Ο χρόνος είναι κύμα

by Γιάννης Πανουτσόπουλος

«Εγώ πίστευα ότι ήξερα αυτή τη γυναίκα καλύτερα κι από όσο ήξερε η ίδια τον εαυτό της. Πολλά έλεγαν για εκείνη, ήταν λέει υστερόβουλη, να την προσέχεις με συμβούλευαν, αν και πρώην σου, θα εμφανιστεί μια μέρα όταν σε χρειαστεί, και λοιπά τέτοια. Εγώ δεν άκουγα τίποτα, είχα αγαπήσει αυτή τη γυναίκα μέχρι τρέλας στην κυριολεξία, κατέληξα με χάπια. Τώρα παίρνω μια καρτέλα χαπάκια κάθε μεσημέρι και ξεκινάω για την παραλιακή ψαροταβέρνα που ήπιαμε την πρώτη μας μπύρα. Περπατάω ανάμεσα στα τραπέζια και κοιτάζω όλα τα πρόσωπα μήπως τη βρω, μήπως με βρει, να μου πει ‘σε χρειάζομαι, ντρέπομαι αλλά σε χρειάζομαι’ κι εγώ τότε θα της πω ‘σε περίμενα, ντρέπομαι, αλλά σε περίμενα’. Πολλές φορές περνώ με το ποδήλατο μέσα από τα τραπέζια, και τότε τρέχουν τα γκαρσόνια να με διώξουν, αλλά δε με προλαβαίνουν, κι αν με προλάβουν με λυπούνται, μόνο ‘φεύγα’ μου λένε, ‘φεύγα τρελέ’ αλλά εγώ δεν είμαι τρελός, εγώ αγάπησα, αυτό έπαθα.»

86 pages, Paperback

First published January 5, 2022

Reviews

[Bookfairytale_ · Rating 3 out of 5]

Το βιβλίο "Ο χρόνος είναι κύμα" του Γιάννη Πανουτσόπουλου @john_panoutsopoulos από τις εκδόσεις Αμείλιχος είναι μια γλυκόπικρη ταινία μικρού μήκους, με μια διαφορά όμως ό,τι είναι γραμμένη με καθημερινές ιστορίες που γίνονται αμέσως οικείες στον αναγνώστη!
Θα μπορούσαν να είναι βιωματικές πολλές από αυτές αλλά και όνειρα που δημιουργήθηκαν από ανήσυχο γεμάτο πόνο ύπνο.
Η αγάπη, η απώλεια, ο δεσμός της οικογένειάς,η θρησκεία και η έλλειψη αυτοσεβασμού είναι κάποια από τα θέματα που συνδέει εύστοχα ο συγγραφέας μέσα σε μόνο λίγες σελίδες δίνοντας το στίγμα της σύγχρονης και όχι μόνο εποχής η οποία παραμένει παγιδευμένη στο χρόνο.
Η απαξίωση της ζωής και η παράδοση άνευ όρων σ'εναν κόσμο χωρίς αγάπη είναι μονόδρομος για τους εύθραυστους ανθρώπους.

[Dimitris · Rating 4 out of 5]

Μα τι πρωτότυπες ιστορίες;! Εντυπωσιάστηκα.

[Ιωάννα Φωτοπούλου · Rating 5 out of 5]

Πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων ανάμεσα στα οποία παρεμβάλλονται ποιήματα. Σαν θραύσματα συναισθήματος ανάμεσα σε ούτως ή άλλως φορτισμένα συναισθηματικά κείμενα. Διηγήματα καλοζυγισμένα, τρυφερά, ανθρώπινα μαζί με το στοιχείο της έκπληξης αφήνουν μια γλύκα στο τελείωμά τους και μια συμπόνια για τον εκάστοτε ήρωα.

Η συλλογή είναι χωρισμένη σε ενότητες. Σαν φάσεις ζωής. Ο ρομαντισμός και το πάθος των 20, το πάμε να ζήσουμε το έργο μας των 30, τα ζόρια που αρχίζουν στα 35, το καταστάλαγμα και η ωριμότητα των 40.

Στην πρώτη ενότητα που τιτλοφορείται πλάσματα άσματα κυριαρχεί μια αίσθηση ματαίωσης και ανεκπλήρωτου. Οι ιστορίες είναι ισοβαρείς. Όλες όμορφες και συγκινητικές, ενίοτε τρυφερά αστείες. Βλέπε Τάκης! Από όλα τα διηγήματα όμως τα τόσο τρυφερά κι ευαίσθητα ξεχώρισα την ιστορία της γυναίκας που για να κερδίσει τη δουλειά που τόσο είχε ανάγκη κατάφερε να φέρεται σαν το τέλειο ρομπότ και να μην την αγγίζει τίποτα. Σε πόση ανάγκη πρέπει να βρεθεί κανείς για να αντέξει κάτι τέτοιο; Θα ήθελα ποτέ να μην το μάθω.

Στη δεύτερη ενότητα με τίτλο όπως στις ταινίες συμβαίνουν τα πιο απίθανα πράγματα. Ένα ψηφιδωτό από σουρεαλιστικές ιστορίες που στ' αλήθεια θα μπορούσαν να είναι σκηνές από ταινία ή φωτογραφικά στιγμιότυπα και στον πυρήνα τους διακρίνει κανείς όνειρα νίκης, απόδρασης, επιβίωσης, πάλης με τον ίδιο τον εαυτό, ιστορίες σεξουαλικής αφύπνισης και αποχωρισμών.

Στην τρίτη ενότητα ένα καλό επίπεδο μανίας οι ιστορίες είναι ακριβώς αυτό που λέει η ενότητα. Τόσο όσο, οριακές και εξίσου ενδιαφέρουσες!

Η συλλογή τελειώνει με την ενότητα των οστών. Τα διηγήματα αυτά είναι όλα πολύ δυνατά. Και η ειρωνία στην "πιστόλια" και "μετά την πιστολιά" τόσο αληθινή. Να διαβάσετε το βιβλίο!

Να το διαβάσετε!

[Elena · Rating 5 out of 5]

Μια διαδρομή στον Χρόνο μέσα από ένα γαϊτανάκι προσώπων και ιστοριών που συμπλέκονται σε κίνηση ρευστή, ταλαντευόμενα ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Τα κείμενα του βιβλίου είναι πυκνά, με μια συναισθηματική δυναμική να τα διαπερνά, η εκκίνησή τους απότομη, θυμίζει το μηχανάκι που βάζει ξαφνικά μπρος ο ήρωας alter-ego του συγγραφέα. Ιδανικά συμπτυγμένα σε μια μικρή, ορισμένες φορές πολύ μικρή φόρμα, διατρέχονται από μια ταχύτητα που όμως δεν ακολουθεί γραμμική πορεία, αλλά μοιάζει να κυνηγά τον ίδιο τον εαυτό της σε μια παλινδρομική κίνηση. Η γλώσσα αναδύει μια εφηβική απελπισία, μια παρορμητική διάθεση που ισορροπεί έντεχνα ανάμεσα στην αφηγηματικότητα και τον λυρισμό, εισάγοντας στη ρεαλιστική περιγραφή των γεγονότων ποιητικά στοιχεία. Οι ήρωες του Πανουτσόπουλου, πλάσματα εύθραυστα, με ασταθή ταυτότητα, χαοτικά και περιπλανώμενα, παίρνουν μια βαθιά ανάσα στο Τώρα, βουτούν στο παρελθόν και εμφανίζονται ξανά με αποτυπωμένα τα σημάδια της μνήμης, με τραύματα που κλείνουν και ξανανοίγουν σε έναν αέναο κύκλο διαρκούς επιστροφής στην αμφιλεγόμενη πατρίδα τους: την παιδική ηλικία.

[Dimitris K. · Rating 5 out of 5]

Άλλη μια ευχάριστη έκπληξη από το Γιάννη Πανουτσόπουλο. Μικρές ιστορίες με μεστή και ώριμη γραφή, χωρίς να χάνουν τη σπιρτάδα και το (μαύρο πολλές φορές) χιούμορ τους.