What do you think?
Rate this book
Szwedzka sztuka kochania. O miłości i seksie na Północy
Zbiór reportaży o związkach, także tych bardzo nietypowych, o miłości, namiętności oraz seksie w Szwecji. Szwecja kojarzy nam się z wieloma fascynującymi rzeczami, także z wyzwoleniem seksualnym. W latach 60. zeszłego wieku narodziło się pojęcie „szwedzkiego grzechu”, którego w formie potępiającej użył swego czasu prezydent USA Dwight D. Eisenhower, oskarżając socjaldemokratyczne państwo szwedzkie, że pozwala społeczeństwu na „grzeszność, nagość i pijaństwo”. Kiedy w Londynie pokazywano w 1971 roku Z języka miłości Torgny Wirgmana, na ulicę wyszły demonstracje. W szwedzkim filmie rozmawiało ze sobą czterech seksuologów. Instruktażowo. Były w nim realistyczne sceny erotyczne i zupełnie niesfingowane sceny masturbacji. Trzydzieści tysięcy angielskich przeciwników sprośności ruszyło w proteście, niosąc transparenty z hasłem „Szwecja – z roku na rok więcej pornografii, więcej samobójstw, więcej alkoholizmu i więcej rzeżączki”. W Stanach Z języka miłości było zakazane przez dwa lata. Dla dzisiejszej Szwecji, która wcale nie jest aż taka rozpustna, a bywa nawet purytańsko wstrzemięźliwa, charakterystyczna jest duża tolerancja dla indywidualizmu ludzkich wyborów zarówno tych miłosnych, jak i czysto seksualnych. Szwecja jest prawdopodobnie najbardziej tolerancyjnym krajem dla osób LGBTQ i dla tęczowych rodzin, to kraj, w którym można otwarcie żyć w związku poliamorycznym (nie jest to częste, ale się zdarza), a zabawki erotyczne w rodzaju wibratorów są dostępne w aptekach.
W książce Jednorożec w szkierowym ogrodzie Katarzyna Tubylewicz po raz kolejny przygląda się w Szwecji, rozszerzając granice tego, czym jest literacki reportaż. Wśród jej bohaterów są zarówno znani reprezentanci szwedzkiej kultury jak i postaci zupełnie anonimowe. Są ludzie, którzy znaleźli szaloną miłość w późnym wieku, rodziny i związki poliamoryczne, poszukujący ekstazy single, ludzie realizujący się w praktykach tantrycznych, tacy, co wierzą w platońskie dwie połówki i miłość na wyłączność, oraz ci, którzy uważają, że monogamia jest w jakiś sposób nieetyczna, są kochankowie tęczowi i rodziny patchworkowe, w których byli mężowie przyjaźnią się ze sobą i wyjeżdżają z byłą żoną na wakacje. Łączy ich wszystkich jedno: głęboka samoświadomość, zgoda na siebie i otwartość na miłość. Bez względu na to, jaka ona jest. Być może będziecie zdumieni, być może coś was zbulwersuje, ale istnieje też możliwość, że Szwedzka sztuka kochania przywróci wam wolność myślenia i czucia.
W książce Jednorożec w szkierowym ogrodzie Katarzyna Tubylewicz po raz kolejny przygląda się w Szwecji, rozszerzając granice tego, czym jest literacki reportaż. Wśród jej bohaterów są zarówno znani reprezentanci szwedzkiej kultury jak i postaci zupełnie anonimowe. Są ludzie, którzy znaleźli szaloną miłość w późnym wieku, rodziny i związki poliamoryczne, poszukujący ekstazy single, ludzie realizujący się w praktykach tantrycznych, tacy, co wierzą w platońskie dwie połówki i miłość na wyłączność, oraz ci, którzy uważają, że monogamia jest w jakiś sposób nieetyczna, są kochankowie tęczowi i rodziny patchworkowe, w których byli mężowie przyjaźnią się ze sobą i wyjeżdżają z byłą żoną na wakacje. Łączy ich wszystkich jedno: głęboka samoświadomość, zgoda na siebie i otwartość na miłość. Bez względu na to, jaka ona jest. Być może będziecie zdumieni, być może coś was zbulwersuje, ale istnieje też możliwość, że Szwedzka sztuka kochania przywróci wam wolność myślenia i czucia.
264 pages, Paperback
First published May 18, 2022
26 people are currently reading
377 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 52 reviews
May 24, 2022
To, że miłość niejedno ma imię, wiemy już chyba dobrze i nie zaskakuje fakt, że w książce Katarzyny Tubylewicz o “szwedzkiej sztuce kochania” znajdujemy bardzo różnorodne historie miłosne. Od życia w związkach mnogich, przez singli, po skomplikowane konstrukcje patchworkowych rodzin. Bardziej zaskakuje to, że książka naprawdę udanie zachęca czytelnika do odpowiedzenia sobie na pytania nie o to, jaki ma stosunek wobec cudzych miłości, a wobec własnego przeżywania tego uczucia.
Z rozmowy z Małgorzatą Anną Packalen Parkman, mieszkającą od lat w Szwecji literaturoznawczynią urodzoną w Polsce dowiedziałem się, że “po szwedzku wyznaniem miłości mogą być słowa ‘jag tycker om dig’, lubię cię”. Bardzo szwedzko się poczułem w tym momencie, bo wyznanie “kocham Cię” w moim języku występuje, ale za każdym razem, gdy już muszę je wypowiedzieć (w sytuacjach prywatnych posługuje się niezbyt rozbudowaną emocjonalnością), to mam poczucie jakiegoś okropnego fałszu i używania słowa, którym można sobie buty wypychać. Teraz kocha się wszystko - produkty, usługi, posty… Lubi również, ale jakoś to “lubię Cię” powiedziane do drugiej osoby brzmi dla mnie intymniej i szczerzej. Zwłaszcza, że można kochać i nie lubić, co w życiu przydarzało mi się zaskakująco często.
Są tu kobiety, które wyjechały z Polski szukając schronienia w kraju, w którym będą mogły żyć bez narażania się na homofobię, jest Maciej Zaremba i Agneta Pleijel, którzy opowiadają o swoim związku. Jest też opowieść o tantrze i rozważania o monogamii, jak i rozmowa ze Szwedem, który wylądował w Polsce i żyje mu się tu całkiem dobrze, ale jednocześnie jest to człowiek zamożny i typ kosmopolity, który odnajdzie się prawie wszędzie. W “Szwedzkiej sztuce kochania” jest sporo “pikanterii”, ale Tubylewicz nie skupia się tylko na ostrzejszych fragmentach życia swoich rozmówców, choć nie ukrywa, że ciekawi ją erotyka i rozmowa o niej. Niesamowicie erotyczna jest rozmowa z Zarembą i Pleijel, mimo że niewiele w niej o seksie, to nietrudno wyczuć napięcie między rozmówcami Tubylewicz.
Czytając ten wywiad zastanawiałem się, czy jacyś polscy twórcy potrafiliby tak szczerze mówić o swojej seksualności, o erotyce w związku i poza nim, o poszukiwaniach i fascynacjach, bez poczucia, że urażą uczucia drugiej osoby. Jako dziennikarze nawet chyba boimy się o to zapytać, dlatego że “polska sztuka kochania” wciąż w wymiarze publicznym jest dość pruderyjna. Szwedzka sztuka kochania jest zaś - przynajmniej w mojej ocenie - oparta na świadomości, że nie jest się samemu, ale też pilnowaniu własnych granic i dbaniu o to, by na przecięciu ja-ty(wy) działo się coś, co jest dla wszystkich akceptowalne. Gdy przestaje - rozstanie/rozwód niekoniecznie są tragedią.
Sporo tu autorki, bo Tubylewicz konfrontuje opowieści swoich rozmówców z samą sobą, czasem może aż nadmiernie, bo drażniło mnie wielokrotne powtarzanie tych samych tez, jak i nadmiernie rozbudowane niekiedy pytania. Jednocześnie znajduję uzasadnienie dla tej metody - oto dziennikarka sama staje się bohaterką tej książki, z którą możemy - jest Polką, wychowaną w katolickim i patriarchalnym świecie - się utożsamiać. Niestety czytając opowieści o stosunku do związków, miłości, rozwodów w Szwecji naprawdę człowiekowi robi się przykro, że aż tak lubimy sobie w Polsce utrudniać życia i na pierwszym miejscu za często stawiamy samych siebie, zamiast jakieś uśrednione dobro ogólne. Co nie znaczy, że Szwedzi i Szwedki są chodzącymi ideałami. Powszechny - przynajmniej sądząc po tej książce - brak romantyzmu nawet mnie, osobę o topornej uczuciowości, przeraża.
Katarzyna Tubylewicz znalazła własną formułę na literaturę opowiadającą o ważnych i niełatwych tematach. Łączy wywiad z minireportażem i felietonem, w żadnym z nich nie pisząc jak dziennikarka prasowa, czy zawodowa reporterka. Literacko brakuje tu czasem uważności na powtórzenia, na to by odpowiedź w wywiadzie nie zaczynała się od powtórzenia pytania (choć to zarzuty bardziej do redakcji), czy pilnowania proporcji między opowieściami, ale może dzięki temu nie dostajemy książki wystudiowanej, a taką, w której jest sporo emocji, z którymi możemy konfrontować własne przemyślenia. Bo więcej niż o Szwedach dowiadujemy się z tej książki o nas samych. I to nie bywają najlepsze wiadomości.
A jak już o miłości rozmawiamy, to w ksiażce znajdziecie zdjęcia Daniela Tubylewicza i to są naprawdę udane i dobrze dobrane fotografie.
Z rozmowy z Małgorzatą Anną Packalen Parkman, mieszkającą od lat w Szwecji literaturoznawczynią urodzoną w Polsce dowiedziałem się, że “po szwedzku wyznaniem miłości mogą być słowa ‘jag tycker om dig’, lubię cię”. Bardzo szwedzko się poczułem w tym momencie, bo wyznanie “kocham Cię” w moim języku występuje, ale za każdym razem, gdy już muszę je wypowiedzieć (w sytuacjach prywatnych posługuje się niezbyt rozbudowaną emocjonalnością), to mam poczucie jakiegoś okropnego fałszu i używania słowa, którym można sobie buty wypychać. Teraz kocha się wszystko - produkty, usługi, posty… Lubi również, ale jakoś to “lubię Cię” powiedziane do drugiej osoby brzmi dla mnie intymniej i szczerzej. Zwłaszcza, że można kochać i nie lubić, co w życiu przydarzało mi się zaskakująco często.
Są tu kobiety, które wyjechały z Polski szukając schronienia w kraju, w którym będą mogły żyć bez narażania się na homofobię, jest Maciej Zaremba i Agneta Pleijel, którzy opowiadają o swoim związku. Jest też opowieść o tantrze i rozważania o monogamii, jak i rozmowa ze Szwedem, który wylądował w Polsce i żyje mu się tu całkiem dobrze, ale jednocześnie jest to człowiek zamożny i typ kosmopolity, który odnajdzie się prawie wszędzie. W “Szwedzkiej sztuce kochania” jest sporo “pikanterii”, ale Tubylewicz nie skupia się tylko na ostrzejszych fragmentach życia swoich rozmówców, choć nie ukrywa, że ciekawi ją erotyka i rozmowa o niej. Niesamowicie erotyczna jest rozmowa z Zarembą i Pleijel, mimo że niewiele w niej o seksie, to nietrudno wyczuć napięcie między rozmówcami Tubylewicz.
Czytając ten wywiad zastanawiałem się, czy jacyś polscy twórcy potrafiliby tak szczerze mówić o swojej seksualności, o erotyce w związku i poza nim, o poszukiwaniach i fascynacjach, bez poczucia, że urażą uczucia drugiej osoby. Jako dziennikarze nawet chyba boimy się o to zapytać, dlatego że “polska sztuka kochania” wciąż w wymiarze publicznym jest dość pruderyjna. Szwedzka sztuka kochania jest zaś - przynajmniej w mojej ocenie - oparta na świadomości, że nie jest się samemu, ale też pilnowaniu własnych granic i dbaniu o to, by na przecięciu ja-ty(wy) działo się coś, co jest dla wszystkich akceptowalne. Gdy przestaje - rozstanie/rozwód niekoniecznie są tragedią.
Sporo tu autorki, bo Tubylewicz konfrontuje opowieści swoich rozmówców z samą sobą, czasem może aż nadmiernie, bo drażniło mnie wielokrotne powtarzanie tych samych tez, jak i nadmiernie rozbudowane niekiedy pytania. Jednocześnie znajduję uzasadnienie dla tej metody - oto dziennikarka sama staje się bohaterką tej książki, z którą możemy - jest Polką, wychowaną w katolickim i patriarchalnym świecie - się utożsamiać. Niestety czytając opowieści o stosunku do związków, miłości, rozwodów w Szwecji naprawdę człowiekowi robi się przykro, że aż tak lubimy sobie w Polsce utrudniać życia i na pierwszym miejscu za często stawiamy samych siebie, zamiast jakieś uśrednione dobro ogólne. Co nie znaczy, że Szwedzi i Szwedki są chodzącymi ideałami. Powszechny - przynajmniej sądząc po tej książce - brak romantyzmu nawet mnie, osobę o topornej uczuciowości, przeraża.
Katarzyna Tubylewicz znalazła własną formułę na literaturę opowiadającą o ważnych i niełatwych tematach. Łączy wywiad z minireportażem i felietonem, w żadnym z nich nie pisząc jak dziennikarka prasowa, czy zawodowa reporterka. Literacko brakuje tu czasem uważności na powtórzenia, na to by odpowiedź w wywiadzie nie zaczynała się od powtórzenia pytania (choć to zarzuty bardziej do redakcji), czy pilnowania proporcji między opowieściami, ale może dzięki temu nie dostajemy książki wystudiowanej, a taką, w której jest sporo emocji, z którymi możemy konfrontować własne przemyślenia. Bo więcej niż o Szwedach dowiadujemy się z tej książki o nas samych. I to nie bywają najlepsze wiadomości.
A jak już o miłości rozmawiamy, to w ksiażce znajdziecie zdjęcia Daniela Tubylewicza i to są naprawdę udane i dobrze dobrane fotografie.
November 7, 2023
Wspaniale mi się to czytało! Przede wszystkim z uwagi na to, że autorka niezwykle swobodnie rozmawiała ze swoimi gośćmi na tematy, które w Polsce często są określane mianem tabu - takie jak rodziny tęczowe czy poliamoria (a nawet tantra!). Wywiady były przeprowadzone ze smakiem i w dodatku przy użyciu naprawdę pięknej polszczyzny. Książka może i nie zmieniła mojego życia, ale dowiedziałem się trochę o Szwecji, a także o sobie samym i własnej seksualności.
September 23, 2022
Dobry tytuł, słaba książka. Oczekiwałem że autorka w jakiś sposób poznała i opisze temat a książka jest tylko zbiorem przypadkowych przemyśleń poznanych osób. Nie wyłania się z niej żaden obraz może poza oczywistością, że w Szwecji można swobodniej mówić o seksie niż w Polsce. Szkoda czasu
May 16, 2023
4.5
jeden z pierwszych reportaży, z którymi miałam do czynienia. niesamowicie przyjemnie się czyta. historie opowiadane przez ludzi są naprawdę intrygujące. miałam styczność z nowymi dla mnie zagadnieniami i zyskałam inną niż dotychczas perspektywę na pewne sprawy. podoba mi się odmienność pomiędzy rozważaniami przedstawionych tam postaci. giga polecanko
jeden z pierwszych reportaży, z którymi miałam do czynienia. niesamowicie przyjemnie się czyta. historie opowiadane przez ludzi są naprawdę intrygujące. miałam styczność z nowymi dla mnie zagadnieniami i zyskałam inną niż dotychczas perspektywę na pewne sprawy. podoba mi się odmienność pomiędzy rozważaniami przedstawionych tam postaci. giga polecanko
November 16, 2023
JAK TO SIĘ WSPANIALE CZYTA!
Ta książka przyniosła mi dużo refleksji, wzruszeń i uśmiechów.
Ta książka przyniosła mi dużo refleksji, wzruszeń i uśmiechów.
April 16, 2023
Uwielbiam, kiedy ktoś bierze się za ”zwykły” temat, o którym wszystko już wiemy i wkłada do filtra rozmów z ludźmi z różnych środowisk. Prawda jest taka, że nie wiemy nic; możemy się tylko domyślać.
Poza tym, zabawny jest dla mnie fakt, że dla osoby urodzonej w Polsce ta książka będzie skandaliczna, tymczasem w Szwecji raczej rozeszłaby się jako coś wypranego tyle razy, że straciło kolor.
Na odchodne zostawiam cytat, którego autorka także użyła w książce:
„Niech ludzie nie znający miłości szczęśliwej
twierdzą, że nigdy nie ma miłości szczęśliwej.
Z tą wiarą lżej im będzie i żyć, i umierać” (Wislawa Szymborska ofc)
Poza tym, zabawny jest dla mnie fakt, że dla osoby urodzonej w Polsce ta książka będzie skandaliczna, tymczasem w Szwecji raczej rozeszłaby się jako coś wypranego tyle razy, że straciło kolor.
Na odchodne zostawiam cytat, którego autorka także użyła w książce:
„Niech ludzie nie znający miłości szczęśliwej
twierdzą, że nigdy nie ma miłości szczęśliwej.
Z tą wiarą lżej im będzie i żyć, i umierać” (Wislawa Szymborska ofc)
August 21, 2024
Na fali większego zainteresowania Szwecją postanowiłam sięgnąć również i po tę książkę. Przesłuchałam ją w dwa wolne wieczory, zajrzałam też do niej w tramwaju i nawet nie wiem, kiedy się skończyła. Z jednej strony oznacza to, że była naprawdę wciągająca, ale z drugiej – dotarłam do końca, zanim zdążyłam na dobre wgryźć się w ten temat. Obawiam się, że gdy wrócę do tej notatki za kilka miesięcy, niewiele już będę pamiętać z lektury.
June 30, 2025
Świetny reportaż o miłości i związkach.
August 8, 2022
Zawsze, kiedy zachęcam was do sięgnięcia po jakąś pozycje, która dotyczy Szwecji, mam obawy, że uznacie, że musicie już coś o tym kraju wiedzieć, lub, że to lektura wyłącznie dla tych, których Szwecja w jakiś sposób interesuje (tak jak mnie). A ja wiem, że takie książki mogą w was właśnie to zainteresowanie obudzić! Oto jedna z nich. W dodatku jest tu nie tyle o Szwecji, co… o miłości. I seksie.
Katarzyna Tubylewicz zaprasza nas do poznania bardzo intymnych i ciekawych rozmów o miłości. Możemy, po pierwsze, przejrzeć się w tej Szwecji i zastanowić nie tylko nad tym, jakie są różnice w tym aspekcie między Szwecją, a Polską, ale także dowiedzieć się z czego one wynikają. Po drugie, przeczytamy o samej miłości. Po prostu.
W tym reportażu poznajemy wiele fascynujących osób, a także ich doświadczenia. Jest o poliamorii, monogamii, tantrze, miłości po miłości, rodzinach tęczowych i patchworkowych, a także o uchodźcach miłości. Oraz o rewolucji seksualnej, której nam… zabrakło.
Nawet jeśli wiecie, jak otwarta jest Szwecja i jak tamtejsze społeczeństwo podchodzi do miłości (i wolności), czytanie tych rozmów nadal otwiera oczy. Dobitnie uświadamia nam różnice między nami, a Szwecją. Rodzi chęć zmiany. A nawet pewien bunt. Każe zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad tym, czy żyjemy i kochamy tak jak chcemy, czy może tak jak wydaje nam się, że powinniśmy? Z czego wynikają nasze wybory?
Jedną z rozmów, która szczególnie zapadła mi w pamięć, jest ta z Maciejem Zarembą Bielawskim i Agnetą Pleijel. Pozwolę sobie zacytować tu jej fragment i piękne słowa pana Macieja: „Myślę, że gdybym był mniej dojrzały, tłumaczyłbym fakt, że moja żona wciąż czyta książki, jako sygnał, że coś ze mną nie tak. Może jestem nieciekawy? Ale teraz myślę sobie, że czyta Szekspira, żeby lepiej mnie zrozumieć”.
Piękny reportaż. Szczery, intymny. Bez oceniania. Bez moralizowania. O tym, czym jest miłość i dlaczego jest dla nas tak ważna. Bo przecież… #loveislove 🌈
Katarzyna Tubylewicz zaprasza nas do poznania bardzo intymnych i ciekawych rozmów o miłości. Możemy, po pierwsze, przejrzeć się w tej Szwecji i zastanowić nie tylko nad tym, jakie są różnice w tym aspekcie między Szwecją, a Polską, ale także dowiedzieć się z czego one wynikają. Po drugie, przeczytamy o samej miłości. Po prostu.
W tym reportażu poznajemy wiele fascynujących osób, a także ich doświadczenia. Jest o poliamorii, monogamii, tantrze, miłości po miłości, rodzinach tęczowych i patchworkowych, a także o uchodźcach miłości. Oraz o rewolucji seksualnej, której nam… zabrakło.
Nawet jeśli wiecie, jak otwarta jest Szwecja i jak tamtejsze społeczeństwo podchodzi do miłości (i wolności), czytanie tych rozmów nadal otwiera oczy. Dobitnie uświadamia nam różnice między nami, a Szwecją. Rodzi chęć zmiany. A nawet pewien bunt. Każe zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad tym, czy żyjemy i kochamy tak jak chcemy, czy może tak jak wydaje nam się, że powinniśmy? Z czego wynikają nasze wybory?
Jedną z rozmów, która szczególnie zapadła mi w pamięć, jest ta z Maciejem Zarembą Bielawskim i Agnetą Pleijel. Pozwolę sobie zacytować tu jej fragment i piękne słowa pana Macieja: „Myślę, że gdybym był mniej dojrzały, tłumaczyłbym fakt, że moja żona wciąż czyta książki, jako sygnał, że coś ze mną nie tak. Może jestem nieciekawy? Ale teraz myślę sobie, że czyta Szekspira, żeby lepiej mnie zrozumieć”.
Piękny reportaż. Szczery, intymny. Bez oceniania. Bez moralizowania. O tym, czym jest miłość i dlaczego jest dla nas tak ważna. Bo przecież… #loveislove 🌈
May 18, 2022
„W Szwecji istnieje wyobrażenie o czystej miłości, o uczuciu, które nie jest zbudowane na wzajemnej zależności, ale którego podstawą jest autonomia jednostek. Byś może właśnie te słowa, a nie mit o „szwedzkim grzechu”, są kluczem do zrozumienia szwedzkich serc.”
„Szwedzka sztuka kochania” Katarzyny Tubylewicz to nic innego, jak rozważania o szwedzkiej miłości. O tym, dlaczego Szwedzi są bardziej otwarci i odważni. Dlaczego „kochanie” w szerokim rozumieniu nie jest tam tematem tabu. I dlaczego intymność, uczucia i różnorodność jaka za tym idzie są tak ważne.
Dziwnie czyta się ten tytuł żyjąc w Polsce, my cały czas się cofamy, o uczuciach i seksualności mówimy coraz mniej i coraz ciszej, a tam wszystkie te tematy poruszane są bez wstydu i są po prostu nieodłączną częścią życia.
Katarzyna Tybylewicz po raz kolejny zrobiła świetną robotę i z wszystkich jej reportaży ten zdecydowanie będzie moim ulubionym.
„Szwedzka sztuka kochania” Katarzyny Tubylewicz to nic innego, jak rozważania o szwedzkiej miłości. O tym, dlaczego Szwedzi są bardziej otwarci i odważni. Dlaczego „kochanie” w szerokim rozumieniu nie jest tam tematem tabu. I dlaczego intymność, uczucia i różnorodność jaka za tym idzie są tak ważne.
Dziwnie czyta się ten tytuł żyjąc w Polsce, my cały czas się cofamy, o uczuciach i seksualności mówimy coraz mniej i coraz ciszej, a tam wszystkie te tematy poruszane są bez wstydu i są po prostu nieodłączną częścią życia.
Katarzyna Tybylewicz po raz kolejny zrobiła świetną robotę i z wszystkich jej reportaży ten zdecydowanie będzie moim ulubionym.
April 18, 2025
Jak kochają i kogo kochają Szwedzi? Autorka rozmawiała z wieloma osobami, by poznać różne podejścia do miłości, związków i se*su. Najbardziej zaskoczyło mnie to, że co najmniej połowa, jeśli nie większość jej rozmówców to Polacy, a nie Szwedzi, ale gdy się przymknie oko na tę nieścisłość, można z przyjemnością poczytać o swobodnym podejściu do spraw damsko-męskich, męsko-męskich, damsko-damskich itp.
December 17, 2022
2,5⭐️
No bez szału, po tytule liczyłam na coś na prawdę dobrego, a wyszło mocno przeciętnie.
No bez szału, po tytule liczyłam na coś na prawdę dobrego, a wyszło mocno przeciętnie.
February 27, 2023
Wkurzała mnie ta książka, ale nie dlatego, że jest kiepska, a dlatego, że nie jestem szczęśliwie zakochana, a ona właśnie niemal wyłącznie na spełnionych miłościach się koncentruje. Pokazuje aspekty romantyczno-relacyjno-seksualne w dużym skrócie, nie wszystkie opowieści były dla mnie wartościowe (na kolejną wzmiankę o tantrze wywracałam oczami, a Pietuchę i Gretkowską np. trudno mi ścierpieć, chociaż to inteligentni ludzie, ale niesamowicie narcystyczni i egzaltowani), ale czyta się płynnie i generalnie jest to kolejny udany, choć może jeszcze bardziej niezobowiązujący niż wcześniejsze reportaż gadany Tubylewicz. Można, ale nie trzeba koniecznie.
April 10, 2023
O miłości i seksie rozmowy. Ciekawe, odważne, wychodzące poza ramy ograniczeń kulturowych, społecznych i religijnych. Interesujące, ale też oceniające mniej wyzwolony styl życia właśnie jako "mniej", polaryzujące tematykę miłości między hedonizmem i egoizmem a konserwatyzmem. Brakowało mi złotego środka, a dobór rozmówców wydawał się trochę pod tezę. Niemniej, ciekawe i poszerzające horyzonty.
(audiobook)
(audiobook)
September 17, 2023
To jest dla mnie książka w stylu: otwórz się i posłuchaj, wyjdź że swojej strefy komfortu. Co prawda jest to książka o północy, ale mam wrażenie że można ją też odbierać jako rozważania wręcz filozoficzne o miłości, erotyce, bliskości etc. Ciekawi bohaterowie, wiele kolorów i odcieni miłości, związków. Polecam w audio!
October 19, 2024
4.5
sztuka kochania nie do opanowania, ale z każdą taką książką jaką czytam, zaczynam myśleć, że to wcale nie o to chodzi
sztuka kochania nie do opanowania, ale z każdą taką książką jaką czytam, zaczynam myśleć, że to wcale nie o to chodzi
May 5, 2025
Ciekawe refleksje, ale mało konkretnej treści. Czegoś mi tu zabrakło. Chyba zbyt dużo polskości w książce, która rzekomo poświęcona była szwedzkiej perspektywie na miłość.
December 29, 2022
Meh, jedyne, czego się dowiedziałam to to, że Szwedzi są bardziej otwarci
May 25, 2022
"Szwedzka sztuka kochania" to zbiór wywiadów i przemyśleń autorki o miłosnym życiu Szwedów, różnicach w postrzeganiu związków, uczuć i podejściu do niestandardowego obrazu rodzin między Polską a Szwecją.
Autorka nie ocenia, daje czytelnikowi wolną rękę w analizie przeprowadzanych przez nią rozmów. Nic nie narzuca, a jedynie przedstawia, pozwala nabrać ogólnego oglądu na kwestie wszelkiego rodzaju związków, tworzonych przez nie rodzin, ich podejście do emocji, namiętności, miłości.
Przeczytamy tu o rodzinach szwedzkich, polskich i mieszanych, zarówno tych mieszkających u naszych zamorskich sąsiadów, jak i żyjących w Polsce. Znajdziemy wywiady z parami hetero- jak i homo- czy biseksualnymi, bezdzietnymi oraz wychowującymi potomstwo. Przybliżymy sobie także tematykę związków poliamorycznych czy kwestię postrzegania tantry przez naszych skandynawskich sąsiadów.
Autorka wielokrotnie stawia przed swoimi rozmówcami pytanie: czym jest miłość? A ich odpowiedzi choć różnią się diametralnie - wszystkie oddają cząstkę tego, jak ja sama miłość odbieram. I to było wyjątkowo ciekawe doświadczenie!
Czy warto przeczytać ten tytuł? Jeśli wspomniana tematyka odpowiada waszym zainteresowaniom - z pewnością będzie to ciekawa lektura. Nie jest to tytuł, który mnie porwał czy zachwycił. Ale nie żałuję spedzonego przy nim czasu!
Wywiady (w sumie to generalnie literatura non-fiction) to nie jest do końca mój gatunek. Nie mniej czasem czuję ochotę, by po nie sięgnąć. Tak właśnie miałam w tym przypadku. I cieszę się, że dałam "Szwedzkiej sztuce kochania" szansę. To książka, która poszerza nieco horyzonty, pokazuje jak żyją ludzie tuż obok nas, jak inne jest tam podejście społeczeństwa do nieheteronormatywnych relacji. Choć nie wszystkich! Autorka pokazuje, obrazuje, przybliża. Żeby lepiej poznać, lepiej zrozumieć. A to zawsze jest potrzebne.
Autorka nie ocenia, daje czytelnikowi wolną rękę w analizie przeprowadzanych przez nią rozmów. Nic nie narzuca, a jedynie przedstawia, pozwala nabrać ogólnego oglądu na kwestie wszelkiego rodzaju związków, tworzonych przez nie rodzin, ich podejście do emocji, namiętności, miłości.
Przeczytamy tu o rodzinach szwedzkich, polskich i mieszanych, zarówno tych mieszkających u naszych zamorskich sąsiadów, jak i żyjących w Polsce. Znajdziemy wywiady z parami hetero- jak i homo- czy biseksualnymi, bezdzietnymi oraz wychowującymi potomstwo. Przybliżymy sobie także tematykę związków poliamorycznych czy kwestię postrzegania tantry przez naszych skandynawskich sąsiadów.
Autorka wielokrotnie stawia przed swoimi rozmówcami pytanie: czym jest miłość? A ich odpowiedzi choć różnią się diametralnie - wszystkie oddają cząstkę tego, jak ja sama miłość odbieram. I to było wyjątkowo ciekawe doświadczenie!
Czy warto przeczytać ten tytuł? Jeśli wspomniana tematyka odpowiada waszym zainteresowaniom - z pewnością będzie to ciekawa lektura. Nie jest to tytuł, który mnie porwał czy zachwycił. Ale nie żałuję spedzonego przy nim czasu!
Wywiady (w sumie to generalnie literatura non-fiction) to nie jest do końca mój gatunek. Nie mniej czasem czuję ochotę, by po nie sięgnąć. Tak właśnie miałam w tym przypadku. I cieszę się, że dałam "Szwedzkiej sztuce kochania" szansę. To książka, która poszerza nieco horyzonty, pokazuje jak żyją ludzie tuż obok nas, jak inne jest tam podejście społeczeństwa do nieheteronormatywnych relacji. Choć nie wszystkich! Autorka pokazuje, obrazuje, przybliża. Żeby lepiej poznać, lepiej zrozumieć. A to zawsze jest potrzebne.
June 14, 2022
Malo jest Polakom znana Polnoc, to juz druga ksiazka Katarzyny Tubylewicz ktora na ten temat czytalem. To, co najbardziej mi sie podobalo to przekaz bezposredni, oparty w wiekszosci na bezposrednich wywiadach, ktore sie czyta jakby byly "na zywo". Natomiast to co mi przeszkadzalo to jakis brak narracji, mysli przewodniej. Ksiazka dla mnie wydala sie mniej szokujaca niz pewnie miala byc w zamierzeniach, w Polsce z pewnoscia doszlo do duzej relaksacji w sprawach obyczajowych, szczegolnie w duzych miastach. Trudno tez powiedziec na ile ksiazka opowiada o samej codziennej przecietnej Szwecji, moze brakuje jakiegos wprowadzenia, przedmowy, troche statystyki? Moze autorka podswiadomie zaklada ze czytalismy juz jej inne ksiazki? Mozna jednak dojsc do wniosku ze ksiazka jest nieszablonowa, ze autorka nie chciala sie na nikim wzorowac.
June 30, 2025
Podczas lektury miałam wrażenie, że czytam o jakiejś mitycznej krainie, a nie o Szwecji. To wy tutaj tak żyjecie? Pytanie samo cisnęło mi się na usta. Tubylewicz opisuje świat zupełnie inny od Polski, w którym zjawiska będące zupełnie normalne, wręcz nudne, jak na przykład małżeństwa jednopłciowe adoptujące dzieci czy związki poliamoryczne, u nas w dalszym ciągu wzbudzają palące kontrowersje. Tymczasem tutaj można przeczytać wywiady z ludźmi, którzy żyją po swojemu i w całkowitej wolności, mogą być sobą i żyć szczęśliwie, w związkach i konfiguracjach liberalnych i nienormatywnych, ale co jest najpiękniejsze - bo mogą. Raj? Na pewno Szwecja nie jest bez wad, ale życie miłosne w tym kraju ma posmak wolności.
June 30, 2022
Jest to książka uruchamiająca refleksje z gatunku "a jak JA mam?". A że tematem jest miłość i seks, zaś wywiadowane są związki w różnych konfiguracjach i osoby o różnych orientacjach i poglądach, to jest się do czego odnosić.
Do czego zachęcam, bo nawet jeśli Szwedzi nie mają przepisu na sukces w tym aspekcie życia, to dzięki kulturze i rozwiązaniom z zakresu polityki społecznej mają już rozwiązania i idee, którymi możemy się w Polsce zainspirować.
Do czego zachęcam, bo nawet jeśli Szwedzi nie mają przepisu na sukces w tym aspekcie życia, to dzięki kulturze i rozwiązaniom z zakresu polityki społecznej mają już rozwiązania i idee, którymi możemy się w Polsce zainspirować.
February 27, 2025
No jestem rozczarowana. Nie czuję, żeby to był opis szwedzkich form miłości, a po prostu ludzi otwartych na inne układy niż ten tradycyjny, a więc tytuł jest mylący, a tego nie lubię. I niestety przeważająca część książki zawiera niewiele treści, raczej luźne przemyślenia, które kojarzą mi się z dyskusją w telewizji śniadaniowej, przerywaną gotowaniem jajecznicy. Jako reportaż no trochę klapa, a taki cudowny temat. Ale ciekawe fragmenty o chociażby tantrze.
September 2, 2022
W książce opisane są różne rodzaje miłości. Niby to wiemy ale czy tak bez skrupułów i oceniania innych jesteśmy w stanie zaakceptować ta różność. Czy sami wiemy czego nam do szczęśliwej miłości potrzeba :)
November 8, 2022
Myślałem,że dowiem się czegoś nowego,a tu w ostatnim rozdziale Autorzy mówią, coś, co spowodowało że spadłem z krzesła: tak naprawdę Szwedzi są różni. Posklejanych parę wywiadów, które mają szokować, ale dziś już do takich newsów jesteśmy przyzwyczajeni
December 15, 2022
I always find it interesting to read collections of interviews, specifically about other ways to love than mine. reminds me of another book which was published years ago (but I cannot recall the title)
Read
March 29, 2023Odniosłam wrażenie, że nierówne rozdziały, ale to może kwestia moich prywatnych upodobań i zaciekawien różnymi tematami. Przez pół książki miałam "meh", a po jej wysłuchaniu stwierdziłam, że nie była taka meh i że wyciągnęłam sobie z niej kilka wątków do rozważań.
August 6, 2023
ciekawe rozmowy o miłości i seksie z ludźmi z otwartą głową i o nieschematycznym spojrzeniu na rzeczywistość. Bardzo przyjemnie się słuchało, odświeżająca lektura.
+ za to, że znalazłam w niej kilka nowych tytułów do przeczytania
+ za to, że znalazłam w niej kilka nowych tytułów do przeczytania
Displaying 1 - 30 of 52 reviews