Met mensen werken: Voor iedereen die een baan heeft of er ooit een heeft gehad

by Johan Goossens

Je collega’s zijn net als familie - je kiest ze niet uit. In zijn kleurrijke carrière belandde Johan dan ook in sluimerende conflicten, knetterende ruzies en pijnlijke misverstanden.

Hij beende over een chaotische camping in Frankrijk, gaf les aan drukke kinderen in Ghana, werd ontslagen middenin een teamvergadering en moest zelf ook ooit iemand laten gaan, waarbij hij onprofessioneel hard moest huilen. Met een scherp oog voor het menselijk tekort schetst Johan in tien korte verhalen de vele manieren waarop het contact met collega’s mis kan gaan. Gênant, grappig en pijnlijk herkenbaar. Tragikomisch, en soms alleen maar tragisch.

Johan Goossens (1982) is cabaretier, schrijver en voormalig docent. Over zijn tijd voor de klas schreef hij de bestsellers Wie heeft er wél een boek bij zich? en Jongens, ik wil nu toch écht beginnen.

208 pages, Paperback

First published January 17, 2022

About the author

Johan Goossens (Sprang-Capelle, 17 november 1982) is een Nederlands cabaretier, schrijver en voormalig docent. In zijn werk komen anekdotes voor over zijn ervaringen voor de klas en zijn wederwaardigheden in zijn eigen seksleven. Hij won in 2006 het Groninger Studenten Cabaret Festival en maakte een show over Ghana, waar hij vrijwilligerswerk deed. Goossens schreef columns voor Trouw en Het Parool. Columns uit Het Parool werden in 2014 gebundeld onder de titel Wie heeft er wél een boek bij zich? Tevens was hij lid van Het Nieuwe Lied en speelde hij rollen in Jules de Corte? Zo kende ik hem niet!, Sinterklaas & Pakjesboot 13 en Onderweg naar morgen. Hij werd genomineerd voor de Neerlands Hoopprijs voor meest veelbelovende cabaretier en in het seizoen 2015 schreef en acteerde hij voor Koefnoen. Hij gaf tot medio 2017 les op een ROC in Amsterdam. In 2015 deed Goossens mee aan De Slimste Mens. Tevens was hij kandidaat in het twintigste seizoen van Wie is de Mol?.

Reviews

[Elianne van Elderen]

Ik denk dat elke beginnende ZZP'er in ieder geval even het eerste hoofdstuk moet lezen, en ook een zelfbedachte manager moet verzinnen om hun grenzen en tarieven aan te geven waar ze dit zelf nog wat eng vinden.
Verder: ik had stiekem niet heel veel verwacht van het boek, maar was eigenlijk heel positief verrast. Goed leesbaar geschreven, en Goossens weet ook precies de zere plekken aan te raken. Niet per se een literair hoogstandje, niet per se zinnen, stijl of woordgebruik dat eruitsprong, maar volgens mij was dat ook helemaal het doel niet van dit boek. Hij slaagt erin precies dat te doen, wat hij volgens mij wilde doen: de mensen ook echte mensen te laten zijn.

(Alleen het hoofdstuk over Ghana ben ik nog steeds een beetje over in dubio wat er van te vinden.)

3.5* ?

[Mlien]

Korte columns met humor en zelfspot geschreven. Sommige stukjes zetten aan tot dieper nadenken. Perfect voor in de trein :)

Gelezen via online bibliotheek.

[Lianne Dijkman]

Aanrader! Gelachen, ontroerd en heerlijk herkenbare momenten. Sommige ook niet herkenbaar en daar dan erg blij om 🙃.

[Sophie]

Erg vermakelijke verhalen!

[Wendel]

Vermakelijke serie korte verhalen met een flinke dosis mensenkennis, zelfspot en soms een wrang randje.

[Inge]

Leuke korte verhalen over het werkende leven. Het audioboek is heel droog ingesproken, dat is zeker een aanrader.

[Lauri van Oosterom]

Fijn luisterboek! De eerste paar korte verhalen vond ik bijzonder vermakelijk (hardop gelachen op de fiets), maar halverwege kakte de boel een beetje in en werd de kwaliteit minder. Vooral de verhalen over Ghana en Sophie vond ik niet bepaald grappig, eigenlijk meer erg verdrietig.

[Aranka Geene]

Wel leuk, maar de zelfspot nam steeds meer of tot er gewoon tragische verhalen waren. Niet slecht geschreven, maar de kaft en andere verhalen lieten me soms lachen en dan was die afwisseling te groot

[Anke VdWater]

Vermakelijk, grappig, lekkere weglezer, al verliepen alle verhalen wel redelijk hetzelfde. De ondertitel had ook kunnen zijn: 'hoe ik in al m'n banen structureel te lang mijn onderbuikgevoel negeerde'.

[Gijs Zandbergen]

Dit boek was op weg naar vier sterren, tot ik in de tweede helft de stukken over Ghana, Sophie en McDonald's las. Daarin ontbreekt de zelfspot, die de eerdere verhalen kenmerkt. De verteller is nog wel sympathiek en een tikje sukkelachtig, maar ook wat zelfingenomen. En het laatste verhaal, anekdoten uit het leven van een cabaretier, interesseert me niet erg, tenzij de anekdoten briljant of geestig zijn opgeschreven. En dat is niet het geval. Ik vond Goosens boeken over zijn avonturen in het onderwijs beter, zoals het verhaal over de scholengemeenschap Amarantis in deze bundel er ook uitspringt dankzij de persoonlijke journalistiek. Ach, als ik de conferences van Youp van `t Hek lees, moet ik ook minder lachen dan wanneer ik ze hoor.

[Marijke]

Ik ben dol op Johan Goossens. Zijn shows, zijn boeken. Ook dit boek is weer heerlijk: grappig én vilein. Zowel lichtvoetig als schrijnend.

Heel boeiend (en ontluisterend, en toch ook weer grappig) vond ik het hoofdstuk over het Amarantis schandaal.

En mijn favoriete hoofdstuk - ontroerend, lief, hilarisch- was over het Mexicaanse restaurant.

Ik heb het luisterboek geluisterd en dat is een aanrader, Johan Goossens heeft het zelf ingesproken en dat voegt veel kleur en sfeer toe.

[Martijn Hartman-maatman]

Johan heeft het weer gedaan in dit nieuwe boek. Op hilarische wijze wordt beschreven hoe je eigenlijk afscheid van elkaar neemt in een werk situatie. Hoe lang hou je het vol samen en wanneer is het genoeg geweest?

Ik kreeg dit boek voor mijn verjaardag, en heb me er kostelijk mee vermaakt.

[Lisa Tijms]

Weer een heerlijk komisch boek van Johan. Over onzekerheden, het werken met mensen in verschillende sectoren die voor mij ook heel erg herkenbaar waren.

Zijn schrijfstijl maakt altijd dat je je (soms pijnlijk) kunt herkennen in het personage (hem in dit geval).

[Tim Wassink]

Lollig geschreven boek over een aantal ervaringen uit het leven van de schrijver. Het begin stuk over de misstanden bij Onderwijsgroep Amarantis zette mijn bloed aan het koken, goed dat deze mensen met naam en toenaam genoemd zijn. Verder leest het boek lekker weg.

[Moniek]

Ik was nooit van de luisterboeken, maar blijkbaar is zo'n verzameling columns voorgelezen door de cabaretier zelf (Tex de Wit, nu Johan Goossens) wel wat voor mij. Staat lekker aan tijdens het wassen vouwen :)

[Martijn Kamphorst]

"Ik heb de ballen uit mijn broek gelachen."

[Marlou]

Kwam deze per toeval tegen, had er niet veel van verwacht maar vond deze erg vermakelijk en soms ook een tikkeltje herkenbaar, met mensen werken blijft gewoon een toestand haha.

[Eline]

Luchtig en vermakelijk

[Sanne]

Heel leuk.

[René]

Het was een leuk ontspannen boekje met geappige ontwikkelinfen en rake typeringen. Previes wat columns doen, naar nu dus als boekje vol columns.

[Julie]

3.0 ⭐️
Aardig bundeltje met korte verhalen over werkgerelateerde belevenissen van Johan Goossens. Het stuk over Amarantis was ook behoorlijk herkenbaar.

[Fleur Soors]

lekker geschreven, en je vliegt er door heen. en zo heerlijk herkenbaar.

[Mart Eekels]

Genoten van de hilarische, zeer komische observaties van Johan. Zijn 10 korte verhalen zijn met een zeer vlotte, niets ontziende (vooral zichzelf niet) pen geschreven. Aanrader!

[Emma Van Hattum]

Best grappig! Maar niet het grappigste of beste boek ooit. Wel leuk dat hij het zelf voorleest

[Puck van Maanen]

Zelfde als andere Johan Goossens boek. Grappig en vermakelijk. Goed boek voor onderweg. Allemaal korte verhalen.

[Sabine]

leuk

[Sakskia]

verrassend ontroerend

[Rebecca]

Leuke vermakelijke verhalen, vooral het begin van het boek heeft echt hele leuke stukjes

[Britt]

Heel fijn en grappig boek en ook nog eens heel leuk voorgelezen door Johan zelf :)

[Hanneke Voskuilen]

Niet zo goed als die andere maar er zitten goeie stukken in.
Vooral het begin hoofdstuk over zijn zelfbedachte impresariaat vond ik erg goed.
Hoofdstukken over het onderwijs laten eigenlijk vooral heel goed zien hoe het systeem verneukt is, over al die mannen die in de gangen op een kantoor zitten en veel te veel verdienen zonder dat iemand weet wat ze doen of of ze zelf überhaupt ooit voor de klas hebben gestaan.