У шостай паэтычнай кнізе Ігара Кулікова сабраны вершы, якія былі напісаны ў 2019–2021 гадах. Акрамя таго, зборнік змяшчае пераклады з англійскай мовы і санскрыту.
Чарговы камень у падмурак кансерватыўна-мадэрнісцкага праекту Ігара Кулікова. Мо я ўжо прывыкшы, але калі раней часам здавалася, што Ігар хоча цалкам, дарэшты "правільна" перастварыць мову, дык цяпер новыя словаформы, нечаканыя значэнні знаёмых словаў і зусім новыя словы з’яўляюцца ў адказ на патрэбы верша, каторых слухаецца і плывучы рытм радкоў, куды разнастайнейшы, чым у большасці беларускіх паэтычных зборнікаў. Што да вобразаў, дык яны амаль спрэс рамантычныя і Ігар — хіба не адзіны зараз, у чыіх вершах яны ўсё яшчэ жывыя, імаверна акурат дзякуючы мадэрнісцкай прышчэпцы. Так-та з рамантычнай вобразнасці нашай сучаснай паэзіі не склеіць і вершаванай дсп-дошкі, бо там гэтыя адраджэнскія вобразы былі столькі разоў перапрацаваныя, што ў іх не засталося нічога жывога, яны ператварыліся ва ўпыроў, каторыя сілкуюцца выключна эмоцыямі нацыянальна ангажаваных чытачоў. А ў вершах Ігара яны — жывуць сабе, нібыта так і мае быць.