What do you think?
Rate this book
Se nascerai donna
La carriera di Oriana Fallaci è costellata da incontri con le figure femminili del suo tempo, a partire dai primi articoli di cronaca commissionati dall'«Europeo». La giornalista incontrerà modelle, cantanti, attrici di Cinecittà e star di Hollywood, ma anche personaggi della moda come Coco Chanel o Mary Quant, diventate poi icone per generazioni a venire. Negli anni ruggenti della protesta femminista, intervisterà le protagoniste del movimento come Kate Millett, osservando da testimone attento i cambiamenti epocali che segneranno l'Italia, uno su tutti il referendum sul divorzio. Negli anni Settanta, il periodo in cui colleziona le sue interviste ai potenti della Terra, riuscirà a incontrare Golda Meir e Indira Gandhi, tracciando il ritratto non solo di due eccezionali personalità politiche, ma anche di due profili femminili unici. Oriana Fallaci osserva e descrive un Novecento che vede mutare notevolmente il ruolo e la condizione della donna, in particolare nel mondo occidentale. Lei stessa, d'altra parte, ha incarnato nella sua vita gli ideali di un femminismo nella libertà profonda di poter essere ciò che voleva ha creduto fino alla fine dei suoi giorni. Questo libro raccoglie una selezione di pagine dedicate dalla giornalista fiorentina all'universo interviste, inchieste, ritratti finora mai raccolti in volume. Pagine da cui traspare il suo giudizio tagliente e la sua particolare visione delle creature che dovrebbero essere sempre e necessariamente libere.
- GenresNonfictionFeminism
Paperback
First published November 5, 2019
59 people are currently reading
601 people want to read
About the author
Oriana Fallaci
57 books1,573 followersOriana Fallaci was born in Florence, Italy. During World War II, she joined the resistance despite her youth, in the democratic armed group "Giustizia e Libertà". Her father Edoardo Fallaci, a cabinet maker in Florence, was a political activist struggling to put an end to the dictatorship of Italian fascist leader Benito Mussolini. It was during this period that Fallaci was first exposed to the atrocities of war.
Fallaci began her journalistic career in her teens, becoming a special correspondent for the Italian paper Il mattino dell'Italia centrale in 1946. Since 1967 she worked as a war correspondent, in Vietnam, for the Indo-Pakistani War, in the Middle East and in South America. For many years, Fallaci was a special correspondent for the political magazine L'Europeo and wrote for a number of leading newspapers and Epoca magazine. During the 1968 Tlatelolco massacre prior to the 1968 Summer Olympics, Fallaci was shot three times, dragged down stairs by her hair, and left for dead by Mexican forces. According to The New Yorker, her former support of the student activists "devolved into a dislike of Mexicans":
The demonstrations by immigrants in the United States these past few months "disgust" her, especially when protesters displayed the Mexican flag. "I don't love the Mexicans," Fallaci said, invoking her nasty treatment at the hands of Mexican police in 1968. "If you hold a gun and say, 'Choose who is worse between the Muslims and the Mexicans,' I have a moment of hesitation. Then I choose the Muslims, because they have broken my balls."
In the late 1970s, she had an affair with the subject of one of her interviews, Alexandros Panagoulis, who had been a solitary figure in the Greek resistance against the 1967 dictatorship, having been captured, heavily tortured and imprisoned for his (unsuccessful) assassination attempt against dictator and ex-Colonel Georgios Papadopoulos. Panagoulis died in 1976, under controversial circumstances, in a road accident. Fallaci maintained that Panagoulis was assassinated by remnants of the Greek military junta and her book Un Uomo (A Man) was inspired by the life of Panagoulis.
During her 1972 interview with Henry Kissinger, Kissinger agreed that the Vietnam War was a "useless war" and compared himself to "the cowboy who leads the wagon train by riding ahead alone on his horse".Kissinger later wrote that it was "the single most disastrous conversation I have ever had with any member of the press."
She has written several novels uncomfortably close to raw reality which have been bestsellers in Italy and widely translated. Fallaci, a fully emancipated and successful woman in the man's world of international political and battlefront journalism, has antagonized many feminists by her outright individualism, her championship of motherhood, and her idolization of heroic manhood. In journalism, her critics have felt that she has outraged the conventions of interviewing and reporting. As a novelist, she shatters the invisible diaphragm of literariness, and is accused of betraying, or simply failing literature.
Fallaci has twice received the St. Vincent Prize for journalism, as well as the Bancarella Prize (1971) for Nothing, and So Be It; Viareggio Prize (1979), for Un uomo: Romanzo; and Prix Antibes, 1993, for Inshallah. She received a D.Litt. from Columbia College (Chicago). She has lectured at the University of Chicago, Yale University, Harvard University, and Columbia University. Fallaci’s writings have been translated into 21 languages including English, Spanish, French, Dutch, German, Greek, Swedish, Polish, Croatian and Slovenian.
Fallaci was a life-long heavy smoker. She died on September 15, 2006 in her native Florence from breast cancer.
Fallaci began her journalistic career in her teens, becoming a special correspondent for the Italian paper Il mattino dell'Italia centrale in 1946. Since 1967 she worked as a war correspondent, in Vietnam, for the Indo-Pakistani War, in the Middle East and in South America. For many years, Fallaci was a special correspondent for the political magazine L'Europeo and wrote for a number of leading newspapers and Epoca magazine. During the 1968 Tlatelolco massacre prior to the 1968 Summer Olympics, Fallaci was shot three times, dragged down stairs by her hair, and left for dead by Mexican forces. According to The New Yorker, her former support of the student activists "devolved into a dislike of Mexicans":
The demonstrations by immigrants in the United States these past few months "disgust" her, especially when protesters displayed the Mexican flag. "I don't love the Mexicans," Fallaci said, invoking her nasty treatment at the hands of Mexican police in 1968. "If you hold a gun and say, 'Choose who is worse between the Muslims and the Mexicans,' I have a moment of hesitation. Then I choose the Muslims, because they have broken my balls."
In the late 1970s, she had an affair with the subject of one of her interviews, Alexandros Panagoulis, who had been a solitary figure in the Greek resistance against the 1967 dictatorship, having been captured, heavily tortured and imprisoned for his (unsuccessful) assassination attempt against dictator and ex-Colonel Georgios Papadopoulos. Panagoulis died in 1976, under controversial circumstances, in a road accident. Fallaci maintained that Panagoulis was assassinated by remnants of the Greek military junta and her book Un Uomo (A Man) was inspired by the life of Panagoulis.
During her 1972 interview with Henry Kissinger, Kissinger agreed that the Vietnam War was a "useless war" and compared himself to "the cowboy who leads the wagon train by riding ahead alone on his horse".Kissinger later wrote that it was "the single most disastrous conversation I have ever had with any member of the press."
She has written several novels uncomfortably close to raw reality which have been bestsellers in Italy and widely translated. Fallaci, a fully emancipated and successful woman in the man's world of international political and battlefront journalism, has antagonized many feminists by her outright individualism, her championship of motherhood, and her idolization of heroic manhood. In journalism, her critics have felt that she has outraged the conventions of interviewing and reporting. As a novelist, she shatters the invisible diaphragm of literariness, and is accused of betraying, or simply failing literature.
Fallaci has twice received the St. Vincent Prize for journalism, as well as the Bancarella Prize (1971) for Nothing, and So Be It; Viareggio Prize (1979), for Un uomo: Romanzo; and Prix Antibes, 1993, for Inshallah. She received a D.Litt. from Columbia College (Chicago). She has lectured at the University of Chicago, Yale University, Harvard University, and Columbia University. Fallaci’s writings have been translated into 21 languages including English, Spanish, French, Dutch, German, Greek, Swedish, Polish, Croatian and Slovenian.
Fallaci was a life-long heavy smoker. She died on September 15, 2006 in her native Florence from breast cancer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 29 of 29 reviews
April 12, 2023
Още като бях дете слушах баща ми (убеден феминист) да говори с възхищение за Голда Меир и Индира Ганди. Интервютата на Ориана Фалачи с тези две възхитителни жени само затвърдиха онези първи далечни впечатления. Ако някой иска да си обясни същността на феминизма, пречупена през тези две личности, които впрочем не се афишират като феминистки, може да прочете интервютата с тях, ще му бъдат достатъчни. Няма скриване зад нищо неозначаващи лозунги, няма омраза към мъжете, отвращение към възпроизводството и скъпи тениски с надписи „girl power”. За сметка на това има здравомислие, страховит труд, осъзнатост, каквито се срещат при хора, които съдбата е забравила да погали с перце. Велики са, не защото са перфектни, а защото вършат признанието си със страст, размах и без да се оплакват.
Целият сборник ми хареса много. Ориана Фалачи, разбира се, е каквато се очаква да бъде, остър камък, който понякога трудно задвижва мелницата на разговора или обратното, ускорява (само)признанията. Въпросите й умишлено стигат до крайност, изправяйки събеседницата до стената, оставяйки усещането, че дълбаят в името на някаква много лична за журналистката истина. Непрекъснато се правят паралели с предишното поколение жени, чийто активни години са преминали под знака на Втората световна война. Напук на общоприетото схващане, те не са били по-малко освободени от феминистките бейбибумърки от 60-те, но явно каноните на външното благоприличие са им налагали дискретност по някои въпроси. Фалачи, малко ненужно според мен, извежда пред скоби този поколенчески сблъсък – 60-те са рожба на 40-те; Туиги и Бъркин нямаше да са възможни без Лина Мерлин и Шанел. Всичко е много закономерно, включително при феминизма. Като стана дума за Шанел…тя май единствена успява да озапти устрема на Фалачи и да поведе еднолично посоката на разговора. Прехвърлила седемдесетте, абсолютно фамозна и непоносима, Шанел се завръща, защото е винаги релевантна и винаги дразнеща. Ние всички много й дължим.
Интервютата от средата на миналия век показват колко много са се променили нещата за жените – социално, икономически, юридически и като ментални нагласи. И в същото време как почти нищо не се е променило по отношение на дилемата „кариера-личен живот“. Биологията е трудна за надхитряне, а стереотипите не се преодоляват с нарочни квоти и професионалната смърт вследствие на модерния лов на вещици.
В същото време, в страна, в която се води измислена кампания срещу „джендър идеологията“ (нейните автори знаят ли какво означава „джендър“?), а законът срещу домашното насилие е бойкотиран от защитниците на така нареченото „традиционно християнско семейство“, ни трябва някой като Ориана Фалачи, който би разпердушинил лъжите, маскирани като „алтернативни гледни точки“. Уви, няма да стане, защото, както и при феминизма, за добрата журналистика също е нужна приемственост.
Целият сборник ми хареса много. Ориана Фалачи, разбира се, е каквато се очаква да бъде, остър камък, който понякога трудно задвижва мелницата на разговора или обратното, ускорява (само)признанията. Въпросите й умишлено стигат до крайност, изправяйки събеседницата до стената, оставяйки усещането, че дълбаят в името на някаква много лична за журналистката истина. Непрекъснато се правят паралели с предишното поколение жени, чийто активни години са преминали под знака на Втората световна война. Напук на общоприетото схващане, те не са били по-малко освободени от феминистките бейбибумърки от 60-те, но явно каноните на външното благоприличие са им налагали дискретност по някои въпроси. Фалачи, малко ненужно според мен, извежда пред скоби този поколенчески сблъсък – 60-те са рожба на 40-те; Туиги и Бъркин нямаше да са възможни без Лина Мерлин и Шанел. Всичко е много закономерно, включително при феминизма. Като стана дума за Шанел…тя май единствена успява да озапти устрема на Фалачи и да поведе еднолично посоката на разговора. Прехвърлила седемдесетте, абсолютно фамозна и непоносима, Шанел се завръща, защото е винаги релевантна и винаги дразнеща. Ние всички много й дължим.
Интервютата от средата на миналия век показват колко много са се променили нещата за жените – социално, икономически, юридически и като ментални нагласи. И в същото време как почти нищо не се е променило по отношение на дилемата „кариера-личен живот“. Биологията е трудна за надхитряне, а стереотипите не се преодоляват с нарочни квоти и професионалната смърт вследствие на модерния лов на вещици.
В същото време, в страна, в която се води измислена кампания срещу „джендър идеологията“ (нейните автори знаят ли какво означава „джендър“?), а законът срещу домашното насилие е бойкотиран от защитниците на така нареченото „традиционно християнско семейство“, ни трябва някой като Ориана Фалачи, който би разпердушинил лъжите, маскирани като „алтернативни гледни точки“. Уви, няма да стане, защото, както и при феминизма, за добрата журналистика също е нужна приемственост.
March 18, 2023
След толкова изчетени материали от Ориана все още се чудя каква е тайната и, та си остава неустоимо актуална и днес. Безспорно е полярна, а общите приказки и деликатният тон изобщо не са и присъщи. Във всеки неин въпрос към даден събеседник личи присъствието на силно собствено мнение, ясно изразена морална позиция и ярка индивидуалност. Нейните въпроси са толкова интересни, че понякога засенчват някои от отговорите. Но рядко, защото Ориана винаги докосва оголен нерв у събеседника си - и ще, не ще, той неизменно става интересен, защото не устоява на подмолно елегантната или открито нападателната провокация и…се разкрива. Интервютата на Ориана са по-често спор, отколкото задушевна раздумка на кафе, камо ли пък някаква утвърдена политическа линия.
Фалачи (след стажа си с италианската съпротива през втората световна война) започва кариерата си като моден репортер. В свирепо католически-реакционна Италия, където сама жена на улицата, както става ясно и от статиите, се счита за горе-долу законна плячка, и това не е малко. В този си период тя се среща с единствената и неповторима Коко Шанел, която не и дава и дума да обели (рядко явление за Ориана) и набързо очертава демократичната роля на ежедневната дамска мода, променила (буквално) живота на женското съсловие. И досега няма нищо по-удобно от панталона, малката черна рокля и обувките на нисък ток.
От годините в САЩ (60-те) са някои материали и срещи с кралицата на миниполите и някои разсъждения за американския феминизъм. Ориана буквално се запенва на неадекватността на някои крайни “феминистки”, които горят скъпите си, маркови сутиени в знак на протест, без да им мине през акъла, че чернокожите и латиноамериканските им посестрими могат само да въздишат по такова бельо… Феминисткото движение, което е набрало сили, кривва в някои твърде екзотични разклонения, нямащи нищо общо с нормалността и действителността.
Италия между 50-те и 70-те в тези материали е доста кошмарна женомразка страна. В смисъл - жената е обожавано създание, което трябва да циркулира единствено между кухнята, спалнята, детската стая и църквата. Светица. Ако не е светица - значи е проститутка, лесно се преценява - а проститутките, по общо мнение, помагат за поддържане на здравето на мъжете. Разводите са разрешени чак през 70-те. А дори известна естрадна певица като Мина Мацантини през 60-те е официално изключена от договори, защото има дете извън лоното на брака, о, ужас.
Съпругата на Енрико Ферми, Голда Меир, Индира Ганди са само част от чудесните, и - разбира се - силно субективни по ориански - портрети в сборника. Атомната бомба, Израел и близкоизточният конфликт, и една от индийско-Пакистанските войни през очите на три жени. Страшно интересен поглед, а великолепната Голда Меир би трябвало просто да се изучава!
Мисля, че накрая отговорих на част от собствения си въпрос. Ориана е изключителна, защото не се уморява да издирва герои. Герои, които могат да обърнат колата на времето и посоката на прилива, за да донесат прогрес. Но уви, често срещата е с чудовища. И все пак герои има - просто те са далеч от общоприетите представи. Често са спорни. Самата Ориана е една от тях.
Фалачи (след стажа си с италианската съпротива през втората световна война) започва кариерата си като моден репортер. В свирепо католически-реакционна Италия, където сама жена на улицата, както става ясно и от статиите, се счита за горе-долу законна плячка, и това не е малко. В този си период тя се среща с единствената и неповторима Коко Шанел, която не и дава и дума да обели (рядко явление за Ориана) и набързо очертава демократичната роля на ежедневната дамска мода, променила (буквално) живота на женското съсловие. И досега няма нищо по-удобно от панталона, малката черна рокля и обувките на нисък ток.
От годините в САЩ (60-те) са някои материали и срещи с кралицата на миниполите и някои разсъждения за американския феминизъм. Ориана буквално се запенва на неадекватността на някои крайни “феминистки”, които горят скъпите си, маркови сутиени в знак на протест, без да им мине през акъла, че чернокожите и латиноамериканските им посестрими могат само да въздишат по такова бельо… Феминисткото движение, което е набрало сили, кривва в някои твърде екзотични разклонения, нямащи нищо общо с нормалността и действителността.
Италия между 50-те и 70-те в тези материали е доста кошмарна женомразка страна. В смисъл - жената е обожавано създание, което трябва да циркулира единствено между кухнята, спалнята, детската стая и църквата. Светица. Ако не е светица - значи е проститутка, лесно се преценява - а проститутките, по общо мнение, помагат за поддържане на здравето на мъжете. Разводите са разрешени чак през 70-те. А дори известна естрадна певица като Мина Мацантини през 60-те е официално изключена от договори, защото има дете извън лоното на брака, о, ужас.
Съпругата на Енрико Ферми, Голда Меир, Индира Ганди са само част от чудесните, и - разбира се - силно субективни по ориански - портрети в сборника. Атомната бомба, Израел и близкоизточният конфликт, и една от индийско-Пакистанските войни през очите на три жени. Страшно интересен поглед, а великолепната Голда Меир би трябвало просто да се изучава!
Мисля, че накрая отговорих на част от собствения си въпрос. Ориана е изключителна, защото не се уморява да издирва герои. Герои, които могат да обърнат колата на времето и посоката на прилива, за да донесат прогрес. Но уви, често срещата е с чудовища. И все пак герои има - просто те са далеч от общоприетите представи. Често са спорни. Самата Ориана е една от тях.
August 28, 2023
Впечатляващо!
November 30, 2025
una interessante raccolta di articoli e interviste realizzate tra gli anni 60 e 70 a donne famose del tempo.
April 18, 2021
Come sempre per le raccolte postume mi sembra giusto fare una premessa: secondo me si apprezzano solo se già si conoscono lo stile, la vita, i libri di Oriana Fallaci, altrimenti potrebbe risultare una lettura frammentaria e anche noiosa se non difficile da inquadrare.
Questa raccolta mi è piaciuta molto: sono articoli di Oriana Fallaci o sue interviste redatte tra gli anni '60 e '70; si parla di donne ma in realtà si parla anche di politica, famiglia, molestie, indipendenza e diritti, forse anche economia. Storia. Mi ha sorpreso molto leggere argomentazioni così simili, se non uguali, a quelle che si sentono oggi. Un alternarsi di punti di vista e problematiche che con il tempo si sono superate o forse sono solo cambiate. A riprova che sicuramente molto è stato fatto ma ancora molto c'è da fare.
Questa raccolta mi è piaciuta molto: sono articoli di Oriana Fallaci o sue interviste redatte tra gli anni '60 e '70; si parla di donne ma in realtà si parla anche di politica, famiglia, molestie, indipendenza e diritti, forse anche economia. Storia. Mi ha sorpreso molto leggere argomentazioni così simili, se non uguali, a quelle che si sentono oggi. Un alternarsi di punti di vista e problematiche che con il tempo si sono superate o forse sono solo cambiate. A riprova che sicuramente molto è stato fatto ma ancora molto c'è da fare.
August 25, 2021
"Essere donna è così affascinante. E' un'avventura che richiede un tale coraggio, una sfida che non annoia mai."
Se nascerai donna è l'ultima raccolta postuma di Oriana Fallaci, dedicata per l'appunto all'universo femminile. Interessante come tutti gli scritti della Fallaci, è però più adatta a chi già la conosce e apprezza. Si tratta infatti di una serie di articoli e interviste divisi in varie sezioni che parlano principalmente di donne, in parte anche di femminismo, e del loro ruolo nel corso degli anni.
Io ho letto quasi tutti i libri di Oriana, dai romanzi ai saggi passando per le raccolte di interviste. Questa raccolta presenta alcuni punti in comune con alcuni testi che si trovano in altri libri che avevo già letto. Infatti se vi interessa approfondire il tema legato alle donne vi consiglio di leggere Il sesso inutile, che è un reportage molto più completo realizzato dalla Fallaci.
Questa raccolta è stata comunque una piacevole lettura, la voce e le idee di Oriana sono sempre interessanti ed espresse con uno stile che io trovo meraviglioso. Ironico e sempre attuale, da leggere se amate la Fallaci.
Se nascerai donna è l'ultima raccolta postuma di Oriana Fallaci, dedicata per l'appunto all'universo femminile. Interessante come tutti gli scritti della Fallaci, è però più adatta a chi già la conosce e apprezza. Si tratta infatti di una serie di articoli e interviste divisi in varie sezioni che parlano principalmente di donne, in parte anche di femminismo, e del loro ruolo nel corso degli anni.
Io ho letto quasi tutti i libri di Oriana, dai romanzi ai saggi passando per le raccolte di interviste. Questa raccolta presenta alcuni punti in comune con alcuni testi che si trovano in altri libri che avevo già letto. Infatti se vi interessa approfondire il tema legato alle donne vi consiglio di leggere Il sesso inutile, che è un reportage molto più completo realizzato dalla Fallaci.
Questa raccolta è stata comunque una piacevole lettura, la voce e le idee di Oriana sono sempre interessanti ed espresse con uno stile che io trovo meraviglioso. Ironico e sempre attuale, da leggere se amate la Fallaci.
July 12, 2020
Sono pronta a ricevere i pomodori per questa recensione, e preparare un buon sugo.Questo è stato il mio primo approccio alla Fallaci, ed è stato deludente.In teoria quest' opera doveva costituire un collage d' interviste a donne che vivono in modo diverso la femminilità e la vita.In pratica, lo dico...La Fallaci si mette sul piedistallo e le critica a una a una.Una giornalista dovrebbe rimanere imparziale, non fare considerazioni sarcastiche sul modo di vivere delle altre persone.Non sono suoi pensieri interni, a volte proprio esplicita le sue remore.Altamente delusa.
August 16, 2023
Raccolta di interviste fatte da Oriana Fallaci a personaggi famosi (donne) del novecento. 1) incredibile che abbia fatto così tante interviste a persone così importanti: 2) il femminismo ha davvero tantissime sfaccettature.
Io lo consiglio perché fa scoprire un sacco di punti di vista nuovi - però è importante leggerlo mantenendo fisso il proprio punto di vista (così ho fatto il confronto tra ciò che penso io e ciò che pensava persona X nel 1960)
Bello! ❤️
Io lo consiglio perché fa scoprire un sacco di punti di vista nuovi - però è importante leggerlo mantenendo fisso il proprio punto di vista (così ho fatto il confronto tra ciò che penso io e ciò che pensava persona X nel 1960)
Bello! ❤️
March 25, 2020
Stimolante carrellata di donne che hanno segnato la loro epoca.
Mi ha sorpreso riconoscere negli interrogativi di allora gli stessi dei nostri giorni.
Mi ha sorpreso riconoscere negli interrogativi di allora gli stessi dei nostri giorni.
December 18, 2025
Mi è piaciuto molto, qualche intervista forse era più noiosa di qualcun'altra ma tutto sommato si legge bene. Ammetto che avevo qualche lacuna storica, però sono riuscita a recuperare proprio grazie ai punti di vista delle interlocutrici e alle puntualizzazioni della Fallaci.
January 21, 2024
Essere donna è così affascinante. È un’avventura che richiede tale coraggio, una sfida che non annoia mai. Avrai tante cose da intraprendere se nascerai donna. Per incominciare, avrai da batterti per sostenere che se Dio esiste potrebbe anche essere una vecchia coi capelli bianchi o una bella ragazza. Poi avrai da batterti per spiegare che il peccato non nacque il giorno in cui Eva colse la mela: quel giorno nacque una splendida virtù chiamata disubbidienza. Infine avrai da batterti per dimostrare che dentro il tuo corpo liscio e rotondo c’è un’intelligenza che chiede d’essere ascoltata.
April 22, 2023
"Както винаги казвам, аз не ви пожелавам да имате лесен живот, а ви пожелавам да превъзмогвате всяка трудност, която животът може да ви поднесе."
September 16, 2023
Le donne intervistate pazzesche e sempre interessanti, Oriana Fallaci come al solito egoriferita, intervistava continuamente sé stessa facendo battaglie di retroguardia. Le uniche donne che rispettava veramente erano le cape di stato, immagino perché nella sua ottica erano veramente "maschili" (come ambiva ad essere lei, lo scrittore).
Read
December 30, 2023Всъщност книгата започна добре, знам, че на корицата не пише "Пробуждане на феминизма", ама на мен все нещо такова ми се вижда като видя подобно заглавие и в началото имаше бунта на жената от късите поли до свободата на панталона до заклеймяването на сексуалността и възхвала на фригидността, някои правдиви други откровени глупости(набийте си го в главите: никоя феминистка не спира какво ще излиза от вагината ви, дразни се само, когато казвате какво и кога и по колко е правилно да излиза от всяка вагина! Споко, за деца говоря, мъжът отзад да спре да повръща) Етапи, през които миналия век жената минава, за да стане "негърът на света" и да се освободи, но после забива в морално остарели интервюта, (даже я зарязах на два-три пъти).
Може би само последните две интервюта бяха интересни понеже са от погледа на политици, на Индира и Голда и те отговарят "по политически" никога не име било по-трудно , защото са жени (макар дават примери с за обратното), а Индира, в чиято страна все още има 12-годишни булки изкара че през 70-те Индия е била най-бързоразвиващата се нация, но това ѝ е работата, Израел не е мръднал за съжаление, отново войни убийства и тероризъм, но това няма нищо общо от какъв пол са управляващите му, все за две много патриархални религии (три ако включим индийските мюсюлмани), но в книгата са прехласват по свободата на жената в СССР, така че е рожба на времето си
Всичко останало е билоза жадите "фенове" по години от актрисата, която бие дъщеря си, че д свиква да я бие мъжа ѝ до балерината, която сама признава за ниското си образование и ум "на гардеробиерка" но не иска светът да се развива и човек да лети в космоса на крилата на науката.
А и описанията на Фалачи излишно дразнят, тя не интервюира само мис Свят, но е жени посветени на науката или пръкнали се от семето на Сталин, да не са перфектни(каквото и да значи тази дума 90-60-90, над 170, но по 180?!), то бяха сравнение колко Коко е дребна, колко едра е Светлана и куп ненужни описания, може би тогава е вървяло, сега на никой това не би му било интересно освен ако не пише курсова работа за писането за жените през 60-теи 70-те.
Може би само последните две интервюта бяха интересни понеже са от погледа на политици, на Индира и Голда и те отговарят "по политически" никога не име било по-трудно , защото са жени (макар дават примери с за обратното), а Индира, в чиято страна все още има 12-годишни булки изкара че през 70-те Индия е била най-бързоразвиващата се нация, но това ѝ е работата, Израел не е мръднал за съжаление, отново войни убийства и тероризъм, но това няма нищо общо от какъв пол са управляващите му, все за две много патриархални религии (три ако включим индийските мюсюлмани), но в книгата са прехласват по свободата на жената в СССР, така че е рожба на времето си
Всичко останало е билоза жадите "фенове" по години от актрисата, която бие дъщеря си, че д свиква да я бие мъжа ѝ до балерината, която сама признава за ниското си образование и ум "на гардеробиерка" но не иска светът да се развива и човек да лети в космоса на крилата на науката.
А и описанията на Фалачи излишно дразнят, тя не интервюира само мис Свят, но е жени посветени на науката или пръкнали се от семето на Сталин, да не са перфектни(каквото и да значи тази дума 90-60-90, над 170, но по 180?!), то бяха сравнение колко Коко е дребна, колко едра е Светлана и куп ненужни описания, може би тогава е вървяло, сега на никой това не би му било интересно освен ако не пише курсова работа за писането за жените през 60-теи 70-те.
May 10, 2024
"Essere donna è così affascinante. E' un'avventura che richiede un tale coraggio, una sfida che non annoia mai. ("Lettera ad un bambino mai nato".)
Oriana Fallaci è stata una delle più grandi e irriverenti personalità giornalistiche del secolo scorso. Fiorentina di nascita (1929), viene battezzata alla guerra sin dalla tenera età, unendosi e venendo plasmata nella resistenza italiana. Figlia del partigiano Edoardo Fallaci, vive i terrori e le speranze della lotta alla liberazione dell'Italia dalla dittatura fascista, è forse in quell'incredibile contesto di lotta e privazione che nasce il bisogno, evidentemente indispensabile come respirare, di rendere giustizia a un mondo che ella vedeva in tutte le sue brutture. Inizia a scrivere, passione che aveva coltivato, in un giornale per pagarsi gli studi universitari, fino poi approdare a "L'Europeo" testata giornalistica per la quale rappresenterà la punta di diamante per un grande periodo della sua vita. Abbandonati gli studi e iniziando a dedicarsi completamente alla sua attività giornalistica, tornerà nel suo stato natio, la guerra, divenendo reporter in Vietnam, esperienza che la segnerà per l'intero corso della sua esistenza. Numerosissime sono le vicissitudini che fanno della vita della scrittrice e giornalista un'incredibile testimonianza di alcuni degli avvenimenti più storicamente significativi dell'era moderna. Tra le sue attività nel campo del giornalismo le si riconosce il pregio di aver intervistato alcune delle più importanti personalità mondiali, provenienti dai più disparati ambiti, primi fra tutti quello dello spettacolo, politico e accademico. "Se nascerai donna" racchiude alcune delle pagine più rappresentative, negli anni prima della sua diffusione, dedicate all'universo femminile. In questa opera postuma vengono messe insieme una serie di interviste fatte a importanti figure femminili: dive del cinema, icone della moda, potenti della terra, al fine di rappresentare la versatilità e varietà del ruolo e della condizione della donna. Tra le intervistate: Coco Chanel, Indira Gandhi, Golda Meir, Kate Millett, Mina, Ingrid Thulin e tante altre. La presenza di un così diversificato parterre femminile concede al lettore una serie di opinioni, anche in contrasto tra loro (e con l'opinione della Fallaci) volte a formare una visione organica della consapevolezza di ognuna di queste donne e del loro modo di vivere la loro condizione, non più solo biologica ma soprattutto sociale, dalle femministe più efferate ed intransigenti alle benpensanti istruite alle regole della società patriarcale e del buon costume. Oltre al discorso femminile vengono intavolati numerosi altri topic di vario interesse concessi dalle intervistate a causa delle loro specifiche storie. Fallaci, avendo da sempre incarnato gli ideali di un femminismo concreto, con l'elaborazione di questo libro né ha dato l'ennesima prova.
“Che male c'è a farsi notare? Solo chi commette delitti e striscia lungo i muri non vuol farsi notare. Io voglio esser notata, sollevar sensazione: il lato più sano dei giovani d'oggi è che vogliono esser notati, sollevar sensazione. Un vestito deve costringere la gente a voltarsi, è idiota spendere un mucchio di soldi in qualcosa di cui non si accorge nessuno. Ma se nessuno ti nota, come puoi dire chi sei, cosa vali, qual è la tua personalità, il tuo cervello? Quando un vestito ci attrae lo sguardo bisogna comprarlo, indossarlo, usarlo affinché attragga lo sguardo degli altri: che agli altri piaccia o non piaccia, e se non gli piace peggio per loro. Io non la capisco mia madre che quando compra un vestito chiede il parere di mille persone e finisce col scegliere ciò che piace agli altri anziché a lei, preoccupata com'è di non dare nell'occhio. Chi non ha il coraggio di vestirsi secondo il proprio gusto e di farsi notare per quello che indossa. non ha coraggio per tante altre cose ben più importanti”
“Negare che la società in cui viviamo sia una società inventata dagli uomini, imposta dagli uomini, dominata dagli uomini, sarebbe cretino. Come sarebbe cretino negare che tale società poggi sulla distinzione dei sessi: da una parte il sesso definito forte (perciò costretto a fingersi forte) e da una parte il sesso definito debole (perciò costretto a fingersi debole). Da una parte il maschio col potere e da una parte la femmina senza potere: un sistema che opprime e limita entrambi. Il conflitto dunque esiste già, da millenni, e il rischio che sfoci in una guerra non deve stupire troppo.
L'annuncio è dato dalle donne in rivolta negli Stati Uniti.
Segni evidenti esistono che la rivolta è in atto anche in Cina dove a colpo d'occhio le donne si scambian per uomini, gli uomini per donne, e il nostro concetto estetico della mascolinità e della femminilità ha perso ogni significato.”
“*Sembra tuttavia che ciò ci renda assai meno sexy, che le donne come Milly fossero assai più sexy di quelle d'oggi*.
Certo: facciamo meno sforzo per esserlo. E lo facciamo perché abbiamo scoperto il bisogno di pensare, di fare, di parlare: al di là del sesso. Come un uomo non ci preoccupiamo soltanto di piacere. Ci preoccupiamo anche d'esser stimate, rispettate.
Ci adattiamo insomma a tempi più intelligenti, siamo tutti più intelligenti, e la gran facoltà delle donne è sempre stata questa: adattarsi.”
Oriana Fallaci è stata una delle più grandi e irriverenti personalità giornalistiche del secolo scorso. Fiorentina di nascita (1929), viene battezzata alla guerra sin dalla tenera età, unendosi e venendo plasmata nella resistenza italiana. Figlia del partigiano Edoardo Fallaci, vive i terrori e le speranze della lotta alla liberazione dell'Italia dalla dittatura fascista, è forse in quell'incredibile contesto di lotta e privazione che nasce il bisogno, evidentemente indispensabile come respirare, di rendere giustizia a un mondo che ella vedeva in tutte le sue brutture. Inizia a scrivere, passione che aveva coltivato, in un giornale per pagarsi gli studi universitari, fino poi approdare a "L'Europeo" testata giornalistica per la quale rappresenterà la punta di diamante per un grande periodo della sua vita. Abbandonati gli studi e iniziando a dedicarsi completamente alla sua attività giornalistica, tornerà nel suo stato natio, la guerra, divenendo reporter in Vietnam, esperienza che la segnerà per l'intero corso della sua esistenza. Numerosissime sono le vicissitudini che fanno della vita della scrittrice e giornalista un'incredibile testimonianza di alcuni degli avvenimenti più storicamente significativi dell'era moderna. Tra le sue attività nel campo del giornalismo le si riconosce il pregio di aver intervistato alcune delle più importanti personalità mondiali, provenienti dai più disparati ambiti, primi fra tutti quello dello spettacolo, politico e accademico. "Se nascerai donna" racchiude alcune delle pagine più rappresentative, negli anni prima della sua diffusione, dedicate all'universo femminile. In questa opera postuma vengono messe insieme una serie di interviste fatte a importanti figure femminili: dive del cinema, icone della moda, potenti della terra, al fine di rappresentare la versatilità e varietà del ruolo e della condizione della donna. Tra le intervistate: Coco Chanel, Indira Gandhi, Golda Meir, Kate Millett, Mina, Ingrid Thulin e tante altre. La presenza di un così diversificato parterre femminile concede al lettore una serie di opinioni, anche in contrasto tra loro (e con l'opinione della Fallaci) volte a formare una visione organica della consapevolezza di ognuna di queste donne e del loro modo di vivere la loro condizione, non più solo biologica ma soprattutto sociale, dalle femministe più efferate ed intransigenti alle benpensanti istruite alle regole della società patriarcale e del buon costume. Oltre al discorso femminile vengono intavolati numerosi altri topic di vario interesse concessi dalle intervistate a causa delle loro specifiche storie. Fallaci, avendo da sempre incarnato gli ideali di un femminismo concreto, con l'elaborazione di questo libro né ha dato l'ennesima prova.
“Che male c'è a farsi notare? Solo chi commette delitti e striscia lungo i muri non vuol farsi notare. Io voglio esser notata, sollevar sensazione: il lato più sano dei giovani d'oggi è che vogliono esser notati, sollevar sensazione. Un vestito deve costringere la gente a voltarsi, è idiota spendere un mucchio di soldi in qualcosa di cui non si accorge nessuno. Ma se nessuno ti nota, come puoi dire chi sei, cosa vali, qual è la tua personalità, il tuo cervello? Quando un vestito ci attrae lo sguardo bisogna comprarlo, indossarlo, usarlo affinché attragga lo sguardo degli altri: che agli altri piaccia o non piaccia, e se non gli piace peggio per loro. Io non la capisco mia madre che quando compra un vestito chiede il parere di mille persone e finisce col scegliere ciò che piace agli altri anziché a lei, preoccupata com'è di non dare nell'occhio. Chi non ha il coraggio di vestirsi secondo il proprio gusto e di farsi notare per quello che indossa. non ha coraggio per tante altre cose ben più importanti”
“Negare che la società in cui viviamo sia una società inventata dagli uomini, imposta dagli uomini, dominata dagli uomini, sarebbe cretino. Come sarebbe cretino negare che tale società poggi sulla distinzione dei sessi: da una parte il sesso definito forte (perciò costretto a fingersi forte) e da una parte il sesso definito debole (perciò costretto a fingersi debole). Da una parte il maschio col potere e da una parte la femmina senza potere: un sistema che opprime e limita entrambi. Il conflitto dunque esiste già, da millenni, e il rischio che sfoci in una guerra non deve stupire troppo.
L'annuncio è dato dalle donne in rivolta negli Stati Uniti.
Segni evidenti esistono che la rivolta è in atto anche in Cina dove a colpo d'occhio le donne si scambian per uomini, gli uomini per donne, e il nostro concetto estetico della mascolinità e della femminilità ha perso ogni significato.”
“*Sembra tuttavia che ciò ci renda assai meno sexy, che le donne come Milly fossero assai più sexy di quelle d'oggi*.
Certo: facciamo meno sforzo per esserlo. E lo facciamo perché abbiamo scoperto il bisogno di pensare, di fare, di parlare: al di là del sesso. Come un uomo non ci preoccupiamo soltanto di piacere. Ci preoccupiamo anche d'esser stimate, rispettate.
Ci adattiamo insomma a tempi più intelligenti, siamo tutti più intelligenti, e la gran facoltà delle donne è sempre stata questa: adattarsi.”
December 26, 2025
Questo libro, per me, è stato un viaggio inaspettato.
L’ho iniziato pensando di trovarmi davanti a un romanzo. Solo dopo ho scoperto che si trattava di una raccolta di interviste. Eppure non ho mai smesso di leggerlo come si legge una storia: con curiosità, coinvolgimento, trasporto.
Un viaggio che non avevo programmato, ma che mi ha portata lontano.
Pagina dopo pagina sono rimasta rapita dall’incontro con queste donne: personalità forti, originali, spesso lontane dalla mia esperienza e dal mio tempo. Alcune non le conoscevo affatto, altre le avevo solo sentite nominare. Eppure, attraverso la scrittura di Oriana Fallaci, sono diventate vive, concrete, vicine.
La bellezza del libro sta tutta qui: nella scrittura intensa, nella sensibilità delle domande, nella capacità di far emergere l’essenza delle persone senza mai addomesticarle. Ho continuato a leggere come si fa con quei romanzi travolgenti che non vuoi abbandonare, perché senti che ti stanno lasciando qualcosa di importante.
Ho apprezzato moltissimo il modo in cui vengono costruiti i profili di queste donne: non idealizzate, non semplificate, non incasellate. Ne escono ritratti complessi, a volte scomodi, sempre autentici.
Da questo libro ho imparato tanto.
Se Nascerai Donna non accarezza compiaciuto i valori del femminismo, non li celebra in modo retorico. Piuttosto, lascia emergere — tra storie diverse, voci diverse, scelte diverse — un filo sottile e resistente: la fatica di essere donna, di diventare ciò che si è, di tenere insieme i ruoli di moglie, madre, lavoratrice, capo.
Essere donna è difficile, spesso lo è sempre di più. Ma questo messaggio non emerge con rabbia o vittimismo: emerge con dignità e fierezza, come una verità che non ha bisogno di essere urlata per essere riconosciuta.
Un libro che non ti dice cosa pensare, ma ti accompagna a guardare meglio.
E, alla fine del viaggio, ti accorgi di essere più consapevole.
L’ho iniziato pensando di trovarmi davanti a un romanzo. Solo dopo ho scoperto che si trattava di una raccolta di interviste. Eppure non ho mai smesso di leggerlo come si legge una storia: con curiosità, coinvolgimento, trasporto.
Un viaggio che non avevo programmato, ma che mi ha portata lontano.
Pagina dopo pagina sono rimasta rapita dall’incontro con queste donne: personalità forti, originali, spesso lontane dalla mia esperienza e dal mio tempo. Alcune non le conoscevo affatto, altre le avevo solo sentite nominare. Eppure, attraverso la scrittura di Oriana Fallaci, sono diventate vive, concrete, vicine.
La bellezza del libro sta tutta qui: nella scrittura intensa, nella sensibilità delle domande, nella capacità di far emergere l’essenza delle persone senza mai addomesticarle. Ho continuato a leggere come si fa con quei romanzi travolgenti che non vuoi abbandonare, perché senti che ti stanno lasciando qualcosa di importante.
Ho apprezzato moltissimo il modo in cui vengono costruiti i profili di queste donne: non idealizzate, non semplificate, non incasellate. Ne escono ritratti complessi, a volte scomodi, sempre autentici.
Da questo libro ho imparato tanto.
Se Nascerai Donna non accarezza compiaciuto i valori del femminismo, non li celebra in modo retorico. Piuttosto, lascia emergere — tra storie diverse, voci diverse, scelte diverse — un filo sottile e resistente: la fatica di essere donna, di diventare ciò che si è, di tenere insieme i ruoli di moglie, madre, lavoratrice, capo.
Essere donna è difficile, spesso lo è sempre di più. Ma questo messaggio non emerge con rabbia o vittimismo: emerge con dignità e fierezza, come una verità che non ha bisogno di essere urlata per essere riconosciuta.
Un libro che non ti dice cosa pensare, ma ti accompagna a guardare meglio.
E, alla fine del viaggio, ti accorgi di essere più consapevole.
October 10, 2022
Una lettura che consiglio a tutte le donne (e a tutti gli uomini) per capire le radici e le ragioni profonde del femminismo attraverso le parole di donne celebri.
Ho apprezzato particolarmente il fatto che si sia scelto di dar voce a donne molto diverse e spesso in aperta contraddizione l’una con l’altra. Credo che la diversità di punti di vista possa essere preziosa per tutti coloro che desiderano consolidare, confermare o anche rivoluzionare le proprie convinzioni nei confronti del ruolo della donna tra modernità e tradizione.
Ho apprezzato particolarmente il fatto che si sia scelto di dar voce a donne molto diverse e spesso in aperta contraddizione l’una con l’altra. Credo che la diversità di punti di vista possa essere preziosa per tutti coloro che desiderano consolidare, confermare o anche rivoluzionare le proprie convinzioni nei confronti del ruolo della donna tra modernità e tradizione.
March 2, 2025
Има много какво да научат днешните журналисти от Ориана Фалачи. Във времена на fast food журналистика, беше ми изключително интересно да се потопя в задълбочени и стойностни интервюта. Хареса ми, че имаше полюсни мнения за феминизма и женската сила. Интересно е да се съпоставят темите, които са нищили в интервютата тогава, с развитието и актуалността им днес. През цялото време се питах: "Какво щеше да каже Ориана Фалачи по тази тема, ако можеше да надникне в наши дни". Най-силно ме впечатли интервюто с Голда Меир.
August 6, 2025
Questo libro è stato uno dei più belli del 2024. Oriana Fallaci, nella sua versione più femminile e vulnerabile possibile, riporta interviste delle donne che ha conosciuto più iconiche e che ha potuto intervistare nel corso della sua vita. Un po’ , le eccezioni delle comuni donne che al tempo in maniera molto incisiva e vistosa erano riconosciute come inferiori agli uomini. Esempi come Coco Chanel. Ho apprezzato tutto. Frasi, momenti e soprattutto la grandissima Oriana. Continuerò sicuramente a leggere di lei.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 15, 2025
5 stelle perché leggere Oriana Fallaci è (quasi) sempre un piacere.
Peccato che prima delle interviste non ci siano le date, sarebbero state molto utili per la contestualizzazione.
Unica nota per l’audio libro: la voce narrante si è ricordata di iniziare ad usare un accento fortemente toscano verso la metà del libro. capisco che sia per differenziare la voce di Fallaci da quella dell’intervistata, ma non si poteva fare dall’inizio?
Peccato che prima delle interviste non ci siano le date, sarebbero state molto utili per la contestualizzazione.
Unica nota per l’audio libro: la voce narrante si è ricordata di iniziare ad usare un accento fortemente toscano verso la metà del libro. capisco che sia per differenziare la voce di Fallaci da quella dell’intervistata, ma non si poteva fare dall’inizio?
August 2, 2025
Un mix di interviste di Oriana Fallaci alle donne del suo tempo: attrici, scienziate, politiche..
donne diverse tra loro, con pensieri e opinioni discordanti ma che ci rappresentano molto bene.
Una lettura diversa dal soliti, ma molto interessante.
Anche a distanza di anni queste testimonianze sono molto attendibili e attuali.
donne diverse tra loro, con pensieri e opinioni discordanti ma che ci rappresentano molto bene.
Una lettura diversa dal soliti, ma molto interessante.
Anche a distanza di anni queste testimonianze sono molto attendibili e attuali.
June 15, 2020
"I do not wish you an easy time but I wish you that whatever difficulty you may have, you will overcome it."
January 6, 2022
Interviste brillanti a grandi donne degli anni 60 e 70. Interessante sia per i cambiamenti di costume, sia in un’ottica femminista
June 20, 2022
''Essere donna è così affascinante. È un'avventura che richiede un tale coraggio, una sfida che non annoia mai."
August 8, 2023
Memorabile. Una serie di ritratti senza tempo.
April 8, 2024
bello, informativo , a volte troppo descrittivo e lungo.
non è quello che mi aspettavo.
non è quello che mi aspettavo.
May 5, 2024
Продължава да ме удивлява тази Фалачи! В книгата са събрани страхотни статии с жени за жени, различните гледни точки. За някой истината е една, за други- друга!
July 11, 2024
Scusate ma a me la Fallaci proprio non piace...la trovo noiosa e femminista fino a un certo punto. Sicuramente una competentissima giornalista per carità, ma non mi trovo con lei...
April 26, 2024
Ho letto in alcune recensioni che è più facile apprezzare appieno questo libro se si è già familiari con le opere di Oriana Fallaci. Per me questo è il secondo libro e devo dire che mi ha fatto comprendere che non il suo stile non mi fa impazzire. Più in generale, la maggior parte delle interviste non mi ha lasciato nulla di particolare, a livello di approccio femminista. Sicuramente è stato affascinante vedere come alcune tematiche non siano figlie dei tempi moderni, ma fossero già presenti ai tempi di queste interviste. Le interviste che ho trovato più interessanti sono state quelle politiche in senso generale, ad esempio quella alla Signora Fermi nella quale ha luogo uno scontro generazionale inaspettato.
Displaying 1 - 29 of 29 reviews