi lapsuuden traumoilla, jotain naiivia siinä oli

[Inka Partanen · Rating 2 out of 5]

Kunnianhimoisesti ja huolella rakennettu jännäri, jossa kuitenkin lopulta petyin siihen, että oikein mikään asia ei selvinnyt tekemällä vaan henkilöt vain ajautuivat kohti vääjäämätöntä loppuratkaisua. Myös jokuset överin kliseiset henkilöhahmot ja juonenkäänteet pilasivat sinänsä vallan mainiosti soljuvaa etenemistä.

[Annukka · Rating 3 out of 5]

Eri aikatasoissa poukkoilu, ah niin muodikasta ja niin ärsyttävää lukijan kannalta. Varsinkin salaperäisyyten verhottuna ne kaksi sivujuonitasoa. Mutta ilmeisesti vakavasti otettavn nykykirjailijan on ns. pakko poukkoilla eri aikatasoissa / päänsisäisyyksissä.

Muuten hyvä kirja, sujuvaa ja helppolukuista kieltä.

[Riikka · Rating 4 out of 5]

Koukuttava, hyvä uusi suomalainen dekkarisarja. Odotan tulevia innolla!

[Aro · Rating 1 out of 5]

En ole edes kunnolla lopussa vielä, mutta ei.

[Terhi · Rating 2 out of 5]

Pitkästyttävä, epäuskottava, tylsiä ihmisiä, silti loppuun piti kahlata, sen verran kuitenkin loppuratkaisu kiinnosti. Plussa tutusta miljööstä.

[burgundowezycie · Rating 5 out of 5]

„Morderstwo na wyspie szczęścia” to debiutancka powieść fińskiej autorki Eevy Louko, która świetnie wpisuje się w tradycję skandynawskich kryminałów. Louko zabiera nas do surowego, zimnego krajobrazu Lauttasaari – niewielkiej wyspy, gdzie wszyscy teoretycznie się znają, a jednak nikt tak naprawdę nie wie, jakie sekrety skrywa jego sąsiad.

Główna bohaterka, Ronja Vaara, po latach życia za granicą wraca do rodzinnych stron, na wyspę Lauttasaari, w związku z tragiczną śmiercią swojego ojca. Nie jest to łatwy powrót, gdyż jej dzieciństwo wcale nie było szczęśliwe. Powrót po latach budzi w niej mieszane uczucia, a odkrycie, że jej ojciec – samotny nauczyciel historii, który prowadził spokojne życie – został zamordowany, tylko pogłębia jej wewnętrzne konflikty. Choć jej relacja z ojcem była chłodna i odległa, Ronja jest zdeterminowana, by rozpocząć własne śledztwo i poznać prawdę. Podczas zagłębiania się w jego przeszłość, odkrywa tajemnice, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego.

Co stanie się, gdy tajemnice ujrzą światło dzienne? Czy uda się jej odkryć kto brutalnie zamordował jej ojca?

Atmosfera książki przyciąga od pierwszych stron – fiński, chłodny klimat idealnie współgra z tajemnicą i narastającym napięciem. Surowy krajobraz Lauttasaari staje się niemalże dodatkowym bohaterem powieści, potęgując uczucie izolacji i niepokoju. Louko doskonale oddaje atmosferę małomiasteczkowej społeczności, gdzie każdy ma coś do ukrycia, a powierzchowna bliskość kryje głęboko zakorzenione tajemnice i konflikty.

To, co wyróżnia tę powieść, to nie tylko intrygująca zagadka kryminalna, ale również rozbudowane relacje międzyludzkie, typowe dla skandynawskich kryminałów. To nie tylko opowieść o zbrodni, ale także o trudnych rodzinnych relacjach, lojalności i zdradzie, a także o tym, jak przeszłość potrafi kształtować teraźniejszość.

Ronja to postać pełna sprzeczności – na początku wydaje się uciekinierką, osobą, która unikała konfrontacji z trudną przeszłością. Jednak z każdą kolejną stroną staje się bardziej zdeterminowana i dojrzewa, zmuszona do zmierzenia się nie tylko z zagadką śmierci ojca, ale także z własnymi demonami. Postać młodego policjanta, który choć na pierwszy rzut oka wydaje się niezdarny, wprowadza dodatkowy element niepewności i frustracji – jego niekompetencja staje się jednym z katalizatorów działań głównej bohaterki.

Louko zręcznie buduje napięcie, prowadząc nas przez zawiłe ścieżki tajemnic i sekretów, które stopniowo odsłaniają coraz mroczniejsze aspekty życia na wyspie. Tempo akcji jest tu raczej powolne, co idealnie komponuje się chłodnym i dusznym klimatem powieści. Każdy krok, który Ronja podejmuje, odkrywa kolejne warstwy tej zawiłej intrygi, prowadząc do zakończenia, które, choć zaskakujące, pozostawia nas z niepokojącymi pytaniami.

„Morderstwo na wyspie szczęścia” to wyśmienita i intensywna powieść, która zadowoli wszystkich fanów skandynawskich kryminałów, ale i również tych, którzy cenią literaturę z głębszym tłem emocjonalnym. To mocny początek serii, który mam nadzieję, że tak jak mnie, zachęci i Was do sięgnięcia po kolejne książki autorki 🔥🙌🏻.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @czwartastronakryminalu (współpraca reklamowa) 🩷.

[Daria** · Rating 4 out of 5]

"Morderstwo na wyspie szczęścia" to lekki kryminał. Jeśli oczekujecie dużo krwi, akcji czy emocji to obawiam się, że tego tutaj nie znajdziecie. Jestem raczej fanką mocniejszych klimatów, ale jednak mimo słabego początku dobrze spędziłam czas z tą książką.
Śledztwo toczy się bardzo powoli. Naprawdę bardzo powoli i to trochę mi przeszkadzało. Powodowało to, że początkowo książkę średnio się mi czytało. Niestety na żadnym etapie nie pojawiło się tu napięcie, choć nie ukrywam, że zwłaszcza druga część książki była bardzo ciekawa. Wtedy akcja naprawdę bardzo się rozkręciła. Bardzo intrygujące były rozdziały, które odnosiły się do przeszłości, jak i te stanowiące zapiski z dziennika pokładowego. Na plus zdecydowanie zasługują zwroty akcji. Autorka zrobiła tutaj to co bardzo lubię, a mianowicie manipuluje czytelnikiem. Jak wydaje się, że wiadomo kto jest sprawcą to jednak pojawiają się nowe tropy i coś nowego wychodzi na jaw. 
Książka nie tylko skupia się na samym śledztwie, ale też na życiu naszej bohaterki. Powrót do domu oznacza kontakt z osobami, które kiedyś były dla niej bliskie. W jej życiu ponownie pojawia się była miłość i chce coś więcej. Ronja trochę obawia się konfrontacji z osobami, z którymi kiedyś była bardzo blisko, bo odkąd pamięta zawsze ucieka. Kiedy pojawiają się jakiekolwiek problemy to znika i tak całe życie. 
Zakończenie bardzo mi się podobało. Nie do końca mnie zaskoczyło, bo z czasem zaczęłam już podejrzewać kto tym wszystkim stoi.  Jednak niektóre wątki były dosyć zaskakujące i im było dalej tym coraz więcej się nowego pojawia.
Książka obejmuje okres teraźniejszy, rok 1975 i z czasem zaczynają się także pojawiać rozdziały zatytułowane dziennik pokładowy. Nie ukrywam, że te dwa ostatnie chyba najbardziej wzbudziły moja ciekawość i spowodowały, że lektura była znacznie ciekawsza. 
"Morderstwo na wyspie szczęścia" jest to lekki i przyjemny kryminał, z którym dobrze spędziłam czas. Jednak nie był to typ kryminału, od którego nie potrafiłabym się oderwać. Polecam się zapoznać, miłego!

[Kulturowa.Anihilacja · Rating 4 out of 5]

“Morderstwo na Wyspie Szczęścia” to debiutancka powieść fińskiej autorki Eevy Louko, która wprowadza czytelników w świat kryminału, rozgrywającego się w urokliwej, choć mrocznej scenerii fińskich wysp.

Louko zręcznie przedstawia zamkniętą społeczność, gdzie wszyscy zdają się coś ukrywać, a ja nie da się ukryć, bardzo lubię motywy zamkniętych społeczności, czy nawet kast. Matylda, choć początkowo bierna i właśnie ta jej bierność mnie początkowo mocno irytowała, zaczyna odkrywać mroczne tajemnice, które na zawsze zmienią to jak postrzegała zarówno własne otoczenie, jak i przeszłość. Autorka umiejętnie miesza motywy osobistych dramatów z klasyczną zagadką kryminalną, co sprawia, że fabuła staje się coraz bardziej intrygująca, chociaż nie da się ukryć, że wolałabym, żeby to wszystko się działo z dobre dwa tempa szybciej. Co do pozostałych postaci, to nie są one mocno rozwinięte, a tylko delikatnie zarysowane, a mam wrażenie, że ich obecność ma służyć wyłącznie do budowania napięcia i tajemniczości.

Język Louko jest prosty i wyważony. Autorka unika zbędnych ozdobników, ponieważ koncentruje się na przedstawianiu faktów i akcji, co czyni powieść przystępną i łatwą w odbiorze. “Morderstwo na Wyspie Szczęścia” łączy elementy skandynawskiego kryminału – z jego surową atmosferą i naciskiem na psychologiczny aspekt postaci – z klasycznym kryminałem detektywistycznym.

“Morderstwo na Wyspie Szczęścia” to solidny debiut kryminalny, który zadowoli miłośników zagadek osadzonych w klimatycznych, izolowanych miejscach. Eeva Louko z powodzeniem tworzy intrygę pełną tajemnic i niedopowiedzeń, w której bohaterowie stopniowo odkrywają mroczne sekrety. Chociaż powieść nie unika pewnych schematów gatunkowych, ciekawa główna bohaterka oraz dobrze skonstruowana fabuła sprawiają, że jest to książka godna polecenia fanom kryminałów.

Recenzja powstała w ramach współpracy barterowej z wydawnictwem Czwarta Strona Kryminału

[bersabea giudice · Rating 3 out of 5]

Il corpo di un vecchio insegnante di storia in pensione viene ritrovato sulla spiaggia dell' isola di Lauttasaari in Finlandia.
Harri è stato sicuramente ucciso, la polizia indaga e la figlia Ronja, che da anni vive a Londra, ritorna per scoprire chi avrebbe voluto uccidere un membro così stimato della piccola comunità.

Se dovessi descrivere con una parola questo libro, direi che anonimo sarebbe la parola giusta.
Non riesce a distinguersi fra tutti i libri che ogni anno vengono pubblicati, neanche per sbaglio.
La sensazione è che la Louko abbia scritto un compitino.
Il libro è composto da una serie di elementi già visti e già letti in centinaia di altri libri, anche i tempi sono giusti, ogni tot pagina succede qualcosa, una svolta nel caso, un incidente a Ronja, un nuovo omicidio.
Ma tutto si svolge in maniera meccanica, è come se la scrittrice avesse seguito il manuale del buon thriller.
Non c'è un briciolo di originalità in questo libro, nessun guizzo, nessuna brillantezza.
Tutti i personaggi sono piatti, tranne Harri, che conosciamo soltanto tramite i ricordi degli altri, è forse proprio per questo risulta il personaggio meglio caratterizzato.
Ho fatto le ore piccole per finire questo libro, ma non perché m'interessasse chi era il colpevole, ma perché avevo paura che il giorno dopo non avrei avuto la voglia di riprendere da dove avevo lasciato.
Non è un libro così brutto da essere mollato, ma non è neanche così bello da essere interessante.
Un libro decisamente dimenticabile, per quanto mi riguarda non vale la pena spenderci soldi e tempo.

[Bookallia · Rating 3 out of 5]

„Morderstwo na wyspie szczęścia” to książka, która trochę mnie zawiodła, lecz nie mogę powiedzieć, że była zła. Od samego początku czuć tutaj napięcie, w końcu jest to thriller, więc ten niepokój i ciągle piętrzące się pytania bez odpowiedzi nadawały genialnego klimatu. Z każdą stroną byłam coraz ciekawsza, jakie sekrety mogą wyjść na jaw. Czytałam wiele książek z tego gatunku i miałam nadzieję, że ta historia okaże się jedną z lepszych, jednak miałam wrażenie, że wszystko rozciąga się tutaj zbyt w czasie. W thrillerach lubię, kiedy piętrzą się pytania i dostajemy jakąś namiastkę odpowiedzi, żeby zacząć samemu się głowić nad tym, co może się dalej stać. Jednak miałam wrażenie, że tutaj nie dostajemy żadnych odpowiedzi, nawet tej namiastki i ciągle są tylko tajemnice i kolejne pytania. Pod koniec dopiero wszystko zaczęło się wyjaśniać. Jak dla mnie to zakończenie było genialne i naprawdę nieźle przemyślane, ale przez to, że przez większość książki wszystko się tak rozciągało bez odpowiedzi, chwilami mnie nudziła ta historia i chciałam już tylko dobrnąć do końca.

Ciężko jest mi ją ocenić. Pomysł na fabułę świetny, wykonanie troszkę gorsze, ale książka była ciekawa i skłamałabym, gdybym powiedziała, że była kiepska. Główna bohaterka też nie była moją bratnią duszą i momentami nie mogłam pojąć jej decyzji, ale mimo wszystko pod koniec troszeczkę ją zrozumiałam i może nawet polubiłam… Nie jest to jeden z lepszych thrillerów, które czytałam, ale z pewnością po poznaniu zakończenia nie żałuje czasu spędzonego przy tej książce.

[Emanuela · Rating 4 out of 5]

Controcorrente come al solito, io ho apprezzato questo thriller.
Decisamente non si tratta di un capolavoro del genere e nessun personaggio risalta particolarmente e le vicende relative all’assassino vengono sbrogliate forse un po’ troppo velocemente nel finale ma d’altra parte gli elementi sono incastrati tutti sapientemente e niente è lasciato al caso.
La pecca principale è che non c’è pathos, in nessuna parte si crea quella sospensione del fiato nell’attesa che ti fa venire voglia di proseguire e arrivare alla fine, anche se non stai capendo niente di preciso di chi possa essere stato, però si fa leggere facilmente.
Anzi devo dire la verità che quel che mi incuriosiva di più era la storia di Anton, che è l’unico personaggio che risulti un minimo delineato, ma è anche l’unico elemento lasciato in sospeso, il che fa pensare ad una serie che sarà continuata dall’autrice.
Purtroppo le vicende sono molto tristi e si vanno ad affiancare perfettamente alle tipiche atmosfere scandinave cupe e un po’ claustrofobiche.
La storia di Harri e la sua tristezza, il diventare vittima per due volte, la storia dei due figli di Sara, la relazione tra Harri e Helena e poi i rapporti tra la figlia Ronja e il padre Harri, trasmettono molta ineluttabilità, lasciano poco spazio alla positività e rendono le vicende non solo senza alcuna morale ma anche senza via di scampo o salvezza alcuna, come se tutti fossero vittime della vita e dovessero subirne i colpi di coda.

[Kim · Rating 4 out of 5]

Ronja dowiaduje się o śmierci ojca. Rzuca wszystko i kupuje bilet na najbliższy lot, aby zająć się pogrzebem. Okoliczności zgonu nie są do końca jasne i mimo iż, kobieta nie miała bliskich relacji ze swoim ojcem, postanawia na własną rękę dowiedzieć się prawdy. Po kilku latach wraca na rodzinną wyspę, na której każdy każdego zna. Musi zmierzyć się z dawnymi urazami, niedopowiedzeniami oraz tajemnicami.

Ten skandynawski kryminał zachwycił mnie przede wszystkim swoim klimatem. Pełen mroku, owiany chłodnym dystansem, momentami mocno zamglony. Niestety, spodziewałam się więcej po tej książce, niż fenomenalny klimat. Chociaż nie była ona zła w moim mniemaniu, po prostu brakowało pewnego elementu zaskoczenia czy wydarzeń, które przyprawiałyby o szybsze bicie serca. Czytając, przepływałam przez nią jak przez sinusoidę. Jednym razem nie mogłam się oderwać a w następnym strasznie nużyłam. Inne wątki zdecydowanie przyćmiły ten najważniejszy - kryminalny, co niszczyło efekt.

Historia ujęta jest w dwóch liniach czasowych. Główna bohaterka zmaga się z własnymi demonami, targana przez różne emocje. Wśród dawnych przyjaciół na nowo próbuje odnaleźć siebie i poukładać swoje życie.
Osoba, która całkiem pochłonęła moją uwagę to policjant prowadzący śledztwo. Chciałam coraz bardziej go poznawać i tylko czekałam aż pojawi się w rozdziałach. Odkryłam, że ta książka to początek serii więc liczę, że będziemy mogli poznać się bliżej.

Zagadkowe morderstwo prowadzi nas do sprawy sprzed lat. Ukazuje motyw straty, nieszczęśliwej miłości i bólu. Ta zamknięta, wyspiarska społeczność skrywa mnóstwo tajemnic. Ich sekrety budzą niepokój i przyprawiają o dreszcze. Rozwiązanie jest jednym z tych niestandardowych i byłam w lekkim szoku podczas zakończenia. Po drodze wydarzyło się mnóstwo momentów, które zdecydowanie mnie pochłonęły i liczę, że zostaną rozwinięte w kolejnych częściach. Książka ma plusy i minusy ale ostatecznie bawiłam się cudownie podczas czytania i z przyjemnością powrócę do tych bohaterów.

[Kinga · Rating 3 out of 5]

3,5/⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

„Morderstwo na wyspie szczęścia” to jedna z tych pozycji, która udowadnia że klasyczny kryminał ma się dobrze. A zimny, skandynawski klimat tylko pozwala mu mocniej zaistnieć.

Książka ma niesamowity klimat, skandynawska mała wyspa, odcięta od świata, ironicznie określona Wyspą Szczęścia, mimo swych mrocznych tajemnic.

Ronja, córka denata, nie jest taką klasyczną protagonistką, a raczej moralnie szarą postacią. Dziewczyną, która ucieka. Całe życie ucieka przed tym kim jest, przed wszystkimi przeciwnościami losu. Nigdy nie doświadczyła bliskości rodzicielskiej, a ojca mam wrażenie pokochała dopiero po jego śmierci.

Fabuła jest zagmatwana, ale logiczna. Nie zliczę ile razy musiałam się zatrzymać i próbować połączyć wątki, tak zwane „kto jest synem kogo” i jak tych wszystkich ludzi to łączy. W końcu mała, zamknięta społeczność, musi kryć mnóstwo powiązań, prawda?

Plot twist mnie zaskoczył, chociaż gdy już został odkryty wydawał się oczywisty, nie wiem jak się mogła go nie domyślić. Chciałabym móc bardziej poznać postać mordercy, co obstawiam jest w kolejnych częściach, w Polsce jednak z tego co widzę, nigdy nie wyszły. A szkoda, bo książka ma potencjał na dobrą serię, patrząc na wszystkie tajemnice jakie skrywał Harri.

[Patka_czyta_ · Rating 4 out of 5]

Lubicie kryminały z mocno rozbudowaną warstwą obyczajową? Ja nie mam nic przeciwko, zwłaszcza kiedy mówimy o serii książek, i pod warunkiem, że nie jest ona dominująca. W przypadku powieści Morderstwo na Wyspie Szczęścia autorstwa Eevy Louko oba warunki zostały spełnione. Historia zbudowana została wokół Ronji Vaary, która jest dziennikarką od lat mieszkającą w Londynie. Do powrotu w rodzinne strony skłoniła ją śmierć. Śmierć jej ojca. Jest to o tyle tajmenicze, że Harri Vaara był powszechnie lubianym w lokalnej społeczności emerytem. Ronja nie miała z ojcem zażyłych relacji, ale brak postępów w śledztwie skłonił ją do przeprowadzenia własnego dochodzenia. W jego toku odkryje wiele szokujących faktów. Nie tylko na temat Harriego, ale też pozostałych mieszkańców swojej rodzimej wyspy Lauttasaari. Jest to mocno obiecujący początek ciekawie zapowiadającej się serii. Autorka w ciekawy sposób wykreowała bohaterów swojej powieści. Akcja nie pędzi na łeb na szyję, ale też nie jest statyczna. Zwłaszcza w drugiej połowie książki. Jestem na tak i myślę, że autorka jeszcze nie raz zaskoczy swoich czytelników.

[Elisa E · Rating 3 out of 5]

“Delitto sull’isola di ghiaccio” di Eeva Louko pag. 352

Ronja, prima di rientrare a casa come fa ogni anno, ha deciso di concedersi un week end di vacanza a Stoccolma, mentre è all’aeroporto in attesa del suo volo, viene raggiunta dalla telefonata della polizia locale di Lauttasaari che le comunica il ritrovamento del corpo di suo padre, professore in pensione del liceo locale, su una spiaggia dell’isola.
Questa notizia ovviamente sconvolge i suoi piani e si reca immediatamente sull’isola; al suo arrivo la polizia ha già appurato che suo padre non è morto per un incidente ma è stato ucciso e perquisendo il suo appartamento l’unica cosa che hanno trovato sono 37 cartoline che rappresentano la spiaggia di Kasinonranta, una per anno e tutte con la frase in latino “Ab alio expectes, alteri quod feceris” (Aspettati dall’altro ciò che tu hai fatto a lui).
Incaricato delle indagini è il sergente maggiore Anton Koivu, con l’aiuto della sergente Oona Laine.
Come da copione per i gialli nordici l’investigatore ha un passato non proprio rose e fiori, anche se c’è quella punta di rosa nella sua “storia” con Ansku, una delle amiche di Ronja.
Mi aspettavo un ruolo più centrale degli investigatori, invece alla fine ha fatto tutto Ronja, un po’ per scelta un po’ per caso.
I capitoli sono alternati in modo da creare una certa confusione perché oltre alle indagini ed alla voce di Ronja, ci sono dei capitoli relativi al 1975 e una specie di diario dell’assassino.
Solo alla fine si capirà come la parte relativa al passato si incastra nella storia e tra relazioni clandestine, inganni portati avanti per anni, si arriverà a sbrogliare la matassa di un amore “illegittimo”c he ha scatenato odio e vendetta.
Veramente un grande BAH per il finale, gli elementi per un bel thriller c’erano tutti ma l’autrice non ha saputo mantenere la rotta a mio parere.

[Zaczytana_olcia · Rating 3 out of 5]

Choć w ogólności skandynawskie kryminały wpisują się mocno w moje gusta, to akurat z fińskimi książkami mam mało do czynienia. Dlatego też z dużą ciekawością podeszłam do “M*rderstwa na Wyspie Szczęścia”.

 

Pomysł na fabułę i bohaterię, która musi powrócić w rodzinne strony, by zmierzyć się z osobistą tragedią, podobał mi się, podobnie jak to, że Ronja nie miała dobrych relacji ze swoim ojcem, którego zwłoki zostały znalezione. Lubię to, jak autorka odkrywała powoli każdą kolejną cechę dziennikarki, jej problem, wynikające z braku dobrego konkraktu z rodzicami.

 

Sama książka jest jednak dla mnie zbyt spokojna. Akcja toczy się naprawdę powoli, nie ma w sobie wiele zaskakujących elementów czy wydarzeń. Dodatkowo, wątek kryminalny często jest przyćmiony elementem obyczajowym, co samo w sobie nie jest minusem, ale nie pozwala na rozwinięcie skrzydeł tempu akcji.

 

Fabularnie broni się ta historia – jest ułożona, logiczna, poprowadzona w przemyślany sposób. Gdyby była nieco szybsza, zdecydowanie wyszłoby to jej na plus.