In Koningen neemt Erik Petersson de lezer mee op een reis door de tijd, van het tijdperk van koningen en keizerinnen, sultans, shoguns, koninginnen en tsaren tot de democratische samenleving van vandaag. In het middeleeuwse Constantinopel ontmoeten we een jonge, ambitieuze sultan die met hulp van zijn smid een einde maakte aan de politieke orde van zijn tijd. We komen een sultane tegen die vanaf haar eiland in de Nijl regeerde met een nieuwe vorm van loyaliteit en we vergezellen Theudebert I, die een groot deel van het zesde-eeuwse Europa overheerste. Aan de hand van talloze verhalen leren we tijd loze lessen over leiderschap, de menselijke psyche en de werking van macht. Petersson beschrijft wat er gebeurt als macht in handen van een individu ligt – een bestuursvorm met een slechte reputatie, maar hij laat ook zien hoe die duizenden jaren alleenheerschappij leidden tot de grootste verworvenheid van de twintigste eeuw: onze hedendaagse democratie.
Ergens in de eerste hoofdstukken van het boek haalt de schrijver een anekdote uit zijn verleden aan. Hij vertelt hoe hij, op een bepaalde ochtend in Parijs, een dame ziet op de trein. Haar meteen herkennende vanop een historisch congres, stapt hij op haar af met gezwinde pas en wenst vervolgens een prettige dag, waarop ze haar neus optrekt en hooghartig zegt: ‘u zou de geschiedenis maar beter overlaten aan échte experts’. Tja denk je dan, de academische wereld leeft nog steeds in een ivoren toren. Na het lezen van dit boek moet ik echter toegeven dat ze gelijk had.
Om te beginnen bevat dit boek echt wel veel historische slordigheden. Niet altijd volledig fout, maar zeker niet helemaal correct. Zo zegt de schrijver dat Caesar, Crassus en Pompeius in 59 v.c. alledrie het ambt van consul bekleden. Dit is niet correct. Het is zo dat deze drie mannen in 59v.c. het triumviraat vormen, maar dit is een informele alliantie. Het consulschap werd dat jaar bekleed door Caesar en Bibulus. Hij verwart dus deze twee events. Daarnaast wordt beweerd dat de kleur bij uitstek van de Romeinse keizer rood was en het verboden was aan eenieder om deze kleur te dragen. Werd hier niet eerder purper bedoeld? En ging dit dan niet alleen om het dragen van de volledig purperen keizerstoga? Voorbeelden zoals deze zijn legio in dit boek. Het probleem is dat ik de Romeinse geschiedenis vrij goed ken en de fouten dus meteen opmerkte, maar dit was niet zo voor delen over China en het oosten. Een nietsvermoedende lezer loopt dus gevaar verkeerde dingen aan te leren bij het lezen van dit boek. Dit heeft voor mij de credibiliteit van de schrijver een nekslag gegeven.
Naast historische onjuistheden maakt de schrijver een andere grote faux-pas. Hij kan het maar niet laten om zijn onpartijdigheid in het gedrang te laten komen. Ik snap dat in een ‘populair’, journalistiek geschiedenisboek iets meer vrijheid mag gegeven worden aan de ideeën van zijn schepper, maar hij gaat frequent te ver. Zijn grootste stokpaardje is het in de grond boren van Duits nationalisme in de 19e eeuw. Dit bewerkstelligt hij door een resem ad hominem argumenten, overgoten met sausje van vulgair taalgebruik. De filosoof Hegel is voor hem onnozel, een zwamneus en een intellectuele vandaal. Bismarck is geboren in een achterlijk gat en keizer Wilhelm is niet van de slimste. Persoonlijk lees ik liever historici die hun gekleurde mening buiten hun werkuren laten, maar soit.
Tenslotte is Erik Petersson een schrijver in de trant van Yuval Noah Harari en Jared Diamond. Deze schrijvers schetsten een zeer algemeen beeld van de wereldgeschiedenis in een zeer toegankelijke taal. In tegenstelling tot deze twee heren faalt Petersson spectaculair. Het is onmogelijk in te schatten waar hij eigenlijk naartoe wil, niets wordt ooit concreet en alles wordt zo oppervlakkig behandeld dat ik het evengoed op de Wikipedia-pagina van het desbetreffende onderwerp zou kunnen vinden.
Al bij al een gemiste kans, want ik had me helemaal voorbereid een onderdompeling te krijgen in de geschiedenis van de Koningen. Ik geef het boek uiteindelijk nog twee sterren omdat het toch wel vlot geschreven is. Was de inhoud ook maar zo historisch correct..
Med utgångspunkt från kungar och kungamakt så görs en djupdykning i historian från Egyptens rike fram till Ryska Revolution. Intressant, lärorikt och många intressanta vinklar på hur vi behöver historia och hur det används i maktsammanhang.
Tijdens het lezen van dit boek vond ik het erg moeilijk om het centrale thema te ontwaren. Volgens de auteur zijn er verschillende kenmerken aan het koningschap toe te wijzen, maar wat volgt is een zodanig warrig verhaal dat ik na enkele hoofdstukken het spoor al volledig bijster was. Het idee was goed maar dit was zeker niet wat ik er van verwacht had. Een teleurstelling.
Koningen – Een wereldgeschiedenis is een episch werk over autocratie en vrijheid, wereldwijd. Het neemt je heel ver terug in de tijd om op het einde weer aan te belanden in de huidige tijd. Aan de hand van de auteur krijgen we een beeld van de wereldgeschiedenis die gemarkeerd is door monarchen die beweerden alleen en zonder beperkingen te regeren.
We ontmoeten koningen en keizerinnen, sultans, shoguns, koninginnen en tsaren. We lezen handleidingen van Sun Tzu, Chanakya. Andere monarchen die voorbij komen en waar we het nodige van bij leren zijn : Fredrik Wilhelm III, Karel de Grote, Pepijn de Kleine, Augustus, Julius Caesar, Gaius Octavius, Liu Che, De keizer Wu, Cixi, George III, Charles I, Louis XIV, Louis Philippe, Louis XVIII, Napoleon, tsaar Alexander I, tsaar Nicholas I.
We komen tijdloze lessen tegen over leiderschap, psychologie en de aard van macht. Hier worden conclusies over macht onthuld wanneer deze in individuele handen ligt, conclusies die niet altijd comfortabel zijn, maar ook noodzakelijk voor ons die democratie als vanzelfsprekend beschouwen.
Het boek begint met de vraag wat we van geschiedenis kunnen leren? Wat is macht? Wat is het om autoritair te zijn? Na het lezen van dit zeer leerzame boek kun je deze vragen op je eigen manier beantwoorden. Je leert niet alleen veel over de verschillende monarchen door de eeuwen heen, maar tussen de regels door leer je ook veel over macht, leiderschap en psychologie.
De auteur heeft een spannende manier van schrijven, het is nergens stroef, saai of stoffig. De Nederlandse vertaling mag er zijn. Wel 1 klein schrijffoutje ontdekt, over de eerst man op de man, wat duidelijk maan moet zijn. Hopelijk wordt dat bij een volgende druk verbeterd.
Zoals eerder vermeld, het boek is leerzaam, boeiend en interessant. Ik wist bijvoorbeeld niets van de Chinese keizerin Cixi voordat ik het boek begon te lezen. Erik Peterson schrijft dat hoe meer hij over Cixi te weten kwam, hoe zekerder hij werd dat zij de machtigste vrouw is die ooit heeft geleefd. Het was zeker een interessant stukje, wat nieuwsgierig maakt om over deze keizerin meer te lezen.
Het boek heeft niet de chronologische volgorde die we gewend zijn in historische contexten. Erik Peterson beschrijft zijn bevindingen als een reis, een reis door de tijd . Soms doen we het achterstevoren. Dat is wel even wennen. Hij beschrijft laag voor laag het leven van de monarchen om zo de bron van hun bestaan, macht en leiderschap bloot te leggen. Door deze benadering maakt het wel dat je altijd aan het volgende hoofdstuk wilt beginnen.
Samengevat : Een niet alledaagse benadering over de wereldgeschiedenis van de Koningen etc. die we hebben gehad. Een boek dat je dan ook niet zo maar even leest, ondanks de spannende manier van schrijven. Er komt zo veel informatie op je af, dat je het boek regelmatig weg moet leggen om deze informatie te verwerken. Het boek heeft een hoog educatief gehalte en is dan ook zeker een boek die iedere koningshuis liefhebber zou moeten lezen.
Wat een teleurstelling... Het onderwerp en de achterflap leken echt interessant maar... 🤷♀️ In de inhoudstafel kon ik geen lijn vinden. Het voorwoord en de inleiding zijn chaotisch: er wordt op zijgedachten verdergeborduurd om plots weer naar de hoofdgedachte terug te springen. Het boek zelf leest gelukkig iets beter en hoewel alle aparte stukjes best interessant zijn, zit er geen lijn in en lijkt elke overgang van de hak op de tak en willekeurig te zijn.
Op de achterflap staat de uitspraak: "De beste historische non-fictie die ik heb gelezen." Dat schept verwachtingen maar die worden dus niet ingelost. Het leest soms alsof je als een pingpongballetje door iemands gedachten stuitert...
En bok med mycket potential som förstörs över hur författaren hoppar fram och tillbaka, och även sidledes, mellan århundraden och platser. Varannan sida avbryts berättelsen genom att det tydligen blir nödvändigt att med tre sidor förklara ett begrepp som kommer att användas om fyra kapitel. Näe, jag orkade tyvärr inte ta mig igenom denna, trist nog.
Väldigt intressant, och inte alls vad jag väntade mig. Instället för att redovisa olika kungar så används de som exempel för att visa vad som behövts för att de (och andra former av regeringar, kan man dra slutsatser till), ska kunna fortsätta styra. Också vad som gjort att monarki i någon form är nåt som gått igenom så ofta i vår historia, och det var väldigt spännande att läsa om
En ovanligt bred överblick över 5000 år av världshistoria, men med fokus på vad som krävs av en framgångsrik kung och orsaken till att så många av de som 1913 var europeiska kungar / kejsare förlorade makten under första världskriget eller strax efter. Även många bra exempel på att historien hade kunnat ta andra vägar om härskarna valt annorlunda.
Hier en daar moet je wat tussen de eigen mening van de auteur door lezen, qua opbouw is het boek ook wat warrig voor mij. Verder een fijn en interessant boek.