Στο βιβλίο ο Λαντάου κάνει ορισμένες εύστοχες εισαγωγικές παρατηρήσεις για τη σχετικότητα, απαραίτητες για ένα ακροθιγές ξεσκαρτάρισμα των γνώσεων του εκάστοτε αναγνώστη. Μεταξύ άλλων, η απομυθοποίηση της "κοινής" λογικής στη φυσική και των διαφόρων αυθαίρετων θεωρητικών συμπερασμάτων στα οποία αυτή μας έχει οδηγήσει ανά τους αιώνες, όπως και η έμφαση στον καθοριστικό ρόλο των μεταβλητών και των σταθερών κατά τη διατύπωση/θεμελίωση των εν λόγω συμπερασμάτων. Εξαιρουμένων όμως αυτών των λίγων προκαταρκτικών, ας πούμε, διευκρινίσεων το κείμενο ήταν ανεπαρκές. Εμφανώς ο συγγραφέας επιχείρησε να κάνει την έννοια της σχετικότητας όσο το δυνατόν περισσότερο προσεγγίσιμη, εύπεπτη, απτή, επιταχύνοντας και δρασκελίζοντας συλλογισμούς στο μεταξύ. Έτσι όμως, δεν τέθηκαν σωστά τα θεωρητικά θεμέλια και το βιβλίο έχασε σε αποδεικτική ισχύ. Σε τελική ανάλυση, έρχεται να τροφοδοτήσει (αν όχι επαληθεύσει) την πεποίθησή μου ότι όποιο βιβλίο επιχειρεί να αναλύσει ένα θέμα "περιληπτικά" δε βοηθάει επί της ουσίας.