Η συλλογή μικροδιηγημάτων "Ενοχλητικές δεσποινίδες" είναι μια μεθυστική περιήγηση στην πυκνή βλάστηση της λατινοαμερικάνικης μικρομυθοπλασίας, στα τοπία της γυναικείας αστραπιαίας αφήγησης. Ο Παναγιώτης Ξουπλίδης, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και η Μαρισόλ Φουέντες επιλέγουν κείμενα από την Αργεντινή, το Μεξικό και τη Χιλή φιλοδοξώντας να δώσουν στις αναγνώστριες και στους αναγνώστες της ανθολογίας μια ευρεία ιδέα για την πολυπλοκότητα των έμφυλων ρόλων όπως αυτοί εκφράζονται, αποδομούνται και επαναπροσδιορίζονται στη γυναικεία ισπανόγραφη λογοτεχνική μικρογραφή του 21ου αιώνα.
Οι ενοχλητικές δεσποινίδες είναι πιο πολύ απ' οτιδήποτε ένα ανθολόγιο κειμένων που αποτελούν γνήσια παιδιά της εποχής μας. Αν και η μικροσκοπική φόρμα τους —η οποία ευφυέστατα μικραίνει με την πάροδο των σελίδων— κρατάει από μια αρχαιότατη ποιητική και επιγραμματική παράδοση, βρίσκει απόλυτη ανταπόκριση τόσο με την όψη του σύγχρονου (ψηφιακού) γραπτού λόγου όσο και με το αίτημα για την ενδυνάμωση της γυναικείας φωνής και την πληθυντικότητα των έμφυλων ταυτοτήτων στη λογοτεχνία.
Οι ηρωίδες αυτών των 66 μικρών κοσμημάτων από τη Λατινική Αμερική βρίσκονται σε κάθε πιθανή συνθήκη της γυναικείας κατάστασης: Είναι κόρες και σύντροφοι, είναι φόνισσες και διανοούμενες, είναι φλογισμένα σώματα και άκρα παγωμένα από τη λήθη ή τον αποχωρισμό μα προπάντων είναι δρώντα υποκείμενα στην προσωπική τους ιστορία, ο λόγος επιστρέφει σε κείνες χωρίς μάλιστα την παρουσία ενός πλαισίου που να εντάσσει την αφήγησή τους σε κάποια διανοητική δομή. Είναι ένας λόγος που έχει αξία ως τέτοιος, που δεν υποχρεώνεται να δικαιολογήσει και να δικαιολογηθεί και, επομένως, ένας λόγος που τον χρειαζόμαστε πολύ.
Μια εξαιρετική ανθολογία μικροδιηγηματων από γυναίκες συγγραφείς της Λατινικής Αμερικής, που θίγουν εύστοχα το ζήτημα της θέσης της γυναίκας και ασκούν κριτική στους εμφυλους ρολους και την πατριαρχια.
33 λατινοαμερικανές συγγραφείς μικρομυθοπλασίας. Εξαιρετική η δουλειά της συλλογής και της μετάφρασης.
Άλλα κείμενα είναι εξαιρετικά δυνατά και άλλα μέτρια. Είναι τόσα πολλά εξάλλου. Όλα όμως συμβάλλουν στο θέμα της σύγκρουσης των φύλων σε όποια μορφή σχέσης/εξουσίας.
Καταλήγω και πάλι στο ότι πρόκειται για το τελειότερο και πιο δύσκολο είδος. Το καλό μικροδιήγημα είναι σχεδόν υπερβατικό. Το ψεύτικο και επιτηδευμένο είναι κάκιστο. Στη μικρή φόρμα δεν υπάρχουν ελαφρυντικά.