Μια σημαντική μελέτη που διερευνά ένα θεμελιώδες ζήτημα της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, τις αντιλήψεις για την ψυχή και την αθανασία. Ο διαπρεπής Γερμανός φιλόλογος Έρβιν Ρόντε εξετάζει διεξοδικά πώς οι αρχαίοι Έλληνες αντιλαμβάνονταν τη φύση της ψυχής και κατ' επέκταση πώς αυτό εκφράστηκε στη θρησκευτική τους πρακτική και λατρεία.
Ξεκινά απο τον Όμηρο για να φτάσει στον Πίνδαρο και τους τραγικούς και να καταλήξει στον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Επίκουρο. Δε διαφεύγουν της προσοχής του σημαντικά φιλοσοφικά ρεύματα όπως οι Ορφικοί, οι Στωικοί και οι Κυνικοί.
Μέσα από τις πηγές παρακολουθεί κατ' ουσίαν όλη την πορεία του ελληνικού πολιτισμού, της ελληνικής σκέψης, όπως διαμορφώνεται στην ιστορική της εξέλιξη, καθώς τέτοιου είδους αντιλήψεις αντανακλούν ευρύτερους φιλοσοφικούς και θρησκευτικούς στοχασμούς.
Erwin Rohde was one of the great German classical scholars of the 19th century. He was born in Hamburg, the son of a doctor. Outside of antiquarian circles, he's known today chiefly for his friendship and correspondence with fellow-philologist Friedrich Nietzsche. The two were students together in Bonn and Leipzig, where they were studying philology taught by Friedrich Wilhelm Ritschl. In 1872, he became a professor at the University of Kiel. He was later professor in Jena (1876), Tübingen (1878) and finally Heidelberg, where he died after suffering from a gradual decline in health.