เมษาลาตะวัน

by September’s Blue

ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กชายสามคน ถูกนิยามและนิยามตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมปะปนอยู่ในเมืองเล็กๆ โอบล้อมด้วยสายลมอบอ้าวที่หอบสารพัดสิ่งมาด้วย กลิ่นดิน กลิ่นดอกพุดจาง เสียงกระดิ่งแว่วกังวาน และเมฆครึ้มที่จะกลั่นเป็นหยาดฝน ก่อนกลายเป็นพายุโหมกระหน่ำยาวนาน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัว โหยหาการมีบ้านให้กลับ หรือพบอ้อมกอดให้รักแต่สุดท้ายทำมันหลุดมือ

นวนิยายเล่มนี้คือจดหมายรักแด่ทุกคำอธิษฐานของ ‘คนนอก’ ที่ขอเพียงให้ได้เข้าไปอยู่ในวงในสักวงที่เป็นของตัวเอง

Genres: Fiction, Coming Of Age, Love, LGBT

240 pages, Unknown Binding

About the author

Associated Names:
* September's Blue
* ศิริกมล ตาน้อย

Reviews

[Mirai · Rating 5 out of 5]

เห็นเล่มนี้มานานแล้ว เห็นมาตั้งแต่ปกแรก ปกสอง จนถึงปกสามซึ่งเป็นปกปัจจุบันที่เราอ่าน เห็นรีวิวในแง่ดีของเล่มนี้มากมายเช่นกัน และรีวิวเหล่านั้นผลักดันให้เรากล้าตัดสินใจที่จะซื้อเล่มนี้มาอ่าน

เป็นวรรณกรรมเยาวชนไทยโทนเศร้า บรรยากาศชนบทๆ ห่างไกลตัวเมืองหน่อย เป็นเรื่องราวของเด็กชายสามคนที่นิยามตนเองว่าเป็นเพียงแค่ 'คนนอก' นอกสายตาครอบครัว นอกสายตาเพื่อนร่วมชั้น นอกสายตาคนในละแวกบ้าน นอกสายตาจากทุกโครงสร้างและระบบในสังคม

คนอ่านจะได้ตามติดชีวิตของเด็กชาย 'เมษา' ผู้อาศัยอยู่กับแม่เพียงลำพังสองคน ท่ามกลางวันคืนที่โดดเดี่ยวและสับสน ชีวิตของเมษาเริ่มเปลี่ยนไปทีละเล็กละน้อย เมื่อเขาได้พบกับ 'ตะวัน' เด็กลูกครึ่งคนหนึ่งที่เพิ่งย้ายเข้ามาแถวๆ ละแวกบ้าน รวมไปถึง 'ไนท์' เพื่อนร่วมชั้นอีกคนของเมษาที่มีโลกส่วนตัวสูงปิดกั้นไม่ยอมให้ใครเข้าถึง

อ่านแล้วก็รู้สึกชอบขึ้นมาเฉย ถึงโทนเรื่องจะเศร้าถึงเศร้าที่สุด และใจคอไม่ดีเลยตั้งแต่ต้นเรื่อง อ่านแล้วไม่คาดหวังว่าชีวิตเด็กๆ ทั้งสามจะจบแบบสดใสหรือลงตัวในตอนท้าย แต่ก็ภาวนาขออย่าให้ทุกอย่างเลวร้ายไปมากกว่านี้ คือยังไงดี ก็ปัญหาหลายๆ อย่าง เด็กๆ แก้ไขกันเองตามลำพังไม่ได้นี่นา ถ้าพวกผู้ใหญ่ไม่ใส่ใจไม่สนใจความรู้สึกพวกเค้า เมินเฉยกับพวกเค้า หรือผลักพวกเค้าออกไปจากการร่วมตัดสินใจใดๆ ทั้งในฐานะครอบครัวหรือในฐานะสมาชิกของสังคม เพียงเพราะเขาเป็นแค่เด็ก สุดท้ายแล้วเด็กจะมองตัวเองเป็นอย่างอื่นไปได้ไง ถ้าทุกคนหยิบยื่นความเป็น 'คนนอก' แปะไว้ที่เด็กพวกนี้ตั้งแต่ต้นอะ

ใช่ๆ ถึงจะเป็นวรรณกรรมโทนเศร้า แต่อ่านจบเราหัวร้อนค่ะ หัวร้อนกับครอบครัวเด็กทั้งสาม กับโรงเรียน กับสังคม กับอะไรหลายๆ อย่างที่ทำให้เด็กทั้งสามต้องเผชิญหน้ากับปัญหาเพียงลำพัง ความเศร้าที่สะสมมาตลอดทั้งเล่มได้ทำให้คนอ่านคนหนึ่งกำหมัดหนักมาก 😑

[eve · Rating 4 out of 5]

หลับตาลงแล้วลองจินตนาการภาพชานเมืองในจังหวัดเล็กๆทางภาคเหนือ หมู่บ้านเล็กๆที่ขนส่งสาธารณะยังเข้าไม่ค่อยถึง บ้านหลังเล็กๆเรียงราย เต็มไปด้วยไม้ดอกประดับเต็มหน้าบ้าน ในช่วงเดือนเมษายนที่อากาศร้อนระอุ พ่วงมาด้วยพายุฤดูร้อนที่โหมกระหน่ำ ทำให้หน้าร้อนที่แดดจ้ากลับเคล้าไปด้วยเม็ดฝนที่ตกหนักแทบทุกวัน ยังไม่นับฝนที่ตกในใจนับครั้งไม่ถ้วนและไม่สนว่าเป็นฤดูกาลไหนในใจของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อเมษา

เมษา ตะวัน และไนท์ เด็กชายอยู่เพียง 15 และ 17 ปีที่ต่างคนต่างมีปัญหากันคนละอย่าง ได้มาพบเจอกัน พูดคุยภาษาเดียวกัน เข้าใจกัน รักกัน และช่วยเหลือกัน คอยอยู่เคียงข้างกันและกันในวันที่แต่ละคนไม่มีใคร เรื่องราวเล่าผ่านมุมมองของเมษา ทั้งมุมมองที่มีต่อเพื่อน พ่อ แม่ โรงเรียน และคนรอบข้าง — เราอดที่จะคิดไม่ได้ระหว่างที่อ่าน ว่าเราจะมองเรื่องราวนี้ในมุมมองไหน ในมุมมองของเด็กอายุ 15-17 ที่เราเองก็ผ่านจุดนั้นมาแล้วเกิน 10 ปี หรือจะมุมมองผู้ใหญ่ (ที่ก็ยังเรียกตัวเองว่าผู้ใหญ่ได้ไม่เต็มปาก) ที่จริงๆก็ยังไม่ได้มีประสบการณ์ชีวิตมากเท่าไรนัก แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะหยุดคิดและซึมซับเอาบรรยากาศของเรื่องไปจนจบเล่ม

สิ่งแรกที่ไม่กล่าวถึงไม่ได้คือการเลือกใช้ภาษาของนักเขียน ภาษาที่เข้าใจง่าย ไม่ฟุ่มเฟือย แต่ก็ยังสละสลวยจนรู้สึกเหมือนโดนบีบอยู่ในกำมือ เป็นการใช้ภาษาในการเล่าเรื่องที่บีบหัวใจแต่ไม่ฟูมฟาย โทนเสียงในการบอกเล่านั้นราบเรียบและนิ่งเหมือนน้ำในบึง ทว่าหากเกิดการกระทบกระทั่งก็จะสะเทือนมาถึงตลิ่ง

แต่ละย่อหน้าที่บอกเล่าความรู้สึกของตัวละครนั้น บอกเล่าได้อย่างตรงไปตรงมาและสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด เรามองว่าหนังสือเล่มนี้นั้นลึกซึ้ง หากแต่ก็ยังตื้นเขิน เรื่องราวยังสามารถไปได้สุดกว่านี้ในแง่ของประเด็นต่างๆที่หยิบยกมาเล่า คำที่ว่าไปได้สุดกว่านี้ถ้าหากจะให้เปรียบเทียบคงจะเป็นการที่ถูกมีดแทงมิดด้าม หากแต่มีดเล่มนั้นเป็นมีดเล่มเล็กที่ถึงจะมิดด้ามแล้วแต่ก็ยังไม่แตะไปถึงจุดสำคัญถึงชีวิต เจ็บ แต่เจ็บได้กว่านี้

ในส่วนของบทสนทนานั้นยังไม่ได้รู้สึกว่าลื่นไหลและเป็นธรรมชาติขนาดนั้น หากแต่มองอีกมุม นั่นเป็นเพียงบทสนทาของเด็กชายอายุ 15 ปีเท่านั้นที่ประสบการณ์ชีวิตยังไม่เจนจัด เปรียบเทียบกับบทสนทนาในหลายปีต่อมาตอนที่ทุกคนต่างเติบโตแล้ว น้ำเสียงนั้นฟังดูมีประสบการณ์ชีวิตมากขึ้น

ประเด็นที่นักเขียนหยิบยกมาพูดถึงนั้นเป็นประเด็นที่ใกล้ตัว ใกล้ตัวมากๆ แต่บางทีกลับถูกมองข้าม — ปัญหาในครอบครัว — ทุกครอบครัวนั้นล้วนมีปัญหา แล้วแต่ว่ากี่มากน้อย เรามองว่าปัญหาที่เด็กๆในเรื่องประสบอยู่นั้น เกิดขึ้นจากตัวผู้ปกครองเอง เราไม่อยากโทษเด็กๆเลย เพราะเด็กๆทุกคนเกิดมาอย่างไร้เดียงสา สังคมและสิ่งรอบข้างต่างหากที่เร้า สั่งสม และก่อให้เกิดเป็นตัวตนของเด็กคนนั้นขึ้น ในครอบครัว ถ้าหากผู้ปกครองทุกคนที่ถูกกล่าวถึง หันมาพูดคุยกับเด็กๆอย่างตรงไปตรงมาสักหน่อย ไม่ทิ้งขว้าง ไม่เอาแต่ประโยชน์ส่วนตน อะไรๆอาจจะดีกว่านี้ เรื่องราวเหล่านั้นที่เกิดขึ้นก็อาจจะไม่เกิดขึ้นหรือทุเลาลงกว่านี้ก็เป็นได้

เรามองว่านักเขียน เขียนเรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังของตัวละครแต่ละตัว ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ เพื่อจะสื่อให้เห็นว่าทุกคนล้วนมีปัญหาของตัวเองที่ต้องการจะแก้ไข หากแต่ว่าผู้ใหญ่แต่ละคนนั้นกลับไม่มองว่าปัญหาของเด็กคือปัญหา กลับมองมันเป็นเศษเสี้ยนเล็กๆที่น่ารำคาญใจ เราว่าผู้ใหญ่หยิบเอาก้อนประสบการณ์อันใหญ่โตของตัวเองมาเปรียบเทียบกับก้อนประสบการณ์ของเด็กที่อายุน้อยกว่าพวกเค้าหลายสิบปี ซึ่งมันไม่ถูก และไม่แปลกที่เมื่อหยิบเอาก้อนประสบการณ์มาเทียบกันก็จะพาลหยิบเอาก้อนปัญหามาเทียบกันด้วย ซึ่งมันเทียบกันไม่ได้ ปัญหาของเด็กชายอายุ 15 มันช่างใหญ่โตเมื่อเทียบกับอายุของพวกเค้า พวกผู้ใหญ่เองก็เคยอายุ 15 มาก่อนทั้งนั้นไม่ใช่หรือ ทั้งนี้ผู้ใหญ่อาจหลงลืมไปแล้วว่าตอนอายุ 15 เรื่องที่ใหญ่ที่สุดอาจจะเป็นเรื่องเล็กๆเมื่ออายุย่างเข้าขวบปีที่ 40 เมื่อมองย้อนกลับไปมันอาจฟังดูน่าขัน แต่ ณ ตอนนั้นมันคงไม่ใช่

คุณคิดว่าโลกทั้งใบของเด็กอายุ 15 ณ ตอนนั้น จะมีใครนอกจากพ่อแม่ บุคคลไม่กี่คนที่พวกเค้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะเข้าใจและรักอย่างไม่มีเงื่อนไข หากแต่กลับถูกหมางเมินและไม่เอาใจใส่ ไม่เลือกที่จะเผชิญหน้าคุย หากแต่เผชิญหน้าใช้อารมณ์ หักดิบ คิดว่าอย่างไรแล้วไม้อ่อนก็จะโอนอ่อนตามแรงบีบ เปล่าเลย ไม้อ่อนเองก็หักได้เหมือนกันเมื่อถึงจุดแตกหัก

ยกตัวอย่างอย่างแม่ของเมษา ที่หายหน้าหายตาไป ปล่อยปละละเลยให้ลูกต้องอยู่ตัวคนเดียวโดยไม่แยแส แต่แล้ววัน���นึ่งก็เลือกที่จะทำสิ่งที่ยิ่งทำร้ายลูกจิตใจเข้าไปอีกโดยไม่มีการเกริ่นหรือถกถามกันสักนิด หากว่าเราเป็นเมษาเราเองก็คงจะแตกสลายไม่แพ้กัน การกระทำนั้นก็ไม่ต่างจากการเอาน้ำมันราดลงกองไฟให้ไฟยิ่งโหมหนัก แม่ไม่เคยคิดจะขอโทษหรือหันหน้ามาคุยกับเมษาตรงๆ ทั้งๆที่นั่นอาจจะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เมษาเรียกร้องจากแม่

ในพาร์ทที่พูดถึงการเป็นคนสำคัญนั้น เราเข้าใจเมษาดียิ่งกว่าอะไร เราเชื่อเสมอว่าทุกคนต้องการเป็นคนสำคัญของคนที่เรามองว่าเค้าสำคัญกับตัวเรา หากแต่ความคิดคนเราไม่เหมือนกัน เรามองว่าเค้าสำคัญที่สุด แต่เค้ามองว่าเราสำคัญที่สุดหรือไม่ ยากจะตอบได้ เรามองว่าการที่เมษาต้องการเป็นที่หนึ่ง นั่นเป็นเพราะว่าเมษาไม่เคยเป็นคนสำคัญ แม้กระทั่งกับคนที่เมษาควรจะเป็นคนสำคัญต่อเค้าที่สุด นั่นก็คือแม่

อีกพาร์ทนึงตอนท้ายๆที่ไนท์บอกเมษาว่าให้อดทน เพื่อความอยู่รอดของตัวเมษาเอง เราเห็นด้วยกับไนท์เป็นที่สุดและกล่าวโทษเมษาที่ไม่ทำตามคำปรึกษาของไนท์ ในส่วนนี้เรามองว่าไนท์มองโลกด้วยเลนส์ของความเป็นจริงและความเป็นไปได้มากที่สุด แต่ใครเล่าจะโทษเมษาได้ พูดกันตามตรง ถ้าหากเมษาได้ตัดสินใจแล้ว ก็คงไม่มีใครห้ามปรามได้

มันช่างน่าเศร้าที่ปัญหาที่พวกผู้ใหญ่ก่อไว้ จะส่งผลต่อตัวเด็กๆที่พวกเค้าทำให้เด็กๆเกิดมา แต่แล้วกลับทิ้งขว้างให้แก้ปัญหาและผลร้ายที่ตามมาจากสิ่งที่พวกเค้าก่อ

มีข้อสงสัยอย่างหนึ่งที่เราอยากรู้ นั่นคือรอยสักที่ตะวันต้องการจะให้ไนท์สักให้ เราอยากรู้ว่ามันจะออกมาเป็นรูปหรือคำว่าอะไร จะเกี่ยวข้องกับเดือนเมษายนหรือเพื่อนพวกเค้าที่ชื่อเมษาหรือไม่

แต่ตะวันอันร้อนแรง แด่ค่ำคืนอันมืดมน ในเดือนเมษายนที่ร้อนใจ

P.S. เรื่องราวของเมษาทำให้เรานึกถึงเพลง Lost Boy อย่างเสียมิได้ ท่อนหนึ่งที่ว่า “my only friend was the man in the moon” มันโคตรจับใจ

[Anness · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยาย coming of age ที่ห่อหุ้มคลุมด้วยม่านฝนและหยาดน้ำตาของนักเขียนไทยที่ชอบมากเรื่องหนึ่ง มิตรภาพของสามเด็กชายที่ถักทอจนกลายเป็นบ้านให้กันและกัน โดยมีจุดร่วมของการเป็นคนนอก ความแปลกประหลาดขาดเกินของครอบครัว คนที่อยากวิ่งหนีจากตัวตนของตัวเอง ความกระพร่องกะแพร่งของโลกใบนี้

พวกเขาเชื่อมโยงกันในห้องห้องหนึ่ง ในช่วงเวลาพายุฝน ในกลิ่นหอมของดอกไม้ ในร้านโกโก้แถวโรงเรียน ในช่วงชีวิตหนึ่ง ก่อนกลายเป็นความทรงจำหนึ่ง เป็นอดีต เป็นความหวัง เป็นความหลัง เมษาลาตะวันคือหนึ่งในหนังสือที่ทำให้หวนคำนึงถึงคนที่รัก ผู้เป็นดั่งบ้าน และตัวเองในวัยเยาว์จนถึงตอนนี้

[A Kuamanee · Rating 1 out of 5]

เป็นเรื่องยากที่จะชอบนิยายเรื่องไหนสักเรื่อง หากไม่ชอบตัวละครหลัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากตัวละครหลักนั้นเป็นผู้บรรยายของเรื่องที่จะอยู่กับคนอ่านไปทั้งเล่ม เมษาเป็นตัวละครที่เริ่มแรกเราคิดว่าเราเข้าใจความคิด ความรู้สึกของเขา เพราะชีวิตเราเองก็เติบโตมาในชนบทห่างไกลความเจริญ ในครอบครัวที่แตกแยกเช่นเดียวกัน แต่ยิ่งอ่านเรากลับยิ่งพบว่าเขาและเราแตกต่างกันมากเหลือเกิน เราไม่อาจเข้าถึงความคิดของเขาได้ในหลาย ๆ สถานการณ์ เช่น ตอนที่เขาโกรธที่ไนท์จะย้ายโรงเรียน ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้ว่าไนท์ต้องการย้ายเพราะจะหนีการคุกคามทางเพศ ตัวเมษาเองยังไม่คิดจะทนอยู่ในบ้านที่ตนไม่ถูกกับแม่ เหตุใดการทำความเข้าใจปัญหาของคนอื่นจึงยากนัก ไหนจะเรื่องที่พ่อของเมษาหนีออกจากบ้าน ทำไมเมษาถึงเลือกที่จะเอาความโกรธทุกอย่างไปลงกับแม่ แทนที่จะแบ่งความรู้สึกนั้นไปหาตัวต้นเรื่องอีกคนบ้าง

นอกจากนี้หนังสือเกือบทั้งเล่มยังหมดไปกับการบรรยายเรื่องทั่ว ๆ ไป ทำให้เหลือพื้นที่น้อยเหลือเกินสำหรับส่วนไคลแมกซ์ท้ายเล่ม จนอ่านจบแล้ว เรายังไม่รู้สึกเชื่อเลยว่าคนอย่างเมษาจะหนีออกจากบ้านโดยไม่กลับมาอีกเลย(หากยังมีชีวิตอยู่) เพราะทุกอย่างดูรีบไปหมด

อีกหนึ่งประเด็นสำคัญคือมิตรภาพระหว่างเพื่อนทั้งสาม ยิ่งอ่านยิ่งไม่รู้สึกว่าเป็นกลุ่มเพื่อนสามคนเลย เหมือนกลุ่มเพื่อนสองคนบวกตัวแถมซะมากกว่า ส่วนนี้ยิ่งทำให้เราสับสนกับความต้องการของเมษา เพราะแทบจะทั้งเล่มที่เมษาย้ำว่าตนเองต้องการเป็นคนสำคัญของคนอื่น แล้วเมษาเคยให้ความสำคัญกับคนอื่นเท่ากับที่ตัวเองให้ความสำคัญตัวเองมั้ย สิ่งที่น่าจะเจ็บปวดกว่าการเป็นคนนอก ก็คือการเป็นคนนอกของกลุ่มคนนอกอีกทีหนึ่ง เพราะแม้แต่คนนอกด้วยกันเองยังถูกหลงลืม

[Reader · Rating 1 out of 5]

ถ้าต้องการอ่านหนังสือร่วมสมัยกึ่งปรัชญา ไม่คิดอะไรมาก อยากอ่านการบรรยาย ล่องลอยไปกับสายลมเอื่อยในเรื่อง ไหลรินไปตามหยาดฝนโดยไม่ต้องกังวลอะไรถือว่าตอบโจทย์ แต่ถ้าต้องการอ่านอะไรเป็นเนื้อๆ คาดหวังจุดจบที่ชัดเจน ถือว่าไม่

มันOverdramatize ความสัมพันธ์ที่ควรจะเป็นคีย์หลักของเรื่องฝืนเกินไป ตัวละครสนิทกันเพราะต้องสนิท เกลียดเพราะต้องเกลียด บทจะได้ไปต่อ ทุกอย่างรีบไปหมดจนขัดตา เรื่องที่ควรจะสำคัญกลับรู้สึกไม่สำคัญเท่าที่ควร เหตุผลแต่ละอย่างเบาบางมาก จากที่อ่านไม่เคยรู้สึกว่าตัวละครเป็นคนนอกหรืออะไรเลย ถ้าพูดให้ถูกคือจงใจทำให้ตัวเองเป็นคนนอกมากกว่า ทางแก้มีร้อยแปด แต่ไม่แก้ ทางพูดเยอะแยะแต่ไม่พูด แล้วก็ทำให้ดราม่า ทั้งที่คนเสนอทางแก้ให้ก็มี(เช่นเพตรา) ทางเลือกมีมากมายแต่ทำตัวไม่มีทางเลือกเอง แล้วเกิดปัญหา ผิดใจกับเรื่องเล็กๆแถมทำตัวเองทั้งนั้นจนไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง ยิ่งรู้สาเหตุการผิดใจ ยิ่งรู้ว่าไม่มีการแก้ปัญหาใดๆ ยิ่งทำให้ไม่อินกับตอนจบ

ส่วนที่ดีคือการบรรยายบรรยากาศได้เห็นภาพชัดเจน ได้กลิ่นของบุหรี่และเหล้า ได้ยินเสียงฝนตก รับรู้ถึงความชื้นของน้ำฝนบนบันไดกระดานไม้และเสียงน้ำเอื่อยที่ศาลาวัด

[addie · Rating 4 out of 5]

4.25/5 เป็นงานเขียนของคนไทยบนรอรที่อ่านแล้วประทับใจมากอีกเรื่องเลย แนว coming of age ของเมษาที่วันนึงมีเด็กผู้ชายผมทองชื่อตะวันย้ายมาอยู่ข้างบ้าน ภาษาดีมาก บรรยากาศและโทนเรื่องคล้ายพวกงานเขียนเก่าๆอย่างเด็กชายมะลิวัลย์อะไรประมาณนั้น บรรยายถึงความเจ็บปวดของการเติบโตได้ดีมาก ถึงจะไม่รีเลทกับเราขนาดนั้น ส่วนตัวคิดว่าตอนจบมันสั้นไปหน่อยแล้วก็คงไม่ stick with me forever แต่ประทับใจมากกกก

[Satang Cottoncandy · Rating 5 out of 5]

'ไม่เป็นไรนะ เมษา ไม่���ป็นไร'​
.
.
.
วรรณกรรม​ coming of age ที่จูงมือเราให้ค่อยๆ ดำดิ่งไปกับทุกอารมณ์ของตัวละคร "เมษา" เพิ่งจะอายุ 15 ปี ส่วน "ตะวัน" ที่เมษาเรียก เพิ่งย้ายมาอยู่บ้านข้างกัน เจอกันวันแรก เด็กเดือนเมษาทั้ง 2 คนฉลองวันเกิดด้วยกัน

หนังสือเล่าเรื่องด้วยมุมมองของเมษา เริ่มต้นด้วยวันที่พ่อของเมษาเดินออกจากบ้านไป เอาของไปแค่ไม่กี่ชิ้น และหลังจากวันนั้นเมษาก็เหมือนมีช่องว่างที่เติมยังไงก็ไม่เต็ม มีเพียงตะวันที่เพิ่งเข้ามาในชีวิตที่ก็เป็นเหมือนตะวันสมชื่อ ในชีวิตของเมษา

เป็นเรื่องราวที่เด็ก 3 คนแชร์ความทุกข์ใจในเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัวร่วมกัน แต่ละคนมีบุคลิกต่างกัน มีปัญหาต่างกัน มีเรื่องที่ไม่อาจเข้าใจกันได้ทั้งหมด และมีเรื่องที่ผิดใจกัน เข้าใจกัน และเป็นห่วงกัน

ตอนอ่านช่วงต้นเรื่อง เรารู้สึกว่าเมษาโตกว่าอายุ 15 มากๆ ไม่ค่อยพูด แต่มีเรื่องที่คิดในหัวเต็มไปหมด อ่านไปสักพักเรารู้สึกว่าเมษามีความคิดความอ่านแบบผู้ใหญ่แต่ก็สมกับเป็นเด็กดี บางอย่างเป็นสิ่งที่เด็ก 15 ไม่ควรจะต้องรู้สึกเร็วขนาดนี้ แต่คนรอบตัวกลับทำให้น้องต้องรู้สึกแบบนั้นแล้ว

เราเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างที่เมษาคิดและรู้สึก เอาจริงประเด็นในเรื่องโดยเฉพาะประเด็นครอบครัว เด็กมากกว่า 50% ต้องรู้สึกรีเลท เราไม่โทษเมษาที่คิดแบบนั้น แต่ก็อยากให้เมษาหยุดโทษตัวเอง

เราเข้าใจพวกผู้ใหญ่ในเรื่อง แต่ก็เข้าใจเมษา ตะวัน และไนท์ พวกผู้ใหญ่คิดถึงเด็กๆ น้อยเกินไป ลืมไปว่าครอบครัวเป็นหน่วยสังคมที่เล็กที่สุดและควรเป็น safe zone ให้พวกเขา พ่อแม่มีเรื่องหนักใจที่เด็กคงไม่รู้ แต่พวกเขาคงลืมว่าเขาเป็นพ่อแม่ ลืมสิ่งที่เขาควรทำในฐานะพ่อแม่

ถ้าผู้ใหญ่คุยกับเด็กอีกสักหน่อย คิดถึงและทำเพื่อพวกเขาอีกสักนิด ให้พวกเขารับรู้ถึงความรัก การเป็นที่ต้องการ และใครบางคนที่พร้อมจะโอบกอดเขาเอาไว้ทุกเมื่อ มันคงดีกว่านี้

ภาษาของเรื่องนี้ค่อนข้างสวย(ในความคิดเห็นของเขา)​แต่ก็อ่านได้ง่าย ไม่ได้ฟุ้งเฟ้อแต่ก็ไม่ได้ราบเรียบเกินไป มันทำให้เห็นภาพแบบเรียบง่าย ทั้งบรรยากาศ​อึมครึมของฝนตก ทั้งความรู้สึกสับสนและไม่เป็นที่ต้องการของตัวละคร

เราชอบบทสุดท้ายมากๆ เพราะ "เมษาลาตะวัน" เป็นเหมือนบันทึกส่วนตัวของเมษาที่เหลือไว้ให้ตะวัน เป็นหลักฐานว่าแม้ในช่วงเวลาสั้นๆ พวกเขาเคยได้รู้จักกัน แชร์ความทุกข์ความสุขร่วมกัน และเมษามอบมันไว้ให้ตะวันเขียนต่อ บทสุดท้ายเลยเป็นมุมมองของตะวัน ซึ่งเราชอบมากๆ 😭 เพราะเราเห็นด้วยกับตะวัน

พออ่านจบก็แบบเออ รึชื่อ "เมษาลาตะวัน" มันหมายความตรงตามชื่อเรื่อง เพราะตอนท้ายเมษาไปหาทั้งไนท์และพ่อ ตัดเรื่องแม่ออกไป ตะวันเป็นคนเดียวที่เมษายังไม่ได้มีช่วงที่จดจำหน้าเขาชัดๆ ก่อนตัดสินใจเดินออกไปจากชีวิตทุกคน เหมือนคำบอกลาจริงๆ

เราไม่รู้ว่าเมษาเลือกที่จะใช้ชีวิตยังไงต่อ แต่หวังว่าเมษาจะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ เติบโตท่ามกลางโลกที่เส็งเคร็งใบนี้ และวันหนึ่งวันใดเมษาจะสามารถกลับมาคุยกับตะวันตัวจริง และอยู่ฉลองวันเกิดด้วยกันได้ เราหวังแบบนี้ได้ใช่มั้ย

[rootaro fa · Rating 5 out of 5]

อ่านจบแล้วก็ร้องไห้พอตัวเลย เป็นนิยายที่ถ้ารู้จักเร็วกว่านี้หรือสายกว่านี้ก็คงดีใจเสมอได้เริ่มอ่าน การที่ตัวละครทั้งสามมาเจอในที่เดียวกันปัญหาคนละแบบ ปรับทุกข์ สายฝนที่ช่วยชะลอหัวใจอันอ่อนล้าก่อนที่แสงตะวันในเดือนเมษาจะแผดเผามันอีกครั้ง รักเมษาและเข้าใจเมษามากๆ ขอให้เจอตะวันที่เป็นตัวจริงและรวมถึงคนอ่านด้วยนะคับ

[janeny ไก่บิน · Rating 5 out of 5]

เล่มเล็กที่หยิบมาอ่านคั่นเล่มอื่น แต่ชอบมาก มันตราตรึง เจ็บปวดใจลึกๆ
ไม่ถึงกับต้องเสียน้ำตาแต่มันเศร้า ระหว่างทางมันอิ่มเอมอ่ะ
ตอนท้ายคือแบบเหลือแค่นี้จริงหรออยากให้มีต่อ
เห้ออ ขอให้เมษาเจอที่พักใจเจอบ้านในใจที

[apimemon]

หวังว่าเมษาจะมีชีวิตและใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ ได้เป็นที่รักของหลายๆคน เราจะคิดถึงเมษาตลอดไป🤚🏻💖

[Boonyaverse · Rating 5 out of 5]

นิยาย Coming of Age เรื่องราวของเมษา ตะวัน และไนท์ มิตรภาพของเด็กสามคนกับความรู้สึกของการเป็นคนที่มีบาดแผล เป็น "คนนอก" ของสังคม แน่นอนว่าคนนอกที่เติบโตมาแบบผิด ๆ สามคนอยู่ด้วยกันก็คงจะมอบความรักความเข้าใจให้กันและกันในแบบที่ถูกต้อง แบบที่นิยายมักจะเป็นไม่ได้หรอก เขียนตรงนี้ได้เรียลมาก และชอบความสัมพันธ์ของทั้งสามคนมาก มันเป็นแบบที่ควรจะเป็นเลย (ในพาร์ทไคลแมกส์ของเรื่องนี่น้ำตาจะไหล บรรยายได้อัดอั้นมากเลยค่ะ)

ชอบภาษาของเรื่องสุด ๆ เลย เขียนบรรยายโวหารได้สละสลวย เห็นภาพ แต่ไม่เวิ่นเว้อ

[Afew* · Rating 3 out of 5]

การเติบโตมันเจ็บปวดและโหดร้ายเสมอ ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรามีช่วงเวลาดีๆกระจัดกระจายอยู่ในวัยของความสับสนนั้นอยู่ไม่น้อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่าในช่วงวัยเดียวกันนั้น เราโดดเดี่ยวและรวดร้าวไม่ต่างกันเลย

[p. · Rating 5 out of 5]

I almost cried at the ending. This book is just so beautifully written and heart-wrenching.

[clouds_day · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวของเด็กผู้ชายสามคนที่กลายมาเป็นเพื่อนกัน ดูจากรีวิวมาโทนเศร้า แต่ก็อยากลองได้ยินรีวิวมาเยอะ พอเริ่มอ่านก็เข้าใจว่าทำไมรีวิวดี ภาษาสวยมาก แนวcoming of age นึกถึงวรรณกรรมสมัยก่อนเลย

[Bannarot · Rating 4 out of 5]

4

ผมอยากร้องไห้ทุกครั้งที่ได้ยินชื่อเดือนเมษายน ผมอยากร้องไห้ทุกครั้งเพราะโกรธที่เขาไม่รักษาสัญญา ผมอยากร้องไห้ทุกครั้งเมื่อคิดว่าเขาโยนทิ้งทุกอย่างง่ายดาย ผมอยากร้องไห้ทุกครั้งที่นึกหรือฝันถึงช่วงเวลานั้น

.

.

.

ผมอยากร้องไห้ทุกครั้ง ทุกคืน ทุกวัน

เป็นถ้อ��คำของตัวละครหนึ่งที่ให้สัญญากับอีกตัวละครหนึ่ง ว่าในปีหนึ่ง อย่างน้อยเราต้องมาเจอกันในวันหนึ่ง แต่แล้วอีกคนหนึ่งก็ไม่มา ไม่เคยมาตลอดเจ็ดปี แต่กับอีกคน กลับมาที่นี่ ตรงนี้ เวลานี้ในทุกปี และก่นด่าตัวเองสารพัดที่ตอนนั้นไม่สามารถกอดเก็บอีกคนไว้ได้จนพลัดหายกันไป

เมษาลาตะวัน ทำให้นึกถึงวันวัยตอนเป็นเด็กมัธยม เป็นช่วงที่วุ่นวาย สับสน อลหม่านกับการไขว่คว้า ฉวยจับ และโหยหาว่า “เราเป็นใคร” ในวงตรงนั้น ในเวลานั้น มีสักช่วงหนึ่งในหกปีนั้นที่เราน่าจะรู้สึกไม่เข้าพวกกับใครหรือกับอะไร แปลกแยกไปหมด และบ้างก็แปลกหน้าแม้แต่กับคนในครอบครัวก็ตาม

เมษา ตะวัน ไนท์ เป็นเด็กมัธยมที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอก โดยเฉพาะจากครอบครัวที่ต่างก็มีรอยร้าวจากสาเหตุที่ต่างกันออกไป แล้วพอคนนอกสามคนมาอยู่ด้วยกันจนเกิดเป็นสมาคม “คนภายในห้ามเข้า” เรื่องราวก็ดำเนินไป เล่าผ่านสุ้มเสียงของเมษาที่ดูเกลียดชังโลกทั้งใบ มีแค่ตะวันกับไนท์ที่เหมือนเป็นพื้นที่หลบหนี แต่นั่นแหละ อาจเพราะยังเด็กกันเกินไป อาจเพราะสุดท้ายคนนอกก็ยังเป็นคนนอกอยู่วันยังค่ำ ดูจะเข้ากันได้แค่ไหนแต่ก็ผลักตัวเองออกจากกันอยู่ดี

ขมแบบที่ใครต่อใครว่าไว้ แต่มันเป็นร้าวรานที่รับได้ และมันงดงามในความสัมพันธ์ที่กระท่อนกระแท่นแบบนี้ ถ้าอ่านตอนยังไม่ผ่านประสบการณ์เท่าตอนนี้ อาจจะอินกว่านี้ อาจจะฟูมฟายกว่านี้ แต่พอวัยนี้มองไปก็จะแบบว่า ไม่เป็นไรเลย แตกสลายไปเถอะ เจ็บปวดให้พอ ย้ำคิดย้ำทำกับวังวนนั้นให้ถึงที่สุด แล้ววันหนึ่งที่ไม่รู้เมื่อไร มันก็จะดีขึ้น โตขึ้น เห็นและเข้าใจโลกอย่างจริงจังมากขึ้น

เป็น Coming of Age ที่มัดรวมประเด็นเรื่องตัวตน เพศ ความสัมพันธ์ และปัญหาครอบครัวได้อย่างสอดรับกันดี ไม่ได้ดูฝืนที่เอามามัดรวมกัน แต่ขมปี๋ ติดหวานปลายลิ้นจากกลิ่นแดดกลิ่นฝนและต้นมะเฟือง

[Reader · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือของค่ายโปรดตอนแรกเห็นรีวิวเห็นคนร้องไห้แอบหวั่นจะไหวไหมแต่พออ่านจบน้ำตาไหลหยดเดียวจ้า 55555 ไม่ใช่ไม่ดีแต่ช่วงวัยนี่ไม่แมทกับหนังสือเล่มนี้ ส่วนตัวมีปัญหาครอบครัวออกจะบ่อย แต่ก็ไม่สามารถรู้สึกไปด้วยกับเมษาได้ได้แต่เพียงเข้าใจความไร้เดียงเพราะล้านคนล้านนิสัย นิสัยแบบเมษาคือประเภทของเด็กม.ต้นในชีวิตจริงที่เจอบ่อยมากได้แต่คิดในใจ เอ๋ ในหัวคนแบบนี้คิดอะไรกันแน่ ไม่ใช่ว่าโมโหเขา แค่อยากเข้าใจความคิดในหัวเขาและเหตุผลของเขาพอได้มาเข้าใจความคิด pov ของตัวละครก็สบายใจละ แต่คงต้องบอกว่าตะวันน่ารักมากๆอยากลูบหัวฟุดๆ ส่วนไนท์ก็🥹🥹 ไนท์เก่งมากอยากให้ไนท์ได้เจอแต่คนดีๆในชีวิตนี่เป็นคนหวงตัวเหมือนกันเข้าใจครสดีเลย แอบโหว่งตอนจบ เพราะจากเป็นหรือจากตาย ก็ไม่โหว่งเท่าจากหายปล่อยแต่ความงงงวยสงสัยของผู้อ่าน

[h. · Rating 5 out of 5]

ลมพายุที่ก่อตัวในใจเด็กทั้ง 3 คน ไม่มีใครรู้เลยว่าพายุจะสงบ หรือจะพัดพาไปที่ไหน

ทุกความสัมพันธ์บางทีการพูดคุย การสื่อสาร อาจไม่ใช่ทางออกเสมอไป หลายครั้งที่พยายามฝืนยิ้ม อดทน ปากบอกไม่เป็นไร ในใจก็แอบหวังว่าสักวันคงดีขึ้น

แต่กลับกลายเป็นไม่เลย แตกสลาย จมลงไปในทะเลน้ำตา ดำผุดดำว่าย หลงทาง หาทางกลับบ้านไม่เจอ ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าควรจะไปทางไหนต่อดี ท่ามกลางความหลงทางนั้น เด็กอายุ 15 ปี ที่ยังไม่ได้รู้จักโลกนี้อะไรมากมาย ยังต้องดิ้นรน ตะเกียกตะกายมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เพื่อใคร แค่เพียงเพื่อตัวเอง

ดีมากค่ะ 😭

[Chanyeka C. · Rating 3 out of 5]

ภาษาดี ลื่นไหล ชวนฝัน แต่เนื้อเรื่องยังทื่อไปหน่อย

[Natsuda Mungoomklang · Rating 5 out of 5]

ชอบมาก มากๆ ภาษาสวย บรรยายดี เราอินตามทั้งเล่มเลย ไม่มีตรงไหนที่ขัดใจเลย แต่นั่นแหละ ที่เรารับรู้ทั้งหมดเหมือนเป็นบันทึกของเมษาในช่วงเวลาที่มีตะวันอยู่

[Y28OUTH]

เขียนดีเกิ้นนนน
ตั้งแต่หน้า 226 เป็นต้นไปคืออ่านผ่านม่านน้ำตาสุดๆ
รักตัวละครทั้ง3คนเลย โลกที่แบกอยู่หนักคนละแบบไม่แพ้กัน ไม่ได้เข้าใจเมษาหมดแต่สัมผัสถึงความเหงาและโดดเดี่ยวมากๆๆๆๆๆๆๆ

😭😭😭

[🎵 · Rating 3 out of 5]

ไม่เคยชอบหนังสือเล่มไหนน้อยกว่าที่คาดไว้เพียงเพราะหนังสือเล่มนั้นใช้การเล่าเรื่องแบบ first person narrative มาก่อน แต่กับเล่มนี้นึกเสียดายจริง ๆ ที่ไม่ได้เข้าถึงความรู้สึกนึกคิดของตัวละครที่น่าสนใจพอกันอย่างตะวันกับไนท์

[Athicha · Rating 5 out of 5]

อ่านทีเดียวจบ อืม หน่วง ก็ดี

[Rin ReadRead · Rating 3 out of 5]

I use this book as reading material for my Thai language learning. I have nothing to say but acknowledge this is a short but a sad story.

[MonoNoAware · Rating 5 out of 5]

ตอนระหว่างอ่านก็แฝงไปด้วยมวลความอึดอัด ก็หวังว่ามันจะคลี่คลายหรือสดใสเมื่อตอนจบ ทว่า...ตอนจบนั้นแทบปล่อยโฮ จุกแน่นในอก เจ็บแปลบแทบแหลกสลายแทนตัวละคร

[Reader · Rating 5 out of 5]

หลายรสชาติ ทั้งอบอุ่น เจ็บแสบในหัวใจ คิดถึงเมษา

[Anassasu · Rating 4 out of 5]

เมษาลาตะวัน
โดย — September’s blue 🩵

ไม่เป็นไรนะ เมษา ไม่เป็นไร

เมษาลาตะวัน คือ นิยายแนว coming of age ที่บอกเล่าเรื่องราวของเด็กชายสามคน—เมษา ตะวัน และไนท์—ผู้ต่างรู้สึกว่าตนเองเป็นคนนอก เป็นสิ่งแปลกแยกจากทั้งสังคมและครอบครัว พวกเขาต้องเผชิญ���ับปัญหาในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตวัยเยาว์ ทั้งการค้นหาตัวตน การตามหาพื้นที่ปลอดภัย และการเรียนรู้ที่จะยอมรับตัวเอง

บรรยากาศของเรื่องอบอวลไปด้วย มิตรภาพและความรักที่งดงามแต่เจ็บปวด 💔 เป็นความเจ็บที่ไม่ได้ทำลาย หากแต่ค่อย ๆ โอบประโลมและฮีลหัวใจผู้อ่านไปพร้อมกัน ผ่านภาษาที่สละสลวย อ่านง่าย แต่ทรงพลัง จนทำให้เราสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า “การเติบโตนั้นไม่เคยเป็นเรื่องง่าย”

เรื่องราวถูกเล่าผ่านมุมมองของ เมษา เด็กนักเรียนมัธยมต้นที่ต้องเผชิญกับครอบครัวที่แตกสลาย พ่อแม่เลิกรากัน พ่อย้ายออกไปอยู่ที่อื่น ส่วนแม่ก็ไม่อาจมอบความใส่ใจให้เขาได้อย่างที่ควร เมษาจึงต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว แตกสลาย และไร้ที่พึ่งพิงทางใจ

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาได้พบกับ ตะวัน เด็กชายข้างบ้านที่สดใสสมชื่อ แต่ภายในกลับรู้สึกว่าตนเองไม่เป็นส่วนหนึ่งของที่ไหน และ ไนท์ เพื่อนร่วมชั้นผู้ปิดกั้นหัวใจ ไม่เปิดโอกาสให้ใครเข้ามาใกล้ ทั้งสามคนค้นพบว่าพวกเขามีจุดร่วมเดียวกัน คือการถูกนิยาม—ทั้งจากสังคมและจากตัวเอง—ว่าเป็น “คนนอก” ในเมืองเล็ก ๆ ที่พวกเขาอาศัยอยู่

การได้มาเจอกันของเมษา ตะวัน และไนท์ จึงเปรียบเสมือนแสงสว่างเล็ก ๆ ที่ส่องเข้ามาในชีวิตอันมืดหม่น มิตรภาพของ��วกเขากลายเป็นพื้นที่ปลอดภัย เป็นที่ที่ทำให้รู้สึกว่าตนเองมีคุณค่า พวกเขาใช้เวลาร่วมกันในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง และร้านโกโก้ข้างโรงเรียน—สถานที่ธรรมดา แต่เต็มไปด้วยความหมาย เป็นที่ที่พวกเขาสามารถเป็นตัวเองได้โดยไม่ต้องกลัวการตัดสิน

ทว่าท้ายที่สุดแล้ว ทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนผ่าน มิตรภาพ ความทรงจำ และช่วงเวลานั้น ค่อย ๆ กลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวของวัยเยาว์ ที่หลงเหลือไว้เพื่อย้ำเตือนว่า การเติบโตคือกระบวนการที่ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดเสมอ

ส่วนตัวแล้ว ประทับใจอย่างมากกับประเด็นหลักที่ผู้เขียนเลือกหยิบยกมาเล่า เพราะเป็นประเด็นที่ใกล้ตัว และอาจเคยเกิดขึ้นจริงกับชีวิตของใครหลายคน เมษาลาตะวัน ทำให้เราเข้าใจลึกขึ้นว่า การก้าวข้ามช่วงชีวิตวัยเด็กนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อเด็กคนหนึ่งต้องเผชิญกับปัญหาครอบครัวและการตัดสินจากสังคม ทั้งหมดนี้ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างตรงไปตรงมา สมจริง และลึกซึ้ง จนผู้อ่านสามารถรับรู้และสัมผัสถึงความเจ็บปวดนั้นได้อย่างชัดเจน

ในด้านภาษา ผู้เขียนเลือกใช้ภาษาที่อ่านง่าย ลื่นไหล แต่ยังคงความงดงามและสละสลวย ชวนให้ผู้อ่านดำดิ่งไปกับอารมณ์และรสชาติของชีวิตในช่วงวัยแห่งการเติบโตได้อย่างเป็นธรรมชาติ

เมษาลาตะวัน อาจไม่ใช่นิยายที่อ่านแล้วรู้สึกสบายใจตลอดเวลา แต่เป็นเรื่องราวที่จริงใจ อ่อนโยน และเข้าใจหัวใจของคนที่เคยรู้สึกโดดเดี่ยว หากคุณเคยรู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นที่ยอมรับ เคยโหยหาพื้นที่ปลอดภัย หรือเคยผ่านวัยเยาว์ที่ไม่ง่ายเลย นิยายเรื่องนี้อาจโอบกอดคุณเบา ๆ แล้วกระซิบว่า

“ไม่เป็นไรนะ… การเติบโตของเธอ มีคุณค่าเสมอ” 🌻

[Nanappp · Rating 5 out of 5]

"ให้ตายสิ! craft คำได้เก่งชะมัดยาด" นี่คือสิ่งที่คิดหลังจากอ่านไปได้ 3 - 4 ตอน

ละนี่มันอะไร dead poet society ref. มาก ดังที่เอ่ยเลย (เหมือน what if เลยแต่ละเอียดกว่า สมเหตุสมผลกว่า) ที่จริงแค่ชื่อเรื่องก็เดาได้แล้วแหละว่ามันจะจบยังไง---ใช่ ขมปร่าเลยไอสัส ก็คิดไว้อยู่แล้ว แต่ขมมมม

จริงๆกะจะให้ 4 ดาวแหละ แต่ะอ่านจนจบ เคเลย เอาไป คุณเอา 5 ดาวไปก็ได้! พูดกันตามตรงถ้าเซ็ตติ้งไทยๆเท่าที่เคยอ่านของนข.รุ่นทวิตเตอร์ (อ่านมาน้อยเลยเทียบไม่ถูก) เราชอบเมษาลาตะวันมากที่สุดเลย

เราชอบที่ตั้งแต่อ่านมาตั้งแต่หน้าแรก ภาษาและถ้อยคำที่ใช้บรรยายทำให้เรารู้สึกมีอารมณ์ตามไปได้ตลอด ตอนมีความสุข ก็มีความสุขจริงๆ ตอนท้ายๆที่อึดอัด ก็อึดอัดจริงๆ สำนวนอาจกระชับจนทำให้เราคิดว่า ยุคนี้ชอบเน้นกระชับสั้นๆรึไงนะ แต่ก็ยังออกมากลมกล่อมและเร้าอารมณ์อยู่ดี

และที่ทำให้เราชอบคือ ตั้งแต่อ่านมา ไม่รู้สึกถึงการปั้นประดิษฐ์ให้สวยหรูโออ่า ทุกคำและเนื้อเรื่องที่เขียน "มีชีวิตอยู่จริง" และ "เรียล"จริงๆ การเปรียบเปรยก็ทำได้เฉียบและสวยงามด้วย แม้บางประโยคที่อ่านเราก็คิดอยู่นะว่ามันหรูไป แต่รวมๆทั้งเรื่องก็ถือว่าดีมากๆ

เรื่องนี้เป็นความไทยยยยที่ไม่ดัดจริต ปั้นแต่งเลย แบบอ่านง่านสุดๆ อ่านแล้วเก็บไปฝันถึงชีวิตมัธยม ขีวิตสมัยก่อนเลย (คุณสอบผ่านแล้วสำหรับเรา) แค่ไข่เจียวหยดตึ๋งๆ กุก็จินตนาการและมีอารมณ์ร่วมได้แล้ว นี่คือสิ่งที่นิยายประเทศอื่นทำไมได้ นี่คือสิ่งที่นิยายไทยทำให้กับเราชาวไทยได้ ---มันเจ๋งมากๆ ทำให้เราอยากอ่านเซ็ตติ้งไทยอีกเลย ดีมากๆๆ เพราะปกติเราไม่อ่านเซ็ตติ้งไทยเลย ถึงอ่านมาก็รู้สึกเฉยๆ มีเรื่องนี้เรื่องแรกทีทำให้เรารีเลทจริงๆ

อาจจะเสียดายตัวละครอย่างไนท์ที่บทบาทน้อยจัด เคมีออกจะดี แต่ก็พอรับได้ ตะวันก็น่ารักดีส่วนเมษา...เอาไปเลยร้อยเต็ม อินจัด เชื่อสุดใจว่าทำไมถึงคิดจะฆ่าตัวตาย น้องทำทุกทางแล้วจริงๆ🥺😭
ยิ่งในสมัยนั้นมีข้อจำกัดมากมายทางการสื่อสาร นิสัยของตัวเมษาเอง ละยิ่งมีปัญหาครอบครัวอะไรอีก (แค้นอันสุดท้ายมากจริงๆ สะท้อนจนไม่รู้จะสะท้อนไงละเด้อพี่) ทุกอย่างผลักดันให้เมษาตัดสินใจจบชีวิตตัวเองจริงๆ


แอบไปอ่านรีวิว tamarind ของตัวเองอีกรอบมา เราพบว่าเราชอบที่ให้เมษาผู้เล่าเรื่องเป็นสายนักเขียนนักอ่านอยู่แล้ว ดังนั้นการเล่าเรื่องอย่างละเอียดลออเลยเชื่อมั่นได้แม้จะเป็นเด็กสิบห้าก็ตาม แต่ข้างบนเรารู้สึกว่าเกินจริงไปหน่อย


แต่อ่านอีกที เมษาตายไปแล้ว หรือหลบหนีสำเร็จกันนะ...ผู้รู้คงมีแต่คนเขียนเท่านั้นแหละ

[⭒ be your friday · Rating 5 out of 5]

เมษาลาตะวัน ( in my opinion)
เป็นเล่มที่เราอ่านจบแล้วมีน้ำตา แล้วก็นั่งเหม่อไปพักสักนึงเลย เพราะรู้สึกรีเลทกับตัวเองไม่น้อย ในประเด็นการมองว่าตัวเองเป็นคนนอก แต่พอเรามองย้อนไป ตัวละครเมษายังเป็นแค่เด็กมัธยมคนนึงเอง แต่กำลังต้องตัดสินใจ และพยายามจัดการความคิดตัวเองที่มันมากมายสำหรับเด็กมัธยมขนาดนี้

เป็นเล่มที่เรารู้สึกว่าเราอ่านจบไว เพราะปกติเป็นคนอ่านหนังสือได้แค่แป๊บ ๆ แล้วต้องไปทำอย่างอื่นก่อน แต่เราอ่านเมษาไวกว่าเล่มอื่น
สำหรับเรา เมษาเป็นเล่มที่ภาษาไม่ซับซ้อนอะไร อ่านง่าย แล้วก็อ่านเพลิน เราอินและเข้าใจร่วมไปกับความรู้สึกของตัวละครทั้งสาม ทั้งเรื่องของเมษา ที่ไม่เป็นอันหนึ่งของสถานที่ไหน(ในความคิดน้อง) หรือจะเรื่องของไนท์ เรื่องของตะวัน และความรู้สึกดี ๆ ที่ได้จากมิตรภาพของเด็ก ๆ

หนังสือทำให้ค่อย ๆ ผูกพันกับความสัมพันธ์ของตัวละครไปเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดเราก็มีน้ำตา สำหรับเราตอนช่วงท้าย ๆ แอบรวบรัดเร็วไปนิดหน่อย แต่ถ้าถามว่าคุ้มค่าที่ได้อ่านไหม เราว่าคุ้มค่า

เราชอบแก่นของเรื่อง จริง ๆ ไม่แน่ใจว่าแก่นของเรื่องคือ การเป็นคนนอกหรือเปล่า แต่อ่านแล้วมันเจ็บ ๆ หัวใจ เด็กวัยนั้นที่ต้องเจอและต้องคิด ตัดสินใจ เผชิญกับความรู้สึกที่ตีว่าเป็นคนนอกมันเจ็บขนาดไหน และการได้เห็นตัวละครตัดสินใจอะไรสักอย่าง สำหรับเรามันก็สนุกเลย มีจุดพีค จุดให้ลุ้น อะไรต่าง ๆ

ภาษาของคุณนักเขียนอ่านง่ายและเข้าใจง่าย ชอบตั้งแต่บทนำ ที่เขียนเกี่ยวกับผู้คนเต้นรำในพายุ อ่านทีเดียวเข้าใจเลยในครั้งแรก ชอบมาก คิดว่านักเขียนคิดได้ไง555 มันตรง มันเจ็บลึกมาก อ่านแล้วโห ถึงเราจะยืนปลอดภัยอยู่ตรงนี้ แต่ความเหงาก่อตัวเป็นความรู้สึกโดดเดี่ยว รู้สึกถึงการเป็นนอกจนถึงขั้นต้องอยากขวนขวายเข้าไปในพายุ เพื่อที่จะอยู่ท่ามกลางผู้คนเลยเหรอ ชอบมาก เจ๋งดี และในบทอื่น ๆ ก็ด้วย เป็นหนังสือที่ต้องอ่านสักครั้งจริงสำหรับเรา

ปล. เราชอบปกหนังสือมากกก ปกสวยมาก ๆ ชอบมากมาย

[Jolyne ||| · Rating 5 out of 5]

คนที่อินก็อินเลยคนที่ไม่อินก็ไม่อิน แต่ส่ว��ตัวอินรู้สึก related กับตัวละครได้ง่าย อ่านไป3รอบอินทุกรอบแต่ไม่ได้ถึงกับร้องไห้ ชีวิตของแต่ละคนคือบัดซบ ขมขื่นจัดๆ ชีวิตของเด็กคนนึงที่จะต้องมาเจอกับความล้มเหลวของผู้ใหญ่ เมษา พ่อแม่เลิกกันครอบครัวแตกเพราะปากของชาวบ้าน ไนท์ โดนล่วงละเมิดทางเพศจากลูกค้าที่มีอำนาจมากกว่าความปลอดภัยของตัวเอง ตะวัน การไม่ถูกยอมรับกับสิ่งที่เป็นจากพ่อ ทุกคนมีปัญหาเป็นของตัวเองจริงๆ ได้ใช้ชีวิตช่วงหนึ่งด้วยกันจริงๆ แต่งานเลี้ยงก็ย่อมมีวันเลิกลา ทุกคนต่างก็ต้องเดินหน้าไปใช้ชีวิตของตัวเอง เมษาคือเด็กที่หลงทางในทางเลือกของพ่อแม่ ตังเอง และสังคม แอบหงุดหงิดช่วงจบ เพราะจมจัดๆ เมษาหายไปแบบไร้ร่องรอย อยู่ ตาย ร้าย ดี ไม่มีใครรู้ เป็นวรรณกรรมร่วมสมัยที่ทำออกมาดีจริงๆ🌟🌟🌟🌟🌟

[morareds · Rating 4 out of 5]

ไม่เคยอ่านหนังสือแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นหนักขนาดนี้มาก่อน ถือว่าทำงานหนักกับเรามากที่สุดเลยในปีนี้ เป็น coming of age ที่จะติดอยู่ในใจเราไปอีกนาน

เมษาลาตะวันพาเราไปสำรวจเรื่องราวของ “เมษา” และความสัมพันธ์ของกลุ่ม “บุคคลภายในห้ามเข้า” ที่มีสมาชิกคือ “เมษา” “ตะวัน” และ “ไนท์” เด็กวัยรุ่นสามคนที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอก เป็นอะไรก็ตามที่ไม่ได้สลักสำคัญในสถานที่ใดเลยยกเว้นภายในห้องเล็กๆที่เป็นแหล่งพักใจของทั้งสามคน

สาเหตุหลักๆที่หนังสือเล่มนี้ทำงานกับเราหนักมาก เพราะเราเข้าใจมากๆว่าเมษารู้สึกยังไง เราเคยเจอเรื่องแบบเดียวกันกับเขามาก่อน เพราะฉะนั้นทุกๆย่อหน้า ทุกๆอารมณ์ของเมษา ทุกการตัดสินใจของเขา เราเข้าใจหมดเลย ความรู้สึกที่ว่า แล้วตกลงเราต้องอยู่ตรงไหน จะให้เราไป ถามเราหรือยัง ทำไมถึงไม่คิดจะถามอะไรเราบ้าง หรือทำไมเราถึงไม่ควรรู้ ทำไมถึงไม่บอกเราในเมื่อสุดท้ายทุกคนก็จะต้องมาคาดหวังให้เราเข้าใจและต้องยอมรับให้ได้ในทุกเรื่อง เราโคตรเข้าใจเลย อยากเข้าไปกอดแล้วบอกว่าอดทนอีกนิด แล้วมันจะดีขึ้นเอง มันอาจจะไม่ได้ดีขึ้นจนเราใช้ชีวิตได้แบบราบรื่น แต่ท้ายที่สุดแล้วมันจะดีขึ้นแน่นอน มันจะไม่เป็นไร แต่ตัวเราในตอนนั้นก็คงจะตอบกลับมาคล้ายๆกันว่าทนอีกแม้แต่วินาทีเดียวก็จะหายใจไม่ออกแล้ว อะไรแบบนั้น

บวกกับการเขียนที่สื่ออารมณ์ได้อย่างชัดเจน สุขุมนุ่มลึกแต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เรารู้สึกเหมือนได้อยู่ในธรรมชาติ ทำให้เรารู้สึกมีอารมณ์ร่วมไปกับมันมากขึ้นกว่าเดิม เราใช้ระยะเวลาอ่านไม่นาน (ถ้าไม่นับจังหวะที่พักเพื่อไปร้องไห้) แต่รู้สึกผูกพันกับเด็กๆทั้งสามคนมาก ห้องเล็กๆที่นั่งเล่นกัน ร้านพี่ปัญกับนมปั่นแสนอร่อย การวิ่งตากฝนโดยที่ไม่สนสักนิดว่าวันต่อมาจะป่วยจนตัวร้อนเป็นไฟ มีทั้งความสดใส และความเจ็บปวดที่มากเกินกว่าจะมีผู้ใหญ่คนไหนมาเข้าใจ ความรู้สึกที่อย่างน้อยแค่ได้อยู่ในที่ที่เป็นตัวเอง มีที่ให้พักพิงเวลาไม่รู้จะไปพึ่งใคร และได้รู้สึกว่าที่จริงแล้วตัวเองก็สำคัญกับใครบางคนเหมือนกัน รอยแตกร้าวทั้งหมดในนี้หลอมรวมให้หนังสือเล่มนี้เป็น coming of age ที่สมบูรณ์แบบ

ไม่ว่าจะเป็นวัยรุ่นหรือโตขึ้นอีกสักเท่าไร เราก็ยังอยากให้มีคนคอยอยู่ข้างๆตอนเราเจอความเจ็บปวด โดยจะไม่ได้รับคำพูดที่แสดงออกว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องเล็กน้อยแบบที่เราเคยเจอมา และแบบที่ใครหลายๆคนก็เคยเจอ และเราขอให้ไม่ต้องมีเด็กคนไหนต้องอยู่ในความเจ็บปวดแบบนี้อีก