Janusz Szpotański (1929-2001) był myślicielem ukrywającym się pod maską satyryka. To autor stylizowanych grotesek wyśmiewających nicość i absurdy ustroju komunistycznego. Jego najbardziej znane i charakterystyczne utwory, to Cisi i Gęgacze, Caryca i zwierciadło oraz Towarzysz Szmaciak. Twórczość Szpotańskiego przekonuje, że nie wszyscy w Polsce Ludowej byli konformistami i nie wszyscy podlizywali się ówczesnym władzom. W okresie umacniającej się obecnie poprawności politycznej, warto przypomnieć jego niepoprawną twórczość, za którą w okresie PRL-u był prześladowany i więziony, a za krytykę obłudnego demoliberalizmu ukarano wieloletnim milczeniem w III RP.
To w większości przepisany autobiograficzny tekst Szpotańskiego, do którego wypadałoby podchodzić i tak z większą dozą krytycyzmu. Dostajemy więc dosłownie króciutki zbiór dziwnych (głównie alkoholowych) anegdotek, które mogłyby funkcjonować w formie dodatku, a nie jako sama treść, bo faktów jest niestety bardzo niewiele. Za to pustych pochwał już jak najbardziej też