In deze debuutroman gaat hoofdpersoon Anna de strijd aan met de draak van het niet-gekend zijn. Ik zal nooit meer eenzaam zijn, want, Vader, U bent altijd bij mij. Als ze in haar studententijd dat lied zingt (nee, hoort zingen, want zingen kan ze het niet) dan verzet alles in haar zich daartegen. Het is gewoon niet waar. In terugblikken op een levensweg vol vragen en antwoorden, nederlagen en overwinningen, komen gebeurtenissen uit haar jeugd met grote heftigheid boven. Kan Anna de draak verslaan? Weet ze zich nog raad met God nu ze nota bene dominee gaat worden? En hoe zit het met het kleine meisje, heeft dat nog iets te zeggen?
#MeToo vanaf de kansel Debuutroman ‘Het meisje, de draak en de dominee’ brengt verzwegen schaamte aan het licht
"Zoals de gedachten als jonge kittens door mijn hoofd springen en buitelen”, zo wisselen de herinneringen uit haar vroege jeugd tot aan nostalgische studententijd elkaar af in Jannie van den Brinks debuutroman Het meisje, de draak en de dominee. Hoofdpersoon Anna, inmiddels dominee, probeert af te rekenen met de demonen uit haar verleden.
Rijneveld en Spit Hoewel lichtvoetig geschreven, is dit werk zeker niet licht verteerbaar. Qua thematiek en setting sluit Van den Brink aan bij Rijnevelds De avond is ongemak en Het smelt van Lize Spit. Van den Brink schuwt de rauwe waarheid rondom schaamte, obesitas, depressie en slaapproblematiek niet. Taboes worden besproken, zoals de vele gezichten van seksuele grensoverschrijding, het fenomeen ‘verstijven’ en het omgaan met alter ego’s, ooit gecreëerd uit lijfsbehoud.
Van Sisyphus tot Le petit prince Ik word oprecht blij van dit boek. Niet alleen de brede intertekstualiteit (van Sisyphus, Job, het gedachtegoed van allerlei filosofen, tot Deense filmhuisfilms, Le petit prince en Mary Poppins), maar ook de originele, maar toch direct begrijpelijke beeldspraak maken dit een heerlijk gelaagd boek. Kers op de taart is het aimabele, nukkige en rebelse karakter Anna: ze kleurt buiten de lijnen en klaagt God aan. Kortom: een personage waar ik verliefd op werd.
Leesniveau 5 Het meisje, de draak en de dominee is een rijk boek: het is tragisch, weerzinwekkend, prachtig, gelaagd, puur en heerlijk meeslepend. Als docent Nederlands rijst ogenblikkelijk de vraag: tot welk niveau is dit boek te classificeren volgens Theo Wittes zes stadia van literaire ontwikkeling? Gezien de filosofische insteek, de complexe romanstructuur door de fragmentarische opbouw, de riante intertekstualiteit die ver buiten de oevers van de theologie treedt, de psychologische rijkdom en het stilistische raffinement, schaal ik dit werk in op niveau 5. Noortje van Gorp, een van mijn leerlingen uit 6vwo, was zo enthousiast over de roman dat ze graag wilde bijdragen aan deze recensie. Ze vindt dat het boek een belangrijk onderwerp aansnijdt: seksueel misbruik. Noortje: “Ik vind het goed dat zo’n onderwerp besproken wordt, omdat het voor slachtoffers van seksueel misbruik een middel kan zijn om te zien dat ze niet alleen zijn. Ik vind de innerlijke conflicten van het hoofdpersonage goed en op een effectieve manier weergegeven. Vooral de vergelijking met de draak, omdat die voor mij het gevoel dat Anna heeft zo goed en visueel omschrijft. (…) Ik ben niet gelovig, maar dat aspect uit het boek stoorde me helemaal niet. Het was juist als een leidraad door het boek heen. Kortom een boek waarin ik wilde blijven lezen en dat me helemaal meesleurde in de emoties.”
Voice voor hen die zwegen Maar deze roman is méér dan ‘ter lering ende vermaeck’. Een duister verhaal over grijpgrage vingers en vernederende situaties wordt door Anna aan het licht gebracht met de steun die zij vindt in het geloof. Jannie van den Brink geeft in dit deels autobiografische werk een stem, voice, aan hen die te lang moesten zwijgen. Dit verhaal verdient het om gelezen en gehoord te worden door een breed publiek. Het boek bewijst dat het mogelijk is een helend licht over problemen te laten schijnen, hoe verstikkend ze ook lijken.
Heleen de Zeeuw, MA Neerlandistiek en Taalkunde, Eerstegraads docent Nederlands aan het Willem van Oranje College te Waalwijk.
Ik zag er heel erg tegenop om dit boek te lezen, voornamelijk doordat ik zelf niet zoveel heb met geloof en bang was dat ik een heel boek lang overtuigd zou worden van een of andere religie. Achteraf vond ik dat er wel mooie verwijzingen werden gemaakt en sommige gedachtengangen kon ik ook goed volgen. Op andere momenten vond ik het iets too much.
Verder vond ik het jammer dat het boek in losse stukjes was geschreven verspreid door het boek heen. Hierdoor miste ik de neiging om door te lezen.
Voor een niveau 5 boek prima te doen en niet al te lang.
Pijnlijk, schurend en bovenal herkenbaar. Leven met de herinneringen en gebeurtenissen uit je verleden in een christelijke wereld is zo specifiek, maar daardoor ook zo herkenbaar. Ik vond het een heftig boek wat veel in detail ging op pijnlijke punten, waar je het liever niet over wilt hebben.
Ik heb Jannie vorig jaar op een conferentie ontmoet en begon bij haar seminar zo hard te huilen. Nadat ik haar had gesproken wilde ik het boek al lezen, maar het kwam er niet van. Op diezelfde conferentie heb ik het boek dit jaar wel gekocht en ik ben blij dat ik hem nu wel heb gelezen. Misschien goed dat ik hem dit jaar heb gelezen in plaats van vorig jaar, ik denk dat ik hem dan onder had gehuild
Door de onderwerpen in dit boek lijkt genieten van dit boek misschien een vreemd woord. Toch heb ik er van genoten. Vooral door de manier waarop de schrijfster situaties, momenten en gevoelens verwoordt, evenals haar woordkeus daarbij en de subtiele humor hier en daar. Er valt wel het één en ander te overdenken. En veel of misschien door sommigen nog meer of zelfs heel veel te herkennen. En het voelt vooral "echt". De subtiele humor op sommige plekken doet soms even glimlachen. Het is niet zwaar, wél waardevol lijkt me zo.