Πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία που μας γυρνά περίπου εκατό χρόνια πίσω, θυμίζοντάς μας μια τραγική στιγμή της ιστορίας μας: την καταστροφή της Σμύρνης το 1922.
Η ιστορία κινείται ανάμεσα στο σήμερα και το τότε.
Η συγγραφέας φέρνει πιο κοντά τα παιδιά σε μια περίοδο της ιστορίας για την οποία δεν γνωρίζουν πολλά. Μέσα από την αφήγηση των ηρώων της, τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο. Όλα μπορούν να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Διαβάζοντας την ιστορία της Μέλη, που άφησε τον τόπο της και αναγκάστηκε να έρθει στην Ελλάδα με την οικογένειά της για να γλυτώσει από τη σφαγή των Τούρκων, αντιλαμβάνονται ότι και οι πρόσφυγες που σήμερα βρίσκουν καταφύγιο στη χώρα μας, είναι άνθρωποι ξεριζωμένοι, φοβισμένοι, που έχασαν τα πάντα στον τόπο τους, ακριβώς όπως και η Μέλη από το Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και ο πόλεμος είναι πάντα η αιτία της δυστυχίας τόσων ξεριζωμένων ανθρώπων.
Δεν είναι μια ιστορία που σκοπό έχει να προκαλέσει το συναίσθημα. Υπάρχει απόλυτη ισορροπία στη γραφή της. Καταθέτει γεγονότα αληθινά, χωρίς υπερβολές. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται, αλλά αυτό που μένει στον αναγνώστη μετά την ανάγνωση του βιβλίου είναι ότι όσο υπάρχει ανθρωπιά, υπάρχει ελπίδα. Η ανθρωπιά δεν γνωρίζει εθνικότητες και πολιτικές σκοπιμότητες. Όταν ο άνθρωπος διαθέτει καλοσύνη, κατανόηση και ενσυναίσθηση, τα δύσκολα γίνονται εύκολα.
Υπέροχη είναι και η εικονογράφηση του βιβλίου, που βγάζει μια τρυφερότητα ανάλογη με αυτή που υπάρχει στο κείμενο. Βοηθά και παιδιά πιο μικρής ηλικίας να κατανοήσουν πλήρως τα συναισθήματα των ηρώων.
Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί τόσο από μικρούς αναγνώστες όσο και από ενήλικες. Είμαι σίγουρη ότι όσοι έχουν καταγωγή από τη Μικρά Ασία θα θυμηθούν τις ιστορίες των δικών τους συγγενών. Ιστορίες που δεν πρέπει να ξεχαστούν, αλλά να μείνουν φυλαγμένες στις καρδιές τους.