What do you think?
Rate this book
Call Me Esteban
Priče u zbirci Lejle Kalamujić „Zovite me Esteban“ povezuje autobiografska potraga za majkom. Pisanje i imaginacija imaju presudnu ulogu u toj potrazi. Lik majke s odrastanjem pripovjedačice mijenja svoje lice i dobiva nove crte, izaziva neočekivane emocije. U takvoj pripovjednoj konstelaciji i rat dobiva dublju dimenziju od političke: rat kao nasilna negacija bliskosti, praznina koja se širi među ljudima, onemogućuje intimne veze i integraciju osobnog, unutarnjeg svijeta.
Proza Lejle Kalamujić na svakoj razini nadilazi ispovjedno, dnevničko pisanje: suptilnom figurativnošću i intertekstualnošću autorica transformira autobiografske momente u rezonantne književne strukture. Knjiga „Zovite me Esteban“ nezaboravno je, potresno književno djelo.
Proza Lejle Kalamujić na svakoj razini nadilazi ispovjedno, dnevničko pisanje: suptilnom figurativnošću i intertekstualnošću autorica transformira autobiografske momente u rezonantne književne strukture. Knjiga „Zovite me Esteban“ nezaboravno je, potresno književno djelo.
101 pages, Kindle Edition
First published January 1, 2020
14 people are currently reading
721 people want to read
About the author
Lejla Kalamujić
17 books15 followersLejla Kalamujić, born in 1980 in Sarajevo, studied philosophy at the Faculty of Arts in Sarajevo. She writes prose, essays, and critiques that are published in magazines and web portals in Bosnia and Herzegovina and other countries of the Balkans. For her book of short stories Zovite me Esteban - Call Me Esteban - she received the Edo Budiša Prize 2015 and was shortlisted for the European Union Prize for Literature 2016.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 61 reviews
January 10, 2022
Au, kakva knjiga. Oduševljen.
July 24, 2022
Uh! Divno napisano. Emocije koje je u meni izazvala ova zbirka priča/roman ću morati oćutati u intimi svoje sobe. I to je sve što mogu u ovom trenutku reći. Dira upravo tamo gdje najviše boli.
February 23, 2022
I heard this author interviewed on the Otherppl podcast. I was so moved by her talk that I immediately ordered the book. Through autobiographical vignettes she tells of her life. Her mother died when Lejla was two years old and she had no memories of her. She grew up with her two sets of grandparents but the Bosnian War brought so much upheaval that one set moved to another town and she went back and forth living with each one for periods, while her father fell into alcoholism.
When she was in her early twenties she had a complete breakdown, was hospitalized, medicated and given therapy. As her memories opened she came to be able to make sense of what had happened to her and found a woman to love. Then she began writing. Such exquisite writing it is, evoking the horrors of that war and the subsequent dissolution of Yugoslavia as a country and the incompetence of the Bosnian government after that, while detailing her recovery of herself.
I don't think I have ever read such a moving account of those times in Bosnia, though I have read quite a bit of such books. Lejla Kalamujic has won numerous literary awards in Bosnia and her works have been translated into many languages but I think this is her first work translated into English.
When she was in her early twenties she had a complete breakdown, was hospitalized, medicated and given therapy. As her memories opened she came to be able to make sense of what had happened to her and found a woman to love. Then she began writing. Such exquisite writing it is, evoking the horrors of that war and the subsequent dissolution of Yugoslavia as a country and the incompetence of the Bosnian government after that, while detailing her recovery of herself.
I don't think I have ever read such a moving account of those times in Bosnia, though I have read quite a bit of such books. Lejla Kalamujic has won numerous literary awards in Bosnia and her works have been translated into many languages but I think this is her first work translated into English.
January 29, 2022
”Camminavamo in silenzio su via Zagabria. Entrammo in un palazzo, salimmo al primo piano. Aprii la porta con la chiave. Accesi la luce di un appartamento vuoto e abbandonato. “Dove siamo?”, chiese. “Nel mio passato””
Lejla Kalamujic ci porta nel suo passato attraverso una serie di frammenti delicati e dolorosi allo stesso tempo, il vuoto lasciato dalla morte della madre Snezana quando lei aveva solo due anni, il padre assente e impietrito dalla paura di affrontare l’assenza tanto da passare di osteria in osteria, la dissoluzione di una nazione che deflagra separando i pezzi e spargendoli ai quattro venti. E sempre più giù, nell’abisso della perdita, della mancanza, fino alla medicalizzazione e all’ospedale psichiatrico, da cui riemerge anche dopo la consapevolezza del proprio amore omosessuale. Ma non ci sono una narrazione o un’esibizione del dolore, tutt’altro; che racconti sé stessa bambina o adolescente o donna, il dolore è sempre stemperato da note delicate, a volte struggenti, a volte ironiche, che richiamano più una rielaborazione che un distacco, con una grande delicatezza nel raccontare la morte che è l’altra grande presenza e la guerra, che rimane sullo sfondo ma quando se ne parla si sente in tutta la sua portata, ”La radio ammutolisce. Tutto si ferma. Ciascuno va per la sua strada. Nel suo bozzolo di verità. Il silenzio ci ha divorati. Io sono rimasta con il Nulla. […] Se per caso tu fossi sopravvissuta all’anno ’82, se avessi visto il paese sgretolarsi, chi saresti stata tu, Snezana?”
Per il tono utilizzato, a tratti mi ha ricordato La morte dei caprioli belli , di Ota Pavel, ma per il ricordo e la cura dei morti, il rito della pulizia delle tombe, le visite al cimitero, ricorda anche qualcosa di L'altare dei morti , di Henry James.
Bel libro
Lejla Kalamujic ci porta nel suo passato attraverso una serie di frammenti delicati e dolorosi allo stesso tempo, il vuoto lasciato dalla morte della madre Snezana quando lei aveva solo due anni, il padre assente e impietrito dalla paura di affrontare l’assenza tanto da passare di osteria in osteria, la dissoluzione di una nazione che deflagra separando i pezzi e spargendoli ai quattro venti. E sempre più giù, nell’abisso della perdita, della mancanza, fino alla medicalizzazione e all’ospedale psichiatrico, da cui riemerge anche dopo la consapevolezza del proprio amore omosessuale. Ma non ci sono una narrazione o un’esibizione del dolore, tutt’altro; che racconti sé stessa bambina o adolescente o donna, il dolore è sempre stemperato da note delicate, a volte struggenti, a volte ironiche, che richiamano più una rielaborazione che un distacco, con una grande delicatezza nel raccontare la morte che è l’altra grande presenza e la guerra, che rimane sullo sfondo ma quando se ne parla si sente in tutta la sua portata, ”La radio ammutolisce. Tutto si ferma. Ciascuno va per la sua strada. Nel suo bozzolo di verità. Il silenzio ci ha divorati. Io sono rimasta con il Nulla. […] Se per caso tu fossi sopravvissuta all’anno ’82, se avessi visto il paese sgretolarsi, chi saresti stata tu, Snezana?”
Per il tono utilizzato, a tratti mi ha ricordato La morte dei caprioli belli , di Ota Pavel, ma per il ricordo e la cura dei morti, il rito della pulizia delle tombe, le visite al cimitero, ricorda anche qualcosa di L'altare dei morti , di Henry James.
Bel libro
August 25, 2022
ieri sera ho finito ”Chiamatemi Esteban” e anche se ho preferito la prima parte della raccolta autofiction, credo che questo libro sia passato molto under the radar.
Non credo sia un libro ”lieve ma intenso” come pubblicizzato sulla quarta, ma un concentrato di emozioni, dolore, perdite, lutti inframezzato da amori e consolazioni. Non sono riuscita leggerlo in una sola serata (e nemmeno in due) e dopo le prime venti pagine mi aveva già fatta piangere tre volte.
Non metto la ”trama”, ma un paio di trigger warning: lutto, malattia mentale, guerra.
Non credo sia un libro ”lieve ma intenso” come pubblicizzato sulla quarta, ma un concentrato di emozioni, dolore, perdite, lutti inframezzato da amori e consolazioni. Non sono riuscita leggerlo in una sola serata (e nemmeno in due) e dopo le prime venti pagine mi aveva già fatta piangere tre volte.
Non metto la ”trama”, ma un paio di trigger warning: lutto, malattia mentale, guerra.
Read
April 2, 2023Non so come valutare questo libro perché è molto molto doloroso. Quando un* autor* cerca di fare i conti con i propri traumi e lutti non sempre è facile giudicare la sua opera. Direi che l’ho apprezzato più nella sua pagina, poi la ripetizione dell’evento traumatico dell’autrice rende il tutto pesantissimo.
Tw: lutto, guerra, violenza
Tw: lutto, guerra, violenza
December 17, 2024
2.5/5
Osecam se lose jer prva ovoj knjizi dajem 2 zvezdice, ali moram reci da je ovo skroz objektivna ocena i da mi se Lejlina zbirka Pozuri i izmisli grad MNOGO vise svidela.
Ja zaista ne volim romane iz delova, a po mom misljenju ovo je to, a ne zbirka prica jer su sve price povezane. Iako su neke bile sjajne, vecina mi je bila dosadna i nisam prosto osetila emociju koju su drugi i zaista verujem da je do mene. Al posto je ovo mesto za nasa misljenja a ne stroga kriticka recenzija, ja izlazem samo subjektivno ovog puta!
Osecam se lose jer prva ovoj knjizi dajem 2 zvezdice, ali moram reci da je ovo skroz objektivna ocena i da mi se Lejlina zbirka Pozuri i izmisli grad MNOGO vise svidela.
Ja zaista ne volim romane iz delova, a po mom misljenju ovo je to, a ne zbirka prica jer su sve price povezane. Iako su neke bile sjajne, vecina mi je bila dosadna i nisam prosto osetila emociju koju su drugi i zaista verujem da je do mene. Al posto je ovo mesto za nasa misljenja a ne stroga kriticka recenzija, ja izlazem samo subjektivno ovog puta!
December 3, 2022
In "Chiamatemi Esteban" le vicende personali della protagonista si intrecciano con il racconto di Sarajevo e della guerra.
Quella di Leila Kalamujic è una vita attraversata dalla perdita, ma anche la storia di una rinascita.
La giovane Lejla ci trascina nel suo passato e, un frammento alla volta, ci racconta la sua quotidianità in un paese sotto assedio, quando l'unica arte da imparare era quella di perdere: persone, case, luoghi e persino sé stessa.
"Ho perso persino te (la voce scherzosa, un gesto che ho amato). Questa è la prova.
E evidente, l'arte di perdere non è difficile da imparare."
Una prosa intima, lirica e struggente, che ci accompagna nella "risalita" della protagonista, perché solo attraverso l'amore si può tornare in superficie e sfuggire all'abisso della perdita.
Inutile aggiungere che vi consiglio questo libro intensissimo, passato fin troppo in sordina all’uscita. La poesia citata dall'autrice è di Elizabeth Bishop.
Quella di Leila Kalamujic è una vita attraversata dalla perdita, ma anche la storia di una rinascita.
La giovane Lejla ci trascina nel suo passato e, un frammento alla volta, ci racconta la sua quotidianità in un paese sotto assedio, quando l'unica arte da imparare era quella di perdere: persone, case, luoghi e persino sé stessa.
"Ho perso persino te (la voce scherzosa, un gesto che ho amato). Questa è la prova.
E evidente, l'arte di perdere non è difficile da imparare."
Una prosa intima, lirica e struggente, che ci accompagna nella "risalita" della protagonista, perché solo attraverso l'amore si può tornare in superficie e sfuggire all'abisso della perdita.
Inutile aggiungere che vi consiglio questo libro intensissimo, passato fin troppo in sordina all’uscita. La poesia citata dall'autrice è di Elizabeth Bishop.
November 11, 2021
Veoma lepo, setno i dobro napisano. Čitao bih ponovo u budućnosti. Planiram da pročitam i Požuri i izmisli grad.
January 11, 2022
Plakala sam uz svaku stranicu. Knjiga koju svaka osoba sa ovih prostora razume.
March 20, 2023
3.5/5
pozelela sam da procitam nesto od nasih kvir autora i tako je do mene stigla ova knjiga
nije bila moja soljica caja ali s obzirom da je bila nesto drugacije od onoga sto inace citam, zadovoljna sam.
prica o ratu, nemirima, gubitku ali i ljubavi
moj najveci problem sa knjizicom je sto mi je bila dosadnjikava na momente, s obzirom da su u pitanju price, neke su mi bile bolje od drugih
zasuzile su mi oci puno puta, tako da tu ima jedan veliki plus
bella ciao mi je omiljena prica
izdvojih:
„Ko si ti? Čija si? Ja, zlato (često su me tako oslovljavali), pripadala sam ljetu. U njemu sam rođena. U njemu je moja mama umrla.“
„Čak je dozvolio i da pušim pred njim kad pijemo kafu, samo da smo zajedno.“
„A moja mama, Branina kćerka, umrla je u ljeto. U jedno davno ljeto, u jednom drugom gradu.“
„Ko si ti? Čija si?
Izdaja je opasna boljka. Teško izlječiva. To znam danas, nakon godina manje-više bezuspješnih terapija. Danas, moje je ljeto. I jesen je moja. Moji su i Bog i Tito. Rat je moj. I Mir. I zima i proljeće su moji. Sve je moje. Sad, kad više nemam ništa.”
„Baka i danas čuva jednu fotografiju iz tog vremena. Na njoj Sneška, malena i musava, u pantalonama na tregere i gumenim blatnjavim čizmama. Više liči na Sneška nego na Snešku.“
„Nermina i Hana su mi neku noć nalakirale nokte. Nisam mogla odbiti. Obišle su pola drogerija u gradu da pronadu kvalitetan bezbojni lak. A lijepo sam im rekla da to neće ići. Ne meni sve puca.”
„Ona me grli, a ja se sve više privijam uz njeno tijelo, uz njenu sliku svijeta. Osjetim njen miris i shvatim da ti život ne vraća uvijek po zaslugama. Jer ja nju ničim nisam zaslužila. I potom, dok napolju bukte munje i ječe gromovi, tonem u san, vjerujući sad malo više u to da sam ipak preživjela.“ 🤍
„Vratila si se! Tad ja već mogu razumjeti tebe. Razumjeti sebe. Virkam kako zidaš novu kuću. Ciglu po ciglu, sama, svojim rukama. Sretna sam. Sa svakim novim redom cigli manje me boli kad ti se neko podsmjehuje. Bella, koliko god ti šutjela o tome, oni su znali. Ali znaš šta, jebat ih! Džabe su oni fal sifikovali građevinske dozvole, zaključavali avlijske kapije da sakriju dvospratnice iznikle u baštama, džabe su zidali nove ograde i podizali čvršće krovove. Nisu zaklonili ni sunce, ni oblake. Nisu mogli ništa! Ti si sagradila prelijepu kućicu, s najljepšim pogledom na grad.“
*
„Ciao, moja Bella! Godine prolaze. Bella, ciao! Ja ne znam da li i postoje drugi svjetovi. Ja nemam odgovore. Ali kunem ti se da ću te ludo pamtiti. Koliko god mogu, kad god mogu. Jer moraš znati: zato što si ti bila tu, meni bilo lakše. A znaj i ovo: prolazit će ljudi. Doći će bolje hrabrije od mene. Slikat će, diviti se... Tvojim očima gle- dati grad. Kakva divna kuća", reći će. Hoće Bella, hoće.“
„Imala sam sovu. Nebo sam je zvala. Poklonio mi je čika Ranko, stariji ćelavko, dedin drug s posla i odličan lovac. Nebo je živjela iznad vrata u hodniku. Stajala je na komadu lijepo izrezane ilakirane bukovine. Njene su kandže, debele i oštre, čvrsto spojene sa drvetom. Oči su joj bile tamne i guste. Kljun velik, sa dvije rupice. Kruta perca, smećkasta, ponegdje bi probilo neko žuto. Gledala me je dan i noć. Toliko intenzivno da bih ponekad zamišljala kako me kroz njene mrtve oči promatraju svi ljudi koje znam. A gledala sam i ja nju, često. Legla bih na itison u hodniku, naslonila glavu na ruke i pitala se kakav je bio njen život. Čika Ranko mi je rekao: „Ubio sam je isprve." U šumi blizu Sarajeva. Konopcem joj je vezao nožice, izvrnutu naopačke svezao je za pojas.“
Šuteći gledamo nasmijanu Rozu. Starac zatvara posmrtnu knjigu, pomiluje korice i kaže: „Eto, svi su tu. I moja Roza. Samo im još ja falim.“
„Stojim pored mramorne ploče i njenog brončanog lika. Nisam došla da bih joj bilo šta rekla. Šta bih ja to mogla reći o životu, izdajama, ludilu, smrtima, a da ona u svojim kostima nije osjetila? Samo sam došla. Onako. Kako sam nekad išla na majčin grob.“
pozelela sam da procitam nesto od nasih kvir autora i tako je do mene stigla ova knjiga
nije bila moja soljica caja ali s obzirom da je bila nesto drugacije od onoga sto inace citam, zadovoljna sam.
prica o ratu, nemirima, gubitku ali i ljubavi
moj najveci problem sa knjizicom je sto mi je bila dosadnjikava na momente, s obzirom da su u pitanju price, neke su mi bile bolje od drugih
zasuzile su mi oci puno puta, tako da tu ima jedan veliki plus
bella ciao mi je omiljena prica
izdvojih:
„Ko si ti? Čija si? Ja, zlato (često su me tako oslovljavali), pripadala sam ljetu. U njemu sam rođena. U njemu je moja mama umrla.“
„Čak je dozvolio i da pušim pred njim kad pijemo kafu, samo da smo zajedno.“
„A moja mama, Branina kćerka, umrla je u ljeto. U jedno davno ljeto, u jednom drugom gradu.“
„Ko si ti? Čija si?
Izdaja je opasna boljka. Teško izlječiva. To znam danas, nakon godina manje-više bezuspješnih terapija. Danas, moje je ljeto. I jesen je moja. Moji su i Bog i Tito. Rat je moj. I Mir. I zima i proljeće su moji. Sve je moje. Sad, kad više nemam ništa.”
„Baka i danas čuva jednu fotografiju iz tog vremena. Na njoj Sneška, malena i musava, u pantalonama na tregere i gumenim blatnjavim čizmama. Više liči na Sneška nego na Snešku.“
„Nermina i Hana su mi neku noć nalakirale nokte. Nisam mogla odbiti. Obišle su pola drogerija u gradu da pronadu kvalitetan bezbojni lak. A lijepo sam im rekla da to neće ići. Ne meni sve puca.”
„Ona me grli, a ja se sve više privijam uz njeno tijelo, uz njenu sliku svijeta. Osjetim njen miris i shvatim da ti život ne vraća uvijek po zaslugama. Jer ja nju ničim nisam zaslužila. I potom, dok napolju bukte munje i ječe gromovi, tonem u san, vjerujući sad malo više u to da sam ipak preživjela.“ 🤍
„Vratila si se! Tad ja već mogu razumjeti tebe. Razumjeti sebe. Virkam kako zidaš novu kuću. Ciglu po ciglu, sama, svojim rukama. Sretna sam. Sa svakim novim redom cigli manje me boli kad ti se neko podsmjehuje. Bella, koliko god ti šutjela o tome, oni su znali. Ali znaš šta, jebat ih! Džabe su oni fal sifikovali građevinske dozvole, zaključavali avlijske kapije da sakriju dvospratnice iznikle u baštama, džabe su zidali nove ograde i podizali čvršće krovove. Nisu zaklonili ni sunce, ni oblake. Nisu mogli ništa! Ti si sagradila prelijepu kućicu, s najljepšim pogledom na grad.“
*
„Ciao, moja Bella! Godine prolaze. Bella, ciao! Ja ne znam da li i postoje drugi svjetovi. Ja nemam odgovore. Ali kunem ti se da ću te ludo pamtiti. Koliko god mogu, kad god mogu. Jer moraš znati: zato što si ti bila tu, meni bilo lakše. A znaj i ovo: prolazit će ljudi. Doći će bolje hrabrije od mene. Slikat će, diviti se... Tvojim očima gle- dati grad. Kakva divna kuća", reći će. Hoće Bella, hoće.“
„Imala sam sovu. Nebo sam je zvala. Poklonio mi je čika Ranko, stariji ćelavko, dedin drug s posla i odličan lovac. Nebo je živjela iznad vrata u hodniku. Stajala je na komadu lijepo izrezane ilakirane bukovine. Njene su kandže, debele i oštre, čvrsto spojene sa drvetom. Oči su joj bile tamne i guste. Kljun velik, sa dvije rupice. Kruta perca, smećkasta, ponegdje bi probilo neko žuto. Gledala me je dan i noć. Toliko intenzivno da bih ponekad zamišljala kako me kroz njene mrtve oči promatraju svi ljudi koje znam. A gledala sam i ja nju, često. Legla bih na itison u hodniku, naslonila glavu na ruke i pitala se kakav je bio njen život. Čika Ranko mi je rekao: „Ubio sam je isprve." U šumi blizu Sarajeva. Konopcem joj je vezao nožice, izvrnutu naopačke svezao je za pojas.“
Šuteći gledamo nasmijanu Rozu. Starac zatvara posmrtnu knjigu, pomiluje korice i kaže: „Eto, svi su tu. I moja Roza. Samo im još ja falim.“
„Stojim pored mramorne ploče i njenog brončanog lika. Nisam došla da bih joj bilo šta rekla. Šta bih ja to mogla reći o životu, izdajama, ludilu, smrtima, a da ona u svojim kostima nije osjetila? Samo sam došla. Onako. Kako sam nekad išla na majčin grob.“
June 24, 2022
Kvalitetno ali malo dosadnjikavo . 😕
August 31, 2024
What a poignant morsel of literature this was. ❤️
December 5, 2017
Zbirka vrlo kratkih i precizno ispisanih, ali iznimno teških priča mlade autorice. Zbog njene dobi i životnih okolnosti je čitanje još teže, trebalo je hrabrosti ogoliti se ovako pred svijetom.
December 17, 2020
Izvanredno pitka i promišljena! Jedna od najboljih knjiga kratke proze!
April 30, 2022
I hate reading about mothers dying but that seems to be all I do this year. This book was by far the best out of the ones that I've read covering the same subject.
September 9, 2022
beautifully written but a little boring/confusing at times
February 27, 2024
предивно
May 1, 2021
Kakvo odlaganje završetka čitanja! Genijalna, iskrena i isceljujuća. Njen bol i gubitak se ne svodi na “ja” već daje prostor za ostale, vešto opažajući i razumevajući i patnju drugog, zbog čega ova knjiga ima neverovatnu moć da izleči, ohrabri i ukaže na život koji jeste pun gubitaka ali i iskrene i okrepljujuće ljubavi.
February 18, 2023
Zbog ove knjige vrijedi prekršiti svoje pravilo i napisati recenziju: Kalamujić život destilira u kapsule od svega 2-3 stranice, a te se kapsule potom pri čitanju rastaču i grade čitav jedan minuli svijet - gadaju ravno u srce.
July 29, 2023
"We waited for Peace to move into our spare room. He was meant to come, but somehow didn't. And we were counting on that rent. We needed it to live."
On my latest venture through Balkan literature, I got entranced in Lejla Kalamujić's collection of autobiographical short stories. They're intimate retellings of her life, depicting generational and societal trauma through and after the Bosnian war. What happens to societies and individuals ridden with death and war but unequipped with the tools to heal?
Commencing with the death of Lejla's mother, we consequently witness her father attempting to cope with alcohol. His unfit state leaves her to alternate living with her two sets of grandparents amid the ongoing war. Many years later, her struggles with mental illness grow prominent, reflecting vividly in the stories. Here, Kalamujić expertly captures the poor coping mechanisms that infiltrate her everyday life. As she later begins to heal from the past, the new-found clarity in her life opens her up to accepting love and engages in a relationship with a woman. Lejla's journey to recovery is a touching reflection on grief and identity.
Call Me Esteban is a short and melancholic novel written in poetic and moving prose. I've never read such an introspective account of this era in Balkan. Kalamujić perfectly captures the essence of the everyday struggles individuals still experience in post-Yugoslavia. The dissolution of Yugoslavia, and everything brought with it, remain a fresh wound in the eyes of the population, and a majority haven't had room to heal from their trauma. Lejla's story, learning not to deny herself of her grief, is a perspective I haven't seen much of in Balkan literature but a crucial one to tell.
If you're unfamiliar with contemporary Balkan literature and desire a short but impactful introduction, I wholeheartedly recommend Call Me Esteban.
On my latest venture through Balkan literature, I got entranced in Lejla Kalamujić's collection of autobiographical short stories. They're intimate retellings of her life, depicting generational and societal trauma through and after the Bosnian war. What happens to societies and individuals ridden with death and war but unequipped with the tools to heal?
Commencing with the death of Lejla's mother, we consequently witness her father attempting to cope with alcohol. His unfit state leaves her to alternate living with her two sets of grandparents amid the ongoing war. Many years later, her struggles with mental illness grow prominent, reflecting vividly in the stories. Here, Kalamujić expertly captures the poor coping mechanisms that infiltrate her everyday life. As she later begins to heal from the past, the new-found clarity in her life opens her up to accepting love and engages in a relationship with a woman. Lejla's journey to recovery is a touching reflection on grief and identity.
Call Me Esteban is a short and melancholic novel written in poetic and moving prose. I've never read such an introspective account of this era in Balkan. Kalamujić perfectly captures the essence of the everyday struggles individuals still experience in post-Yugoslavia. The dissolution of Yugoslavia, and everything brought with it, remain a fresh wound in the eyes of the population, and a majority haven't had room to heal from their trauma. Lejla's story, learning not to deny herself of her grief, is a perspective I haven't seen much of in Balkan literature but a crucial one to tell.
If you're unfamiliar with contemporary Balkan literature and desire a short but impactful introduction, I wholeheartedly recommend Call Me Esteban.
March 27, 2023
“Ko si ti? Čija si?
Ja, zlato (često su me tako oslovljavali), pripadala sam ljetu. U njemu sam rođena. U njemu je moja mama umrla. U tom ljetu života i smrti bili smo zajedno: baka Brana, deda Boro, nana Safeta, dedo Nedžad i ja. Tate je i bilo i nije.”
“Sjetim se kako mi je baka pričala da je mami dala ime Snežana jer je u noći kad je rodila pao veliki snijeg.
A mama, Sneška, živjela je baš ovdje u prvim godinama svog života. Baka i danas čuva jednu fotografiju iz tog vremena. Na njoj Sneška, malena i musava, u pantalonama na tregere i gumenim blatnjavim čizmama. Više liči na
Sneška nego na Snešku.”
“Vjetar huči oko mene, divlja, kao da me prekorijeva. Sjedim tako, bez Sneška, bez Sneške, bez ičega.”
“„Pa u čemu je onda problem?", doktorica će. „Vidite... mislim... da li je fer da je uvučem u sve ovo? Mislim… u ovo što je od mene ostalo... Šta ako
se opet slomim? Ako buka i bijes ponovo…”
“Ja nisam htjela da izgubim ni ljude, ni stvari, ni pojam o vremenu. Naprosto se desilo.”
“Ali svako malo sretnem nekog starijeg, nekog u kome mogu vidjeti tebe. Na prvu me pogledaju mrko i oprezno. Ja bih da ih pitam, gdje su nicale vase ljubavi?”
“Ciao, moja Bella! Godine prolaze. Bella, ciao! Ja ne znam da li postoje drugi svjetovi. Ja nemam odgovore. Ali kunem ti se da cu te ludo pamtiti. Koliko god mogu, kad god mogu. Jer moras znati: zato sto si ti bila tu, meni je bilo lakse. A znaj i ovo: prolazit ce ljudi. Doci de bolje hrabrije od mene. Slikat ce, diviti se... Tvojim ocima gledati grad. „Kakva divna kuca", reci ce. Hoce Bella, hoce.”
Ja, zlato (često su me tako oslovljavali), pripadala sam ljetu. U njemu sam rođena. U njemu je moja mama umrla. U tom ljetu života i smrti bili smo zajedno: baka Brana, deda Boro, nana Safeta, dedo Nedžad i ja. Tate je i bilo i nije.”
“Sjetim se kako mi je baka pričala da je mami dala ime Snežana jer je u noći kad je rodila pao veliki snijeg.
A mama, Sneška, živjela je baš ovdje u prvim godinama svog života. Baka i danas čuva jednu fotografiju iz tog vremena. Na njoj Sneška, malena i musava, u pantalonama na tregere i gumenim blatnjavim čizmama. Više liči na
Sneška nego na Snešku.”
“Vjetar huči oko mene, divlja, kao da me prekorijeva. Sjedim tako, bez Sneška, bez Sneške, bez ičega.”
“„Pa u čemu je onda problem?", doktorica će. „Vidite... mislim... da li je fer da je uvučem u sve ovo? Mislim… u ovo što je od mene ostalo... Šta ako
se opet slomim? Ako buka i bijes ponovo…”
“Ja nisam htjela da izgubim ni ljude, ni stvari, ni pojam o vremenu. Naprosto se desilo.”
“Ali svako malo sretnem nekog starijeg, nekog u kome mogu vidjeti tebe. Na prvu me pogledaju mrko i oprezno. Ja bih da ih pitam, gdje su nicale vase ljubavi?”
“Ciao, moja Bella! Godine prolaze. Bella, ciao! Ja ne znam da li postoje drugi svjetovi. Ja nemam odgovore. Ali kunem ti se da cu te ludo pamtiti. Koliko god mogu, kad god mogu. Jer moras znati: zato sto si ti bila tu, meni je bilo lakse. A znaj i ovo: prolazit ce ljudi. Doci de bolje hrabrije od mene. Slikat ce, diviti se... Tvojim ocima gledati grad. „Kakva divna kuca", reci ce. Hoce Bella, hoce.”
August 20, 2024
A very beautiful and intimate book that sometimes veers into the surreal as it navigates grief and identity.
The writing style here is wonderful, Zoble did an excellent job of translating to english and capturing the literary magic on display.
I sometimes felt a bit stranded by the narrative due to its style but didn’t mind too much—the vignettes simultaneously speak for themselves and coalesce into a greater part. Just lovely work.
The writing style here is wonderful, Zoble did an excellent job of translating to english and capturing the literary magic on display.
I sometimes felt a bit stranded by the narrative due to its style but didn’t mind too much—the vignettes simultaneously speak for themselves and coalesce into a greater part. Just lovely work.
May 10, 2025
The writing in this book is so exquisite. It is told in vignettes and is a fictionalized autobiography of the author's life as she grows up during a war with her grandparents and father after her mother dies when she's two, has a breakdown as an adult and spends time in a psych ward, and living with her girlfriend. I will definitely read this again someday.
January 29, 2023
Ho superato la metà ma poi non l'ho continuato. Mi ha annoiato, non sono riuscita a capirlo.
October 4, 2023
El vaig acabar fa unes setmanes. Nose que dir, be pero una mica sinmas
May 14, 2024
Knjiga puna duše i ljubavi, za mjesta koja ne postoje više osim u našim memorijama i srcu.
September 22, 2023
Zbirku mi je obeležila priča u kojoj se pojavljuje majka u Velikom parku između ulice Koševo i Alipašine ♥️♥️♥️ predivna zbirka, istovremeno i tužna i zabavna 😍😍😍
June 15, 2022
Збирку прича „Зовите ме Естебан" Лејле Каламујић сам прочитала прошле године у новембру, која је оставила тако снажан и дубок утисак на мене, лавину емоција у мом срцу.
Зато, сврставам је међу своје фаворите.
Јер, никада дуже нисам читала неку књигу од стотинак и нешто страна, да након сваке прочитане реченице, али сваке, застанем и размишљам, тај осећај доживљаја да свака страница одише загрљајем.
Да би се написала овако квалитетна аутофикција, аутор мора оголити своју душу на поветарцу, пренети то на папир, а читаоци да осете сваку њену бол, Лејла је то успела.
„О немању мајке сам написала књигу."
Лејла се присећа свог детињства, једног давног петка, желећи да допре до сећања на мајку, коју је изгубила када су јој биле две године. О њеној се смрти говорило тихо. Но, жамор би настао када би на ред дошла анегдота или псина из њеног живота. Тада би нестало време зажарило гласнице.
Након тридесет година смрти њене мајке, размишљајући о томе, увлачи празан лист папира у машину и куца: „Шта ће мени писаћа машина?"
Јер, Лејлино срце куца, а душа диктира.
Лејла се присећа оца који је волео голубове, који је говорио споро, о својој лепој жени, узалуд је будећи, као дете које заспи не обрисавши сузе.
„А онда дође рат. Радио се утиша. Све стане. Свако оде на своју страну. У своју чахуру истине. Тишина нас је изјела. Ја сам остала с Ништа. Нешто ме јако жуља. Нешто чему не помажу ни све преживеле приче о теби. И твоја партијска књижица у задњој ладици стола више не значи ништа. Ти си отворена свеска. Неисписана. Зато те сада извлачим из мрака својих зеница. Отварам ти врата, и нудим столицу."
У њеним зеницама, звезде као да су прогнане из свог сазвежђа.
У њеним очима хучала је цела галаксија.
„Имала сам сову. Небо сам је звала."
Лејлине очи су уткане у небо. У висине, где кажу да живе они којих више нема.
Постоје књиге којима би се увек требало враћати - то би била ова.
Зато, сврставам је међу своје фаворите.
Јер, никада дуже нисам читала неку књигу од стотинак и нешто страна, да након сваке прочитане реченице, али сваке, застанем и размишљам, тај осећај доживљаја да свака страница одише загрљајем.
Да би се написала овако квалитетна аутофикција, аутор мора оголити своју душу на поветарцу, пренети то на папир, а читаоци да осете сваку њену бол, Лејла је то успела.
„О немању мајке сам написала књигу."
Лејла се присећа свог детињства, једног давног петка, желећи да допре до сећања на мајку, коју је изгубила када су јој биле две године. О њеној се смрти говорило тихо. Но, жамор би настао када би на ред дошла анегдота или псина из њеног живота. Тада би нестало време зажарило гласнице.
Након тридесет година смрти њене мајке, размишљајући о томе, увлачи празан лист папира у машину и куца: „Шта ће мени писаћа машина?"
Јер, Лејлино срце куца, а душа диктира.
Лејла се присећа оца који је волео голубове, који је говорио споро, о својој лепој жени, узалуд је будећи, као дете које заспи не обрисавши сузе.
„А онда дође рат. Радио се утиша. Све стане. Свако оде на своју страну. У своју чахуру истине. Тишина нас је изјела. Ја сам остала с Ништа. Нешто ме јако жуља. Нешто чему не помажу ни све преживеле приче о теби. И твоја партијска књижица у задњој ладици стола више не значи ништа. Ти си отворена свеска. Неисписана. Зато те сада извлачим из мрака својих зеница. Отварам ти врата, и нудим столицу."
У њеним зеницама, звезде као да су прогнане из свог сазвежђа.
У њеним очима хучала је цела галаксија.
„Имала сам сову. Небо сам је звала."
Лејлине очи су уткане у небо. У висине, где кажу да живе они којих више нема.
Постоје књиге којима би се увек требало враћати - то би била ова.
Displaying 1 - 30 of 61 reviews