Δον Κιχώτης: Τόμος Α΄

by Miguel de Cervantes Saavedra, Ηλίας Ματθαίου (Translator), Salvador Dalí (Illustrator)

Ο Δον Κιχώτης, του Μιγκέλ Θερβάντες, ένα από τα κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, εξακολουθεί να συγκινεί μέχρι σήμερα, γιατί είναι βαθιά ανθρώπινο.
Οι δυο χαρακτηριστικοί ήρωες του έργου, ο ονειροπαρμένος Δον Κιχώτης, που αποφασίζει ξαφνικά να γίνει ιππότης, για να υπερασπιστεί τους αδύνατους και τους κατατρεγμένους, παρέα με τον αγαθό υποκόμο του Σάντσο Πάντσα, θα μπλεχτούν σε χίλιες δυο περιπέτειες, άλλοτε διασκεδαστικές, άλλοτε δραματικές.
Όλοι μας λίγο πολύ κρύβουμε μέσα μας ένα Δον Κιχώτη και ένα Σάντσο Πάντσα.
Αυτό το αταίριαστο κι όμως αχώριστο ζευγάρι συμβολίζει τη διπλή ανθρώπινη φύση. Είναι η φαντασία και η λογική που μπλέκονται και αντιμάχονται η μια την άλλη, αλλά τις κουβαλάμε πάντα μέσα μας.

Genres: Literature

448 pages, Paperback

First published January 1, 1615

About the author

Miguel de Cervantes y Cortinas, later Saavedra was a Spanish novelist, poet, and playwright. His novel Don Quixote is often considered his magnum opus, as well as the first modern novel.

It is assumed that Miguel de Cervantes was born in Alcalá de Henares. His father was Rodrigo de Cervantes, a surgeon of cordoban descent. Little is known of his mother Leonor de Cortinas, except that she was a native of Arganda del Rey.

In 1569, Cervantes moved to Italy, where he served as a valet to Giulio Acquaviva, a wealthy priest who was elevated to cardinal the next year. By then, Cervantes had enlisted as a soldier in a Spanish Navy infantry regiment and continued his military life until 1575, when he was captured by Algerian corsairs. He was then released on ransom from his captors by his parents and the Trinitarians, a Catholic religious order.

He subsequently returned to his family in Madrid.
In Esquivias (Province of Toledo), on 12 December 1584, he married the much younger Catalina de Salazar y Palacios (Toledo, Esquivias –, 31 October 1626), daughter of Fernando de Salazar y Vozmediano and Catalina de Palacios. Her uncle Alonso de Quesada y Salazar is said to have inspired the character of Don Quixote. During the next 20 years Cervantes led a nomadic existence, working as a purchasing agent for the Spanish Armada and as a tax collector. He suffered a bankruptcy and was imprisoned at least twice (1597 and 1602) for irregularities in his accounts. Between 1596 and 1600, he lived primarily in Seville. In 1606, Cervantes settled in Madrid, where he remained for the rest of his life.
Cervantes died in Madrid on April 23, 1616.
-Copied from Wikipedia

Reviews

[Eirini Proikaki · Rating 4 out of 5]

Είχα διαβάσει κάποτε τον Δον Κιχώτη του Θερβάντες σε κάποια διασκευασμένη έκδοση αλλά δεν θυμόμουν οτι το βιβλίο είναι τόσο αστείο. Δεν ξέρω αν έφταιγε η συντομευμένη έκδοση ή αν τα χρόνια που πέρασαν άλλαξαν τα γούστα μου, πάντως αυτή τη φορά, ειδικά το πρώτο βιβλίο, το βρήκα ξεκαρδιστικό.
Μας περιγράφει ο συγγραφέας τις περιπέτειες του αγαπημένου ιδαλγού που " ...δόθηκε τόσο πολύ στα διαβάσματά του, που περνούσε τις νύχτες χωρίς να κλείνει μάτι και τις μέρες χωρίς να ξεθολώνει το μυαλό του. Κι έτσι, απ' το να κοιμάται λίγο κι απ' το να διαβάζει πολύ, του ξεράθηκε το τσερβέλο."
Απο το πολύ διάβασμα ιπποτικών ιστοριών, λοιπόν, ο ήρωάς μας λάλησε, φόρεσε πανοπλία, έγινε Δον Κιχώτης, καβάλησε το ξερακιανό άλογό του και ξαμολήθηκε να τα βάλει με γίγαντες, να σώσει όμορφες δεσποσύνες, να πολεμήσει και να δοξαστεί.
Μαζί του ο σκουταριώτης του ο απλοϊκός χωριάτης Σάντσο που οι διάλογοί του με το αφεντικό του, διανθισμένοι με άφθονες παροιμίες που τόσο τις αγαπάει, είναι για μένα το πιο απολαυστικό κομμάτι του βιβλίου.
Αυτοί οι δύο έφαγαν τόσο ξύλο στο πρώτο μέρος του βιβλίου που απο μια τους λυπόμουν κι απο την άλλη γελούσα με τις γκάφες τους. Και πώς να μην γελάσω; Στα μάτια του Δον Κιχώτη οι ανεμόμυλοι γινόταν γίγαντες, οι πόρνες παρθένες πριγκίπισσες, τα χάνια κάστρα, τα κοπάδια αντίπαλοι στρατοί. Κι απο την άλλη μεριά ο Σάντσο σαστισμένος να προσπαθεί να καταλάβει που στο καλό τα βλέπει όλα αυτά ο κύριός του και να βρει τρόπο να αποφύγει το ξυλοφόρτωμα, χωρίς επιτυχία δυστυχώς γι' αυτόν.
Στο πρώτο βιβλίο εκτός απο τις περιπέτειες των δύο φίλων, υπάρχουν και αρκετές εμβόλιμες ιστορίες και αυτό το έκανε πιο ενδιαφέρον και βοήθησε στο να μην γίνει βαρετό παρόλο το μέγεθός του.
Το δεύτερο βιβλίο γράφτηκε δέκα χρόνια μετά απο το πρώτο. Ο Θερβάντες ενοχλήθηκε με έναν τύπο που χρησιμοποίησε τους ήρωες του για να γράψει την υποτιθέμενη συνέχεια των περιπετειών τους κι έτσι έκατσε κι έγραψε αυτός την "πραγματική" συνέχεια.
Μέσα στον δεύτερο τόμο ο Θερβάντες αναφέρει πολλές φορές αυτό το άλλο βιβλίο κατακεραυνώνοντας τον συγγραφέα του. Η αναφορά που με έκανε να γελάσω πολύ ήταν όταν βαζει δαίμονες στις πύλες της κολάσεως να παίζουν διαλύοντας ένα βιβλίο και όταν ο ένας ρωτάει ποιο είναι, γίνεται ο εξής διάλογος:
-Eίναι το δεύτερο μέρος της ιστορίας του Δον Κιχώτη ντε λα Μαντσα, γραμμένο όχι απο τον Θίδε Αμέτε, τον πρώτο του συγγραφέα, παρά από' ναν Αραγονέζο που λέει οτι είναι απο το Τορδεσίλιας.
-Πάρτε το απο εκεί και ρίχτε το στα βάθη της κόλασης, να μην το βλέπουν τα μάτια μου.
- Τόσο άσχημο είναι;
-Τόσο άσχημο, που αν εγώ επι τούτου ήθελα να γράψω χειρότερο δεν θα τα κατάφερνα.
Εντάξει, ήταν λίγο τσαντισμένος ο Θερβάντες.😅
Ο δεύτερος τόμος δεν μου άρεσε όσο ο πρώτος γιατί είχε λιγότερους διαλόγους μεταξύ των δυο ηρώων και γιατί όλο το κομμάτι με τις φάρσες που τους έκαναν ο δούκας και η δούκισσα με κούρασε και με εκνεύρισε λίγο.
Η ιστορία του ιππότη μας μπορεί να είναι πολύ αστεία αλλά στο βάθος της προκαλεί και μια θλίψη. Απο τη μια ο Δον Κιχώτης που είναι τόσο καλός και έχει τις καλύτερες προθέσεις αλλά ζει σε μια φανταστική πραγματικότητα και απο την άλλη αυτοί που τον λοιδορούν και σπάνε πλάκα μαζί του γιατί είναι διαφορετικός. Φτάνουν στο σημείο να στήνουν ολόκληρες υπερπαραγωγές για να γελάσουν εις βάρος του.
Ο Δον Κιχώτης είναι σίγουρα ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί και σήμερα ακόμα κι αν όλοι νομίζουμε οτι ξέρουμε πάνω κάτω την ιστορία. Δεν είναι τυχαίο που άντεξε τόσα χρόνια και που επηρέασε την πορεία της λογοτεχνίας.

[Δαμιανός Λαουνάρος · Rating 3 out of 5]

Φθηνή έκδοση εφημερίδας με αρκετά λάθη αλλά η εικονογράφηση δια χειρός Νταλί, κλέβει τις εντυπώσεις και αποτελεί από μόνη της, σπουδαίο λόγο για να το έχει κάποιος στη βιβλιοθήκη του! Όσον αφορά την πρωτοπορία του έργου του Θερβάντες και τη σημασία που έπαιξε στο γίγνεσθαι της λογοτεχνίας, δεν θα αναφερθώ γιατί είναι γνωστά σε όλους. Παρόλα αυτά οι μακροσκελείς διάλογοι (προσωπικά) με κούρασαν και το περιεχόμενο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ξεπερασμένο για την εποχή. Βέβαια, πάνω που έλεγα να το παρατήσω, γελούσα με την τρέλα του Δον Κιχώτη και τα σχόλια του Σάντσο και συνέχιζα να δω που θα καταλήξει... Είναι και αυτό μια επιτυχία!

[Alexander Theofanidis · Rating 4 out of 5]

Συμπαθής έκδοση για να έρθει κάποιος με χαμηλό κόστος σε επαφή με το έργο στην πλήρη έκτασή του και με ενδιαφέρουσα εικονογράφηση. Τιποτε το εξαιρετικό, φτηνή έκδοση από εφημερίδα.