What do you think?
Rate this book
Juureravi
Kui Pekka Kirnuvaara oli väike, läks tema isa poodi ega tulnudki enam tagasi. Rohkem temast ei räägitud. Aastaid hiljem, kui Pekka on juureravi saamas, selgub, et tal pole mitte ainult halva karmaga hambad, vaid ka hambaarstist vend, kelle isa samuti lapsepõlves hülgas. Vennad asuvad teekonnale, et välja selgitada tõde oma isa kohta, ja see viib nad läbi paljude käänakute Austraalia Põhjaterritooriumini. Ka nõmedad isad on ju siiski isad.
Teel Darwinisse avanevad perekonnasaladused, leitakse uusi pereliikmeid ja kulutatakse meetrite kaupa hambaniiti. Juurteni jõudmine teeb haiget, aga lõunapoolkera tähistaeva all hakkab valu leevenema.
Miika Nousiainen (snd 1973) on Soome ajakirjanik ja kirjanik. Ta kirjutab teravmeelseid, leebeid ja tragikoomilisi romaane sellistel üllatavatel teemadel nagu pikamaajooks, soov olla rootslane ja hambaravi.
Teel Darwinisse avanevad perekonnasaladused, leitakse uusi pereliikmeid ja kulutatakse meetrite kaupa hambaniiti. Juurteni jõudmine teeb haiget, aga lõunapoolkera tähistaeva all hakkab valu leevenema.
Miika Nousiainen (snd 1973) on Soome ajakirjanik ja kirjanik. Ta kirjutab teravmeelseid, leebeid ja tragikoomilisi romaane sellistel üllatavatel teemadel nagu pikamaajooks, soov olla rootslane ja hambaravi.
372 pages, Paperback
First published August 29, 2016
51 people are currently reading
973 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 307 reviews
September 17, 2017
This book is called The Roots. I am sorry, dear English speaking goodreaders, if it's not translated yet (because it's what it seems), cuz you miss a lot of fun. Also a lot of dentist details. Because it's a book about teeth and family. And the roots are relevant in both cases.
Pekka Kirnuvaara, a divorced father of two who works in advertisement, has very bad teeth. Because of that he finally goes to see the dentist and, as he has to do it real fast, he picks one with a private practice. Plus, he notices that the doc has the same last name as his, Kirnuvaara, which is rather rare. Pekka's father has left him and his mom when he was just three and he haven't heard anything about him since, so driven by curiosity (and also just to avoid the inevitable pain), Pekka half seriously asks the doc, if he isn't some relative of his. Esko, the doctor, first rather reluctantly gets into conversation with Pekka - he basically refuses any communication that is other than doctor/patient.
But later the ice is finally broken and they both find out that indeed, Pekka's father is also Esko's father, and he disappeared from both of their lives with no explanation to anyone in both cases. And so freshly reunited brothers start the quest for their Father, the truth and ... more relatives! There's gonna be some surprises awaiting for them not just in the neighborhood, but also overseas.
This book was very heartwarming, even if a bit naive at times. Beginning as something not very serious, it becomes somewhat philosophical and psychological, even if only on "kitchen psychology" level, as Pekka calls it many times in his inner monologues. Both brothers search for their identity, their roots and they find out the truth that isn't always nice. But in the end it helps them to better understand themselves and their families, their own mistakes as well as those of others, they learn to forgive and accept the differences between themselves.
I guess it's also a book about what it means to be Finnish, about remaining what you are, being proud of it, but also accepting others, with their cultural or national differences or plain simple "otherness".
It's also about what it means to be a father and, what is even more important, a good one.
Also you will learn the importance of keeping your teeth clean and healthy, as "Teeth are the window to the soul", as Esko Kirnuvaara said.
And it's all very funny in a bittersweet way. 4.5 stars.
Pekka Kirnuvaara, a divorced father of two who works in advertisement, has very bad teeth. Because of that he finally goes to see the dentist and, as he has to do it real fast, he picks one with a private practice. Plus, he notices that the doc has the same last name as his, Kirnuvaara, which is rather rare. Pekka's father has left him and his mom when he was just three and he haven't heard anything about him since, so driven by curiosity (and also just to avoid the inevitable pain), Pekka half seriously asks the doc, if he isn't some relative of his. Esko, the doctor, first rather reluctantly gets into conversation with Pekka - he basically refuses any communication that is other than doctor/patient.
But later the ice is finally broken and they both find out that indeed, Pekka's father is also Esko's father, and he disappeared from both of their lives with no explanation to anyone in both cases. And so freshly reunited brothers start the quest for their Father, the truth and ... more relatives! There's gonna be some surprises awaiting for them not just in the neighborhood, but also overseas.
This book was very heartwarming, even if a bit naive at times. Beginning as something not very serious, it becomes somewhat philosophical and psychological, even if only on "kitchen psychology" level, as Pekka calls it many times in his inner monologues. Both brothers search for their identity, their roots and they find out the truth that isn't always nice. But in the end it helps them to better understand themselves and their families, their own mistakes as well as those of others, they learn to forgive and accept the differences between themselves.
I guess it's also a book about what it means to be Finnish, about remaining what you are, being proud of it, but also accepting others, with their cultural or national differences or plain simple "otherness".
It's also about what it means to be a father and, what is even more important, a good one.
Also you will learn the importance of keeping your teeth clean and healthy, as "Teeth are the window to the soul", as Esko Kirnuvaara said.
And it's all very funny in a bittersweet way. 4.5 stars.
January 22, 2025
Ciepła opowieść o odkrywaniu więzi rodzinnych, zabawna i wzruszająca, dzięki @tomoe :)
August 8, 2024
KOCHAAAAAAAAM!
Więcej później
Więcej później
January 19, 2025
Bardzo do mnie ta książka trafiła, autor potrafił rozbawić, jak i wzruszyć. 4,5⭐
Read
April 10, 2017Minulla on selvästi sellainen ongelma, että pidän tavattomasti Miika Nousiaisesta julkisuuden henkilönä, mutta hänen kirjansa eivät puhuttele minua. Vadelmavenepakolainen oli lähes vastenmielistä luettavaa, ja nyt lukemani Juurihoito ei koskettanut kyllä millään tavalla. Sinänsä näppärä sattumalta löydetyn lähisuvun tarina on ihan viihdyttävä, mutta koin monet valinnat naiiveina ja niin sanotut elämänviisaudet ja maailmankatsomukselliset seikat alleviivaavina ja lukijaa aliarvioivina. No, ehkä kokeilen vielä Maaninkavaaraa, se kun sattuu e-kirjana nököttämään "hyllyssä".
January 12, 2025
Niezwykle przyjemna w czytaniu i zaskakująco uniwersalna w swoim przesłaniu książka. Uwielbiam jak takie książki pokazują jak jako ludzie mamy o wiele więcej wspólnego ze sobą niż często myślimy , niezależnie z jakiego kraju pochodzimy i jakie doświadczenia nosimy ze sobą. To powieść przede wszystkim o rodzinie, różnicach pokoleniowych , ale też mierzeniu się że stereotypami i własną przeszłością. Jest też bardzo humorystyczna , próbuje balansować między waleniem czytelnikom prostych wniosków między oczy, a własnym przemyśleniem różnych ważkich tematów. Nie zawsze się to udaje, niektóre przemiany bohaterów zachodzą dość szybko, ale doceniam całość przekazu i wspaniale było śledzić losy postaci, których ciężko nie polubić i kibicować im przez całą krętą podróż.
December 6, 2017
Happy Birthday Finnland!
Ein wunderbar komisches Buch. Wenn man die Finnen etwas kennt, merkt man wie viele Situationen aus dem Alltag stammen könnten. Positive Überraschung des Jahres. Toll.
Ein wunderbar komisches Buch. Wenn man die Finnen etwas kennt, merkt man wie viele Situationen aus dem Alltag stammen könnten. Positive Überraschung des Jahres. Toll.
July 12, 2024
Ależ to była przyjemna lektura! Dla osób z ładnym uzębieniem, bo jest tak zabawna, że wywołuje szeroki uśmiech. Mężczyzna udaje się do stomatologa i odkrywa w nim przyrodniego brata. Ich ojciec miał tendencję do porzucania partnerek z dziećmi i znikania. Bracia go nie znają, ale podejmują próbę jego odnalezienia. Nie spodziewają się, że odbędą taką długą podróż, tak się do siebie zbliżą i przeżyją tyle przygód. Słodka, ciepła opowieść o szukaniu swoich korzeniu i odnajdywaniu samego siebie. Koniecznie!
May 23, 2025
Bardzo ciepła i przyjemna ☺️
July 26, 2024
pocieszna i zabawna, ale też głębsza niż brodzik. bardzo rodzinna. lektorzy robią świetną robotę! (jan marczewski i aleksander orsztynowicz-czyż)
dalej jednak nie lubię speców od marketingu, wdym że myślisz o użyciu pojęć z kręgu kulturowego Aborygenów, by robić reklamę dla stacji benzynowych...
dalej jednak nie lubię speców od marketingu, wdym że myślisz o użyciu pojęć z kręgu kulturowego Aborygenów, by robić reklamę dla stacji benzynowych...
January 16, 2025
3.5/5
Do pewnego momentu byłam zachwycona. Obserwowanie rodzącej się relacji dwóch bardzo dojrzałych już mężczyzn, którzy zmagają się z syndromem odrzuconego dziecka i doglądanie tego nieporadnego kluczenia wokół siebie nawzajem - wspaniałe, urocze, prawdziwe.
Potem zaczęły się podróże i poszukiwania ojca. Im dalej w las, tym treść wydawała się bardziej rozwleczona niż powinna i straciłam nieco zainteresowanie. Coraz częściej wkradały się moralizatorskie tony, a nacisk przekładał się miejscami na inne tematy (np. rdzennych mieszkańców pewnego regionu, kwestie imigrantów i mniejszości narodowych) które osobiście mnie tutaj nie interesowały - nie z takim zamiarem sięgałam po tę książkę. Mają znaczenie w kontekście owych "korzeni" i wplecenie ich zdaje się zasadne, ale było tego dla mnie za dużo.
Zrobiło się za słodko i mało realnie. Zaskakująco szybko pewne ograniczenia i wewnętrzne tamy popękały. Nagle okazało się, że jednak starego psa można nauczyć nowych sztuczek, a doskwierające człowiekowi latami wewnętrzne zmory rozwiewają się jak liście na wietrze i znikają.
Słowem, lepiej się zaczęło, niż skończyło, ale to wciąż dobra i warta uwagi lektura.
Do pewnego momentu byłam zachwycona. Obserwowanie rodzącej się relacji dwóch bardzo dojrzałych już mężczyzn, którzy zmagają się z syndromem odrzuconego dziecka i doglądanie tego nieporadnego kluczenia wokół siebie nawzajem - wspaniałe, urocze, prawdziwe.
Potem zaczęły się podróże i poszukiwania ojca. Im dalej w las, tym treść wydawała się bardziej rozwleczona niż powinna i straciłam nieco zainteresowanie. Coraz częściej wkradały się moralizatorskie tony, a nacisk przekładał się miejscami na inne tematy (np. rdzennych mieszkańców pewnego regionu, kwestie imigrantów i mniejszości narodowych) które osobiście mnie tutaj nie interesowały - nie z takim zamiarem sięgałam po tę książkę. Mają znaczenie w kontekście owych "korzeni" i wplecenie ich zdaje się zasadne, ale było tego dla mnie za dużo.
Zrobiło się za słodko i mało realnie. Zaskakująco szybko pewne ograniczenia i wewnętrzne tamy popękały. Nagle okazało się, że jednak starego psa można nauczyć nowych sztuczek, a doskwierające człowiekowi latami wewnętrzne zmory rozwiewają się jak liście na wietrze i znikają.
Słowem, lepiej się zaczęło, niż skończyło, ale to wciąż dobra i warta uwagi lektura.
May 30, 2019
Viena prastesnių šiais metais skaitytų knygų. Tiek dėl viršelio, tiek dėl aprašymo tikrai mažiausiai būčiau atkreipusi į šią knygą dėmesį. Jei ne knygų klubo pasirinkimas, vargu ar kada nors būčiau prisiruošusi susipažinti su šia istorija.
Iš tiesų siužetas labai paprastas - pagrindinis veikėjas tvarkydamasis dantis sužino, jog jo bei odontologo pavardės yra identiškos, o kadangi tai gana retoka pavardė Suomijoje, jau eina suvokti, kad jiedu netikri broliai, tas pats tėvas, tačiau skirtingos mamos. Ir prasideda kelionės po įvairias šalis ir neatrastus žemynus, mat visus savo vaikus palikęs tėvas vis kuria kitas šeimas, kurių ateitis tokia pati - būti paliktiems. O kodėl, sužinosite arba turėsite vietos interpretacijai perskaičius knygą.
Vienareikšmiškai, mano nuomone, kūrinį sugadino labai prastas vertimas. Rašymo stilius labai paprastas, sakyčiau net pernelyg mėgėjiškas. Atrodo, padėtį galėtų gelbėti humoras, tačiau ir jis man buvo labai pro šalį - visiškai ne mano skonio. Tai paminėsiu du dalykus, kurie pasirodė verti knygos, gal nesakysiu skaitymo, tačiau jos užbaigimo ir nenumetimo šalin, nors tiesą sakant, norėjosi ją mesti kuo toliau nuo savęs net du kartus, tai būtų: a) odontologiniai faktai, paaiškinimai, kurie man asmeniškai labai įdomūs ir pavadinčiau tai mini hobiu bei b) kelionių aprašymai (šiek tiek didesnis hobis). Visa kita man pasirodė neverta nei laiko, nei pastangų. Tikrai nėra taip, jog nerekomenduočiau, kiekvieno skonis labai skirtingas, bet jei kažkas mėgsta panašias knygas, kokias mėgstu ir aš, tai rekomenduoti negaliu ir nenoriu.
Iš tiesų siužetas labai paprastas - pagrindinis veikėjas tvarkydamasis dantis sužino, jog jo bei odontologo pavardės yra identiškos, o kadangi tai gana retoka pavardė Suomijoje, jau eina suvokti, kad jiedu netikri broliai, tas pats tėvas, tačiau skirtingos mamos. Ir prasideda kelionės po įvairias šalis ir neatrastus žemynus, mat visus savo vaikus palikęs tėvas vis kuria kitas šeimas, kurių ateitis tokia pati - būti paliktiems. O kodėl, sužinosite arba turėsite vietos interpretacijai perskaičius knygą.
Vienareikšmiškai, mano nuomone, kūrinį sugadino labai prastas vertimas. Rašymo stilius labai paprastas, sakyčiau net pernelyg mėgėjiškas. Atrodo, padėtį galėtų gelbėti humoras, tačiau ir jis man buvo labai pro šalį - visiškai ne mano skonio. Tai paminėsiu du dalykus, kurie pasirodė verti knygos, gal nesakysiu skaitymo, tačiau jos užbaigimo ir nenumetimo šalin, nors tiesą sakant, norėjosi ją mesti kuo toliau nuo savęs net du kartus, tai būtų: a) odontologiniai faktai, paaiškinimai, kurie man asmeniškai labai įdomūs ir pavadinčiau tai mini hobiu bei b) kelionių aprašymai (šiek tiek didesnis hobis). Visa kita man pasirodė neverta nei laiko, nei pastangų. Tikrai nėra taip, jog nerekomenduočiau, kiekvieno skonis labai skirtingas, bet jei kažkas mėgsta panašias knygas, kokias mėgstu ir aš, tai rekomenduoti negaliu ir nenoriu.
May 19, 2024
Prześladowania Romów w Finlandii, próby zdobywania pieniędzy przez osoby skrajnie ubogie w Tajlandii, sytuację Aborygenów, ogólną nienawiść do „innego“. To coś, co wryło się w myśli i ciągle krąży po głowie, krzyczy, że dotychczasowa wiedza była powodem do wstydu, że musimy zgłębić temat. Poza tym aspektem „Korzenie“ to opowieść dobra, choć nie wywołała we mnie większych emocji. Spędziłam z nią udany czas, ale niekoniecznie będę poświęcać jej więcej uwagi we wspomnieniach. Niemniej — zawdzięczam jej wytknięcie mi jak mało jeszcze wiem o świecie. Dziękuję.
May 18, 2020
"La natura, con la sua forza e la sua bellezza, ci sbalordisce. La tela del ragno ha una resistenza impensabile; quando uno squalo perde un dente, gliene ricresce subito uno nuovo; e la coccinella è in grado di ritrarre le ali in un centesimo di secondo. Tutti fatti sorprendenti, certo, ma anche un animale resterebbe a bocca aperta se gli mostrassimo uno sketch di Spede Pasanen, una puntata dell'Eurovision Song Contest o la democrazia."
May 18, 2018
Knygą galima būtų pavadinti ir Walkabout. Tarp kitko, noriu pareklamuoti kaip priedą prie šios knygos seną gerą filmą: https://www.imdb.com/title/tt0067959/...
August 5, 2020
Un uomo abbandonato dal padre quando era piccolo scopre che il suo dentista è suo fratello maggiore. Insieme vanno alla ricerca del padre, scoprendo di avere altre tre sorelle sparse per il mondo.
Scopriranno anche che il mondo è diverso dai loro preconcetti iniziali e che per capire le cose occorre conoscerle.
Il romanzo è un tripudio di cliché sull'amore, i viaggi, il razzismo, il colonialismo, la famiglia ecccetera. Lo stile è imbarazzante, esprime gli stessi concetti mille volte all'interno della stessa pagina.
Un peccato, vista l'originalità dell'idea iniziale.
Scopriranno anche che il mondo è diverso dai loro preconcetti iniziali e che per capire le cose occorre conoscerle.
Il romanzo è un tripudio di cliché sull'amore, i viaggi, il razzismo, il colonialismo, la famiglia ecccetera. Lo stile è imbarazzante, esprime gli stessi concetti mille volte all'interno della stessa pagina.
Un peccato, vista l'originalità dell'idea iniziale.
September 28, 2016
En ole aiemmin lukenut Miika Nousiaista, mutta hänen kirjansa oli aika lailla sitä mitä odotinkin. Nopea ja helppo lukea, hauska (tosin ihan kaikki huumori ei uponnut tähän kuivakkaan lukijaan) ja kuitenkin samalla kantaa ottava. Hyvä kirja, jota luki mielellään vaikka se omaa kirjamakua ei aivan vastannutkaan. Hauska päästä perjantaina kuulemaan kirjamessuille millainen keskustelu kirjasta syntyy!
May 1, 2020
Pidin kirjasta, jostain syystä olen siirtänyt kirjan lukemista aina myöhempään ajankohtaan. Teksti oli sujuvaa ja helppo seurata, tapahtumia oli paljon mutta ei kuitenkaan liikaa hengästymiseen asti. Tarina oli mukaansa tempaava ja mielenkiintoinen, ja sisälsi myös tietoa ja pohdintoja. Teksti oli myös hauskaa.
September 28, 2017
Šilta knyga apie santykius, šeimos paiešką, dantų valymą ir pripažinimą, kad savo gyvenimą galima keisti kada tik užsimanius.
December 31, 2023
Abbruch nach 30 %. Schale Zahnärzte-Sprüche sind in diesem Fall die Wurzel meiner Langweile. Soll wohl humorvoll sein. Bei mir zuckte beim Lesen kein Mundwinkel.
October 21, 2016
Miika Nousiaisen Juurihoito on kertomus isättömästä miehestä Pekasta, joka sattumalta löytää hammaslääkäriveljensä Eskon. Miehet lähtevät isänsä jäljille ja kertovat matkanteostaan vuorotellen.
Miika Nousiainen on hyvä tarinaniskijä, jonka ironislakoninen tyyli vetoaa. Elämä hammashoitona –asetelma on mielenkiintoinen. Juuret ja juurettomuus toimivat hyvin tarinan keskeisinä teemoina.
Jokin häiritsee, ehkä se on Nousiainen mediapersoonana. Piikikkäiden sutkautusten heittelijä tulee henkilönä liikaa esiin kirjan sivuilla, samalla tavoin kuin kävi toiselle verrattomalle sanasepolle Jari Tervolle aikanaan. Eihän se Nousiaisen vika ole, mutta näin vain tuppaa käymään, jos kirjailija tuo persoonansa julkisuuteen.
Juurihoito on oivaltavaa ja tarkkanäköistä tekstiä, mutta se on aivan liian täynnä kaiken maailman havaintoja, sinällään toki tärkeitä ja vaikuttavia. Ei parasta Nousiaista mutta huono saavutus ei ole, että kirjaa lukiessa varasin ajan hammastarkastukseen ja ostin hammaslankaa.
Miika Nousiainen on hyvä tarinaniskijä, jonka ironislakoninen tyyli vetoaa. Elämä hammashoitona –asetelma on mielenkiintoinen. Juuret ja juurettomuus toimivat hyvin tarinan keskeisinä teemoina.
Jokin häiritsee, ehkä se on Nousiainen mediapersoonana. Piikikkäiden sutkautusten heittelijä tulee henkilönä liikaa esiin kirjan sivuilla, samalla tavoin kuin kävi toiselle verrattomalle sanasepolle Jari Tervolle aikanaan. Eihän se Nousiaisen vika ole, mutta näin vain tuppaa käymään, jos kirjailija tuo persoonansa julkisuuteen.
Juurihoito on oivaltavaa ja tarkkanäköistä tekstiä, mutta se on aivan liian täynnä kaiken maailman havaintoja, sinällään toki tärkeitä ja vaikuttavia. Ei parasta Nousiaista mutta huono saavutus ei ole, että kirjaa lukiessa varasin ajan hammastarkastukseen ja ostin hammaslankaa.
January 26, 2021
Tema: Cosa ho capito da questo romanzo.
⠀
Non basta una pastiglia allo xilitolo per sentirsi meno in colpa dopo una tavoletta di cioccolato.
Anche perchè non è assicurato che questa riesca a contrastare veramente l'aggressione degli acidi.
⠀
La vita è un po' come una seduta dal dentista. Quando esci da quella sala puoi star bene, come star peggio.
⠀
E che è meglio non mangiare la neve, se è gialla.
⠀
Un allegoria della vita spiegata in chiave odontoiatrica.
Una famiglia che cerca le proprie radici perdute, combattendo l'aggressione degli acidi e cercando di comprendere, senza giudicare chi
non utilizza il filo interdentale.
⠀
Non basta una pastiglia allo xilitolo per sentirsi meno in colpa dopo una tavoletta di cioccolato.
Anche perchè non è assicurato che questa riesca a contrastare veramente l'aggressione degli acidi.
⠀
La vita è un po' come una seduta dal dentista. Quando esci da quella sala puoi star bene, come star peggio.
⠀
E che è meglio non mangiare la neve, se è gialla.
⠀
Un allegoria della vita spiegata in chiave odontoiatrica.
Una famiglia che cerca le proprie radici perdute, combattendo l'aggressione degli acidi e cercando di comprendere, senza giudicare chi
non utilizza il filo interdentale.
November 3, 2016
En lämmennyt tälle. Kai tässä Nousiainen yrittää kulkea Arto Paasilinnan jalanjäljissä tai jotain, mutta minun mielestäni tämän isän ja sisarusten etsiminen ympäri maapalloa menee liian överiksi. Sääli, koska alkuasetelma Pekan ja Eskon välillä on niin kiinnostava. Siitä olisin mielelläni lukenut pitempään, syvemmin ja enemmän. Nyt olo on ensimmäisen kolmanneksen jälkeen kuin jotain puskafarssia seuraisi, ja aika ajoin ysähdytään tietoiskumaisen suvaitsevaisuusyhteenvedon ääreen. Sinänsä toteutti tehtävänsä eli piti minut hereillä myöhään venyneen lentomatkan aikana.
April 9, 2018
Nousiaisen huumori puree minuun. Tämä oli hauska kirja, mutta kepeän kerronnan alla myös kantaaottava aiheesta, jota meidän kaikkien sietäisi pysähtyä miettimään. Kirja oli yllättävän nopea lukea ja tämä onkin ainoa juurihoito, jonka parissa viihtyy mielellään ja aika kuluu aivan huomaamatta.
June 15, 2019
Videorecensione: https://youtu.be/7T4T9DRR9OU
December 3, 2021
Tämä oli tällainen aikuisten satu: seikkaillaan överisti, mikään ei tule normielämässä melko lailla mahdottoman tielle, ja ympäri maailmaa löytyy aina uusia sisaruksia. Loppu on tietenkin epäuskottavan onnellinen.
Suosikkini olivat sketsihahmomaiset Esko ja Sari. Nuoremmat sisarukset jäivät persoonattomiksi statisteiksi.
Vallitsevan liberaalin arkijärjen mukaisista heitoista olen eri mieltä. Seurasin kuitenkin mielenkiinnolla ja ristiriitaisin tuntein Sarin sverigedemokraattiuden ja arvojen käsittelyä. Maailmanparannushommien ja Australian aluperäiskansan sorron käsittely eivät nekään niin sanotusti ihan puhtaita papereita saa, mutta symppaan yritystä kyllä.
Ei naurattanut samalla tavalla kuin Pintaremontti, lähinnä hymähtelin Eskon pohjattomalle hammasfetisismille.
Luin tämän kesken ollessa Jukka Viikilän haastattelun, jossa hän dissaa juuri tällaista kirjallisuutta. Tavallaan ymmärrän, tavallaan ärsyynnyn ihan todella sellaisesta snobismista. Ei tämä mikään mestariteos tai suurta kirjallisuutta ole, mutta tämä auttoi minut uneen ja rauhoitti monen monta kertaa todella vaikeana ja ahdistavana aikana, ja se on arvo sinänsä. On ihanaa, kun voi olla varma, että joku teos on turvallinen siinä mielessä, että se ei ainakaan aiheuta lisää ahdistusta. Kevyitä hyvän mielen kirjojakin tarvitaan.
Ehkä 2,5 tähteä.
Suosikkini olivat sketsihahmomaiset Esko ja Sari. Nuoremmat sisarukset jäivät persoonattomiksi statisteiksi.
Vallitsevan liberaalin arkijärjen mukaisista heitoista olen eri mieltä. Seurasin kuitenkin mielenkiinnolla ja ristiriitaisin tuntein Sarin sverigedemokraattiuden ja arvojen käsittelyä. Maailmanparannushommien ja Australian aluperäiskansan sorron käsittely eivät nekään niin sanotusti ihan puhtaita papereita saa, mutta symppaan yritystä kyllä.
Ei naurattanut samalla tavalla kuin Pintaremontti, lähinnä hymähtelin Eskon pohjattomalle hammasfetisismille.
Luin tämän kesken ollessa Jukka Viikilän haastattelun, jossa hän dissaa juuri tällaista kirjallisuutta. Tavallaan ymmärrän, tavallaan ärsyynnyn ihan todella sellaisesta snobismista. Ei tämä mikään mestariteos tai suurta kirjallisuutta ole, mutta tämä auttoi minut uneen ja rauhoitti monen monta kertaa todella vaikeana ja ahdistavana aikana, ja se on arvo sinänsä. On ihanaa, kun voi olla varma, että joku teos on turvallinen siinä mielessä, että se ei ainakaan aiheuta lisää ahdistusta. Kevyitä hyvän mielen kirjojakin tarvitaan.
Ehkä 2,5 tähteä.
May 9, 2022
i ricongiungimenti familiari sono il pretesto per una serie di irritanti e semplicistiche lezioncine su argomenti facili facili quali razzismo, minoranze, immigrazione, colonialismo...
nousiainen, ma mi faccia il piacere!
nousiainen, ma mi faccia il piacere!
Displaying 1 - 30 of 307 reviews